CIAŁA
W shul nie wolno palić.
Karl?
Karl Weissman?
Syn Hadassy.
Widziałem twoją matkę na krótko przed jej śmiercią.
Rozmawialiśmy o tobie.
Nawet ty nie wyciśniesz z tego kazania.
A jeśli hitlerowcy postawią na swoim,
niedługo nie będzie komu tych kazań prawić,
komu się modlić.
Traktuję ludzi tak, jak oni mnie.
Pogodziłem się z tym.
Żydowskie dziecko.
Esther.
Nie żyje przeze mnie.
- Z twojej ręki? - Nie.
Ale przez moje wybory.
Rabbi...
czy ktoś taki jak ja może znaleźć łaskę w oczach Boga?
To nie jego łaski powinieneś szukać.
Ale tego dziecka.
W tym życiu lub w następnym.
Sprawdź tam.
Przyszła tu wczoraj.
Tutaj!
Hasan?
- Pomocy! - Hasan?
- Jezu. - Dziękuję.
Co do cholery?
Hasan?
Nie.
Ciała, były tutaj.
Co się stało?
- W porządku? - Nie.
Sprawdziliśmy dom. Nic tam nie ma.
Żadnych płyt, zbiorników ani ciał. Nic.
A Andrew Morley?
Jego też nie ma. Szukamy go, ale...
Nie wiem, co się dzieje, ale koniec z tym.
Wiesz, że to coś więcej. Nie rób tego.
Weszłaś w to zbyt głęboko, Shahara.
Ja nie mogę.
Przepraszam.
- Halo. - Shaz?
Słuchaj, Barber kazał nam zostawić cię w spokoju,
ale... to jakieś szaleństwo i muszę zapytać.
Te odciski, które mi dałaś, są naprawdę z 1890 roku?
Tak. A co?
No cóż, bo...
Mam wyniki.
W stu procentach pasują do...
Shaz,
to odciski Eliasa Mannixa.
Nabrałeś mnie, profesorku.
Francuskie wino ekologiczne.
Kolacja dla dwojga.
Kajdanki.
Najlepsza pierwsza randka w moim życiu.
Posłuchaj,
wybacz, że cię okłamałem.
Zaufaj mi.
Gdy poznasz prawdę,
zrozumiesz, dlaczego to robię.
Dlaczego Chapel Perilous to robi.
Jaką prawdę?
Niedługo się dowiesz.
Od kogo?
Jesteśmy.
Dalej.
Na dół.
Przestań.
Idziemy!
Przykro mi, Iris.
Oby twoja dziewczyna była tego warta.
- Zamknij się, Lorna. - Słyszę was.
Iris Maplewood.
Zdejmij jej kaptur.
Dobra.
Kim, do diabła, jesteś?
Boże.
Elias, kto ci to zrobił?
Przenoszą mnie dziś do Feltham.
Podobno klawisze praktykują tam mindfulness.
Dowiedziałaś się czegoś, prawda?
Czegoś dziwnego.
Jesteś w tym sama, co?
Śmiało. Trzeba się dzielić.
To z naszych archiwów.
Ten człowiek nazywa się sir Julian Harker. To zdjęcie z 1890 roku.
Słyszałeś o nim?
Morleyowie o nim wspominali?
Zmarł w 1941 roku.
Miał 99 lat.
Zginął we własnym domu,
we własnej sypialni.
Zastrzelił go gliniarz.
Nic ci to nie mówi?
Pierwsze słyszę. A co?
Co on ma z tym wspólnego?
To odciski palców Harkera.
A to...
twoje odciski palców.
Elias,
są identyczne.
Pierwszy odcisk zebrano z lampy gazowej na Longharvest Lane.
Drugi pozostawił sir Julian Harker.
To dowód, że tam był.
Skąd to masz?
Przeoczenie ze strony Harkera, sir.
Daktylografia to kontynentalna fanaberia, nie żaden dowód.
Nie wiem, czego to ma niby dowieść.
Myślę, że pan wie.
- To zuchwalstwo... - Sir Julian Harker...
był na miejscu morderstwa i zostanie formalnie przesłuchany,
jak należy.
