CIAŁA
On stworzył ich świetliste kolory
On stworzył ich maleńkie skrzydła
Wszystko, co jasne i piękne
Wszystkie stworzenia małe i wielkie
Wszystko, co mądre i wspaniałe
Znowu ten dziennikarz.
Czego od nas chce?
- Mam z nim sprawę do załatwienia. - Teraz?
Jaką sprawę?
Coś, czym muszę się zająć.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Wrócę wieczorem.
Byle sam.
Czemu tata pracuje w niedzielę?
Twoja żona chyba mnie nie lubi.
- Ciebie chyba nikt nie lubi. - Jak miło.
Więc, detektywie.
Od czego zaczniemy?
Chodź ze mną.
Zgodnie z tą fotografią
stał bardziej w prawo.
Nie, twoje prawo.
- Staram się tylko pomóc. - To lepiej bądź cicho.
Chcesz się zabawić, złotko?
Co ty właściwie robisz?
Podejrzany patrzył na ofiarę, usłyszał cię i ukrył się,
gasząc latarnię, żebyś go nie zauważył.
Stamtąd zdjąłem jego odciski palców.
Musiał ukrywać się w tej wnęce do czasu,
aż zjawili się gapie i mógł się wymknąć.
Kogo my tu mamy?
Dobrze się bawisz, co?
Ich też aresztujesz?
Co chcesz znaleźć? Odcisk buta?
Jakieś ślady
pozostawione w rogu, gdzie stał.
Odcisk laski. Tak.
Wiemy, że to laska z wygiętą rączką.
Przeznaczona dla inwalidów do podtrzymywania ciężaru ciała.
Wydedukowaliśmy,
że utyka na lewą nogę, bo trzyma laskę w prawej ręce.
Z tego wgłębienia widać, że laska jest w przekroju sześciokątna.
- Co sugeruje styl, próżność... - Bogactwo.
Robiona na zamówienie.
W tej części Londynu jest tylko jeden wytwórca lasek dla wyższych sfer.
DALRYMPLE I SYNOWIE LASKI I PARASOLE
Zamknięte... oczywiście.
Cholerni obcokrajowcy.
Otwieramy punktualnie o ósmej w poniedziałek rano.
To ważne.
Nazywam się Archie Cartwright. To mój...
brat, Eustace.
- Uszanowanie. - Panowie, jest niedziela.
Handel jest nielegalny.
Panowie wybaczą.
Mam wezwać policję?
Proszę tylko uścisnąć mi dłoń. Zrozumie pan powagę sytuacji.
To nietypowe, bracie...
Cartwright.
Jak mogę pomóc?
Potrzebujemy informacji o jednej z pańskich lasek.
Sześciokątna. Praworęczna, wygięta rączka.
Łabędzia szyja.
W rzeczy samej, przypominam sobie taką elegancką laskę.
Tutaj.
Bez nazwiska, tylko adres dostawy.
Skąd wiedziałeś, że to mason?
- Rozpoznałeś go ze swojej loży? - Zaryzykowałem. Nie jestem masonem.
Wydedukowałem, że uścisk dłoni działa jak przepustka.
Jak?
Podając dłoń na różne sposoby, aż uzyskałem reakcję.
- Nauczysz mnie tego? - Wykluczone.
Daj spokój. Przydałoby się.
Jak to się robi?
Łaskotki?
Dzień dobry, lady Harker. Dzień dobry, sir.
To na pewno on.
- Dobry Boże. - Rozpoznajesz go?
- A ty nie? Nie czytasz gazet? - Twojego szmatławca nie. Kto to?
To sir Julian Harker.
Jeden z najbogatszych ludzi w mieście.
Zobaczył nas.
Nie obchodzi mnie, że ma 15 lat.
Mannix wypowiedział wojnę każdemu glinie w tym kraju.
Tak jest, szefie.
Odpowiada za morderstwo na Longharvest Lane
i za wybuch w przyczepie, w którym zginął Rick Williams.
Bierzmy się do roboty. Pytania?
Hasan.
Wiemy coś o tej płycie z przyczepy?
Wyleciała w powietrze jak wszystko.
