CIAŁA
Sprawdzimy nazwisko, jeśli to nazwisko. Zobaczymy.
Ten sam symbol co na tatuażu.
Ktoś mógł to zobaczyć w telewizji.
Słuchaj.
Przepraszam za wcześniej.
Wściekłem się na chłopca.
Zapomnijmy o tym, dobrze?
Ściągnę Maggie z zespołem, żeby to zbadali.
Nic nie znalazłam w naszych bazach.
- Ale ta cegła jest bardzo stara. - Tak.
Sprawdziłam rejestry miejskie
i znalazłam Alfreda Hillingheada na liście wyborczej z 1890 roku.
Zgadnij, kim był.
Podpowiedź, nie murarzem.
Był gliną, prawda?
Z Whitechapel.
CHARLOTTE HILLINGHEAD, ŻONA
Komisarz.
Skonsultuj się ze Scotland Yardem.
Nie mamy nic sprzed I wojny światowej.
Rozumiem, dziękuję.
Ale... jeśli ten komisarz Hillingdon...
Hillinghead.
...służył w Whitechapel,
to ten posterunek nadal funkcjonuje.
Na pewno mają tam archiwa.
Racja.
Clive?
Sierżant Hasan. Jak mogę pomóc?
Potrzebuję przysługi. Mamy u nas stare akta spraw?
- Jak daleko wstecz sięgają? - Jak diabli.
Który rok?
1890.
Auć.
Rany.
Cmentarz dowodów, co?
Miejsce pochówku papierkowej roboty.
Nikogo to nie obchodzi poza mną.
Proszę, złotko.
Rok 1930, Wielki Kryzys.
1919, traktat wersalski.
1912, Titanic.
Uwielbiam ten film.
1901, śmierć królowej Wiktorii.
1890.
Przystanek końcowy.
Oznaczenia nie są od nazwiska detektywa,
ale według nazwy sprawy, od A do Z.
Wiesz, od jakiej litery zacząć?
Spróbuj „L” jak Longharvest Lane.
A to ci dopiero, trafiony zatopiony, młoda damo.
Bingo.
Wolne żarty.
ZATAJONO MORDERSTWO?
To niemożliwe.
Nie.
Chwileczkę, coś mi to przypomina.
Zaraz wracam.
Jeśli mam rację, nie uwierzysz w to.
„Dziwne ślady na lewym nadgarstku, rana na czole”.
To jakiś żart.
Czekaj.
Co to jest?
1941.
Charles Whiteman.
Jego ostatnia sprawa.
Postrzał w lewe oko.
Dziwne ślady na lewym nadgarstku.
I nagi jak w dniu swoich narodzin.
Elias mówił, że ciała pojawiały się wcześniej.
Co słychać?
Witam.
- Szukałem cię. - Miałem sprawę.
Najwyraźniej.
Alfredzie,
chcę tylko pomówić o tym, co się stało...
- To był błąd. - ...w rezydencji Harkerów.
Ty mnie pocałowałeś.
Niech będzie.
Cóż, wiemy, że nie zdobyłeś odcisków,
co przekreśla nasz plan.
Co teraz?
Nic.
To koniec.
Co się stało? Martwiłam się.
W areszcie wybuchła bójka.
Jeden z więźniów dał mi popalić.
Gdzie Polly?
Na górze.
Wybiera sukienkę na popołudnie.
Na jaką okazję?
Obiecałam Polly, że sama ci powie.
Idź się umyć.
Przygotuję ci nowe ubrania.
Dobrze.
Pójdę się umyć.
Co masz na myśli, mówiąc,
że się zepsuł?
Medalion spadł i łańcuszek się nie zapina.
A czego mi nie mówisz?
Wszystko w porządku, nie martw się. Tylko to napraw.
Cóż...
Nie jestem złotą rączką.
Ależ jesteś. Zaakceptuj to.
Ktoś w kościele widział, jak gram.
Zagram dziś w ich domu.
Ile się musieliśmy z twoją mamą namęczyć,
żebyś się tutaj nie ruszała.
Gdzie byłeś wczoraj?
W celi doszło do bójki.
Zawsze głos ci się lekko łamie, kiedy kłamiesz.
Polly Hillinghead...
marnujesz się przy pianinie.
Powinnaś zostać detektywem.