Tu i teraz!
Twoja ignorancja w tej sprawie wprost zapiera dech w piersiach.
Sprowadź go.
Przychodzą ci do głowy jakiekolwiek powiązania
z Harkerem?
Rodzice biologiczni? Tata?
- Nie znałem go. - A twoja biologiczna mama?
Wiesz, gdzie ona jest?
Według Morleya zapewne już przedawkowała.
Zapewne?
Jakie to ma znaczenie?
Ciało, Morleyowie, to wszystko prowadzi do tego człowieka.
Jak jesteś z nim powiązany?
Czemu macie te same odciski?
Jeśli nie ty, może ona coś wie?
Ma na imię Sarah.
Sarah Mannix?
Pamiętam, z jakimi draniami się kręciła.
Ślady na jej ramieniu.
To wszystko.
Jeśli nadal żyje...
bez względu na jej stan...
nie chcę, żeby o mnie wiedziała.
Dobrze?
Mags, znajdź adresy wszystkich Sarah Mannix w kraju.
Skup się na tych z kartoteką.
Nie ruszaj się.
Ani słowa.
Zabawne, taki miałem zamiar, zanim wycelowałeś mi broń w głowę.
W metrze znaleziono martwego policjanta. Tak jak dziewczynkę z kostnicy.
To twoje dzieło, prawda?
Co z nią?
Nie zabiłem jej.
Wysłuchaj mnie.
Potrzebuję pomocy.
Mężczyzna w bagażniku? Zabiłeś go?
Nie.
Więc kto? Cozens?
Ja załatwiłem Cozensa.
Wrobiłem go, żeby zamknąć sprawę.
Pierwszy raz kogoś zabiłem.
Miałem długi hazardowe
i zacząłem przyjmowałem drobne roboty.
Kobieta przez telefon mówiła mi, co robić, i robiłem to.
Kazała mi zabić Esther.
Nie mogłem.
Więc zrobiła to sama.
Jaki jest twój cel?
Zemsta?
Chcesz im odpłacić?
Sprawiedliwość.
Dla Esther.
Ludzie myślą, że jesteś miękki.
Ale niełatwo utrzymać dobrą reputację,
zwłaszcza tutaj.
Ta kobieta,
nie wiem, kim jest, ale jest czegoś częścią,
czegoś większego.
Płaciła nie tylko mnie.
Skąd wiedziała o Esther? Ktoś nas wsypał.
Ktoś stąd.
Z naszego wydziału.
Szczury nie żyją w pojedynkę.
Są tutaj.
Nasłuchują.
Wypatrują.
Ukrywają się.
Pomóż mi je wykurzyć. Dowiem się, co naprawdę się tu dzieje.
Sarah Mannix?
Tak?
Sierżant Shahara Hasan. Chcę porozmawiać o twoim synu, Eliasie.
Ma kłopoty.
On nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Siedzi w więzieniu.
Za morderstwo.
Opieka społeczna go zabrała.
Kiedy miał cztery lata.
Pamiętam, jak na mnie patrzył.
To...
blade...
małe dziecko na tylnym siedzeniu.
Patrzył, jak mama wysyła go do rodziny zastępczej.
Nie spuszczał ze mnie wzroku.
Musiałam zamknąć drzwi.
Z dala ode mnie był bezpieczny, nawet ja to wiedziałam.
Próbowałam.
Spotkać się z nim.
Powiedzieli, że nie chce mnie znać.
Morleyowie.
Tak powiedzieli.
Nie mogę go za to winić.
Chcesz go zobaczyć?
Jaki jest?
Bystry.
I samotny.
Znajdą mnie, wiecie o tym?
I zabiją was.
Cokolwiek planujecie, miejmy to z głowy.
Nic nie powiem.
My nie torturujemy.
Edukujemy.
Hasan!
Spróbuj jeszcze raz, a wyrwę ci implant z pleców.
- Pieprz się! - Spokojnie, Hasan.
Podnieście ją.
Niezłych masz przyjaciół.
W porządku.
Nie patrz tak na mnie.
Ona pracuje dla Mannixa.
