POGOTOWIE RATUNKOWE
- Daj coś na uspokojenie. - Co zrobimy?
- Spokojnie, czekajcie. - Mama jest chora.
To jak długo…
Nie mogła wczoraj spać.
Zaraz się nimi zajmiemy, poczekajcie.
Proszę zrobić przejście!
Doktorze, proszę…
Z drogi!
Proszę nie zasypiać i otworzyć oczy!
- Dziękuję. - Proszę.
Mamo.
Tak?
Przepraszam.
Chodźmy.
BLOODHOUNDS
- Pan An Mun-ju? - Jestem.
Na szczęście nerwy są całe.
Chce pan usunąć bliznę?
Zamknęliśmy ranę,
ale trzeba szybko zrobić zabieg, żeby nie została blizna.
To drogie?
Dam panu skierowanie.
To zdjęcie jednego z pacjentów.
- Widzi pan bliznę na czole? - Tak.
Zdjęcie zrobiono przed zabiegiem.
A to po nim.
Jasne.
To pana twarz, jest pan młody.
Zachęcam pana do tego zabiegu.
Nie potrzebuję go. Dziękuję.
Jest tu Choi Han-seon?
- Zapraszam. - Woo-jin.
W porządku?
- Pokaż. - Nie.
Pokaż.
Kurczę.
Ile masz szwów?
Trzydzieści.
Co za skurwysyny. Wkurzyli mnie.
Zgłoś to.
Powiadom policję, a twoja mama umrze.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Bo narażę mamę.
Ja pierdolę.
A co z umową?
Zobacz.
Pierwszy raz widzę opłatę za udzielenie pożyczki.
Co tydzień macie płacić
10% kwoty głównej, aż spłacicie pożyczkę.
Czyli pięć milionów, bo mama pożyczyła 50 milionów.
Nie zapłaćcie raz, a opłata się podwoi.
Oprocentowanie wzrasta z 5% na 20%.
Dupki napisały to drobnym drukiem, żeby nikt nie zauważył.
To oszustwo. Twoja mama nie miała szans.
Co mam zrobić?
Spłać ich. Odsetki urosną do 100 milionów, zabiorą wam mieszkanie.
Nie mamy tyle kasy.
Cholera. Ja pierdolę.
Zjedzmy coś.
Co chcesz? Ja stawiam.
Wołowinę.
Masz siłę, żeby żartować?
Naprawdę chcę wołowinę.
Dobra.
Kupię ci równie dobrą smażoną wieprzowinę.
Może być.
Zawsze przychodzę tu po treningu.
To rutyna. Idealna.
Nic nie mów, tylko jedz, jasne?
- Jasne. - Dzień dobry!
Miło cię widzieć.
- Ojej. - Dwie smażone wieprzowiny.
Dobrze. Nowy kolega?
- Dzień dobry. - Z boksu.
Tak?
- Muszę odebrać. - Jasne.
Halo, tu Woo-jin. Co słychać?
Chodzi o to, że…
SYN
Cześć, Gun-woo.
Woo-jin przejrzał umowę.
To zawodowi oszuści. Nie mogłaś tego uniknąć.
To nie twoja wina.
Dziękuję ci.
Co powiedzieli o twojej buzi?
Że ładnie się goi.
Co za ulga.
Posprzątam kawiarnię z Woo-jinem.
Ty odpocznij w domu.
Nie, ja posprzątam. Nie przejmujcie się tym.
Nie, ja to zrobię w drodze do domu, dobrze?
Jedzenie gotowe.
Mamo, zadzwonię w drodze do domu.
- Dobrze. - Pa.
Pomóż mi ten jeden raz.
Nie chodzi o mnie, tylko o kolegę.
Spłacę kapitał i odsetki na czas. Nie martw się.
Pożyczkę na 2% możemy dostać gdzie indziej. Proszę cię.
Daj mi pożyczkę na 1%.
Błagam cię. Ten jeden raz.
Zależy mi na tym koledze.
Pomóż mi.
Wiesz, ile spłat dla ciebie odebrałem?
Robiłem to bezinteresownie.
Mogłeś mnie zawołać.
Dopiero je podała.
Spróbuj.
To najlepsza smażona wieprzowina w Korei.
- No nie? Jedzmy. - Tak.
POGADAJMY W BIURZE
Jest wybuchowy, więc się nie odzywaj.
Ja będę mówił.
Dobrze.
- Panie Seo. - Tak?
Ile to jest warte?
Jakieś 20 milionów wonów.
Cześć!
Jestem!
Ty draniu, masz tupet,
że tak nagle prosisz o kasę.
Myślisz, że powiem ci coś miłego?
Rety, przepraszam.
No weź.
Cholera.
- Siadajcie. - Usiądź.
Dobrze.
Jak kolega wpakował się w długi?
Dorwała go banda złodziei. Smile Capital.
Smile Capital? Ci z Gwangan-dongu?
Nie wiem, skąd są.
Rety.
Smile Capital to nie banda idiotów.
To wielka firma.
Ile jesteś dłużny?
- Sto milionów wonów. - Boże.
Masz przerąbane.
Właśnie. Pomóż nam.
Masz dużo kasy.
Pożyczę ci na 1% sto milionów na rok.
Bardzo dziękujemy.
W zamian popracujesz dla mnie jak kiedyś.
Interes kwitnie przez COVID-19.
Korzystajmy i zarabiajmy.
Pomóż mi.
Dam ci wysoką premię za każdą odebraną spłatę.
Rety. Tak nagle z tym wyskoczyłeś.
Cholera.
Pracuj u mnie przez rok.
To okazja.
Możesz zarobić dużo kasy.
Będziesz miał taką okazję?
Wiem, o czym mówisz, ale to takie nagłe…
- Zdecyduj się. - Chodźmy.
Co?
Będziesz musiał bić ludzi?
Bicie słabych dla kasy robi z ciebie zbira.
Jesteśmy bokserami.
Hej, młody.
Jeśli nie spłacisz Smile Capital, to cię zabiją.
Wytną ci organy.
Co robisz?
Dzięki za wszystko. Przyjdę innym razem.
Chodźmy.
Jaja sobie ze mnie robisz?
A tak wyglądam?
Żartuję.
Do zobaczenia.
Chodź.
Kurwa.
Hej, bokserze.
- Pieczątka. - Dobrze.
Gdy firma się rozkręci, proszę podzielić się z nami zyskiem.
Bardzo dziękuję.
- Dobra robota. - Jedziemy.
Wszystko w porządku, tak?
Tak, proszę pana.
Dobrze. Tutaj.
To pieniądze odebrane dzisiaj.
Zbieramy dowody osobiste bezdomnych osób.
Kim jesteś?
Na co się gapisz? Wracaj do pracy.
Dobrze.
Będziemy ciężko pracować, żeby szybko zdobyć wymaganą liczbę.
Dacie radę w tym tygodniu?
W tym? Spróbuję.
KIM JUN-MIN
W POCZEKALNI OBOWIĄZUJĄ MASECZKI
Przepraszam, że tyle czekaliście.
DREAM ON CAPITAL
Dlaczego jej nie założyłeś?
Już zakładam.
Nie każę ci jej zakładać. Pytam, dlaczego ją zdjąłeś.
Czekamy tu od 30 minut.
Było mi duszno.
Ty gnojku! Jak chcesz ochraniać innych, skoro brak ci cierpliwości?
A co maseczka ma z tym wspólnego?
Wyjdź.
Wynocha!
Kurwa.
Gnojek…
Cholera.
- Też ją zdjąłeś. - Nie.
Widziałem.
Opuściłem ją.
To tak, jakbyś ją zdjął. Żadnych wymówek. Wynocha!
Wynocha!
Kurwa.
„Kurwa”?
Jezu.
Zdejmij maseczkę.
Jak się nazywasz?
Cheon Dong-woo.
A ile masz wzrostu?
Mam 187 cm wzrostu, ważę 74 kilo.
Uprawiasz sport?
Od dziesięciu lat kickboxing i hapkido.
- Wykształcenie? - Ochrona na Uniwersytecie Yongheon.
Kurczę. Prawdziwa elita.
Służyłeś w wojsku?
Byłem zwolniony.
Zerwałem więzadło, grając w siatkę.
Rozumiem.
- Może innym razem. - Dlaczego mnie pan odrzuca?
Szukam żołnierza.
Musi być żołnierz?
Tak.
Cholera. To trzeba było to umieścić w ogłoszeniu.
Chwila. „Cholera”?
Zmarnowałem czas!
Nie zachowuj się tak przy starszym.
Walić to.
Starszy nie powinien się tak wygłupiać.
Innym razem, jasne?
Dobrze!