Proszę. Jak nowy.
Dziękuję.
Kathleen.
Kath!
Co to za konspiracja?
Nadinspektor z pewnością sam ci powie.
Nie, daj spokój, to tak nie działa.
Ty dbasz o mnie, a ja dbam o siebie.
Calloway ma świadka, kobietę,
która twierdzi, że słyszała dwa głosy u Lee Cozensa przed strzałem.
Szef uważa, że śmierć Cozensa nie była samobójstwem
i że mógł zostać wrobiony w morderstwo ofiary z bagażnika.
Przydziela do sprawy więcej ludzi.
Chce też sprowadzić znów tę dziewczynkę
z odpowiednim tłumaczem.
Mam lizaka!
Dasz mi tego zakręconego lizaka?
Tak, jednego. I torebkę landrynek.
- Proszę, kochaniutki. - Dzięki.
Co tu się, do diaska, dzieje?
Hej! Co robisz?
Mówiłem, siedź tu, jakby cię nie było.
Nie istniejesz.
Starałam się. Ale muszę coś jeść.
Chciałam podgrzać spleśniały chleb,
piecyk zaczął dymić, więc musiałam otworzyć okna.
Esther, jeśli mnie nie ma,
a przez okno ryczy radio, co to znaczy?
Inaczej bym się udusiła!
Mogłaś nas wydać!
A to co?
Detektywie?
Lizaki.
Dla pana kawalera?
I kto tu jest głuptasem?
Świeże warzywa, pieczywo, puszki, i tak dalej.
Na pewno nas obserwuje. Cholera!
- O co chodzi? - Mówiłem.
Piekarnik nas wydał. Już po nas.
Bilet w jedną stronę do Inverness.
To w Szkocji.
Ewakuują tam dużo dzieci. Jest bezpiecznie.
I blisko potwora z Loch Ness, więc...
spodoba ci się.
Pociąg odjeżdża jutro z Euston. Zawiozę cię.
- Uciekniesz stąd. - Pojedziesz ze mną?
Może.
Nie wiem.
Najważniejsze, żebyś ty pojechała, tak?
Czekaj.
Poczekamy do zmroku.
Kiedyś musi mieć fajrant.
Dziś pełnia.
To oznacza sezon na Luftwaffe.
Bombardowanie to nasza szansa.
Trzydzieści lat temu badaczy cząstki Deutscha
uznano by za pariasów, odmieńców, kretynów.
Teraz przynajmniej mają nas jedynie za wścibskich mącicieli.
Dobrze. Dziś przyjrzymy się, teoretycznie,
badaniu cząstki Deutscha w zderzeniu z nagą osobliwością.
Jak widać, cząstka dzieli się na dwie, idealnie symetryczne części.
Do przodu i wstecz, tak samo o sekundę w przeszłość,
jak i o sekundę w przyszłość.
Ale nawet najbardziej otwartym umysłem trudno pojąć fakt,
że rezultat wydaje się możliwy z obu stron.
Mamy teraz dwie cząstki, jedną w przeszłości, drugą w przyszłości.
A jednak system superpozycji nie rozpada się.
Profesorze!
A co z pana zakazaną publikacją?
O interakcji ciemnej materii z cząstką Deutscha?
Czyż nie dowiodła,
że stworzenie nagiej osobliwości jest możliwe?
Jak zauważyliście, gościmy dziś specjalnego obserwatora.
Detektyw Maplewood,
która dobrze się przygotowała.
Co to znaczy?
To znaczy, że podróżowanie w czasie,
w przyszłość i w przeszłość,
jest możliwe...
w realnym świecie.
Teoretycznie.
Więc, profesorze, jak wytłumaczyć martwego sobowtóra?
Nie potrafię. To paradoks.
Wiem, że mi nie ufasz, ale proszę cię o pomoc.
- Mam rozkaz... - Obserwować mnie, wiem.
Ale widzę to po twojej twarzy.
Nie zostało mi dużo czasu.
Posłuchaj.
Nie wynalazłem wehikułu czasu. Nie znam żadnych terrorystów.
Wiem tylko, że nie chcę skończyć jak on.
Może jeśli będziesz obok,
ochronisz mnie.
- Nie jestem twoim ochroniarzem. - Nie.
Byłabyś gościem.