Możliwe, ale...
ufam jej.
I może właśnie dlatego zginiesz.
To, jak zareagujesz na to, co ci pokażę,
zadecyduje, jak to się dla ciebie skończy.
Nie jesteś pierwszą osobą, która znalazła ciało Defoe.
Ale czwartą.
Komisarz Hillinghead, rok 1890.
Detektyw Whiteman, rok 1941.
I ja.
Sierżant Hasan.
2023.
Byłaś gliną?
Śledztwo sprzed 30 lat doprowadziło mnie...
do tego chłopca.
Eliasa Mannixa.
Miał 15 lat.
Znasz go.
Wyrośnie na twojego przywódcę Mannixa.
Oficjalnie nigdy nie znaleziono zamachowca.
Rząd kłamał, bo sami to zrobili.
To Elias zdetonował bombę.
Widziałam, jak to zrobił.
Podróżuje w czasie.
Mannix zamierza cofnąć się do 1890 roku
i stworzyć sektę.
Uruchomi ona łańcuch wydarzeń
prowadzący do stworzenia bomby, którą młodsza wersja Mannixa zdetonuje.
Wtedy przejmą władzę i zbudują społeczeństwo, w którym żyjemy.
Społeczeństwo, w którym wszyscy są kochani.
Żyjemy w utopii, którą zbudował Mannix.
Mordując pół miliona niewinnych ludzi.
Teraz musi tylko cofnąć się do 1890 roku
i zapoczątkować ten sam łańcuch wydarzeń.
Dziękujemy za przybycie, sir Julianie.
Proszę o wybaczenie.
Ja... Proszę.
W moim gabinecie jest ciszej.
W noc morderstwa zrobiono fotografię
postaci kryjącej się we wnęce w pobliżu miejsca odnalezienia ofiary.
Odciski na lampie gazowej.
Są moje.
Przygasiłem światło, gdy usłyszałem, że ktoś nadchodzi.
Nie było gdzie się ukryć poza tą wnęką.
Trochę straciłem głowę.
To nic dziwnego, zważywszy na to, co widziałem.
- To pan? - Oczywiście.
Williamie, mógłbyś nam przynieść herbatę?
Herbatę?
Wyślę kogoś.
Przynieś ją sam.
To go rozsierdzi.
Na pana miejscu byłbym ostrożniejszy, sir Julianie.
To, że pan tu jest i zmienia swoją wersję,
świadczy o strachu.
Stoi przede mną odważny człowiek.
Na razie.
Powiem ci wszystko, Alfredzie.
Prawdę i tylko prawdę.
Ale to cię zszokuje.
Jeśli robisz mi pranie mózgu,
marnujesz czas.
- Przywódca Mannix nigdy by... - To prawda.
W 2023 roku znalazłam nagranie.
Mannix nagrał ich setki, a na jednym z nich mówi o tobie.
Iris Maplewood.
Powiedział, że będziesz ważna.
Od dawna chciałam wiedzieć dlaczego.
Mannix wierzy, że jesteś tego częścią, świadomie bądź nie.
Chcę ustalić, czy jesteś przyjacielem, czy wrogiem.
Jeśli przyjacielem, możesz nam pomóc powstrzymać Mannixa.
To...
największy stek bzdur, jaki w życiu słyszałam.
Zabierzcie ją do Tunelu.
Uwaga, słuchajcie!
Odkryliśmy nowe dowody
sugerujące, że Lee Cozens został wrobiony w morderstwo
człowieka znalezionego w bagażniku w noc śmierci Farrella.
W związku z tym wznawiam śledztwo.
Macie przeanalizować od nowa wszystkie tropy.
Do roboty.
Charlie, co robisz?
- Mam pilną sprawę. - Wytrzymaj.
- Pani Shirley? - Uwaga, dziewczyny.
Monitorujemy wszystkie rozmowy. Charlie też będzie słuchał.
Chcę wiedzieć, z czyjego biurka
i do kogo dzwonią.
Rozkaz Callowaya.
Mam rozmowę.
Centrala.
- 456-577. - Łączę pana.
Detektyw Harris do biura koronera.