Zajmiemy się tym, jak znajdziemy dzieciaka. Możecie iść.
Sir.
Elaine groziła Jawadowi.
Że będzie następny.
No dobra.
Więc nie protestuj.
Zamówiłem ci ochronę domową.
Nie będę ryzykować.
Samosy taty?
Przepraszam. Nalegał, sierżancie.
Czyli ten chłopak jest uzbrojony. Przez telefon mówiłaś mi co innego.
Chce dopaść tylko ciebie, czy wszystkich gliniarzy?
Nie wiem.
- Nie! - Posłuchaj mnie, proszę!
Musisz mnie wysłuchać.
Nie! Posłuchaj!
Tato! Zabierz go stąd, już!
- Ściągnij tu gliny! Tato! - Słuchaj!
- Jawad! - Nie zrobiłem tego!
Idziemy!
Zmuszą mnie, żebym tak powiedział. Proszę, uwierz mi!
Odwróć się. Wstawaj!
Idziemy.
Proszę!
- Dalej! - Nie zabiłem go!
Zamknij się!
Znalazłam go 48 godzin temu
na Longharvest Lane,
w Whitechapel.
Postrzelony w oko.
Co, do cholery?
W porządku.
Zespół ratunkowy do 302.
- Co się dzieje? - Zespół ratunkowy do 302.
Tracimy go.
- Lewa strona. - Nie mogę znaleźć.
Adrenalina.
- Dalej. - Nie.
Elektrowstrząsy.
Czysto!
Jeszcze raz.
- Ładuję. - Czysto! To wszystko.
Trzy i cztery.
Układ oddechowy...
Nie reaguje.
Nie żyje.
Możesz nam powiedzieć, czemu przyniosłaś tę ulotkę?
Pomożesz nam zidentyfikować mężczyznę ze zdjęcia?
W porządku.
Parlez-vous français... mon petit?
Comment tu t’appelles?
Sprechen Sie Deutsch?
Uśmiechnij się, Charles.
Straszysz ją.
Spław szefa. I dziewczynę.
To niemiecki?
Jidysz.
Może pomówię z nią sam, sir?
Będzie mniej zdenerwowana.
Nie.
Zapytaj, czemu przyniosła ulotkę.
I co widziała.
On się stąd nie ruszy. Czego chcesz?
Dziesięć funtów. Za moje milczenie.
Albo powiem twojemu szefowi, że widziałam w alejce,
jak wpychasz trupa do bagażnika.
- Po angielsku. - Zrób to, a zaduszę cię jak kurę.
Lody?
- Czyli mówi po angielsku! - Pewnie tylko tyle.
Jest po prostu głodna. Podpytam więcej.
Niech będzie, nie gorączkuj się tak.
Zapłacę ci.
Gdy cię wypuszczą, zaczekaj na zewnątrz.
Bądź tam, albo powieszą cię jak psa.
- Na litość boską, co ona mówi? - Marnuje nasz czas, sir.
Ona nic nie wie o Farrellu. Jest tylko głodna.
Chce dostać coś do jedzenia.
Przyniosę jej lody, spiszę adres i odeślę stąd.
Ustaliliśmy dziesięć. To dwa.
To więcej pieniędzy, niż w życiu widziałaś.
Więc wrócimy na posterunek i powiem Callowayowi, co widziałam.
Ani kroku.
Halo?
Więc?
Dzieciak mnie szantażuje.
Jest z lokalnej ekipy szabrowników.
Zapłacę jej. Żaden problem.
Śledztwo w sprawie morderstwa zamknięto.
Nie mogą go wznowić.
Musisz się nią zająć raz na zawsze.
Ma nie więcej niż jedenaście lat.
Nie udawaj, że się tym przejmujesz.
Dlatego cię wybraliśmy.
Kto to był?
Chcesz resztę pieniędzy? Spotkajmy się tu jutro o dziesiątej.
Pojedziemy do domu mojej matki w Essex. Tam je trzymam. Dobrze?
Do tego czasu unikaj kłopotów.
Proszę.
„Sir Julian Harker,
uznany za poległego na froncie w Birmie,
powrócił niepodziewanie do swojej matki, lady Agathy Harker”.
Bohater wojenny. To nam nie pomoże.
Nie.
To pozwolili nam wydrukować.
Według służby,
gdy Harker wrócił do matki, nie przypominał jej syna.
Ale lady Agatha tak bardzo chciała go odzyskać,
że kazała przemalować jego wszystkie portrety.
Nie zdemaskowano go?
Harker ma nosa do giełdy.
Organizuje z matką seanse spirytystyczne.
Doradzają wpływowym ludziom w sprawach inwestycji.
Seanse. Litości.
A najdziwniejsze jest to,
że ich przepowiednie są często trafne.
Niepokojąco trafne.
Dzięki temu Harker jest tak bogaty.
Niedługo będzie miał prywatny bank w mieście.
Jest chroniony.
Nie przede mną.
Jeśli to on stoi za morderstwem, dopadniemy go.
Nikt nie jest nietykalny.
Nie mów, że porzucasz swoją krucjatę.
Ależ skąd.
Tylko że jeśli spróbujesz go tknąć,
odgryzą ci głowę.
Masz więcej do stracenia niż ja.
To wszystko.
Dobry wieczór.
Mogę spytać, czy komisarz Hillinghead jest...
w rezydencji?
Miłego dnia.
Skąd wiedzieli, że tu jestem?
Od Harkera.
- Zaproszenie na dzisiejszy seans. - Może szansa na znalezienie dowodów.
Mamy ślady palców z lampy gazowej na miejscu zbrodni.
Jeśli zdobędę coś, czego dotknie Harker,
i odciski będą się zgadzać,
nieważne, jak bardzo jest chroniony,
bez wątpienia
zostanie podejrzanym.
Nie mam wyjścia.
Cóż,
jeśli masz
wejść prosto w pułapkę...
lepiej, żebyś dobrze wyglądał.
Mój klient poinformował mnie, że zamierza się przyznać
do morderstwa na Longharvest Lane
oraz podłożenia bomby,
z zamiarem zabicia policjanta.
Eliasie, czy to prawda?
Czemu u mnie w domu powiedziałeś, że jesteś niewinny?
Odpowiedz mi.
Sierżancie, wystarczy.
Kłamałem.
Jak nazywa się ofiara z Longharvest Lane?
Dlaczego go zabiłeś?
Czemu Syed Tahir był w to zamieszany?
Byłam tak blisko Syeda, gdy odebrał sobie życie.
- Wystarczy. - W porządku.
Wznowimy przesłuchanie za dwadzieścia minut,
by dać przesłuchiwanemu czas na zastanowienie się,
jako że jest jeszcze wiele kwestii do omówienia.
Sierżancie, na słowo.
Co tu jest grane?
Czemu nie podaje szczegółów ani motywu?
- Jakby był poinstruowany. - Nie komplikuj.
Potwierdzimy jego odciski na odłamkach bomby i gotowe.
To i tak jest pojebane, Hasan. Nie kombinuj.
Nie wyglądasz jak Charles.
Bardziej jak... Eitan
albo Levi.
- Mogę? - Uciszy cię to?
Może.
Dobry towar.
Czemu nie trzymasz gotówki w banku?
To bezpieczne.
Bezpieczne.
Wiesz, co robią Żydom?
Jak hitlerowcy tu wtargną,
wszyscy zawołają: „Boże, chroń Hitlera”.
Co będzie z moimi pieniędzmi? Zatrzymam je?
Nikomu nie ufaj.
Zabij albo zgiń.
Jesteś całkiem przystojny.
Chciałabym mieć takiego chłopaka, jak dorosnę.
Masz jakieś zwierzę?
Kiedyś mieliśmy zwierzątka
z mamą i bratem.
Królika i świnkę morską.
- Co się stało? - Świnka zdechła.
Z twoją matką i bratem.
- Jedziesz jak gangster! - Sprawdzam, czy nas nie śledzą.
- Kto, gliny? - Jeszcze nie wiem.
Jeśli nie jest gliną,
to kim?
Wszędzie mają wtyki, co?
- Ściany mają uszy? - Coś w tym stylu.
Czekaj, uważaj!
Zostaw mnie!
Chciałabym przypomnieć Eliasowi,
że w każdej chwili może zmienić adwokata.
Słucham?
Adwokat Morleyów nie musi mówić za ciebie.
To twoja przyszłość. Ty decydujesz.
- Mów za siebie. - Inspektorze, w jakim celu...
Przypominam podejrzanemu jego prawa,
jeśli mówi pod przymusem.
- Proszę ją usunąć... - Wyrzućcie go.
Ta funkcjonariuszka...
- Ma stąd zniknąć! - ...wzbudza w moim kliencie nieufność.
Masz prawo zmienić adwokata. Ale musisz podać powód.
Nie możesz tylko grać na czas.
Nie sądzę, by był dobry.
Tyle wystarczy?
W porządku. Ciekawe posunięcie.
- Znajdziemy ci innego adwokata. - Ty też wyjdź.
- Chcę rozmawiać z nią. - Nie. To nie zabawa.
- Jestem nadinspektorem. - Więc będę milczał.
Na litość boską.
Pójdę zaparzyć herbatę.
Jesteś milsza, niż mówili.
Mówili?
Masz na myśli Andrew i Elaine?
Co jeszcze ci o mnie powiedzieli?
Że będziesz dla mnie ważna.
- To dlatego robiłeś mi zdjęcia... - Morleyowie je zrobili.
Dlaczego?
Wiedzą różne rzeczy.
Wciąż czuję przez szybę wodę po goleniu tego gliny.
Czemu twój przyjaciel odebrał sobie życie,
skoro miał tylko z nami porozmawiać?
Z tobą też chcę tylko porozmawiać.
Czego się tak boisz?
Proszę zaczekać, inspektorze. Poinformuję sir Juliana o pana przybyciu.
Inspektor Hillinghead.
Cieszę się, że pan przyszedł.
To zaszczyt w końcu pana poznać.
Dziękuję za zaproszenie, sir Julianie.
Skąd pan wiedział, gdzie mnie szukać?
Podziwiam pana karierę.
Jest pan tu na moją prośbę.
Może pan zapewnić przełożonych,
że usunięcie mnie ze śledztwa o morderstwo
zostało uzgodnione polubownie.
Imponująca dalekowzroczność, dziękuję za przejście do sedna.
Chciałbym zadać panu kilka pytań na osobności.
W swoim czasie.
Proszę, przedstawię pana matce.
Ufam, że nie krępuje pana towarzystwo osiemdziesięciolatków.
Przedstawiam
komisarza Hillingheada.
- Przyszedł! - Witamy.
Tak się cieszę.
Otacza go... piękna aura, Julianie.
Prawdziwy blask.
- A jednak... - Matko.
Nieuprzejmie jest czytać kogoś bez jego zgody.
Przedstawiam baronową Antonię Garner i wielebnego Kneale.
Dobry wieczór.
Mogę czymś pana ugościć?
To bardzo miłe, dziękuję.
Czy wierzy pan w świat duchów, detektywie?
Po tym, jak wysłałem wielu spirytystów do Pentonville,
obawiam się, że nie jestem przekonany.
Ludzie często lamentują,
gdy duchy mówią im rzeczy, których nie chcą słyszeć.
Lady Harker mówi tylko prawdę.
Naturalnie.
Za duchy.
Sir Julianie...
Dziesiątego września o szóstej rano
zamordowano mężczyznę na Longharvest Lane.
- Postrzelono go i... - Rozebrano.
Tak.
Czytałem artykuł pana Ashe’a.
Przybyli pozostali goście.
Proszę mi wybaczyć, inspektorze.
- Muszę się czymś zająć. - Nie bierze pan udziału w seansie?
Niestety nie.
Zostawiam pana w dobrych rękach. Porozmawiamy później.
Inspektorze.
Jesteśmy gotowi.
A teraz, inspektorze.
Z jakim duchem chciałby pan się skomunikować?
Duch, z którym chcę się skomunikować...
Chcę przywołać człowieka,
którego postrzelono, rozebrano i porzucono na Longharvest Lane.
I chcę wiedzieć, czy zabił go ten mężczyzna.
Jak pan sobie życzy, inspektorze.
Wzywamy ducha mężczyzny zamordowanego na Longharvest Lane,
by pomógł wymierzyć sprawiedliwość zabójcy.
Jest tutaj.
Jest z nami.
Ja... widzę go.
On pana szuka, inspektorze.
- Proszę pytać. - Jak się nazywasz?
Proszę nazywać go duchem.
Jak masz na imię, duchu?
D.
E.
F.
Sherry.
...ugościć.
Defoe!
On... tu jest.
Jest pan z nami?
Jest z nami.
Tak, jestem. I żeby było jasne,
nie mam zielonego pojęcia, co tu się odpieprza.
Czy jest jakiś powód,
by ktoś życzyłby panu śmierci, profesorze?
Czy Defoe wie, kto go zabił?
Nie.
Tak.
Czy to ten człowiek ze zdjęcia, sir Julian Harker?
NIE
Nie.
Podasz mi nazwisko mordercy?
Czy ma pan jakieś powiązania
z grupą terrorystyczną Chapel Perilous?
Nie. Nigdy o niej nie słyszałem.
Jest pan naukowcem.
Jak wytłumaczyć fakt,
że pan i pański sobowtór macie identyczne geny?
Pan najlepiej wie, jakie są na to szanse.
Powiedz, duchu, jak się nazywał człowiek, który odebrał ci życie?
M.
A.
Przestańcie! Skończcie te szarady!
Mężczyzna ze zdjęcia został zamordowany.
Pani syn ukrywał się we wnęce przy zwłokach.
Zwłokach ze znakiem, który najwyraźniej rozpoznajecie.
Muszę się stąd wydostać.
To takie smutne, że stoi pan po złej stronie historii.
Ale taki pana los, detektywie.
Bez ciebie... jestem niczym.
Wielebny, ciało.
Ostrzegałem cię, chłopcze.
Czemu nie posłuchałeś?
Obiecuję. To tylko sen.
Sen.
Wiedz, że jesteś kochany.
Szefie, telefon do pana.
Jasne.
Nie winię cię za to, że nie ufasz policji.
Eliasie,
dorastałam z takimi dzieciakami.
Dołączyłam do policji, by im pomagać.
Nie wiem, co to jest, ale widzę, że coś cię dręczy.
Syed był twoim przyjacielem.
Przepraszam.
Nie zdołałam go uratować.
Ale mogę ci pomóc, tylko jeśli zaczniesz mi ufać.
Nie zabiłem tego człowieka.
Ani Syed, ani ja.
To kto? Powiedz mi.
Ale to stanie się przeze mnie.
Jak to „stanie się”?
Morleyowie.
Powiedzieli, że to ciało pojawiało się już wcześniej.
To samo ciało, to samo miejsce. I to się znów powtórzy.
Wiedzieli dokładnie, kiedy i gdzie. Wysłali na miejsce mnie i Syeda
i powiedzieli, że po tym
będzie
dużo więcej ofiar.
Wszyscy zginą
przeze mnie.
- Nie chcę tego robić. - Czego?
To będzie bomba.
Taka, której jeszcze nie było.
Nie setki zabitych, setki tysięcy.
Wierzę im.
- Nie chcę. Ale wierzę. - Elaine i Andrew tak mówili?
Tak, oni. I powiedzieli mi też...
że to ty mnie do tego zmusisz.
Cholera.
Koniec. To zaszło za daleko.
Wyłaź spod stołu!
Na zewnątrz. Już!
Wyciągnijcie go.
Postawimy mu zarzuty. Oskarżymy go o zamordowanie Ricka,
razem z Elaine jako wspólniczką.
I o współudział w zabójstwie Longharvest Lane.
Zamykam sprawę. Masz dość.
Zamykamy sprawę, gdy ma być kolejna bomba?
On cię podpuszcza, ty to kupujesz.
A ja się obwiniam.
- Zamykamy go. To koniec. - Barber.
Ustalmy, co się dzieje.
Trzeba przetrzymać Andrew Morleya.
- Wypuszczamy go. - Co?
Na razie. Wciąż jest podejrzany.
Syed się zabił.
Ricka rozerwało na kawałki.
Ten dzieciak cierpi katusze, a Andrew Morley jest wolny.
Czy tobie, kurwa, odbiło?
Idź do domu. Ochłoń.
Więc?
Załatwione.
Jesteś pewien?
Czego chcesz, jej pieprzonego serca?
To ją wykop i sama je sobie wytnij.
Skończyliśmy. Zrozumiano?
Dobrze, obudziłaś się.
Spokojnie.
Jesteś w Whitechapel. W moim domu.
Głodna?
Zrobiłem barszcz.
To mój sekretny przepis.
Twoje pieniądze są tam, wszystkie.
Chcesz mnie szantażować, śmiało, ale byliśmy śledzeni.
Kazano mi cię zabić.
Musiałem to upozorować.
Myślą, że nie żyjesz, jesteś bezpieczna.
Na razie.
Dobra.
Spokojnie.
Wiem, że musisz być przerażona.
Nawet ja się trochę boję.
Barszcz jest ciepły.
Daj spokój.
Bądźmy cywilizowani.
Odłóż broń, zanim strzelisz sobie w stopę.
Niezły pomysł.
Zamknij się i słuchaj. Myślisz, że tego chcę?
To ty nas wpakowałaś po szyję w to gówno.
Mam ukrywać dzieciaka,
który mnie oszwabia i celuje we mnie z mojej broni?
Lepiej módl się, by mi uwierzyli. Pewnie obserwują dom.
Usłyszą twój krzyk, zabiją nas oboje.
Jasne?
Kiwnij głową, jeśli rozumiesz.
Chodź. Zjedzmy.
Dobre?
Smakuje jak szczurze szczyny.
To mój sekretny składnik.
Świetne wyczucie smaku.
Dobry Boże. Alfred?
Już dobrze.
Karafka.
- Miałem ją. - Masz odciski Harkera?
Zatyczka.
Zabrali ją.
Mów do mnie.
Miałem ją.
Powiedz, co się stało.
Karafka.
Ciało... te wszystkie ciała.
Oni coś planują.
Ty też jesteś z nimi, prawda? Jesteś...
Jesteś z nimi. Jesteś!
Nie pozwolę na to.
Powiedzieli, że stracę Charlotte i Polly. Nie mogę!
Nie stracisz ich!
Odurzyli cię, Alfredzie. Zostałeś odurzony.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Zamknij oczy. Śpij.
Obejmij mnie, proszę.
Winda jedzie w dół.
Przywódco.
Jak nasz profesor?
Jakieś oznaki oporu?
Nie jest w pełni lojalny Egzekutywie,
ale był szczerze zdruzgotany, gdy...
Jak by to ująć?
... jego sobowtór zmarł na jego oczach.
Znasz to,
„Jeden naukowiec jest wart więcej niż cała armia”?
Fenianie to wiedzieli, gdy Alfred Nobel wynalazł dynamit.
Amerykanie to wiedzieli, gdy Oppenheimer stworzył bombę atomową.
A teraz wiedzą to w Chapel Perilous, po tym, co Defoe dla nich stworzył.
Ciało w kostnicy to nie sobowtór.
To Defoe z przyszłości.
Za dwa dni od dziś, sądząc po bliźnie na czole.
Mówi pan poważnie?
Z przyszłości?
- Przywódco, to brzmi... - Jak? Niemożliwie?
Teraz możesz tak sądzić,
ale jeśli dopuścisz do siebie to wyjaśnienie,
z każdą sekundą stanie się ono coraz bardziej możliwe.
A jeśli w Chapel Perilous mogą odesłać kogoś w przeszłość,
to mogą zrobić, co zechcą.
Wymazać nasz postęp,
zniszczyć nasz cały świat.
Mogliby?
Śledź Defoe.
Znajdź Chapel Perilous.
Wiedz, że jesteś kochana.
POLICJA
Nie zatrzymuj się.
Dalej.
Głowa w dół.
Napisy: Anita Rudomina