Świetnie gotuję.
Zostaniesz ze mną?
Proszę.
Zostanę.
Ale ja wybiorę kryjówkę.
Maggie, potrzebuję wielkiej przysługi.
Śmierdzi.
Możesz je sprawdzić?
Czy to w ogóle są odciski palców?
Z lampy gazowej. W 1890 roku.
Co to ma być, Wyprawy w czasie? Nie wiem nawet, gdzie...
Mags, proszę.
Zrób to dla mnie, dobrze?
- Jasne. - Dziękuję.
- Hej. - Twój raport o inskrypcji na cegle?
- Dorzuć do sterty... - Nie o to chodzi.
Więc o co?
O coś, co musisz zobaczyć.
Ale nie chcę pokazywać tego w tym budynku.
Może przy drinku?
Dlaczego?
Bo drink może się przy tym przydać.
- To musi być nieoficjalnie. - Nie wygląda na to.
Wystarczy mi problemów.
Jeśli to zostanie oficjalnie zapisane,
zwolnią wszystkich, których złapałam,
bo mnie poślą do wariatkowa.
Za duże ryzyko.
Jesteś bezpieczna.
Zwykła pogawędka gliniarzy po służbie.
Strzelaj.
To jest nasza ofiara z Longharvest Lane.
A to artykuł z pierwszej strony,
oskarżający policję o krycie morderstwa na Longharvest Lane w 1890 roku.
Proszę. Ten sam tatuaż na nadgarstkach, który znaleźliśmy też na murze.
Nie zidentyfikowano ofiary,
a sprawę prowadził ktoś z Whitechapel, komisarz Alfred Hillinghead.
Jest tutaj.
- To jakaś mistyfikacja. - A to ciało...
spójrz na tatuaż,
odnalezione półtora kilometra od Longharvest Lane
w 1941 roku.
Detektywem pracującym przy tej sprawie był Charles Whiteman.
Jest tutaj.
To on, ten elegancik w garniturze.
- To Photoshop. - Chciałabym.
To co to niby jest? Pieprzone...
Archiwum X?
- To wszystko można wytłumaczyć. - Zamieniam się w słuch.
Bezpieczna przestrzeń.
Pogawędka dwóch gliniarzy po służbie.
Zacznijmy od tych gryzmołów sprzed stu czterdziestu trzech lat.
Stu trzydziestu trzech.
A ta kolejna ofiara z 1941 roku.
Zdjęcie jest rozmazane.
Ta sama rana postrzałowa, blizna na czole,
tatuaż na nadgarstku.
Wrócę do tego. A to nasza ofiara z 2023 roku,
nieco podobna do tej z 1941 roku.
Wyglądają identycznie, Barber.
Na Longharvest Lane popełniono minimum trzy morderstwa, co kilka dekad.
Wszystkie identyczne.
Nie możemy tego zignorować.
Nawet jeśli to głupi żart, musimy sprawdzić, kto się z niego śmieje.
Musisz mieć mnie za tchórza.
Ale kocham swoją rodzinę ponad wszystko i będę ją chronił.
Bycie z tobą mnie przeraża.
Ale potrzebuję cię, Henry.
O czym myślisz?
Żałujesz?
Myślę o śledztwie.
Rozmawiałem z redaktorem naczelnym.
Opublikujemy materiał o Harkerze
i jego zmowie z londyńską policją.
Wskażemy go jako podejrzanego.
Opublikuj jego nazwisko,
a możesz nie dożyć wieczornego wydania.
Nie masz dowodów, że tam był.
Ma...
Paxmana i Ladbroke’a w kieszeni.
Bóg wie, kogo jeszcze. Jest groźny.
Nie chcę, by coś ci się stało.
- Co to jest? - Co?
Na okularach. Smuga.
Nie widzisz?
Kontynentalne nauki.
Możemy go jeszcze dorwać.
Witaj w domu, Iris.
Możesz rzucić torbę na kanapę. Kuchnia jest tam, łazienka przy drzwiach.
Jesteśmy na dziesiątym piętrze, nie ma ucieczki.
Więc nic nie kombinuj.
Prawdziwa kryjówka, co?
No dobrze, umieram z głodu. Gdzie detektyw chowa noże?
Czy w kryjówce nie ma ostrych przedmiotów?
Niski poziom RDZENIA.
Masz RDZEŃ?
Proszę, rób co trzeba, mną się nie przejmuj.
Piękny widok.
Musisz nieźle zarabiać.
Twoja sąsiadka, Dunnet, Lorna, jest pod drzwiami.
Skończyłam nowy rozdział, ale potrzebuję...
Lorna.
Słyszę, że masz towarzystwo.
Bonne chance, ma chérie.
Włożę zatyczki do uszu!
Hej.
Będzie dobrze.
Złapię winnego.
Nawet jeśli jesteś nim ty.
Nie przeraża cię to?
Praca w policji.
Owszem.
Ale to, co robię, jest warte ryzyka.
Jak myślisz, co robisz?
Chronię ludzi.
Brzmi jak coś, co każą wam mówić.
Nie.
Ja w to wierzę.
A w co wierzy Chapel Perilous?
Boże.
Nie mam pojęcia. Mówiłem, nie wiem, kim są.
Nie mogę, jestem na...
Służbie, wiem. Ale to francuskie, ekologiczne wino.
Martwemu się nie przyda.
- Tak? - Jeden kieliszek.
Tylko jeden.
Za Gabriela Defoe.
Nie zostawił po sobie wiele.
Zbliżają się.
- Powinniśmy już iść. - On pierwszy.
Jesteś z Kindertransportu?
Wysłali was, jak zrobiło się gorąco?
Masz tam jeszcze jakąś rodzinę?
Ciotkę, może. Nie wiem.
No dobrze. Cóż...
znajdziemy ją, gdy wywieziemy cię z Londynu.
A co z twoją rodziną?
Charles.
- Mamy wiele wspólnego. - Tylko ja umiem sprzątać.
Tak.
Nie nazywam się Charles.
Tylko Karl.
To imię, które dała mi mama.
Chcę już iść.
Spokojnie. Jeśli słyszysz gwizd, są daleko.
Esther! Czekaj!
Esther! Nie możemy jeszcze iść!
Już jestem!
Chodźmy.
Tędy.
Szybko!
Nie ma miejsca. Cofnąć się.
Z drogi!
Do tyłu!
Pomóż im. Karl! Pomóż im!
Zamknąć bramę! Cofnąć się.
Wchodźcie.
Niech was Bóg błogosławi.
- W porządku, chodźmy. - Dziękuję.
Esther! Jestem tutaj.
Nigdzie się stąd nie ruszę. Obiecuję.
Wszystko będzie dobrze. Słyszysz? Nic nam nie będzie.
Dobrze?
Inverness, nadchodzimy.
Chodź. Znajdźmy jakieś miejsce.
Nie. Nienawidzę tłumów.
Czyli Whiteman próbował rozwiązać tę samą sprawę, co Hillinghead w 1890,
tyle że w 1941 roku?
Zgadza się. A według tego artykułu z gazety z 1890 roku
niejaki sir Julian Harker był głównym podejrzanym Hillingheada.
Musimy jakoś połączyć kropki z ponad 50-letnią przerwą.
Przynajmniej mi nie odbiło.
Ależ odbiło ci.
Tylko to zaraźliwe.
Ten prawnik Morleyów, którego Elias wyrzucił, jak się nazywał?
Philip Dust.
Tak, ale jak się nazywa jego firma?
Harker Legal.
Cheapside, E1.
„Firma założona przez sir Juliana Harkera w 1894 roku”.
Cholera! Historia zatrudnienia Andrew Morleya.
MIEJSCA PRACY
Odkąd odszedł z policji, pracował jako ochroniarz w...
Werble proszę.
Harker House.
- Chryste. - Jedźmy tam i sprawdźmy ich.
Teraz, dziś wieczorem.
Wstrzymaj się z tym „my”. To musi być nieoficjalne.
Jestem nadinspektorem.
Ze mną nic nie jest nieoficjalne.
Dobrze, ja pójdę.
W porządku.
Tylko nie szarżuj. Nie mam na to zdrowia.
I nic na piśmie. Kontakt tylko ustny.
- Co, masz dwanaście lat? - Tak, mam.
Prześpij się trochę.
Czy twoja córka chciałaby użyć mojego szala?
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Ojej! Dziękuję.
Biedactwo.
Może kawałek czekolady?
Śmiało.
