Buscaremos o nome, se é tal, e a ver que aparece.
É talmente a tatuaxe.
Igual a viu algún rapaz nas noticias.
Mira.
Sinto como che falei antes.
Estaba enfadado co mozo.
Botámoslle terra ao asunto?
Poño a Maggie e o equipo cos ladrillos.
Non había nada nas bases de datos.
- Pero pensei que o ladrillo era antigo. - Xa.
Mirei no arquivo da cidade
e atopei un Alfred Hillinghead no censo electoral de 1890.
Adiviña que facía.
Pista, non era albanel.
Era policía, non si?
Un poli de Whitechapel.
Inspector.
E se preguntas en Scotland Yard?
Antes da primeira guerra mundial, nada.
De acordo, grazas.
Pero se o tal inspector Hillingdon...
Hillinghead.
...estaba en Whitechapel, é das poucas comisarías que se conservan.
Han de gardar expedientes.
Certo.
Clive?
Sarxento Hasan. Podo axudarche con algo, rula?
Preciso un favor, conservades expedientes antigos?
- Até cando chegan? - Até hai un feixe de anos.
Que ano precisas?
1890.
Contra.
Ala!
Un cemiterio de probas, eh?
Onde o papelorio vén morrer.
Á parte de min, a ninguén lle importa isto.
Imos aló, rula.
1930, a Gran Depresión.
1919, o Tratado de Versalles.
1912, o Titanic.
Adorei ese filme.
1901, a morte da raíña Victoria.
1890.
Última parada.
Non están clasificados polo nome do investigador,
senón polo do caso, da A á Z.
Sabes por que letra comezar?
Pola "L", de Longharvest Lane.
Que ven os meus ollos! Bingo, señorita.
Bingo.
Non pode ser verdade.
ENCOBREN ASASINATO
Non pode ser.
Non.
Agarda, isto lembroume outra cousa.
Agora volvo.
Se estou no certo, non vas dar creto.
"Marca estraña no pulso esquerdo e ferida na fronte."
É unha broma, non?
Espera.
Que é iso?
1941.
Charles Whiteman.
O seu derradeiro caso.
Disparo no ollo esquerdo.
Marcas estrañas no pulso esquerdo.
E espido coma veu ao mundo.
Elias dixo que houbera outros corpos.
Como lle vai?
Está ben?
- Busqueite. - Tiña algo urxente.
Está claro.
Alfred,
só quero falar do que pasou onte...
- Foi un erro. - ...na casa Harker.
Beixáchesme.
Está ben.
Non tes as impresións dixitais, así que esquecemos ese plan.
Agora que?
Nada.
Acabouse.
Que che pasou? Estaba preocupada.
Houbo unha refrega nas celas.
Un preso deume unha malleira.
E Polly?
Está arriba.
Escollendo vestido para esta tarde.
Que pasa esta tarde?
Quere contarcho ela.
Vai asearte.
Vouche coller roupa limpa.
Está ben.
Voume lavar.
Que quere dicir...
que a cadea rompeu?
Caeume o medallón ao chan e agora non pecha.
E que non me estás contando?
Non quero que te preocupes, só quero que o arranxes.
Pois...
ferrancheiro non son.
Es talmente iso, acéptao.
Víronme tocar na igrexa.
Esta tarde vou tocar á casa deles.
Non sabes a humillación que pasamos por facerte estar quieta para a foto.
Onde estiveches?
Houbo unha refrega nas celas.
Sempre se che atipla a voz cando mentes.
Polly Hillinghead...
perdes o tempo co piano.
Deberías ser investigadora.
Toma, coma novo.
Grazas.
Kathleen.
Kath!
Que pasa co escuadrón rumoroso?
Xa cho contará o inspector xefe, seguro.
Non, veña, isto non vai así.
Ti coidas de min e eu coido de min.
Calloway ten unha testemuña
que di que oíu voces en casa de Lee Cozens antes do disparo.
Calloway cre que quizais Cozens non se suicidou
e que o involucraron no caso do corpo do maleteiro.
Quere máis axentes no caso.
Falaron de volver traer a moza yiddish, cun intérprete de verdade.
O meu ten unha espiral!
Ten dos cousos que comían eses nenos?
Si, un deses. E unha bolsa de caramelos.
- Teña, meu rei. - Graciñas.
