Co jest?
Kim ty kurwa jesteś?
No chodź, skurwysynu.
Ty draniu!
Kurwa.
Spadamy.
Wezwijmy karetkę.
Gun-woo, możemy mieć problemy.
On umiera.
Hyeon-ju.
Bezdomny został ranny.
- Wezwaliśmy karetkę. - A Yang Jae-myeong?
Uciekł.
Kurwa! Mieliście się nie angażować!
Został ciężko ranny.
Musieliśmy pomóc.
Nie znacie go. Po co to zrobiliście?
Tak, ale…
Co robimy?
Zadzwonię do niej.
- Co? - Hyeon-ju, co do tamtego…
Bardzo przepraszamy.
To nasza wina.
Gdzie jesteś? Chcę przeprosić osobiście.
Daj spokój. To już koniec.
Hyeon-ju, poświęć nam pięć minut.
Mówię poważnie.
Bardzo przepraszam. Gun-woo też chce przeprosić.
Proszę, poświęć nam pięć minut.
Proszę.
Przyjdźcie do księgarni.
Woo-jin.
Nie rozumiem tego.
Czego?
Gdybyśmy nic nie zrobili, ten bezdomny by umarł.
Sam widziałeś.
Tak.
Postąpiliśmy słusznie. Dlaczego mamy przepraszać?
- Za co przepraszać? - To było nasze pierwsze zadanie.
Hyeon-ju tu nie było. Trudno jej to zrozumieć.
Nie znamy się za dobrze, a teraz to.
Przepraszajmy za rzeczy wywołujące nieporozumienia.
To poprawi komunikację.
- Ale… - Gun-woo.
Nie zrobiłeś nic złego.
Ale patrząc pod kątem pracy,
to możemy to załagodzić, skoro sobie pomagamy.
Tylko ten jeden raz, dobra?
Tak, dobrze.
BLOODHOUNDS
Nie siadajcie. Szybko to załatwimy.
Biliście się z Yang Jae-myeongiem?
To było nieuniknione.
Nie możemy razem pracować.
Co?
A to nie oczywiste?
Przeprosiliśmy.
Nie potrzebuję przeprosin!
Yang Jae-myeong widział wasze twarze.
Chciałam go po cichu śledzić i zbierać dowody.
Teraz wie, że ktoś go obserwuje, więc się ukryje.
Nici z mojego planu.
Mieliśmy czapki i maski. Nie widział nas.
Jasne. Zakryliście twarz, więc was nie rozpozna.
Zakryłeś te kłaki, więc cię nie rozpozna!
Kurwa! Rozpoznałabym cię z daleka!
Co robicie? Wynocha.
- Przepraszamy. - Wynocha!
- Nie było wyjścia. - Nie?
To pierwsze zadanie.
- Żadne z nas ideały. - Nie chciałam was!
- Działaliśmy adekwatnie. Mówiłem! - Do czego?
Nic nie rozumiecie!
Po co mówisz o moich włosach?
- Pójdziemy. - Kurwa.
Proszę, nie krzycz.
Coś wymyślę, żeby zwrócić
pieniądze panu Choi.
Woo-jin i ja wysłuchaliśmy twoich wrzasków,
więc teraz wysłuchaj mnie.
Gdyby ktoś chciał ułatwić ci pracę
w zamian za zabicie kogoś,
zgodziłabyś się?
Szef Smile Capital pociął mi twarz.
Gdybym zignorował to, że ktoś na moich oczach umiera,
byłbym od niego gorszy.
To byłoby złe.
Przemyśl to.
Znajdę coś innego. Nie martw się.
Wybacz. Nie mogłem się powstrzymać.
Trzymałeś się lepiej niż ja.
Jesteś głodny? Chodźmy na zupę.
Kurczę.
Jest zamknięta przez COVID. I już po 22.
Jeszcze bardziej zgłodniałem.
Zapomniałem.
Boli mnie brzuch.
To nie moja wina, że zamknęli knajpę.
Twoja, że powiedziałeś o zupie.
Przy Hyeon-ju też nie mogłeś się powstrzymać.
Pochwaliłeś mnie za to.
Bo byłeś przybity jak jakiś frajer.
Nie byłem przybity jak frajer.
„Nie byłem przybity jak frajer”.
Co robisz?
Naśladuję cię. „Boże, jestem głodny”.
- „Boli mnie brzuch”. - Rety.
Ale jesteś brzydki.
Nie żartuj tak.
Co? Nie żartuję. Mówię poważnie.
Uraziłeś mnie, więc przeproś.
POMYLIŁAM SIĘ WIDZIMY SIĘ W BIURZE JUTRO O 10
Woo-jin.
Wiedziałem, że ją przekonamy!
Nie trafiłeś!
- Nie trafiłeś! - Dużo brakuje!
Nie krzycz tak!
Nie złość się. To tylko gra.
- To drogi kij! - Co jest?
- Idź. - Pójdę!
- Teraz ja. - Wiem, gnojku.
- Nie klnij. - Spadaj.
- Musi pan założyć maseczkę. - Dobra.
Co jest?
Ktoś nas śledzi.
Kto?
Są młodzi, ale potrafią się bić.
Na pewno?
- Co? - Na pewno was śledzą?
Skup się.
No bo…
Mów.
Zanim zacząłem dla pana pracować,
pożyczyłem od kogoś pieniądze.
Nie próbowali ich odzyskać, więc ich olałem.
Do rzeczy.
Ostatnio się po nie zgłosili.
Przyszedł po nie dupek w czapce z czerwonym kotem.
Gnojek, który dziś nas zaatakował, też taką miał.
To nie przypadek?
Nie. To ta sama czapka.
Od kogo pożyczyłeś?
Wyjaśnię wczorajszą sytuację.
Yang Jae-myeong okradł tego bezdomnego,
ale o tym zapomniał.
Zaczął z nim rozmawiać i się pokłócili.
Ile pieniędzy
ludzie Jae-myeonga pożyczają na jeden dowód?
Około 50 milionów wonów.
Czyli dziesięć to 500 milionów.
Rety. Od jak dawna to robią?
Chyba od pół roku.
Kurczę! To zbili fortunę.
A ci lichwiarze nic z tym nie robią?
Jeśli to zgłoszą, sprawdzi ich policja.
Próbują sami odzyskać kasę, ale im to nie idzie.
Mam taki plan.
Znaleźć lichwiarzy, których oszukał Yang Jae-myeong,
i odebrać kasę, którą ukradł, za prowizję.
Przy 1% prowizji to trzy miliardy wonów.
Zażądajmy 2%.
Woo-jin.
Skoro ktoś oszukuje lichwiarzy,
to nie wpływa to źle na ludzi, którzy od nich pożyczają?
Co?
Będą dręczyć klientów, żeby odrobić straty.
No i?
Mali przedsiębiorcy ucierpią najbardziej.
Masz rację.
Tak.
Jak nas znaleźli?
No jak?
Nie wiem.
Wyłączcie światła i znak na zewnątrz.
Cholera!
KSIĘGARNIA PYEONGHWA
- Wyłączcie telefony. - Dobra.
To na pewno tutaj?
Tak, na pewno.
Pożyczyłeś od księgarni?
Tak. Właściciel był kiedyś słynnym pożyczkodawcą.
Kopnij w nią.
Teraz w nią.
Szybko, idioto.
- Mocniej. - Co?
Kopnij mocniej, baranie!
Cholera.
Mocniej!
Mocniej, głąbie!
Wystarczy.
Potrzeba sprzętu, żeby ją rozwalić.
To sejf.
Sprawdziliście wczoraj, czy was nie śledzą?
Przyjechaliśmy autobusem.
Mogli za nim jechać.
Gdyby nas śledzili, to wczoraj by nas zaatakowali.
Dlaczego robią to teraz?
- Może chciał przyjść z Kim Jun-minem? - Hyeon-ju.
Yang Jae-myeong widział, jak się bijemy. Przyprowadziłby więcej ludzi.
Pewnie też nie wiedzieli.
Teraz mogli się domyślić.
Musimy się dowiedzieć, jak nas znaleźli.
Nie popełnimy tego samego błędu.
Dobra, rozumiem.
Może to omówimy? Tak?
Yang Jae-myeong wie o tym miejscu?
Był tu dawno temu.
Czyli dowiedział się, że jesteśmy z nim powiązani.
Wiem.
No tak.
No…
Mógł rozpoznać twoją czapkę.
No bo biegłem za tobą, gdy ścigałaś bezdomnego.
To…
Tak, to byłem ja.
Tym bezdomnym był Yang Jae-myeong.
Rozumiem. Cholera.
Miałam wtedy na sobie tę czapkę, prawda?
Tak. Jest charakterystyczna.
Pewnie tak się dowiedzieli.
Dlaczego kopali w rolety?
Zrobiliśmy je na zamówienie ze stali, a nie aluminium.
Sprawdzali to.
Cholera, pewnie wrócą.
Co on tu robi?
Co wy wyprawiacie?
Było tu to białe auto, prawda?
Powiedz coś.
Przepraszam. To moja wina.
Wykonywaliśmy wczoraj zadanie.
Jakie?
No…
Jakie?
Śledziliśmy Yang Jae-myeonga.
- Dlaczego? - Dziadku.
Lichwiarze chcą dorwać Yang Jae-myeonga. Pewnie chętnie za to zapłacą.
Tylko ja mogę go złapać.
Chodzi o pieniądze?
Dobrze jest zarabiać.
Co zrobiliście?
Są moimi ochroniarzami, tak?
Nic mi nie jest.
Zawiodłem się na tobie.
A ja na tobie, dziadku.
Yang Jae-myeong coś kombinuje.
Nic nie zrobisz?
Pan Hwang z łatwością może się go pozbyć!
Nie jesteś zły? Ani trochę?
Gun-woo, odklej plaster.
- Co? - Szybko.
Co? Dobrze.
Jeśli Jae-myeong i Jun-min będą oszukiwać lichwiarzy,
to ci zacieśnią kontrolę
nad ludźmi jak Gun-woo.
Twoja bezinteresowna pomoc będzie bez sensu.
Twoja kasa trafi do ich kieszeni!
Jeśli chcesz pomóc potrzebującym,
musisz wyeliminować takich jak Yang Jae-myeong.
Kto ci to zrobił?
Szef Smile Capital.
Jak się nazywa?
Nie wiem, jak się nazywa.
Miał bliznę na lewym policzku.
Idźcie do domu.
Proszę pana.
Czy to zbieg okoliczności?
Sprawdź, czy Kim Myeong-gil jest prezesem Smile Capital.
Dobrze.
Juju.
Słucham?
Nazwałaś nas ochroniarzami.
To było miłe uczucie.
No i?
Możemy mówić do siebie na luzie.
Jesteśmy zespołem, Juju.
Nie będziemy nim, nie gadając na luzie?
To tylko sugestia. Fajnie by było pracować jako rodzina.
W rodzinie najstarszy stawia reszcie jedzenie.
Stawiasz?
Używajmy języka formalnego, proszę pani.
Żartuję.
Użyjmy karty dziadka. Co chcecie?
Wołowinę.
To płacisz.
Bufet z grillem.
- Bufet z grillem? - Tak. Znam świetne miejsce.
Dobra.
Idziemy!
Od dawna się przyjaźnicie?
To nieważne, czy długo się kogoś zna.
Długa znajomość nie oznacza przyjaźni.
No i?
Ważniejsze jest to,
jak podobne jest wasze życie.
Żebyście się rozumieli nawet podczas krótkiej rozmowy.
To ważne.
- Wy tak macie? - Tak.
Bokserzy, gdy się biją, wymieniają się nie tylko ciosami.
„Tak wygląda twoje życie”.
„Tak wygląda moje”.
Każdy cios zawiera
charakter boksera, jego serce, doświadczenie, histerię…
Historię?
Historię.
Wszystko widzieliśmy. Wszystko wiemy.
Jasne.
Poza tym Gun-woo
to starszy marine.
I to mówi wszystko.
Czyli co dokładnie?
Wszystko.
Wszystko o czym?
Juju, tego nie da się wytłumaczyć.
Tylko marine to zrozumie.
Raperzy używają do tego słowa „hip-hop”.
Mówią: „To jest hip-hopowe”.
Nie da się tego opisać.
Nie da się, mówisz?
- Przedrzeźniasz mnie? - Jasne, że nie.
To poważna…
- Macie. - Jasne.
Co?
Nie włączyliście grilla?
Nie kazałeś.
Ten, kto zostaje przy stole, włącza grill.
Nie wiedziałem. Mogłeś sam go włączyć.
Jak? Spaliłby się, zanim bym wrócił.
Jak stal miałaby się spalić?
Nie stal.
Mięso się spali, jeśli grill będzie zbyt gorący.
To mięso się spali.
To właśnie „spalony grill”.
Tak mówią kucharze. Jestem zwykłym człowiekiem.
Moja mama też tak mówi.
A moja nie.
- Znasz się na mięsie, a… - Gotowe!
Grilluj.
Nie mogę.
Nie kładzie się mięsa na zimny grill.
To zepsuje smak. Trzeba poczekać.
Pogadamy, gdy się nagrzewa?
Gun-woo. Nie bądź taki oficjalny.
Dobrze. Ty i pan Choi to rodzina?
Co? Walisz prosto z mostu.
Mnie też to ciekawi.
No…
Mówiąc w skrócie…
Gdy miałam osiem lat, wykryto u mnie raka kręgosłupa.
Wyleczono go, zanim skończyłam dziesięć lat.
Ale mój tata zmarł.
Wysłano mnie do sierocińca,
ale z niego uciekłam.
Byłam bardzo głodna.
Zjadałam resztki, które ludzie zostawiali pod drzwiami.
Pracowałam w barach z innymi dzieciakami.
Było ciężko.
Więc wróciłam do sierocińca.
Przenieśli mnie do innego, gdy miałam 17 lat.
Dziadek był właścicielem.
- Pan Choi? - Tak.
Zbudował sierociniec, żeby zrobić coś dobrego.
Był dla mnie bardzo miły.
Myślałam, że jest zboczeńcem,
ale z czasem zrozumiałam…
że jest po prostu sobą.
Nauczył mnie wszystkiego, czego nie mogłam przez brak pieniędzy.
Nauczyłam się kendo i jazdy na motorze.
Pan Choi to dobry człowiek.
Od gimnazjum
pracowałem z mamą, żeby spłacić dług po tacie.
Dług urósł do 100 milionów wonów i czułem się bezsilny.
Wiem, jakie straszne jest 100 milionów wonów.
Gdy pan Choi mi je dał, żebym spłacił długi,
pomyślałem sobie,
że muszę go chronić za wszelką cenę.
Dziadek powiedział, że żeby poznać czyjś charakter,
muszę się otworzyć.
Dobrzy ludzie dostrzegą tę szczerość i się zrewanżują.
Źli ludzie wykorzystają ją przeciwko mnie.
- To prawda. - Jesteś dobry, Gun-woo.
Tak. Jestem dobry w byciu miłym i pracowitym.
- Zacznij smażyć. - Jasne.
Idealne wyczucie czasu.
Uczysz się.
Od najlepszych.
Czuję się wykluczona.
Nieważne. Obróć je.
Nie mogę.
Zaufaj mu. Zna się.
Nie mogę się do tego przyzwyczaić.
Nie śpiesz się.
Pięknie pachnie.
- Zjedzmy cały bufet. - Dobra.
- Kiedy zdejmą ci szwy? - Jutro.
Boli?
Da się znieść.
- Moja miała być gorąca. - W zimie lepsza jest zimna.
Nie mogę z tobą.
- Hyeon-ju. - Tak?
Yang Jae-myeong wie o księgarni. Nic z tym nie zrobimy?
Pogadam o tym z dziadkiem.
- Szybko. Nie mamy czasu. - Dobrze.
Pani Lee.
Lobby to wizytówka hotelu.
Nasi zagraniczni goście mają zobaczyć
piękne i okazałe koreańskie lobby.
Takie, którego jeszcze nie widzieli.
Dobrze, rozumiem.
Czekam na genialne pomysły na jutrzejszym spotkaniu.
Nasze kasyno będzie na ostatnim piętrze tego hotelu.
Chcę zarobić rocznie 100 miliardów wonów.
Wiele osób
szuka alternatywy, bo zakazano hazardu w Makau.
Będziemy co tydzień rezerwować im apartament, żeby się wybawili.
Nagramy, jak grają.
Gdy zbierzemy dość pieniędzy,
Jang-do przekaże policji dowody świadczące o nielegalnym hazardzie.
Gdy hotel będzie zrujnowany i nic nie wart,
to go przejmiemy.
Gdy Jang-do wróci z brudami na Honga, musimy mieć gotowe 100 miliardów.
Brakuje nam 50 miliardów, tak?
Tak.
Pora je odebrać.
Sprzedaj wszystko, co możesz.
Uwaga!
Dobrze.
Przyjechało auto, o którym pan mówił.
Dobrze.
Zaraz wracam.
Co się dzieje?
WYJAZD Z MYJNI
Halo!
Co się dzieje? Cholera.
Patrzcie na niego.
- Trzymaj go. - Cholera!
To ohydne! Cholera.
Co on robi?
Zostawcie mnie.
Łap go!
Już nie żyjesz, skurwielu.
Dokąd idziesz?
Rozbierzcie go.
Chodź tutaj.
Dzień dobry. Tędy proszę.
- Jest tam teraz? - Tak.
Dziękuję za pomoc.
- Przelicz. - Dziękuję.
- Skurwysynu. - Kurwa.
Przepraszam. Dajcie mi jakieś ubranie.
Nieźle go załatwiliście.
Dzień dobry!
Jest zimno. Możecie dać mi ubranie?
Przepraszam.
Cześć.
Ty…
To ty. Kurwa.
Skurwysynu.
Zgrywałeś ważniaka.
Kutasie.
Hej.
Nie powinieneś był z nim zadzierać.
Myślałeś, że się wystraszy
i będzie cię przepraszał,
bo jesteś kuzynem gliniarza?
Zapamiętaj to, co powiem.
Dzikie zwierzęta gryzą, jeśli je uderzysz.
Nieważne, czy jesteś od nich silniejszy.
Po prostu gryzą.
No dobrze.
Rozbierz się.
Co?
Zdejmij bieliznę.
Dobrze, już rozumiem.
Darujcie mi ten jeden raz.
- Cholera. - Przepraszam.
Nie wiem, o co chodzi…
Hej, In-beom.
Darujcie mi ten jeden raz.
Kończmy.
Rozbierzesz się?
Nie zabijajcie mnie.
- Dajcie mi żyć. - Napij się.
Rozbierzesz się czy nie?
- To jak będzie? - Rozbiorę się!
Teraz.
Dobra decyzja.
Dyrektorze Hong, proszę się rozebrać.
MAM COŚ EKSTRA
Dobra, wystarczy.
Wstawaj. Szybko.
Halo.
Kim Myeong-gil, którego znamy, to prezes Smile Capital.
Rozumiem.
Przyjadę po pana. Zaraz będę.
Dobrze.
Przepraszam, że to tak nagle.
Miałem ostatnio problemy osobiste.
Dużo o tym myślałem. Mam nadzieję, że zrozumiecie.
Z końcem miesiąca zamykam firmę.
Przeleję wam
roczną wypłatę jako odprawę.
Dziękuję wam za wszystko.
Proszę pana,
a co z pieniędzmi, które pożyczyliśmy?
Zajmę się tym.
Tato.
- Halo. - Tu Oh In-muk z ochrony.
Włamano się do pana biura.
Ilu ich jest?
Dwóch.
Hej!
Mówiłeś dziesięć minut.
Taki model zwykle ma sześciocyfrowy kod. Ten ma ośmiocyfrowy.
Zmodyfikowali go.
- I co teraz? - Potrzebuję czasu.
Pospiesz się.
Udało się!
Dobra. Odsuń się.
Każdy z tych weksli jest wart miliard wonów.
Co się stało?
Nikt nie wyszedł. Zatrzymałem windę.
Dobrze.
Pójść z panem?
Nie trzeba. Dziękuję.
Pożyczę to.
Dobrze.
Kim jesteś?
Jak tu wszedłeś?
Kto was przysłał?
Cholera.
Kto was przysłał?
Kurwa.
Nic panu nie jest?
Zabij go!
Spokojnie, Beom.
- Weź się w garść. - Dobrze.
- Tak? - Tak.
Kang In-beom!
Nie mamy czasu.
Zabierz całą kasę z sejfu i wyjdź pierwszy.
Weź się w garść.
Proszę pana!
Nie ma go.
- Idź pierwszy. - Dobrze.
- Panie Choi. - Tak?
Przemyślałeś to?
No weź. W czym problem?
Unikajmy Yang Jae-myeonga.
Dlaczego?
Oni zabijają ludzi.
Przenieśmy księgarnię.
Dlaczego?
Hyeon-ju.
Spójrz na mnie.
Jestem stary i zmęczony.
Nie mam już siły ani odwagi,
żeby z nimi walczyć.
Chcę przeżyć resztę życia w spokoju,
ucząc cię rzeczy, których chcę cię nauczyć,
i dając ci rzeczy, które chcę ci zostawić.
Tylko o to cię proszę.
Możesz to zrobić?
Dobrze.
Dziękuję.
Wartość złota będzie rosła,
gdy ludzie zaczną wątpić w walutę.
Dlatego najlepiej mieć fundusz łapówkowy w złocie.
Jeśli stopisz złoto i wymieszasz je z innym,
to samo się wypierze.
Tego nauczyłem się od pana Choi.
Nie zabrałem jego ukrytego złota.
Nadal tego żałuję.
Stary skurwiel.
Dlaczego zamknął tę przeklętą firmę?
Beom.
Tak?
Chodź tu.
Co myślisz?
Niesamowite.
Każda sztabka to 500 milionów.
Jeśli biznes w Korei nie wyjdzie,
weźmiemy złoto i wyjedziemy do Wietnamu.
Mam kogoś w wietnamskim rządzie.
To złoto
pomoże nam żyć jak królowie do końca naszych dni.
Dziękuję.
Jesteś dla mnie jak brat.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Beom.
Mam tylko ciebie.
Wiesz o tym?
Chodźcie.
Jest tu najlepsza wieprzowina na świecie.
- Aż taka dobra? - Tak.
Ciociu?
Ciociu.
Tak, to Woo-jin.
Boże, Woo-jin.
Co się stało?
Wzięłam pożyczkę prywatną.
Kazali mi ją spłacić.
Powiedziałam, że nie mam pieniędzy, bo nie ma wielu klientów.
Wszystko zniszczyli.
Boże, boję się.
Co mam zrobić?
Nie może pracować, bo zniszczyliście knajpę.
Jak ma was teraz spłacić?
Nie płaciła.
Odpuśćcie jej. Wszyscy mają ciężko.
To jak mam zarabiać na życie?
Może ty ją spłać?
Wiesz, że nie mam kasy.
No to się zamknij.
Pilnuj swojego nosa. Jasne?
Dobra.
To Im.
Kiedyś z nim pracowałem.
Ostatnio ktoś oszukał go na 500 milionów wonów.
- Yang Jae-myeong? - Nie wiem.
Nie pytałem o szczegóły.
Ale ta osoba miała dowód bezdomnego i konto na słupa.
Jak tamci.
To on.
Złapmy go.
Też jestem ofiarą. Muszę coś zrobić.
Dziadek kazał siedzieć cicho.
To niebezpieczni ludzie.
Nie można siedzieć bezczynnie.
A może powiem mu o Yangu, żeby sam go złapał?
Jeśli ktoś ma go złapać, to my.
Możemy zarobić.
Jeśli zarobimy, będę mógł pomóc cioci?
Podzielimy się po równo. Zrobisz, co zechcesz.
- Dobra. - Ja też się dorzucę.
Chodźcie tu.
No chodź.
Spadaj.
Dziękuję.
Za wszystko.
Musi pan to zobaczyć.
To auto.
Wyłączyli silnik, ale nikt nie wychodzi.
- Szykujcie się. - Dobra.
Sprawdź telefon.
Dobrze.
Proszę pana, przyjechali.
Za dwie godziny zrób, to co kazałem.
Są.
Jedziemy.
Zginiecie dzisiaj, frajerzy.
Dobrze.
Może pan przyjść.
No chodźcie!
Wiem, że tam jesteście. Pokażcie się, dupki!
Chodźcie tu, skurwiele. Bawicie się w chowanego?
Skurwysyny.
Odbierz, proszę…
HYEON-JU
- Halo. - Chłopaki są w niebezpieczeństwie.
Gdzie jesteście?
Szybko!
- Biegnijcie! - Szybko!
Skurwysyny!
Chodź.
Kurwa.
Biegnij!
Kurwa. To jakiś żart.
Napisy: Kamila Krupiński