Dziękuję.
Mała kruszyna.
Muszę się czymś zająć.
- Popilnuje jej pani chwilę? - Oczywiście.
- Zaraz wrócę. - Oby.
Śliczny medalion.
Chciałabyś go obejrzeć?
Kto to?
Moja rodzina.
Jak pani na imię?
Polly.
Kim jesteś?
Cholera.
POLICJA, WIELKI LONDYN
Będziesz musiał nauczyć się żyć z niepewnością.
Powiem ci to, czego nie mógłbyś dowiedzieć się inaczej.
Zapamiętaj to nazwisko, Iris Maplewood.
Będzie ci potrzebna.
Maplewood zaprowadzi cię tam, dokąd musisz dojść.
Ale pamiętaj...
Hej.
Co robisz? Hej.
Halo.
Strasznie tu, co?
Kiedyś w tym domu odbywały się seanse spirytystyczne.
Rozmawiali z duchami.
Ale ja lubię się bać, gdy tu jestem.
Pani detektyw.
Nie wezwę policji.
Czekaliśmy na ciebie.
„My”, czyli kto?
Ty i Elaine?
Bardzo się mylisz.
Jest nas trochę więcej.
Dużo więcej.
Przyprowadziliśmy tu Eliasa
na jedno ze spotkań, gdy miał 13 lat.
Wszyscy chcieli go poznać. Wszystkie te...
grube ryby...
Tłumaczyli mu, co to miejsce będzie dla niego znaczyło.
Że kiedyś to wszystko będzie jego.
To...
go przeraziło.
Wszystko, co robiliśmy, przerażało go.
Andrew,
powiedz mi, co się dzieje?
Dla jego dobra.
Co to za grube ryby?
I ta płyta, to ten sam głos co w twojej przyczepie, prawda?
Powiedz coś.
Możemy gadać do końca świata.
I tak nie uwierzysz, aż nie zobaczysz.
To nieuniknione.
I to...
serio miesza ci w głowie.
Jak Syed, Elaine, ona...
nie mogła już tego znieść.
Czemu Syed odebrał sobie życie?
Powiedz mi.
Musieliśmy ściągnąć cię do ciała.
Do Eliasa.
Tak jak zawsze.
Pora, byś to zobaczyła.
Uwierzyła.
Chodź ze mną.
Gdy byłem młodszy, zawsze mówiono mi, że daleko zajdę.
Chciałem, żeby mój doktorat był czymś odkrywczym.
W swojej pracy postawiłem tezę, że przyczyna i skutek są plastyczne, tak?
To oznacza, że czas, jaki znamy, jest całkowicie zmienny i płynny.
- Mogę? - Tak.
Byłem młody, ambitny i...
w błędzie.
Jak romantycznie.
Chciałem wierzyć, że ludzki duch nie jest iluzją, a partnerem
w wiekuistych przypływach i odpływach.
„Partnerem w...”
Koniec z winem.
Boże, przepraszam.
Ale teraz zmieniłeś zdanie?
Myślisz, że wszystko jest z góry ustalone?
- Nie mamy nic do powiedzenia? - To takie okropne?
Żyję w świecie, w którym dokonuję wyborów. Urzeczywistniam je.
Podaj przykład.
Mężczyzna przygotowuje kolację dla kobiety.
Ona zgadza się ją zjeść.
Nalewa jej kieliszek wina.
Ona zgadza się go wypić.
Jeden kieliszek zmienia się w kilka.
I...
ona zdaje sobie sprawę, że lubi francuskie wino.
Z własnej woli otwiera drugą butelkę.
Nie.
Jesteś pewien swych zdolności kulinarnych.
Nie, to zależy od czynników i sił, które już na ciebie wpłynęły
bez twojej świadomości.
- Wymień jedną. - Okej.
Doświadczenie z alkoholem. Twoje i twoich rodziców.
Genetyka, twoje kubki smakowe,
twoja reakcja na skład wina, które sprawiają,
że tak bardzo ci ono w tej chwili smakuje.
Temperatura w pomieszczeniu, twój nastrój,
osoba, z którą pijesz.
Chodzi mi o to, że wolna wola nie istnieje.
Jest iluzją.
Przyjemną.
Czy to oznacza, że nie ma też spontaniczności?
Obawiam się, że nie.
Szkoda.
Kiedy dostałaś implant?
Jakiś czas temu.
Nie sądzisz, że państwo powinno zapewnić leczenie wszystkim obywatelom?
Również tym, którzy nie chcą być częścią tego... lepszego świata.
Myślę, że niektórzy wolą zostać w tyle.
Zawsze mogą wrócić.
Drzwi są otwarte.
Zawsze byłaś taką absolutystką?
Raczej realistką.
A szare strefy?
Nie twierdzę, że to, co mamy teraz, jest idealne,
ale lepsze to od tego, co było przed bombą.
Skorumpowani politycy wysysający planetę do sucha dla tłustych bogaczy.
Nikt nie dbał o to, czy przeżyjesz.
Każda odmienność była słabością użytą przeciwko tobie.
Teraz mamy porządek.
Pokój.
Mamy czym oddychać, a ludzie się przejmują.
Myślę, że warto o to walczyć.
Warto za to umrzeć.
Ty nie?
Nic ci nie jest?
Tak, przepraszam, ja... muszę iść do łazienki.
Chciałem tylko powiedzieć,
że świetnie się z tobą bawiłem i bardzo się cieszę, że cię spotkałem.
Alarm odwołany.
Proszę wychodzić z zachowaniem porządku.
Alarm odwołany.
- Pomóc? Dobrze. - Tak.
Gdzie dziewczynka?
Słodkie dziecko. Nalegała, żeby na pana zaczekać.
Szczęściarz z pana, sierżancie Whiteman.
Wiedz, że jesteś kochany.
Esther.
Esther?
Esther, chodź.
Czas iść. Chodź.
Esther.
Chodź, mała.
Chodź. Czas iść.
Esther, no dalej, kochanie. Nie!
No już.
Obudź się!
Esther.
Ocknij się!
Nie!
Twoja sąsiadka, Dunnet, Lorna, jest pod drzwiami.
Zasnęłam z otwartym oknem. Bella...
znowu utknęła po twojej stronie. Wiem!
Jest uparta jak osioł. Przepraszam, masz towarzystwo.
Jest w środku?
Bella, ty damulko!
I co ci to dało? Chodź do mamusi.
No chodź.
Co jest, kurwa?
Defoe!
Nie uciekniesz mi.
- Proszę, Iris, mogę wyjaśnić. - Kryjówka, co?
- To nie tak, jak myślicie. - Zamknij się!
Gabrielu Defoe, jesteś aresztowany pod zarzutem działalności terrorystycznej.
Wszystko, co powiesz...
Co robisz?
Co teraz?
Zabierz ją do Chapel.
Nie bój się.
To nie Tate.
Zbliż się.
Dotknij, jeśli chcesz.
Tak jest.
Nie gryzą.
Jak mówiłem, musisz w to uwierzyć.
Uwierzyć w co?
W przyszłość.
Że ta ścieżka zmieni świat i wszyscy odegramy swoją rolę.
Rodzina Elaine pracowała dla Harkerów od zawsze.
Pokojówki, lokaje.
Znaliśmy prawdę.
Wiedzieliśmy, że będzie musiało wydarzyć się coś strasznego,
by nasza przyszłość mogła się narodzić.
Dlatego to było dla mnie tak trudne.
Bo wiedziałem, że Eliasa czeka żal
i ból
z powodu tego, co zrobił.
Tego... co zrobi.
Elias zginął, chcąc to naprawić,
ale było już za późno.
To takie straszne.
Że jako jego tata musiałem go zmuszać do czegoś,
czego będzie żałował...
Andrew.
Proszę, nie rozumiem.
Czy zrobiłby to, gdyby ciebie przy nim nie było?
Czy da się to powstrzymać?
Żeby Elias żył życiem, w którym nikogo nie skrzywdzi,
w którym nie będzie żałował?
Biedny chłopiec. Chciałbym wiedzieć, jak mu bardziej pomóc.
Powiedz mu, że przepraszam.
Zasłużył na kogoś lepszego.
Andrew!
W cokolwiek jesteś wplątany, pomożemy.
Ja mogę pomóc.
Rozwiążemy to.
Już dobrze, uspokój się.
Już niedługo.
- Nie! - Tak.
Przykro mi.
Nie!
Andrew!
Pomocy!
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina