Na sinagoga non se fuma.
Karl?
Karl Weissman?
O de Hadassa?
Vin a túa nai pouco antes de ela morrer.
Falamos de ti.
Nin vostede podería facer un sermón con isto, eh?
E, se os de Hitler saen coa súa,
pronto non quedará ninguén a quen lle predicar,
por quen rezar.
Trato os demais como me tratan.
Iso xa o aceptei.
Rapaza xudía.
Esther.
Morreu pola miña culpa.
- Matáchela ti? - Non.
As miñas decisións.
Rabí...
pode Deus ter misericordia dun home coma min?
Non deberías buscar a Súa misericordia...
senón a da rapaza.
Nesta vida ou na vindeira.
Mirade por aí.
Onte á noite veu para aquí.
Aquí!
Hasan?
- Socorro! - Hasan?
- Deus. - Grazas.
Que hostias?
Hasan?
Non!
Os corpos estaban xusto aquí.
Que pasou?
- Estás ben? - Non.
Buscamos ben, non hai nada.
Nin discos, nin tarros, nin corpos. Nada.
E Andrew Morley?
Tampouco. Estamos a buscalo, pero...
Non sei o que pasa, pero até aquí chegamos.
Sabes que hai algo máis, non o fagas.
Fuches demasiado lonxe, Shahara.
Non te podo seguir.
Síntocho.
- Ola? - Shaz?
Barber pediunos que te deixásemos en paz,
mais isto non ten sentido ningún e teño que sabelo.
As impresións que me deches, de verdade son de 1890?
Son, por que?
Pois, porque...
xa teño os resultados.
E coinciden ao 100 % coas...
Shaz,
son as de Elias Mannix.
Ferráchesma ben, profesor.
Viño francés orgánico.
Cea para dous.
Esposas.
A mellor primeira cita da miña vida.
Mira,
sinto que che mentise.
Confía en min.
Cando saibas a verdade,
entenderás por que fago todo isto.
Por que o fai Capela Perigosa.
Que verdade?
Pronto cha van contar.
Quen?
Chegamos.
Eh!
Veña.
Baixa.
Para xa.
Móvete.
Síntoo, Iris.
Espero que a túa moza pague a pena.
- Cala, Lorna. - Óiovos.
Iris Maplewood.
Descapuchádea.
Moi ben.
Quen raio sodes?
Mi madriña.
Quen che fixo iso?
O director vaime trasladar a Feltham pola tarde.
Disque alí os carcereiros fan meditación.
Descubriches algo, non si?
Algo raro.
Sénteste soa, non é?
Proba comigo, compartir é vivir.
Isto sae do noso arquivo.
Este home é sir Julian Harker. A foto é de 1890.
Sóache o nome?
Os Morley faláronche del?
Morreu en 1941.
Tiña 99 anos.
Matárono na súa casa,
no seu cuarto.
Disparoulle un poli.
Non che di nada?
Non me soa de nada, por que?
Que ten el que ver?
Estas son as impresións dixitais de Harker.
E estas...
son as túas.
Elias,
son idénticas.
As primeiras estaban nun farol de Longharvest Lane.
As segundas son as de sir Julian Harker.
Demostra que estivo aló.
Como as conseguiu?
Por un descoido de Harker.
A dactilografía é unha moda continental, non constitúe proba ningunha.
Nin sequera sei o que debería demostrar.
Pois eu creo que si.
- Que insolencia... - Sir Julian Harker...
estaba na escena do crime de Longharvest e someterémolo a un interrogatorio formal.
Aquí e agora!
A súa ignorancia sobre o asunto deixa a un pampo.
Fágao vir.
Ocórreseche algún vencello que puideses ter con Harker?
O teu pai biolóxico?
- Nunca coñecín o meu pai. - E túa nai?
Sabes onde está?
Morley dixo que igual morrera de sobredose.
Igual?
Que máis dá?
O corpo, os Morley, todos teñen relación con este home.
Preciso saber que te une a el.
Por que coinciden as vosas impresións. Se ti non o sabes, igual ela si.
Chámase Sarah.
É unha Mannix?
Lembro a chusma coa que andaba.
As marcas que tiña no brazo.
E xa está.
Se non morreu...
estea como estea...
non quero que saiba nada de min.
De acordo?
Mags, búscame o enderezo de todas as Sarah Mannix do país.
Sobre todo das que teñen ficha.
Non se mova.
Non faga ruído.
Que curioso, iso ía facer antes de me apuntares á cabeza.
Atoparon un axente morto na mesma estación de metro ca a rapaza.
Foi obra túa, non si?
E ela que?
Non a matei eu.
Escoite, por favor.
Preciso axuda.
O corpo do maleteiro, matáchelo ti?
Non tal.
Quen foi? Cozens?
A Cozens mateino eu.
Involucreino para cerrar o caso.
Nunca matara a ninguén.
Tiña débedas do xogo,
así que facía traballiños como intermediario.
Eu facía o que me dicía unha voz por teléfono.
Dixo que matase a Esther.
Non puiden.
Fíxoo ela.
Que buscas?
Vinganza?
Retribución?
Xustiza.
Xustiza para Esther.
Aquí tómano a chacota.
Sei o que custa non meterse en leas,
sobre todo por aquí.
Esta muller,
non sei quen é, pero forma parte de algo,
algo máis grande.
E eu non son o único en nómina.
Como soubo de Esther? Alguén llo dixo.
Alguén de aquí.
Do departamento.
As ratas nunca van soas.
Están xusto aquí.
A escoitar.
A observar.
A se agochar.
Axúdeme a facelas saír e descubrir o que pasa.
Sarah Mannix?
Si?
Son a inspectora Shahara Hasan. Veño falarche do teu fillo.
Está metido en leas, Sarah.
Non quere saber de min.
Está no cárcere.
Por asasinato.
Levárono os servizos sociais.
Aos catro anos.
Lembro a súa mirada.
Aquel
meniño pálido...
na traseira do coche,
que miraba como a mamá o daba en acollida.
Non me deixou de ollo.
Tiven que pechar a porta.
Lonxe de min estaba máis seguro, mesmo eu o sabía.
Tenteino.
Volver velo.
E dixéronme que non quería saber de min.
Os Morley,
vaia.
Non me estraña.
Queres velo?
Como é?
Agudo.
E está só.
Vanme atopar, sabédelo?
E vanvos matar.
Se ides facer algo, facédeo dunha vez.
Non falarei.
Nós non torturamos, axente.
Educamos.
Hasan!
Volve intentalo e arríncoche o implante das costas.
- Vai rañala! - Tranquila.
Levantádea.
Que amigos tan riquiños.
Vale.
Non me mires así.
Está con Mannix.
Poida que si, pero...
fíome dela.
Se cadra, mátante por iso.
A túa reacción ao que che vou amosar
determinará como remata ou non todo isto para ti.
Non es a primeira que descobre o corpo de Defoe.
Es unha de catro.
O inspector Hillinghead en 1890.
O sarxento Whiteman en 1941.
E eu.
A sarxento Hasan.
En 2023.
Eras policía?
Hai 30 anos as miñas pescudas leváronme...
até este mozo.
Elias Mannix.
Tiña 15 anos.
Coñécelo.
Converteuse no comandante Mannix.
O goberno non sabe quen puxo bomba.
Menten, porque a puxeron eles.
Elias detonou a bomba.
Vino eu.
Pódese viaxar no tempo.
Mannix pensa volver a 1890
e formar unha seita.
Iniciarán unha cadea de acontecementos
que conducirán á bomba que o Mannix mozo detonará.
Despois, tomarán o poder e crearán a sociedade actual,
unha sociedade na que nos aman a todos.
Vivimos na utopía de Mannix, o seu arranxo.
Levantado sobre a morte de 500 000 inocentes.
Só ten que volver a 1890
e crear a mesma cadea de acontecementos.
Sir Julian, grazas por vir.
Desculpe.
Eu... Por favor.
O meu despacho é máis tranquilo.
Hai unha fotografía da noite do asasinato
na que se ve unha figura agochada nun recullo preto da vítima.
Impresións dixitais no farol.
Unha é miña.
Eu apaguei o farol ao ouvir que alguén se achegaba.
Aquel recullo era o único lugar onde agocharse.
Perdín a cabeza.
Pasaríalle o mesmo se vise o que vin eu.
- Admite que é vostede? - Sen dúbida.
William, importaríache traernos un té?
Té?
Xa llo mando traer.
Quero que vaias ti.
Iso vaino amolar.
Eu de vostede sería máis coidadoso, sir Julian.
Que accedese a vir e modifique a súa versión
indica que está asustado.
Teño diante un home valoroso.
Por agora.
Voucho contar todo, Alfred.
A verdade e nada máis ca a verdade.
Vas quedar abraiado.
Se tentades lavarme o cerebro,
perdedes o tempo.
- O comandante nunca... - É a verdade.
En 2023, atopei unha gravación.
Mannix gravara centos e nunha delas dicía o teu nome.
Iris Maplewood.
Dixo que serías importante.
Hai moito que quero saber por que.
Mannix cre que formas parte disto, sexas consciente ou non.
Agora que estás aquí, quero saber se es amiga ou inimiga.
Se es amiga, pódesnos axudar a deter a Mannix.
Esa é...
a burrada máis grande que oín na vida.
Levádea á Gorxa.
Atento todo o mundo!
Atopamos novos indicios
de que alguén involucrou a Lee Cozens
no asasinato do home atopado no maleteiro cando Farrell morreu.
Por tanto, reabro a investigación.
Hai que volver analizar todas as pistas.
A traballar.
Charlie, que fas?
- Teño unha urxencia. - Aguanta.
- Sra. Shirley, listas? - Atentas.
Imos controlar todas as chamadas e Charlie vainas escoitar.
Quero saber de que teléfono vén cada unha
e a quen chaman.
Ordes de Calloway.
Chamada!
Central.
- 456-577. - Pásollo deseguida.
Axente Harris ao forense.
Vou precisar a autopsia do chosco do maleteiro.
Outra vez?
O cretino quere que aremos no mar.
Outra chamada.
Central, diga.
- 565-4444. - Pásollo deseguida.
É Kathleen Squires.
Non recoñezo o número, mais 565 é a extensión de Mansion House.
Con quen desexa falar?
Saiba que o aman.
Agarde, por favor.
Diga?
Whiteman contoulle a Calloway que alguén involucrou a Cozens.
Calloway reabriu o caso e están todos a traballar nel.
Xa está. Colgou.
- Outro café? - Oxalá acudises antes a min.
- Acompañádea a unha cela. - Señor.
Síntoo.
Charlie, por favor! Dixo que mataría o meu fillo.
Prométoche que o protexeremos, pero, por Esther, ela quen é?
Só sei que é o número da central privada dun banco.
Harker and Co., no centro.
Non estamos no salvaxe oeste. Pregunto eu e seguimos as regras, si?
Benvindos ao banco Harker. En que podo axudalos?
Eu son o inspector xefe Calloway e el é o sarxento Whiteman.
- Queremos falar co director. - De que se trata?
Buscamos unha vellouqueira fría de acento perfecto, viuna?
...se veñen as bombas, manda as mozas para as cámaras.
Non hai sitio máis seguro en todo Londres.
Moi ben.
E seguro que máis limpo que calquera estación de metro ou...
É ela.
Son a directora, en que os podo axudar?
Investigamos varios asasinatos
e algún telefonista deste banco podería estar implicado.
Da nosa central? Está seguro?
Se me permite facerlle unhas preguntas, podemos comezar.
Por aquí.
Mantén a cabeza fría. Agarda aquí.
- Perdón. - Por que?
Polo meu gancho.
Todos abaixo!
Arreando! Vamos!
Temos que falar.
Saiba que a aman.
Escapei da casa aos 15.
Ao cabo dun par de anos, coñezo un mozo.
Di que se chama Danny.
É divertido.
Emborrachámonos.
Ao cabo de dous meses,
vexo a liña azul e...
Todos dicían que non o tivese, que non coidaría ben del,
e eu sabía que era o único do mundo que sería meu.
Sabes?
Así que busquei a Danny.
Non foi doado, e...
É rico.
Quen o ía saber.
Danny é o bisneto dun banqueiro ricacho morto
e vive dun fondo fiduciario.
Cando lle contei que estaba embarazada,
de socate véxome falando cos seus avogados.
Pensan que vou tras os cartos.
E Danny desaparece.
Grazas.
Cando naceu...
non daba mirado para el.
Tiña medo.
De que me mirase e...
só vise a merda que levaba dentro.
E de que non soubese...
que eu o amaba.
E amábao.
Máis que a nada.
Sarah,
o banqueiro que mencionaches,
chámase Julian Harker, non si?
Si, como o sabes?
Busquei a árbore xenealóxica
e non hai ningún Daniel Harker, que eu saiba.
Non, Danny non era...
Colleu o apelido da nai.
Barber.
Barber?
Dime que non é este.
Segura?
Si.
Merda.
Vai todo ben ou marcaches co cu sen querer?
Aínda se pode dicir "cu"?
Algo así, si.
Saúdos a Sarah.
- Como...? - Vémonos pronto.
Está Barber?
Chamo por un recluso que chegaba esta tarde.
Elias Mannix.
Estamos mirando que pasou co seu traslado.
- Xa debería estar aquí. - Como?
Sacouno o oficial Daniel Barber.
- Ah. - Pero non colle.
Que me chame o director.
- Que? - Ninguén sabe onde están.
Merda!
Eh, Hasan!
Veña!
Aínda cres que é un lavado de cerebro?
Defoe!
É hora de llo demostrar.
Hai tres anos, na miña investigación sobre a partícula Deutsch,
detectei rastros anómalos de neutrino.
Desafiaba todas as leis naturais que pensaba entender.
O único que sabía era que, canto máis preto da fonte,
acontecía o que estás a piques de experimentar.
Deus.
Dislocación temporal.
Un divídese en múltiples estados temporais.
Viaxes temporais espontáneas.
A ciencia aínda non pode explicalo. Igual non estamos listos para entendelo.
O destino a 110 metros baixo terra.
Isto é o que quere Mannix.
Viaxes no tempo, Iris.
Mannix mentiuche, matou toda esa xente.
Dime cando vaias vomitar, a todo mundo lle pasa a primeira vez...
Estou ben.
Mannix emprega a Gorxa para regresar a 1890.
Aí comeza o bucle,
onde crea a liña temporal da súa propia existencia.
Cada vez que tentamos deter o bucle, fracasamos.
Non podemos paralo.
Non logramos matalo, por iso tentamos destruír a Gorxa.
Soterrala, obstruíla...
- Nada funciona. - Cala, non...
Como moito podo drenala, baleirala e debilitala.
Co campo de enerxía escura arredor, non se pode usar,
mais non durará.
Vai vir e vaina usar. Vimos morrer o meu corpo.
Non é posible.
É real, Iris.
Se o que dis é certo,
se xa aconteceu, xa perdestes.
Non podedes paralo.
Morreredes.
Mannix regresará.
De o logrardes,
que pasaría?
O único que queremos é salvar vidas ao determos a bomba.
E os que están vivos agora?
Non o sabedes.
Non.
Só queredes acabar con todo, coma todos os terroristas.
Volvería ter o meu fillo.
Por favor, Iris.
Precisamos de ti.
Non me entendestes.
Non son amiga vosa.
Trouxéchelos aquí?
Hasan!
Defoe, hai que sacarte. Defoe, marcha, agora!
Atádea.
Non, por favor.
Atopámola, señor. Maplewood está a salvo.
Axente.
Mancárona?
Non.
Fixo o que debía.
Amóseme o que atopou.
Pásalle algo?
Non, comandante.
Que lle dixeron?
Fantasías paranoicas.
Dígame o que lle contaron, sexa concreta.
Dixeron...
Dixeron que vostede detonara a bomba en 2023.
E a cousa esa da Gorxa,
sexa o que for,
é a chave para todo.
"Fantasías paranoicas..."
Queres saber que facía eu en Longharvest Lane?
Agardaba un milagre.
E aconteceu.
Aseguroume que ía por bo camiño.
Un que leva a outros mundos.
A xente acorda aquí todos os días.
E, cando o fan, lembran os seus grillóns.
Son prisioneiros e nin sequera o saben.
Ti tamén levas os teus grillóns, calquera pode velos.
Non sei de que fala.
Ao te axeonllares ante o teu deus,
coidas que perdoará as túas mentiras se persegues os demais polas súas?
A misión da miña vida...
será desenmascaralos.
A todos.
E non pararei
até que se saiba a verdade sobre vostedes.
Non lembras o que aconteceu...
na sesión de espiritismo, non?
Iso que é?
A túa confesión do asasinato.
Hainas a esgalla.
Basta un truco mortuorio
e o morto torna no amante rexeitado polo policía.
Non desexo castigarte nin expoñer
a parte de ti que máis luz merece.
O teu amor por Henry
non é un crime.
Non é un pecado.
O amor é a túa única debilidade.
Acusa a Henry Ashe do asasinato de Longharvest.
Se fas que o declaren culpable, ti e mais a túa familia teredes un futuro.
Se non,
esas fotografías acabarán contigo.
A verdade atopou o seu lugar.
Un té moi gustoso.
Paxman só serve para iso.
Non o matei eu.
Nin sei quen foi.
Nunca o souben.
Meu pai era policía.
O inspector Alfred Hillinghead.
Lémbrasme a el.
Teimudo a máis non poder.
Tráesme á túa sinagoga,
buscando respostas a preguntas coas que o teu deus non che axuda.
Mentres vexa o furo que che vou facer na cabeza, tanto me ten.
Non me podes matar, non chegou a hora.
Non chegou a hora?
Comprobamos esa teoría?
Seis cámaras, unha bala.
Por que matar a Esther?
Entendo a túa dor.
Pero nada do que responda a vai acalmar.
Como ti non o deches feito,
tocoume a min.
Eu nunca faría tal.
Es novo, estás cheo de certezas.
Coido que estiveches máis preto do que che gustaría admitir.
Por que era importante o corpo?
Meu pai preguntou o mesmo.
E non lle trouxo nada bo.
Pensa.
Canto queres?
Cincuenta mil?
Cen?
Di un número, nada é imposible. Podemos ir ao banco.
Poderías escapar... Agarda!
Sabes o que pasa, non si? É esta cámara ou a seguinte.
Xa cho dixen.
Só precisabamos que cerrasen o caso.
Ti e quen máis?
Quítame as esposas, podo explicalo todo.
- Por favor! - Era unha nena!
Desaparecería, encargábame eu. Non cumpría que morrese.
Había moito que perder.
Non quería matala.
Ai, Karl.
Cres que me gustou?
Podemos facerte rico.
Sé un bo policía, Whiteman.
- Non podo deixala marchar. - Non o permitiremos.
Confesou.
Escoiteino todo.
Quedas arrestado polo asasinato de Lee Cozens e George Ackroyd.
E vostede, polo de Esther Jankovsky.
Sorrireille ao verdugo
por saber que detrás de min vas ti.
Calloway, pedinlle que agardase polos reforzos.
Xefe?
Déame a arma.
- Quítelle as esposas. - Señor.
Está arrestada polo asasinato dunha nena de 11 anos.
Presenciei a súa confesión.
Que mágoa.
Calloway!
Saiba que o aman.
Ola, mamá.
Barber?
PARA SHAHARA
PON O DISCO
Ola, Shahara.
Son Elias.
Se mal non recordo,
estás a escoitar isto no piso de meu pai.
Lembro a visita desta mañá en prisión coma se fose onte.
Somos as pantasmas do pasado, presente e futuro do outro.
Difícil de asimilar, non é?
Mais de algo estou seguro.
Volveremos vernos.
Subtítulos: Jeiry Castellano