Potrzebuję raportu koronera o jednookim sztywniaku w bagażniku.
Znowu?
Ten pacan znów szuka wiatru w polu.
Kolejny telefon.
Centrala.
- 565-4444. - Łączę.
Kathleen Squires. Nie rozpoznaję numeru,
ale 565 oznacza centralę w siedzibie burmistrza.
Z kim połączyć rozmowę?
Wiedz, że jesteś kochany.
Proszę zaczekać.
Tak?
Whiteman powiedział Callowayowi, że Cozens został wrobiony.
Calloway otworzył sprawę, cały wydział nad nią pracuje.
To wszystko. Rozłączyła się.
- Jeszcze kawy? - Mogłaś przyjść do mnie, Kathleen.
Zaprowadźcie ją do celi.
Przepraszam, sir.
Charlie, proszę! Powiedziała, że zabije mojego syna.
Uratujemy go, obiecuję. Ale ze względu na Esther, kim ona jest?
Wiem tylko, że to numer prywatnej centrali w banku.
Harker i spółka, w centrum.
To nie Dziki Zachód.
Jeśli ją znajdziemy, ja zadaję pytania. Zrozumiano?
Witamy w Harker Bank.
Czym mogę panom służyć?
Jestem inspektor Calloway. To sierżant Whiteman.
Chcemy widzieć kierownika.
Mogę spytać, w jakim celu?
Wyniosłe babsko z wielkopańskim akcentem.
Widziałeś ją?
...w skarbcu na dole.
Najbezpieczniejsze miejsce w Londynie.
Znakomicie.
Na pewno czyściej, niż na jakiejś obskurnej stacji metra...
To ona.
Dyrektor generalny. Jak mogę pomóc?
Śledztwo w sprawie morderstwa.
Podejrzewany dzwonił z prywatnej centrali telefonicznej
tego banku.
Naszej centrali? Na pewno?
Chciałbym zadać pani kilka pytań.
Tędy.
Muszę zachować chłodny umysł. Zostań tu.
- Przepraszam, sir? - Za co?
Za prawy sierpowy.
Wszyscy na ziemię.
Ruszaj! Już!
Musimy pogadać.
Wiedz, że jesteś kochana.
Uciekłam z domu, gdy miałam 15 lat.
Kilka lat później poznałam chłopaka.
Miał na imię Danny.
Był zabawny.
Upiliśmy się.
Dwa miesiące później
niebieska kreska na teście...
Mówili, że nie powinnam go zatrzymać, że nie dam rady zaopiekować się dzieckiem.
Ale wiedziałem, że na tym świecie tylko to dziecko będzie czymś moim.
Rozumiesz?
Namierzyłam więc Danny’ego.
Nie było to łatwe i...
Jest bogaty.
Nie pomyślałabyś.
Jest prawnukiem jakiegoś zmarłego bankiera z wyższych sfer,
żyje z funduszu powierniczego.
Gdy powiedziałam mu, że jestem w ciąży,
nagle zaczął kontaktować się ze mną przez prawników.
Myśleli, że chcę ich majątku.
A potem Danny zniknął.
Dziękuję.
Kiedy się urodził...
nie mogłam na niego spojrzeć.
Bałam się.
Że on też na mnie spojrzy i...
zobaczy cały ten syf we mnie.
I nie będzie wiedział...
że go kocham.
A kochałam go.
Najbardziej na świecie.
Sarah,
ten bankier, o którym wspomniałaś,
nazywał się Julian Harker, tak?
Tak. Skąd o tym wiesz?
Sprawdziłam drzewo genealogiczne Harkerów,
ale nie pamiętam żadnego Daniela Harkera.
Nie, Danny nie...
Przyjął nazwisko matki.
Barber.
Barber?
Powiedz, że to nie on.
Jesteś pewna?
Tak.
Cholera.
Hasan, wszystko w porządku? Czy to pomyłka?
Usiadłaś na telefonie?
Tak, coś w tym stylu.
Pozdrów Sarę.
- Skąd... - Do zobaczenia.
Barber jest w biurze?
Dzwonię w sprawie więźnia, miał przyjechać po południu.