Que diaños pasa aquí?
Ei! Que fas?
Xa cho dixen. Vive coma se non estiveses aquí.
Non existas.
Tentei non existir. E tamén tentei comer.
O pan estaba balorento, púxeno a quecer
e o forno ese botou fume, así que abrín as xanelas.
Esther, se non estou
e a radio está a todo volume, que van pensar?
Era iso ou morrer afogada.
Pois igual nos delataches!
Que é iso, logo?
Inspector?
Lambetas.
Para don Solteiro?
Quen é o parvo?
Verdura fresca, pan, latas... cousas.
Seguro que vén por nós, merda!
- Que foi? - O que dixen.
Mátanos co forno. Total, xa estamos mortos.
Toma, un billete de ida a Inverness.
Está en Escocia.
Aló hai moitos nenos evacuados, é seguro.
O monstro do lago Ness está preto, así que...
Vaiche encantar.
O tren sae mañá de Euston, lévote eu.
- Sácote de aquí. - Ti vés?
Talvez.
Non o sei.
O importante é que ti o collas, si?
Agarda.
Agardamos á noitiña.
Nalgún momento ha de marchar.
Esta noite hai lúa chea.
Levántase a veda para a Luftwaffe.
Coas bombas chegará a nosa oportunidade.
Hai trinta anos, o estudo da partícula Deutsch
converteríanos en parias, marxinados e idiotas.
Polo menos, hoxe en día, só somos axitadores entremetidos.
Hoxe imos analizar, na teoría,
o estudo da partícula Deutsch após o impacto cunha singularidade núa.
Como vedes, a partícula divídese en dúas en perfecta simetría.
Atrás e adiante.
Igual de probable ir un segundo ao pasado que ao futuro.
Pero mesmo as mentes máis abertas quedan perplexas
ao observaren que o resultado parece posible en ambos os extremos.
Agora hai dúas partículas, unha no pasado e outra no futuro.
Porén, o sistema superposto non colapsou.
Desculpe!
E o seu artigo censurado?
Censurado?
Sobre a interacción da materia escura coa partícula?
Non demostraba que era posible crear unha singularidade núa?
O que?
Por se non vos decatastes, hoxe temos unha oínte moi especial,
a inspectora Maplewood,
que fixo as tarefas.
Que significa?
Significa que viaxar no tempo,
tanto ao pasado como ao futuro,
é posible...
no mundo real.
En teoría.
Como explica o do seu sosia morto?
Non podo, é un paradoxo.
Sei que non confía en min, pero pídolle axuda.
- Teño ordes de... - Investigarme, xa sei.
Pero véxollo na cara.
Non me queda moito.
Mire.
Nin inventei a máquina do tempo nin coñezo terroristas.
O único que sei é que non quero acabar coma el.
Non sei, igual se queda comigo...
e me protexe.
- Non son o seu gardacostas. - Non, xa.
Sería a miña convidada.
Cociño moi ben.
Queda comigo?
Por favor.
Quedo.
E elixo eu a casa de seguridade.
Maggie, preciso un favor enorme.
Contra, alcatrea.
Pódesme buscar estas?
Son impresións?
Dun farol... de 1890.
Estamos nun documental de historia? Non sei por onde...
Mags, por favor.
Faino por min, si?
- Vale. - Grazas.
- Ola. - É o informe sobre o ladrillo?
- Déixao no montón, xa o... - Non é tal.
Que é, logo?
Algo que debes ver.
E non me parece sensato amosarcho aquí.
Igual tomando algo?
Por que?
Porque vas necesitar unha copa cando cho conte.
- Isto é extraoficial. - Non me dá esa impresión.
O meu caso xa ten abondo.
Se queda algún rexistro oficial disto,
soltan a todos os que arrestei, porque vou de cabeza ao manicomio.
É un risco.
É un espazo seguro.
Dous polis fóra de servizo a parolar.
Dálle.
Este é o corpo sen identificar de Longharvest Lane.
E esta é unha noticia en portada
que acusa a policía de encubrir un crime en Longharvest Lane en 1890.
A mesma tatuaxe nos pulsos que a que atopamos no muro.
Nunca identificaron a vítima,
o caso levouno un poli de Whitechapel chamado Alfred Hillinghead.
Velaquí está.
- É un truco. - Este corpo...
fíxate ben nas marcas,
atopárono a un quilómetro e medio de Longharvest Lane,
en 1941.
O caso levouno Charles Whiteman, un axente de Whitechapel.
Anda por aquí.
Velaí o está, o adonis de traxe elegante.
- É Photoshop. - Xa me gustaría.
Que estou vendo, logo? Un carallo de...
expediente X?
- Algunha explicación haberá. - Ai, pois son toda oídos.
Espazo seguro, Barber.
Dous polis fóra de servizo a parolar.
Pois este éche un borrancho de 143 anos, para empezar.
Ten 133.
E esta é outra vítima, 1941.
A foto está borrosa.
A mesma ferida de bala, a mesma cicatriz na fronte,
a mesma tatuaxe no pulso.
Xa volverei a iso. E esta é a vítima sen identificar do 2023,
cun parecido considerable á de 1941.
Barber, son todos iguais.
Tres asasinatos en Longharvest, ao menos, con décadas de diferencia,
todos idénticos.
Non pode non ser nada.
E, se é unha broma, haberá que descubrir de quen.
Pensarás que son un covarde,
pero a miña familia é o que máis quero e vouna protexer.
Estar contigo atérrame.
Pero preciso de ti, Henry.
Que pensas?
Remorsos?
Só pola investigación.
Falei co meu editor.
Imos sacar a Harker en portada.
E as súas cábalas coa policía de Londres.
Ímolo considerar sospeitoso.
Pois...
Publica o seu nome e igual non chegas á seguinte edición.
Non tes probas de que el estivese alá.
Mentres el...
ten a Paxman e Ladbroke nun puño.
Deus sabe a quen máis, é perigoso.
Non quero que che pase nada.
- Que é iso? - O que?
Nos teus lentes, unha mancha.
Non a ves?
Ciencias continentais.
Se cadra, aínda o temos.
Benvinda á casa, Iris.
Pousa o bolso no sofá. A cociña está aquí, o baño é aquela porta.
E estamos no andar 10, non hai escapatoria.
Así que deixa as ideas.
Casa de seguridade total, eh?
Veña, morro coa fame. Onde agochan os polis os coitelos?
Ou non hai obxectos afiados na casa?
Nivel de SPYNE baixo.
Levas un SPYNE?
Por min non te cortes, fai o que teñas que facer.
Que vistas hai desde aquí.
Se tes isto, é que gañas ben.
A túa veciña, Dunnet, Lorna, está na porta.
Rematei outro capítulo, pero fáltalle...
Lorna.
Ai, xa vexo que tes compañía.
Bonne chance, ma chérie.
Porei os cascos.
Todo sairá ben.
Collerei a persoa responsable.
Mesmo se esa persoa es ti.
Non che dá medo?
Ser policía?
Dáme, si.
Pero o que facemos ben vale o risco.
Que cres que facedes?
Protexer a xente.
Soa a resposta corporativa.
Non.
É o que creo.
Que cre Capela Perigosa?
Ai, mi madriña.
Nin idea. Xa che dixen que non sei quen son.
No podo, estou de...
Servizo? Xa, pero é francés e orgánico.
E de morto non presta.
- Si? - Unha.
Unha só.
Agarda.
Por Gabriel Defoe.
Nunca deixou pegada.
Están a se achegar.
- Deberiamos marchar. - Primeiro el.
Es unha refuxiada, non?
Sacáronte cando se armou.
Tes familia alá?
Poida que miña tía, non sei.
De acordo,
cando saiamos de Londres, imos buscala.
E a túa familia?
Charles.
- Temos moito en común. - Agás que eu sei limpar.
Xa.
O meu nome non é Charles.
É Karl.
É o que me puxo miña nai.
Quero marchar.
Tranquila, se oes o asubío, é que andan lonxe.
Esther! Agarda!
Esther! Aínda non podemos saír! Aparta!
Collinte!
Vamos.
Por aquí.
Hai demasiada xente, atrás.
Aparten!
Atrás.
Axúdaos, Karl! Axúdaos.
Fóra da porta! Atrás.
Para dentro!
Deus te bendiga.
- Moi ben, vamos. - Grazas.
Esther! Estou aquí.
E non marcho a ningures, prométocho.
Todo vai saír ben, vainos saír todo ben.
Si?
Inverness, aló imos.
Veña, vamos buscar sitio.
Non, odio as multitudes.
Entón, o tal Whiteman está a resolver o mesmo caso que Hillinghead en 1890,
pero en 1941?
Correcto.
E neste artigo dun xornal de 1890
pon que sir Julian Harker era o principal sospeitoso de Hillinghead.
Cómpre atar os cabos ao longo de 50 anos, ou?
Polo menos sei que non toleei.
Si que toleaches.
Só que é contaxioso.
O avogado de Andrew Morley, o que Elias botou, como se chama?
Philip Dust.
Si, pero o nome do bufete?
Harker Legal.
Cheapside, E1.
"Fundado por sir Julian Harker en 1894."
Merda! O historial laboral de Andrew Morley.
HISTORIAL LABORAL
Desde que deixou o corpo é garda de seguridade para...
Redobre de tambores.
- Casa Harker. - Casa Harker.
- Mi madriña querida. - Propoño que vaiamos mirar.
Agora mesmo, esta noite.
Non fales en plural, ha de ser extraoficial.
Son inspector xefe.
Para min nada é extraoficial.
Pois vou eu.
De acordo.
Non fagas das túas, acábasme coa saúde.
E nada por escrito, só lle damos ao oral.
- Tes 12 anos ou que? - Teño.
Descansa un pouco.
Quere que lle deixe o meu chal á súa filla?
Grazas.
Toma.
- Sente. - Ai, grazas.
Coitadiña.
Cre que lle apetecerá chocolate?
Adiante.
Grazas.
Pequerrecha.
Teño que me ocupar de algo.
- Pode tela de ollo? - Abofé.
- Volvo axiña. - Máis che vale.
Que medallón tan bonito.
Queres velo?
Quen son?
A miña familia.
Como se chama?
Polly.
Quen es?
Merda.
POLICÍA DO GRAN LONDRES GEORGE ACKROYD
Has de aprender a vivir coas incertezas.
Eu contareiche o que doutro xeito non saberías.
Asegúrate de lembrar este nome: Iris Maplewood.
Vala necesitar.
Maplewood levarate a onde precisas.
Pero lembra...
Ola.
Ola! Que andas a facer, eh?
Ola!
Isto dá medo, non si?
Nesta casa antes facían sesións de espiritismo.
Falaban cos mortos.
Pois a min préstame o medo cando estou aquí.
Axente.
Non vou chamar a policía.
Sabiamos que virías.
Quen?
Ti e Elaine?
Vas moi descamiñada.
Unhas cantas persoas máis.
Moitas máis.
Cando Elias tiña 13 anos, trouxémolo a unha das súas reunións.
E todos querían coñecelo. Todos eses...
peixes gordos, tentaron...
explicarlle o que sería este lugar para el,
que algún día sería seu.
Iso...
só o asustou.
O único que fixemos foi asustalo.
Andrew,
dime que está pasando.
Polo seu ben.
Quen son eses peixes gordos?
E a gravación, é a mesma voz que a da caravana, non é?
Fala comigo.
Podemos falar canto queiras.
Pero non me vas crer até o veres.
Todo é inevitable.
E...
Faiche perder a chaveta.
Coma Syed, coma Elaine...
Ela non puido máis.
Por que se suicidou Syed?
Dimo.
Tiñamos que te levar ao corpo.
Levarte até Elias.
Coma sempre fixeches.
É hora de o veres.
De o creres.
Ven, sígueme.
Si, pequerrechas?
Cando era máis novo, dicíanme que chegaría a ser alguén.
Quería que o meu doutorado fose revelador.
A miña tese atrevíase a suxerir que causa e efecto son maleables, si?
Logo o tempo, como o coñecemos, é totalmente cambiante e fluído.
- Podo? - Claro.
E eu era novo, tiña ambición e estaba...
equivocado.
Que romántico.
Supoño que quería crer que o espírito humano
era un compañeiro no eterno fluír e non só unha ilusión.
"Un compañeiro no..."
Vale, ti non bebes máis.
Deus, desculpa.
Pero cambiaches de opinión?
Pensas que todo está predeterminado?
- Non temos poder de decisión? - É tan horrible?
Eu vivo nun mundo no que decido, fago que as cousas sucedan.
Dáme un exemplo.
Un home prepáralle a cea a unha muller.
Ela acepta comela.
El sérvelle unha copa.
Ela acepta bebela.
Unha copa leva a outras.
E...
ela decátase de que adora o viño francés
e abre a segunda botella por vontade propia.
Non.
Confías moito nas túas habilidades culinarias.
Non, depende de milleiros de factores e forzas que che aconteceron e ignoras.
- Dime un. - Vale.
A túa relación co alcohol, a dos teus pais.
Da xenética, as papilas gustativas,
da composición concreta que fai que este viño
che saiba tan ben, arestora, neste intre.
A temperatura do cuarto, o teu humor ao bebelo,
a compañía.
O que quero dicir é que non existe o libre albedrío.
É unha ilusión.
Unha agradable.
Entón tampouco existe a espontaneidade?
Vai ser que non.
Que mágoa.
Cando puxeches o dispositivo?
Hai un tempo.
Non che parece que o estado debería ofrecer tratamento a quen o precise?
Mesmo aos cidadáns que non queren formar parte deste... mundo mellor.
A min paréceme que eles elixen quedar atrás.
Sempre poden volver.
A porta está aberta.
Sempre fuches así de absolutista?
Realista, máis ben.
E as zonas grises?
Non digo que o de agora sexa perfecto,
pero é mellor que o de antes da bomba.
Políticos corruptos secando o planeta para que os ricos engorden e farten.
Tanto tiña se vivías ou morrías.
O diferente era unha debilidade que se usaba contra nós.
Agora hai orde.
Paz.
Pódese respirar e a xente preocúpase.
E eu creo que paga a pena loitar para defendelo.
Paga a pena morrer.
Ti non?
Estás ben?
Estou, desculpa, teño que ir ao baño.
Só quero que saibas
que gocei da túa compañía esta noite, foi un pracer enorme coñecerte.
Despexado.
Por favor, saian de forma ordenada.
Despexado.
- Doulle unha man? Veña. - Si.
Onde está a rapaza?
Élle adorable, insistiu en agardar por vostede.
Que sorte ten, sarxento Whiteman.
Saiba que o aman.
Esther.
Esther?
Esther, vamos.
É hora de marcharmos, vamos.
Esther.
Vamos, moza.
É hora de marcharmos.
Vamos, corazón. Non!
Veña.
Vamos!
Esther.
Veña!
Non!
A túa veciña, Dunnet, Lorna, está na porta.
Adormecín coa fiestra aberta e Bella...
Bella volveu quedar atrapada do teu lado.
É testuda coma ela soa. Síntocho, xa sei que tes compañía.
Está aquí?
Bella, serás diva!
Mira o que che ten a mamá. Ven onda a mamá.
Veña.
Que collóns?
Defoe!
Crías que escapabas?
- Podo explicarcho. - Casa de seguridade, non?
- Non somos o que cres. - Cala!
Gabriel Defoe, quedas arrestado como sospeitoso de actividade terrorista.
Todo o que digas...
Que fas?
E agora?
Lévaa a Capela.
Non teñas medo.
Non estamos na Tate.
Achégate.
Se queres, tócao.
Así.
Non morden.
Precisamos que o creas, xa cho dixen.
Que crea que?
O futuro.
Que este é o camiño para cambiar o mundo,
cadaquén coa súa función.
A familia de Elaine traballa para os Harker desde sempre.
Criadas e mordomos.
Sabiamos a verdade.
Sabiamos que algo horrible tiña que pasar
para materializarmos o noso futuro.
Iso foi o máis duro para min.
Saber que Elias acabaría cheo de remorsos e de dor
polo que fixo.
Polo que vai... facer.
Elias morreu tentando desfacelo,
mais xa era tarde.
Iso é o horrible.
E como pai seu, empurralo a facer algo
do que se vai arrepentir...
Andrew...
Non entendo.
De non ser por ti, faríao?
Poderíase evitar?
Deixa que Elias viva a súa vida, unha na que non faga dano.
Unha da que non se arrepinta.
Coitadiño.
Oxalá soubese como axudalo máis.
Dille que me perdoe.
Merecía algo mellor ca min.
Andrew!
Sexa o que for, podemos axudar.
Podo axudar.
Arranxarémolo.
Deus.
Vale?
Acouga, xa está.
Pronto acabará.
- Non! - Si!
Síntoo.
Non o fagas!
Non!
Andrew!
Socorro!
Subtítulos: Jeiry Castellano