Creou as súas cores brillantes.
Creou as súas ás miudiñas.
Todas as cousas brillantes e fermosas,
todas as criaturas, grandes e pequenas.
Todas as cousas sabias e marabillosas.
O xornalista ese outra vez.
Que quere de nós?
- Teño uns asuntos que resolver con el. - Agora?
Que asuntos?
Algo que cómpre resolver, nada máis.
Que orgulloso estou de ti.
Volvo á noitiña.
Volve só.
Por que traballa un domingo?
Coido que non son do agrado da súa muller.
- Nin de ninguén, coido eu. - Que benévolo.
Ben, axente.
Por onde comezamos?
Sígame.
Segundo a fotografía,
estaba un pouco máis á dereita.
Non, a súa dereita.
- Tento axudar. - Calado axudaría máis.
Tes gana de festa, corazón?
Que fai exactamente?
O sospeitoso viu o corpo, oíu os seus pasos, agochouse
e, para que vostede non o vise, apagou o farol,
de onde obtiven as impresións dixitais.
Debeu agocharse neste nicho tempo abondo
para que chegase o xentío e así desaparecer.
Que temos aquí?
Estades a pasalo ben, non si?
A eles tamén os vai arrestar?
Que espera atopar, logo? A pegada dunha bota?
Algún tipo de sinal
que deixase no recullo onde estaba.
A marca do bastón, exacto.
Sabemos que é de colo de cisne,
un puño médico para a coxén que axuda a distribuír o peso.
Xa deducimos
que coxea da esquerda porque leva o bastón na man dereita,
pero na marca obsérvase que o bastón é hexagonal.
- O que suxire vaidade, estilo... - Luxo.
Feito á medida.
Só hai un fabricante de bastóns para a alta sociedade nesta zona.
DALRYMPLE & SONS BASTÓNS E PARAUGAS
Pechado... Obviamente.
Malditos estranxeiros.
Abrimos ás oito en punto, do luns.
É importante.
Chámome Archie Cartwright. Este é o meu...
irmán, Eustace.
- Como está? - É domingo, cabaleiros.
Non é legal comerciar.
Desculpen, pero...
Queren que chame a policía?
Apérteme a man e comprenderá a urxencia.
Isto é absolutamente irregular, irmán...
Cartwright.
Como podo axudar?
Buscamos información sobre un dos seus bastóns.
Hexagonal, destro, colo de cisne.
Cisne.
Lembro un elegante con esa forma.
Velaquí está.
Non hai nome, só un enderezo.
Como sabía que era masón?
- Recoñeceuno da súa loxa? - Arrisqueime, non son masón.
Basta coa aperta de mans, e deducina eu só.
Como?
Apertando mans de xeito distinto até obter resposta.
- Aprenderame? - Absolutamente non.
Podería ser útil.
Como o fai?
Failles cóxegas?
Bo día, lady Harker. Bo día, señor.
É el, seguro.
- Meu Deus! - Sabe quen é?
- Vostede non? Non le o xornal? - O seu xornaliño, non. Quen é?
É sir Julian Harker.
Un dos homes máis ricos da cidade.
Viunos.
Tanto me ten que teña 15 anos.
Mannix declaroulles a guerra a todos os policías.
Si, xefe.
Non só é o presunto autor do homicidio de Longharvest,
tamén da explosión na caravana que causou a morte do axente Williams.
Así que a ela, preguntas?
Hasan.
Sabemos algo da gravación?
Foi ao inferno con todo o resto.
Investígao cando atopemos o rapaz. Marchade.
Señor.
Elaine ameazou a Jawad.
Dixo que era o seguinte.
Xa, vale.
Pois non te opoñas.
Pedinche un equipo de vixilancia.
Non me vou arriscar.
As samosas do papá?
Desculpe, insistiu el.
O tal Mannix vai armado, logo. Non é o que me dixeches por teléfono.
O albo es ti en concreto ou os policías en xeral?
Non sei.
Xa.
- Non! - Por favor, escóitame!
Tes que me escoitar.
Non! Escoita!
Papá! Lévao de aquí, xa!
- Trae os policías! Papá! - Escoita!
- Jawad! - Non fun eu!
Entramos!
Obrigaranme a dicir que fun eu. Por favor, tes que me crer!
Boca abaixo! Levanta!
Vamos, rapaz.
Por favor!
- Vamos! - Non o matei eu!
Cala a boca!
Atopeino hai 48 horas,
en Longharvest Lane,
Whitechapel.
Cun disparo nun ollo.
Que carallo?
Vale.
Equipo de urxencia á 302.
- Que pasa? - Equipo de urxencia á 302.
Parada cardíaca.
- Lado esquerdo. - Non o atopo.
Adrenalina.
- Vamos. - Non.
Convulsións.
Atrás!
Outra vez.
- Cargando. - Atrás! Xa está.
Tres coma catro.
Respiración...
Non responde.
Deixémolo.
Mociña, pódesnos dicir por que trouxeches este cartel?
Pódesnos axudar a identificar o home da fotografía?
Non pasa nada.
Falas francés, pequena?
Como te chamas?
Falas alemán?
Sorrí, Charles.
Estás a asustala.
Que marche o teu xefe.
E a muller tamén.
É alemán?
Yiddish.
E se falo con ela en privado?
Igual se pon menos nerviosa.
Non.
Pregúntelle só por que trouxo o cartel.
E o que viu.
Non vai a ningures. Que queres?
Dez libras polo meu silencio.
Ou cóntolle que te vin meter o cadáver no maleteiro.
En inglés.
Faino e retórzoche o pescozo coma se foses unha galiña.
Xeado?
- Conque fala inglés! - Coido que só sabe iso.
Ten fame, déixeme seguir falando.
Está ben, non te precipites.
Douche os cartos.
Vou facer que te liberen, agarda por min fóra.
Fódeme e vas dereitiño á forca.
- Polo amor de Deus, que di? - Fainos perder o tempo.
Non sabe nada de Farrell, é só que ten fame.
Veu por algo de comida.
Voulle polo xeado, cóllolle o enderezo e mandámola para a casa.
Dixemos dez, aquí hai dous!
Nunca viras tantos cartos xuntos.
Pois volvemos á comisaría e cóntolle a Calloway o que vin.
Quieta aí.
Diga?
E ben?
A moza quéreme chantaxear.
Di que é de aquí, anda cuns saqueadores.
Págolle, non hai problema.
Xa cerraron a investigación do asasinato.
Non podemos arriscarnos.
Debe ocuparse dela... de xeito permanente.
Ten once anos, se chega.
Non finxa que non ten bo cácabo.
Por iso o eliximos.
Quen era?
Queres o resto dos cartos? Pois quedamos aquí mañá ás 10:00.
Imos á casa de miña nai en Essex, téñochos alá. Está ben?
Non te metas en leas, si?
Velaquí está.
"Sir Julian Harker,
a quen deran por morto na fronte de batalla en Birmania,
regresa inesperadamente onda súa nai, lady Agatha Harker."
Heroe de guerra. Iso no nos favorece.
Non.
Isto é o que nos deixaron publicar.
O persoal da casa informou
de que ao seu regreso, Harker no lle imitaba en nada ao fillo.
Pero lady Agatha devecía por recuperar o seu neno
e fixo retocar os retratos.
Como non o descubriron?
Harker ten boa man para a bolsa.
Axúdase das sesións de espiritismo da nai e a xente pídelles consello para investir.
Espiritismo... Dáme forza.
A estraña realidade é
que a miúdo acerta nas predicións,
é moi sinistro.
Harker fíxose tan rico
que vai mercar un banco privado da cidade.
Está protexido.
Non de min.
Se é responsable do asasinato, collerémolo.
Ninguén é intocable.
Non abandonará a cruzada social?
En absoluto.
É que é fácil que lle corten o pescozo
só por tocalo.
Ten máis que perder ca min.
Iso é todo.
Boa tarde.
Podo saber se o Inspector Hillinghead se atopa na...
súa residencia?
Bo día.
Como sabían que estaba aquí?
De Harker.
- Invítanme á sesión desta noite. - Se cadra atopa probas.
Temos as impresións de quen apagou o farol na escena do crime.
Se collo calquera cousa que Harker toque e as impresións coinciden,
dá igual o protexido que estea,
evidentemente,
considerarémolo sospeitoso.
Non hai máis.
Pois...
se... está
a piques de caer nunha emboscada...
mellor que vaia presentable.
O meu cliente informoume de que ten intención de confesar
tanto o asasinato de Longharvest Lane
como a colocación da bomba
que acabou coa vida dun axente de policía.
Elias, iso é certo?
E logo por que na miña casa me dixeches que eras inocente?
Quero respostas.
Xa abonda, sarxento.
Mentín.
Como se chamaba a vítima?
Por que o mataches?
Que relación tiña Syed Tahir?
Estaba igual de preto del cando quitou a vida.
- Basta, sarxento. - Vale.
Retomamos o interrogatorio dentro de 20 minutos
para que o interrogado teño tempo de reflexionar,
dado que quedan por tratar outras liñas de investigación.
Sarxento, podemos falar?
Que raios pasa?
Por que non solta datos nin motivo?
- Por que actúa coma un mandado? - Non enredes.
Queda confirmar que as impresións da bomba son súas.
Xa é unha marfallada. Non o embrolles máis.
Non tes cara de "Charles".
Tes cara de... "Eitan"
ou "Levi".
- Dásme? - E calas?
Pode.
Éche bo.
Por que non tes os cartos no banco?
É máis seguro.
Máis seguro?
Non sabes o dos xudeus?
Se nos invaden os nazis, este país di "Deus salve a Hitler".
E os meus cartos, que? Vanmos dar?
Non confíes en ninguén.
Matar ou morrer.
Es bastante feitiño.
De maior gustaríame ter un mozo coma ti.
Tes mascotas?
Nós tiñamos,
miña nai e meu irmá.
Un coello e unha cobaia.
- Onde están? - A cobaia morreu.
Non, túa nai e teu irmán.
- Conduces coma un gánster! - Para que non nos sigan.
- A policía? - Aínda non cho sei.
Se non é un policía,
quen é?
Ollos e oídos por todos os lados.
- Pola boca morre o peixe? - Algo así.
- Ai! - Coidado!
CLOROFORMO
Déixame!
Gustaríame recordarlle a Elias que, se quere,
pode cambiar de avogado en calquera momento.
Desculpe?
O avogado dos Morley non ten que falar por ti.
É o teu futuro, a decisión é túa.
- Fala por ti. - Inspector xefe, que razón...
Lémbrolle ao sospeitoso os seus dereitos, por se falase baixo coacción.
- Quero que retire esta axente. - Que marche.
A súa axente está a...
- Que marche! - ...crear desconfianza no meu cliente.
Tes dereito a cambiar de avogado, pero cómpre xustificalo.
Non podes perder o tempo.
Non me gusta.
Abonda?
Vale, unha xogada interesante.
- Buscamos outro avogado. - Fóra ti tamén.
- Só quero falar con ela. - Non che é un xogo de cadeiras, meu.
- Son o inspector xefe. - Pois non falo.
Arre carallo.
Vou poñer a teteira.
Es máis amable do que dixeran.
Quen?
Refíreste a Andrew e Elaine?
Que máis che dixeron de min?
Que serás importante para min.
- Por iso me quitaches fotos e... - Foron os Morley, non eu.
Que razón tiñan?
Saben cousas.
E cheiro a loción de afeitado dun poli a través do puto cristal.
Por que quitou a vida o teu amigo
cando lle bastaba con falar?
Basta con que fales.
A que lle tes medo?
Agarde aquí un momento, inspector.
Anunciarei a súa chegada a sir Julian.
Inspector Hillinghead.
Que alegría que viñese.
É unha honra coñecelo á fin.
Agradézolle a invitación, sir Julian.
Hei preguntar, como sabía onde atoparme?
Son un grande admirador da súa carreira.
Mandeino chamar eu.
Así poderá asegurarlles aos seus xefes
que me excluíu das súas pescudas de asasinato
dun xeito amigable e non por acoso.
Posúe unha grande intuición, grazas por ser directo.
Será mellor que lle faga as miñas preguntas en privado.
Ao seu debido tempo.
Por favor, veña coñecer a miña nai.
Confío en que non o incomode a presenza de octoxenarios.
É un pracer presentarlles...
o inspector Hillinghead.
- Oh, veu! - Benvindo.
Que alegría.
Ten... unha luz fermosa ao redor, Julian.
Un esplendor.
- E porén... - Mi madre...
É moi descortés ler alguén sen o seu consentimento.
Preséntolle a baronesa Antonia Garner e o reverendo Kneale.
Boa tarde.
Podo ofrecerlle algo de beber?
É moi amable, grazas.
Cre vostede no mundo dos espíritos?
Logo de mandar ao cárcere un bo número de espiritistas,
coido que aínda me han de convencer.
A xente adoita pensar que é un calote
cando os espíritos lles din cousas que non queren escoitar.
Lady Harker só se ocupa da verdade.
Naturalmente.
Polos espíritos.
Por eles.
Sir Julian...
Ás 6:00 do 10 de setembro,
asasinaron un home en Longharvest Lane, Whitechapel.
- Un disparo nun ollo, nu... - Nu.
Si.
Lin o artigo do señor Ashe.
Chegou o resto de convidados, señor.
Inspector, debe desculparme.
- Hei ocuparme doutros asuntos. - Non participa na sesión?
Por desgraza, non.
Déixoo en boas mans... Falamos despois.
Inspector.
Estamos listos.
Ben, inspector.
Con que espírito desexa comunicarse?
Con que espírito desexo...
Gustaríame falar co home
a quen dispararon, espiron e abandonaron en Longharvest Lane,
e quero saber se o matou este home.
Como desexe, inspector.
Invocamos o espírito asasinado en Longharvest Lane
para que nos axude a levar o seu asasino ante a xustiza.
Está aquí.
Está aquí con nós.
Podo... velo.
Búscao a vostede, inspector.
- Pregúntelle. - Como se chama?
Chámelle espírito.
Como se chama, espírito?
D
E
F
O xerez.
Algo de beber.
Defoe.
Está... aquí.
Está con nós?
Está con nós.
Estou, si.
E para que conste, non teño nin puta idea do que pasa.
Ocórreselle algún motivo
polo que alguén querería matalo, profesor?
Defoe sabe quen o matou?
Non.
Si.
Foi o home desta fotografía, Sir Julian Harker?
Non
Pódeme dicir o nome?
Ten algunha ligazón co grupo terrorista Capela Perigosa?
Non, nin sequera me soan.
O científico é vostede.
Como explica
que vostede e o seu sosia teñan un ADN idéntico?
Saberá mellor que ninguén as probabilidades de que iso pase.
Espírito, pódenos dicir o nome do home que lle quitou a vida?
M
A
Basta! Paren xa con esta farsa!
Asasinaron o home desa fotografía.
O seu fillo está aí, agochado no nicho xunta o corpo.
Un corpo cunhas marcas que evidentemente recoñece.
Teño que marchar.
Que mágoa que vaia quedar do lado escuro da historia,
mais é o seu destino.
Sen vostede... non son nada.
Prepare o corpo, reverendo.
Aviseite, rapaz.
Por que non fixeches caso?
Prométolle que todo é un soño.
Un soño.
Saiba que o aman.
Xefe, ten unha chamada.
Vou.
Non me estraña que non confíes na policía.
Elias,
crieime con rapaces coma ti.
Entrei na policía para traballar con eles.
Non sei o que agochan os teus ollos, pero vexo que arde.
Syed era amigo teu.
Síntoo.
Non o puiden salvar.
Pero só podo salvarte se confías en min.
Non matei o home do canellón.
Nin Syed nin eu.
Quen foi, logo? Dimo.
Será pola miña culpa.
Como que "será"?
Os Morley.
Dixeron que o corpo xa aparecera antes.
O mesmo corpo, no mesmo lugar, e que volvería aparecer.
Sabían cando e onde. Mandáronos a Syed e a min a velo
e dixeron que, despois disto,
vai haber
moitísima xente...
Van morrer todos
pola miña culpa.
- E eu non quero facelo. - O que?
Unha bomba.
Como nunca antes se vira.
Non haberá centos de mortos, senón centos de miles.
E eu créollelo.
- Non quero, pero debo. - Díxoo Elaine? E Andrew?
Ambos. Dixéronme...
que ti es quen me empurra a facelo.
Merda.
Acabouse, isto xa é pasarse.
Saíde de aí abaixo.
Fóra. Xa!
Sácao de aí.
Déronme luz verde para o acusar do homicidio de Rick,
con Elaine como cómplice.
E de participar no de Longharvest Lane.
Acabouse, é demasiado para ti.
Fala doutra bomba e ti dis que se acabou?
Di que vén o lobo e ti trágalo.
E a culpa téñocha eu. Ímolo encerrar e punto.
Barber, hai que saber o que está pasando.
- Retén a Andrew Morley 24 horas máis. - Andrew marcha.
- O que? - Por agora, aínda é sospeitoso.
Syed suicidouse.
Rick voou en anacos.
O rapaz zumega dor e Andrew Morley queda libre.
Pero ti estás tolo ou que?
Vai á casa, acouga.
E ben?
Feito.
Seguro?
Que hostias quere, o corazón?
Pois vaia desenterrala e quítello.
Nós rematamos, entendido?
Ben, acordaches.
Ai, non pasa nada.
Estás en Whitechapel... na miña casa.
Tes fame?
Fixen borscht.
É a miña receita secreta.
Aí tes os cartos, todos.
Se me queres chantaxear, adiante, pero están a seguirnos.
Pedíronme que te matase.
E fixen que parecese tal.
Cren que estás morta. Estás a salvo.
Por agora.
De acordo.
Está ben.
Sei que debes estar aterrada.
Mesmo eu estou algo asustado.
A cea está quente.
Veña, vamos.
Sexamos civilizados.
Deixa a arma antes de te disparares no pé.
Bo intento.
Cala e atende, mocosa. Cres que eu quero isto?
Pola túa culpa estamos na merda.
Por que ía agochar unha moza
que tenta esfolarme e me apunta coa miña arma?
Reza para que te dean por morta. Estarán a vixiarnos.
Se te oen berrar, mátannos.
Entendiches?
Asinte se o entendes.
Veña, a comer.
Está bo?
Sabe a mexo de rata.
É o meu ingrediente secreto.
Tes un padal exquisito.
Meu Deus! Alfred?
Xa está.
Alfred?
A licoreira.
- Tíñaa. - Tes as impresións?
A licoreira.
Quitáronma.
Fala comigo.
Tíñaa.
Cóntame que pasou.
A licoreira.
O corpo...
Todos eles.
Están a argallar algo.
Ti tamén estás do seu lado, non si?
Estás de seu lado.
Abofé que si! Non te deixarei...
Dixeron que as perdería, a Charlotte e Polly, non podo!
Non as perderás.
Drogáronte, Alfred.
Pasará.
Pecha os ollos e durme.
Abrázame, por favor.
Baixando.
Comandante.
Como está o noso profesor?
Sinais de disidencia?
O Executivo non é santo da súa devoción,
mais quedou moi consternado cando o...
Como debería chamarlle?
...o sosia morreu diante del.
Coñece o dito: "Un científico hábil vale máis ca todo un exército"?
Os fenianos sabíano cando Alfred Nobel inventou a dinamita.
E os americanos, cando Oppenheimer creou a bomba atómica.
E agora, Capela Perigosa tamén o sabe
co que Defoe lles creou.
O corpo que está no depósito non é un sosia.
É o Defoe... do futuro.
De dentro de dous días, a xulgar pola cicatriz.
Non é en serio, non?
Do futuro?
- Sabe que soa... - O que? Imposible?
Pode que llo pareza agora,
pero, se explica o que viu,
pareceralle cada vez máis factible.
E, se Capela Perigosa pode enviar alguén ao pasado,
poden facer o que queiran.
Poden borrar o noso progreso,
destruír todo o noso mundo.
Poderían facelo?
Siga a Defoe.
Atope a Capela Perigosa.
Saiba que a aman.
POLICÍA
Adiante.
Móvete.
Baixa a cabeza, vamos.
Subtítulos: Jeiry Castellano