Elias Mannix.
Próbujemy namierzyć ten transfer.
- Powinien już tu być. - Jak to?
Wypisał go funkcjonariusz Barber.
- Tak. - Ale znikł.
Niech naczelnik do mnie oddzwoni.
- Więc? - Nikt nie wie, gdzie są.
Cholera!
Hej. Hasan!
Dalej!
Nadal myślisz, że to pranie mózgu?
Defoe!
Pora na prezentację.
Trzy lata temu, w ramach badań nad cząstką Deutscha,
wykryłem anomalię w ścieżkach neutrin.
Naruszała ona wszelkie znane mi prawa natury.
A kiedy zbliżyłem się do jej źródła,
zaczynało się dziać to, czego zaraz doświadczysz.
Boże.
Przemieszczenie w czasie.
Podział na wiele stanów czasowych.
Naturalne podróże w czasie.
Nie ma jeszcze nauki, która by to wyjaśniła.
Może nie jesteśmy na to gotowi.
Skarbiec dziwów, 110 metrów pod ziemią.
Tego właśnie chce Mannix.
Podróży w czasie, Iris.
Mannix cię okłamał. Zabił tych wszystkich ludzi.
Powiedz, jak będziesz wymiotować, wszyscy to robią.
Powiedz, jak będziesz wymiotować...
Nic mi nie jest.
Mannix cofa się do 1890 roku, używając Tunelu.
To początek pętli
tworzącej oś czasu jego egzystencji.
Do tej pory nie udało nam się przerwać pętli.
Nie powstrzymamy tego.
Nie zabiliśmy Mannixa, chcieliśmy więc zniszczyć Tunel.
Zakopać go lub zablokować.
- Nic z tego. - Zamilcz, ja nie...
Mogę tylko próbować jakoś wyczerpać Tunel, osłabić go.
Otacza go pole ciemnej energii, które go blokuje.
Ale to nie potrwa długo.
Mannix nadchodzi i użyje go.
Widzieliśmy moją śmierć.
To niemożliwe.
To prawda, Iris.
Jeśli to prawda
i to już się wydarzyło, to i tak jesteś stracony.
Nie zatrzymasz tego.
Zginiesz.
Mannix uda się w przeszłość.
Załóżmy, że wam się uda.
Co wtedy?
Chcemy tylko ocalić ludzi, powstrzymując wybuch bomby.
A co stanie się z tymi, którzy żyją?
Nie wiadomo.
Nie wiecie tego.
Chcecie tylko wszystko zniszczyć, jak każdy terrorysta.
Odzyskałabym syna.
Proszę, Iris.
Potrzebujemy cię.
Źle mnie zrozumiałeś.
Nie przyjaźnimy się.
Sprowadziłaś ich tu?
Hasan!
Musimy cię stąd zabrać. Defoe, uciekaj, teraz!
Zwiążcie ją.
Nie! Proszę.
Znaleźliśmy ją, jest bezpieczna.
Detektyw Maplewood.
Zranili cię?
Nie, przywódco.
Dobrze się spisałaś.
Pokaż mi, co znalazłaś.
Coś cię martwi?
Nie, przywódco.
Co ci powiedzieli?
Paranoiczne fantazje, sir.
Powtórz dokładnie, co słyszałaś.
Powiedzieli...
że to pan zdetonował bombę w 2023 roku.
A ten cały Tunel,
czymkolwiek jest,
był do tego kluczem.
„Paranoiczne fantazje...”
Chcesz wiedzieć, co robiłem na Longharvest Lane?
Czekałem na cud.
I ten cud nadszedł.
Upewnił mnie, że jestem na dobrej drodze.
Prowadzącej do nowych światów.
Ludzie budzą się tu codziennie.
I zdają sobie sprawę, że są w kajdanach.
Są więźniami i nawet o tym nie wiedzą.
Ty też nosisz kajdany, Alfredzie. To oczywiste.
Obawiam się, że nie rozumiem.
Kiedy klękasz przed swoim Bogiem,
liczysz, że wybaczy ci twoje kłamstwa, jeśli będziesz tropić oszustwa innych?