MARINE NIE UDAJE SIĘ? TO SPRAW, ŻEBY SIĘ UDAŁO!
HONG WOO-JIN KLASA 1216
Przyjdź tu.
Dlaczego biegniemy?
On był w klasie 734!
Tylko jeden facet w Korei może jednym telefonem
przenieść w gotówce bilion wonów.
Bang Seong-ho.
Tylko jedna osoba wie, jak wygląda przewodniczący Bang.
Same wyjątkowe osoby.
Siedź cicho.
Przewodniczący Bang zaufał i objął kuratelą jedną osobę.
Pana Choi.
I to dzięki panu Choi mogę pracować w tej branży.
Teraz wszystko rozumiecie?
- Tak. - Tak.
Dobrze. Fajnie.
Pan Choi szuka pracownika.
Kogoś, kto chce ryzykować życie, żeby kogoś uratować.
Kogoś szanowanego.
Kogoś, kto zna się na tej branży.
Wczoraj zacząłem rozmowy z kandydatami,
ale wszyscy odpadli.
I nagle zadzwonił do mnie młodszy marine.
Niezłe wyczucie czasu!
On też jest marine. Jest starszy ode mnie.
Która klasa?
Klasa 1207.
Ja klasa 734.
- Widzisz? - Podoba mi się to!
Powiem o was panu Choi.
Zapiszcie swoje pesele.
Proszę pana.
Dzwoniliśmy, bo chcemy pożyczyć pieniądze.
Dlatego musicie się spotkać z panem Choi.
Może być straszny jak tygrys,
ale ma miękkie i wyrozumiałe serce.
Gdy go do siebie przekonacie,
będzie o was dbał jak prawdziwy marine!
Jest jednym z nas?
Pytasz, czy jest marine?
Tak.
Zwolniono go ze służby, bo wyleciał z gimnazjum.
Rozumiem. Czyli to metafora.
Jak to raperzy mówią: „To jest hip-hop. Tamto jest hip-hop”?
Co ty bredzisz? Zapiszcie swoje pesele!
Dobrze.
Widziałem jego minę.
- Tak. - To się uda.
- Dziękuję. - Chodźmy.
Nie ma za co dziękować.
Z iloma się tam biłeś?
Może z dziesięcioma.
Ale jeden mnie pokonał.
Jeden?
Wielki jak czołg. Złapał mnie i walnął mnie z dyńki.
Nic się wtedy nie poradzi.
Hej, a jeśli
będziesz musiał ściągać długi, żeby spłacić mamę?
Co wtedy zrobisz?
Razem coś wymyślimy.
Wspaniała robota, jak zawsze. Dziękuję.
Nie, my się tym zajmiemy.
To specjalność pana Oh.
Dobrze.
Zjedzmy niedługo coś u Yang-jung. Do zobaczenia.
Yang Jae-myeong był w Chungjeong-ro i Myeong-dongu
i wziął 400 milionów w gotówce od siedmiu lichwiarzy.
Dał je dyrektorowi ze Smile Capital w Gwangan-dongu.
Znasz go?
Nie znam.
Yang Jae-myeong kradnie bezdomnym dowody i zakłada na nich firmy.
Pożycza pieniądze od lichwiarzy.
Lichwiarze dają się nabrać,
bo się nie komunikują i nie znają tej sztuczki.
Dowiadują się, gdy chcą odebrać kasę od fikcyjnej firmy.
Wymyślił to ktoś obeznany w obrocie pieniędzmi.
Yang Jae-myeong to chyba tylko pionek.
Skąd o tym wiesz?
Było to w 2001 czy 2002 roku?
Facet udający wolontariusza w ośrodku dla osób z niepełnosprawnością
ukradł kilka dowodów.
Założył fikcyjną firmę i wziął na nią pożyczkę
w wysokości siedmiu miliardów wonów od lichwiarzy w Myeong-dongu.
Potem uciekł na Filipiny.
Teraz to dziesiątki miliardów.
Co zrobimy?
Co?
Oszukują tych lichwiarzy.
To twoi koledzy z branży.
Sami sobie poradzą.
Nie mogą zgłosić tego na policję.
Hyeon-ju, sami muszą to załatwić.
Ja już nie funkcjonuję w tym świecie.
Żyłem tak dziesięć lat.
Co się stało z tym facetem, który uciekł na Filipiny?
Złapali go?
Oszukani przez niego ludzie
wysłali na Filipiny windykatorów.
Umarł?
Brutalne.
Hyeon-ju.
Zatrudnić ci kogoś do pomocy?
Nie trzeba.
To niebezpieczne i już zostałaś ranna.
To tylko zadrapanie.
Ale i tak.
Sama pracuję szybciej i jest mi łatwiej.
Idź spać.
Ty bachorze!
Ładnie!
Dlaczego pociął pan twarz temu chłopakowi?
Skąd wiesz?
Zapytałem In-beoma.
Mówi o takich rzeczach?
- Mnie tak. - Daj mi dokończyć.
- Ładnie. - Dobre uderzenie.
Napluł mi w twarz przy chłopakach.
Zrobiłem z niego przykład.
Pana udział to więcej pracy dla mnie.
Jang-do.
Czasami trzeba coś zrobić samemu.
Wtedy się ciebie boją.
Jasne.
Dlaczego ten bogaty dzieciak się nie odzywa?
Minął tydzień.
Pogadam z panem Parkiem i was umówię. Wystarczy jedno spotkanie.
Zrób to.
APLIKACJA DEBIUTANT ROKU
Rety, jest dobrze zbudowany.
Pan chyba też kiedyś boksował.
Jako amator.
To ciało świadczy o pracowitości i zawziętości.
Ciało nie kłamie.
To prawda.
Ale ten dzieciak nic nie wie o branży pożyczkowej.
Dziękuję.
Ostatnio spędza czas z Kim Gun-woo.
Detektyw powiedział,
że pobił członków gangu w Inczonie
i wstąpił do marine, żeby przed nimi uciec.
Teraz dobrze się prowadzi.
Odbierał długi, więc zna podstawy.
Dobrze zatrudnić ich obu.
- Spotkam się z Gun-woo. - Dobrze.
To tutaj.
SUSHI
Dzień dobry.
Przysłał panów pan Moon, tak?
Tak.
Tędy proszę.
- Proszę. - Ja?
Tak.
Dzień dobry, jestem Kim Gun-woo.
Usiądź.
Dobrze.
Mogę mówić ci na ty?
Tak.
Skaleczyłeś się w twarz?
Chciałem powstrzymać lichwiarzy, którzy demolowali kawiarnię mamy.
Kiedyś też byłem lichwiarzem.
Rzuciłem to dawno temu.
Rozumiem.
Teraz oferuję pożyczki z zerowym oprocentowaniem
chorym, których nie stać na leczenie.
Rozumiem.
Szukam pracownika.
Młoda osoba uczy się ode mnie fachu.
Rozumiem.
Nie jesteśmy spokrewnieni.
To moja jedyna rodzina.
Rozumiem.
Boję się, że coś może się jej stać.
Chcę zatrudnić kogoś, kto zadba o jej bezpieczeństwo.
To nie windykacja, prawda?
Nie, to nie windykacja.
- Tylko ochrona osobista. - Rozumiem. Tak!
Może cię to urazi,
ale zebrałem o tobie informacje.
Nie szkodzi. Nie uraził mnie pan.
Nawet w trudnych chwilach postępowałeś słusznie.
Jesteś pracowity.
Teraz poznałem cię osobiście.
Masz mocne spojrzenie.
Mogę ci zaufać.
Dziękuję.
No to…
Dlaczego boks?
Gdy byłem mały, chciałem być silny.
Dlaczego?
Mój tata wcześniej nie pił.
W pierwszej klasie gimnazjum zrobiło się ciężko.
Zaczął pić i bił mamę.
Widziałem to i chciałem być silny.
- Mieszka z wami? - Nie, on…
Rozwiedli się, gdy miałem 16 lat. Potem go nie widziałem.
- Pochodzę ze wsi. - Rozumiem.
Tata dzierżawił ziemię i był rolnikiem.
Rozumiem.
Doskonale pamiętam, jak miałem dziesięć lat.
Nastała klęska głodu i plony były fatalne.
Nie opłaciliśmy czynszu,
więc właściciel wysłał pracowników,
żeby pobili mojego tatę…
na oczach mieszkańców wioski.
Tata dostał mocno po głowie,
ale nie stać nas było na szpital.
Zmarł po cierpieniu w domu.
Wtedy zdecydowałem, że będę bogaty.
Postanowiłem pomagać tym,
których nie stać na leczenie.
Mówię, że musimy stawiać czoło problemom
z dobrem w sercu.
Tak, zawsze mam dobre serce.
Rozmowa się nie klei.
Tak, przepraszam, słaby ze mnie rozmówca.
- Czyżby? - Tak.
HWANGSUSA
- Chodź tu. - Dobra.
Jak poszło?
Chyba dobrze.
Pan Choi dużo mówił, ja słuchałem.
Mówiłem, że dobrze pójdzie!
Hej.
Jak poszło?
Chłopak jest nudny…
ale to dobry dzieciak.
Rozumiem.
Ostrożnie.
Pilnie potrzebuje pieniędzy. Zajmij się tym dzisiaj.
Dobrze.
- Nałóż mi trochę. - Zjedz dużo.
To za dużo.
To niewiele, ale oby smakowało.
Uwielbiam gulasz z kimchi.
Mogę spróbować?
Śmiało.
- Ostrożnie, gorący. - Pyszny. Dziękuję.
Smacznego.
Bardzo dziękujemy za pomoc.
Nie ma sprawy. Gun-woo to mój przyjaciel.
I jest z marine!
Wszystko się ułoży.
Dziękuję.
Zjadajcie.
- Dobrze. - Dziękuję za jedzenie.
Zjadajcie.
Kto to?
- Sprawdzę. - Dobrze.
Kto tam?
W czym mogę pomóc?
Pracuję dla pana Choi.
Rozumiem.
Miło mi.
Proszę. Sto milionów wonów.
- Co? - Wypłata za dwa lata z góry.
To znaczy…
Zaczynasz pracę jutro o 10.
Wyślę ci adres SMS-em.
Bardzo panu dziękuję.
Podziękuj panu Choi.
- Dobrze. - Pójdę już.
Bardzo dziękuję.
Ten omlet jest przepyszny.
Zrobię ci więcej.
Kto to był?
No…
Mamo, no bo
dostałem pracę przez znajomego Woo-jina.
Jaką pracę?
Będę ochraniał członka rodziny bogatego biznesmena.
Wzbudziłem jego zaufanie,
więc dał mi 100 milionów wonów jako zaliczkę za pensję.
- Naprawdę? - Tak.
Spłaćmy dług, żeby odsetki nie urosły.
Zmarnowałam ci przyszłość.
Nieprawda…
Szczęśliwe życie z tobą jest dla mnie najważniejsze.
Będę trenował, pracując.
Wrócę do boksu po pandemii. Nic się nie martw.
Przepraszam.
Uśmiechnij się. To coś dobrego.
Dziękuję, Woo-jin.
- Dobry wieczór. - Spadaj.
Myeong-gil, chodź.
Co jest?
- Jest tu od 20 minut. - Przyszedł wcześnie.
To najstarszy syn przewodniczącego Iil Group.
- Znasz go? - Uważaj na niego.
- Czemu? - Przepraszam!
Idę.
Przynieś ściereczki.
Dzwoniłem, ale nikt nie przyszedł.
Przepraszam. Już przynoszę.
Gdy pracowałam w Speed,
upił się i pobił właścicielkę.
Mówisz o Hyeon-ji?
Tak.
Pili razem i pokłócili się o politykę.
Kilka dni później odbyła się kontrola skarbowa.
Musiała sprzedać dom, żeby zapłacić podatek.
Jego rodzina ma wszędzie znajomości.
Urząd Skarbowy, policja, Komisja Nadzoru Finansowego…
Wszędzie.
Jak każda bogata rodzina.
Serio?
Hyeon-ji mogła obrazić polityka z jego rodziny.
Rozumiem.
Martwię się o ciebie.
Spokojnie.
Załatwiłaś dziewczyny?
On zabronił.
Dobra. Nie martw się.
Przyszedł z kimś.
- Z kim? - Kimś ze szkoły policyjnej.
Pracuje w policji?
Tak. Był najlepszy w klasie.
Zna cię?
Chyba nie. Dzieli nas kilka lat.
Nie angażuj się.
- Jasne? - Tak.
- Powiem, żeby zadzwonili. - Dobrze.
Dobry wieczór.
Przyszedł pan.
To mój kuzyn.
Min Gang-yong. Miło mi.
Ma pan piękny głos.
Kim Myeong-gil.
Mówił, że będzie alkohol, więc przyszedłem.
Nie chcę przeszkadzać.
Podobno robi pan wielkie rzeczy. To zaszczyt pana poznać.
Wzajemnie.
To Lee Jin-su, mój wspólnik.
Chyba już się spotkaliśmy, prawda?
Mam dość pospolitą twarz.
Przepraszam.
- Usiądźmy. - Dobrze.
Nie chcę pić na pana koszt, więc wziąłem swój.
Chciałem pana ugościć.
Mogę?
Przepraszam za niego. On nie pije.
Jedna trzeźwa osoba tylko skomplikuje sprawy.
Upicie się razem to gwarancja, że nikt nie zmieni później zdania.
To może pan wypije za niego?
Chyba lubi pan wypić.
Lubię lojalność.
Jasne, proszę polać.
Nieźle, do dna.
Dobrze wchodzi.
Tak.
Teraz ja.
Do kieliszka?
Chyba myślał pan o szklance.
- Poproszę. - Jasne.
Rety.
Politycy zwykle piją soju.
Takie drogie whisky w szklance? To mój szczęśliwy dzień.
Teraz ja poleję.
Potrafi pan wypić.
Mnie też polejcie. To mój alkohol.
Tak?
Jasne, poleję jedną ręką.
Śmiało.
Teraz ja.
Rety.
No dobrze!
Do dna!
Obaj potraficie wypić.
Gang-yong, jeśli po pijaku popełnię błąd, powstrzymaj mnie.
Jasne. Jeśli coś się stanie…
Gdzie one są? To…
kogoś aresztuję.
Dajcie szklanki.
Kurwa.
Napiliśmy się, więc teraz wyłóżmy karty na stół.
Dobrze.
Jesteś bogaty?
Pochodzę ze skromnej rodziny. Ciężko pracuję.
Masz 100 miliardów?
Nie kłamię w kwestii pieniędzy.
Nie?
To dziwne.
Powiedziano mi, że możemy przeczesać Smile Capital,
a nie znajdziemy 50 miliardów.
Racja.
Urząd Skarbowy źle wykonuje swoją pracę.
Zadzwonimy do nich?
Rety, jesteś pijany.
Pan Kim nie jest zadowolony. Przeproś go.
Przepraszam.
Wypiłem za dużo na pusty żołądek. Alkohol uderzył mi do głowy.
Nie martw się o pieniądze.
Nie?
Rozumiem.
Nigdy nie powinienem się o nie martwić.
Mama poprosiła, żebym pozdrowił przewodniczącego Banga.
Jest wdzięczna za pomoc wtedy.
Ale osoba, która dała jej pieniądze…
była po czterdziestce.
Jakim cudem od 20 lat się nie zestarzałeś?
Operacja plastyczna?
Są dziś popularne.
Myślałeś, że nie zapytam o to mamy?
Co jest?
Dlaczego milczysz?
Halo. Jesteś z tych, którzy milkną, gdy są w gorszej pozycji?
Tego nauczyli cię w więzieniu?
Śmieje się.
Dobra, śmiej się.
Cholera, Gang-yong!
Nie chce mi się już pić. Kończmy.
Panie Kim.
Zdobyłem te 100 miliardów.
Więcej się nie spotkamy.
Chodź tu, Kimmie.
No już.
Jeśli jeszcze raz
zadrzesz z moją rodziną,
to zginiesz.
Jasne?
Tak?
Naprawdę nie próżnowałeś! Masz nawet bliznę po nożu.
A nie mówiłem?
Chodźmy.
Idziemy. Za długo tu siedzimy.
Panie Kim, chciałem dać ci szansę.
Wyglądasz na pracowitego.
Jang-do.
Słucham?
Znajdźcie z Beomem coś na tego gościa.
Coś mocnego.
Dobrze.
SKLEP Z ANTYKAMI
- Dzięki za towarzystwo. - Spoko.
Co robisz?
Co?
- Idziesz ze mną? - Tak.
Pogadam z panem Choi i może też da mi pracę.
Nie chciałbyś?
Byłoby super!
No nie? To pomóż mi tam.
Zachwalaj mnie.
- Dobra. - Chodźmy.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Trafiliście.
Tak.
Dziś rano spłaciłem wszystkie pożyczki.
Bardzo panu dziękuję.
Wierzę, że się spiszesz.
Dam z siebie wszystko.
Dzień dobry! Jestem Hong Woo-jin.
Kiedyś pomagałem panu Moonowi w pracy.
Zaprzyjaźniłem się z Gun-woo, gdy byliśmy w wojsku.
Tak.
Widziałem, że Gun-woo ma problemy,
chciałem mu pomóc, ale nie mogłem.
Byłem na siebie wściekły.
Cieszę się, że pomogła mu taka dobra osoba.
Jestem wdzięczny.
Poza tym doszedłem do wniosku,
że też mogę się panu przydać.
Lepiej znam się na tej branży.
Wstyd mi, że tak się przechwalam
przed legendą Myeong-dongu,
ale mam większe doświadczenie niż on.
„Może nauczę Gun-woo fachu
i mu pomogę?
Może to mu pomoże?
Nie, to mu bardzo pomoże”.
Pomyślałem tak i tu przyszedłem.
Za pana zgodą
chciałbym pomagać Gun-woo!
Zgoda.
Dziękuję!
- Usiądźcie. - Dobrze.
- Dziękuję. - Dziękuję!
Nie powiedziałem o jednej rzeczy.
Będę wam płacił, ale to nie ja was zatrudnię.
Słucham?
Musicie porozmawiać z Hyeon-ju.
Rozumiem.
To znaczy…
A jeśli obleję rozmowę?
Oddasz wypłatę.
Użyłem jej do spłaty pożyczek.
Poradzisz sobie.
Słucham?
Hyeon-ju bardzo nie chce mieć ochroniarza.
Nie potrafię rozmawiać z ludźmi.
Powodzenia.
Panie Choi.
Jeśli przekonam Hyeon-ju do zatrudnienia mnie,
też dostanę wypłatę?
Zgoda.
Woo-jin.
Muszę iść na masaż głowy.
- Dobrze. - Do widzenia.
Miłego masażu.
Jeszcze coś.
Weźcie ją
i kupcie sobie dobry obiad.
Dobrze. Dziękujemy.
Bardzo chcę pracować w tej idealnej firmie.
Proszę pana.
Wy dwaj…
zawsze trzymajcie się razem.
- Dobrze! - Dobrze!
Z Bogiem!
- Z Bogiem! - Z Bogiem!
Co?
Ja pierdolę!
- Co jest? - Hej!
Co to?
- Były tutaj. - Serio?
To ponad sto milionów wonów.
- Sto milionów? - Hej!
Zobacz.
Boże. Tu też.
Chwila.
W KSIĘGARNI BĘDĄ GOŚCIE MIŁEJ ROZMOWY
Cholera.
Siedemnaście miliardów, osiemnaście,
dziewiętnaście…
- Tam 21, 22 miliardy… - Woo-jin.
Prawdę mówiąc,
już poznałem Hyeon-ju.
Co? Jak to?
Parę dni temu szedłem do ciebie,
a ona ścigała bezdomnego.
Pobiegłem za nią, a ona poraziła mnie paralizatorem.
- Poraziła cię? - Tak.
Pobiliście się?
Nie, zwyzywała mnie. I tyle.
Rozumiem.
Nie martw się.
Wszystkim się zajmę.
Ty siedź cicho.
Nic nie rób.
- Muszę zacząć liczyć od nowa. - Przepraszam.
Cześć, pani Hyeon-ju.
Pan Choi osobiście nas wybrał,
żeby mogła pani spokojnie pracować.
Hasztag „ochroniarz”. Hasztag „bądźcie moją ochroną”.
Hasztag „kierowniczka”.
Hasztag „twoje chłopaki”.
Co mówisz?
Będziemy pani chłopakami. Miło poznać.
Proszę coś powiedzieć.
Wszystko dla pani załatwimy.
Niczego nie potrzebuję.
Jasne, więc proszę nam mówić,
jeśli czegoś będzie pani potrzebować.
Nie będę niczego potrzebować, więc idźcie stąd.
Nie polubiła nas pani?
Jak mogę was lubić, skoro was nie znam? Nie potrzebuję was.
Nie widziała nas pani w pracy, a już wie, że nas nie potrzebuje?
Radzę sobie sama,
więc na pewno was nie potrzebuję.
- I nie lubię ludzi, którzy dyskutują. - Nie dyskutuję…
To dyskusja.
Wyjdźcie.
Pan Choi pozwolił nam zostać.
Nie próbowałeś mnie przekonać?
Teraz zacząłeś kłamać.
Myślałam, że tylko buty to podróby.
Wyjdźcie.
Wynocha!
Nie słyszysz, co mówię?
Wynocha, do cholery!
Potrzebuję tej pracy.
Chociaż na miesiąc.
Jeśli się nie sprawdzę, odejdę.
Błagam, chociaż miesiąc.
Hej.
Jeśli potrzebujesz kasy, mój dziadek ci pożyczy.
Powiem mu o tym, a teraz wyjdź.
To niezręczne.
Pieniądze…
Pan Choi zapłacił mi za dwa lata z góry.
Smile Capital oszukało moją mamę, wzięła pożyczkę.
Dług urósł do 100 milionów,
więc spłaciłem go rano pieniędzmi od pana Choi.
Jeśli będę musiał je oddać, będę miał poważny problem.
Proszę, błagam.
Wstań.
Zjedzmy coś.
Dlaczego pożyczyliście kasę od Smile Capital?
Oszukali moją mamę.
Dużo pożyczyliście?
Sto milionów.
Spłaciłeś i po wszystkim? Nie zrobili wam nic złego?
Mama prowadzi kawiarnię,
ale jest teraz ona zdemolowana.
Kurczę.
Dlatego masz ranę na twarzy?
Tak.
Czujesz się skrzywdzony.
Byłeś na policji?
Nie.
Grozili, że zabiją moją mamę.
Kto?
Ich szef.
Niosę pyszne hamburgery.
Najpierw posłuchaj.
Jak już wiesz,
dziadek nie jest już lichwiarzem.
Udziela pożyczek potrzebującym.
Ale czasami
spotykamy dupków, którzy chcą go wykorzystać.
Yang Jae-myeong takim był.
Kłamał, że jego mama potrzebuje operacji.
Pożyczył dziesięć milionów i zniknął.
Pół roku go szukałam.
Widziałam, jak żebrał na dworcu.
Pomyślałam, że Yang Jae-myeong naprawdę jest teraz bezdomny,
ale zobaczyłam jego czyste zęby.
Śledziłam go.
Dowiedziałam się, że on i jego grupa udają bezdomnych
i kradną dowody osobiste prawdziwych bezdomnych.
Otwierają na nich firmy i konta w banku.
Potem oszukują lichwiarzy,
pożyczają dziesiątki, a nawet setki milionów wonów.
To genialny plan, więc myśleliśmy, że Yang Jae-myeong dla kogoś pracuje.
Ta osoba jest z nim powiązana.
Znasz go?
Tak.
Dzisiaj spróbujemy dowiedzieć się,
ile dowodów dziennie kradnie Yang Jae-myeong.
Nie angażujcie się.
Jeśli nas zauważą,
to nici z mojego planu.
DOWÓD OSOBISTY
Z tyłu są czapki. Zakryjcie twarz.
Hej, a może ten?
Jest zbyt pijany.
Może być notowany.
A tamten?
Znajdźcie jakiegoś trzeźwego.
Dobrze.
- Za mną. - Dobrze.
- Chodź. - Dobra.
Patrz w ziemię.
Proszę pana.
Tak.
Nie może pan tu leżeć na tej brudnej gazecie.
Trzeba coś pod nią położyć.
Dobrze.
Rety.
Kiedy ostatnio pan jadł?
Wczoraj albo przedwczoraj.
Nie jesteśmy oszustami.
Jesteśmy z organizacji dla bezdomnych.
Rozumiem.
Rząd stworzył tę organizację, żebyśmy sobie pomagali.
Dołączy pan?
Tak?
Jeśli pan dołączy, zabierzemy pana stąd.
Znajdziemy panu pracę.
Co miesiąc będzie pan dostawał 20 maseczek za darmo.
I co miesiąc będzie pan dostawał 300 000 wonów zapomogi.
Trzysta tysięcy…
- Proszę pana. - Tak.
Jeśli ma pan dowód osobisty, od razu pana zarejestrujemy.
W przyszłym tygodniu dostanie pan pieniądze.
To jasne?
- Tak. - Dobrze.
Proszę.
Nie każdy może dołączyć, więc cicho.
Dobrze.
Dziękuję.
Elokwentny koleś.
Dziękuję.
Cztery dowody osobiste…
- Proszę pana. - Co jest?
Jesteśmy z organizacji dla bezdomnych.
- Chodzi o to… - Ty draniu!
Draniu! Gdzie jest mój dowód osobisty? Oddaj go!
Co robisz, wariacie! Kurwa!
Puszczaj, pojebie!
Hej! Nie możesz się w to angażować!
Napisy: Kamila Krupiński