Zdemaskowanie cię
będzie moją życiową misją.
Was wszystkich.
Nie spocznę,
póki prawda o tobie nie wyjdzie na jaw.
Nie pamiętasz, co wydarzyło się
na seansie, prawda?
Co to jest?
Twoje przyznanie się.
Jest ich więcej.
Prosta sztuczka przy wsparciu kostnicy
i zmarły staje się odtrąconym kochankiem policjanta.
Nie chcę karać ani ujawniać
tej części ciebie, której nie powinieneś musieć ukrywać.
Twoja miłość do Henry’ego
to nie zbrodnia.
Ani grzech.
Miłość to twoja jedyna słabość.
Możesz wrobić w morderstwo Henry’ego Ashe’a.
Zrzuć winę na niego,
a ty i twoja rodzina będziecie mieć przyszłość.
W przeciwnym razie
te fotografie cię zniszczą.
Prawda znalazła swoje miejsce.
Wyborna herbata.
Paxman do czegoś się przydał.
Nie zabiłem go.
Nie wiem, kto to zrobił.
Nigdy nie wiedziałem.
Mój ojciec też był policjantem.
Komisarz Alfred Hillinghead.
Przypominasz mi go.
Tak samo ślepo uparty.
Sprowadzasz mnie do synagogi.
Szukasz odpowiedzi na pytania, z którymi Bóg nie może ci pomóc.
Ważne, że zobaczy,
jak pakuję ci kulkę w łeb.
Nie możesz mnie zabić. Nie czas na to.
Nie czas na to?
Sprawdźmy tę teorię.
Sześć komór, jeden nabój.
Czemu Esther musiała umrzeć?
Czuję twój smutek.
Ale moje odpowiedzi ci w nim nie ulżą.
Skoro ty nie byłeś w stanie,
zrobiłam to ja.
Nigdy bym tego nie zrobił.
Jesteś młody. Tak pewny siebie.
Chyba zbliżyłeś się do tego bardziej, niż chciałbyś przyznać.
Czemu to ciało było takie ważne?
Mój ojciec zadał to samo pytanie.
Nie wyszło mu to na dobre.
Pomyśl.
Ile chcesz?
Pięćdziesiąt tysięcy?
Sto?
Podaj dowolną kwotę. Pójdziemy od razu do banku.
Możesz uciec... Czekaj!
Wiesz, co się teraz stanie? Ta komora czy następna?
Mówiłam ci.
Chcieliśmy tylko, żebyś zamknął śledztwo.
Jacy my?
Rozkuj mnie i wszystko wyjaśnimy.
- Proszę! - Była dzieckiem!
Zniknęłaby, zadbałbym o to.
Nie musiała umierać.
Ryzyko było za duże.
Nie chciałam jej zabić.
Och, Karl.
Myślisz, że to było przyjemne?
Możesz być bogaty.
Jesteś gliną, Whiteman.
- Nie mogę dać jej odejść. - Nie pozwolę jej.
Przyznała się.
Słyszałem każde słowo.
Jesteś aresztowany za zabójstwo Lee Cozensa i George’a Ackroyda.
A ty za zabójstwo Esther Jankovsky.
Pójdę na szafot z uśmiechem,
wiedząc, że twój kark zawiśnie po moim.
Miałeś nie wkraczać, dopóki nie przyjedzie wsparcie.
Komendancie?
Oddaj mi broń.
- Rozkuj ją, do diaska. - Sir.
Jest aresztowana za zabójstwo 11-letniego dziecka.
Słyszałem, jak się przyznała.
Szkoda.
Calloway!
Wiedz, że jesteś kochany.
Witaj, mamo.
Barber?
DLA SHAHARY
WŁĄCZ
Witaj, Shaharo.
Tu Elias.
Jeśli dobrze pamiętam,
słuchasz tego nagrania w mieszkaniu mojego ojca.
Pamiętam twoją wizytę w więzieniu, jakby to było wczoraj.
Jesteśmy dla siebie duchami przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
Ciężko to pojąć, prawda?
Ale jednego jestem pewien.
Jeszcze się spotkamy.
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina