CIAŁA
Wszystko gotowe, sir.
Ile nam zostało?
Jeszcze tylko jedna, nie licząc tej.
Dziękuję, Mullins.
Nagranie numer 2-5-5.
Witaj, Shaharo.
Tu Elias.
Jesteśmy swoimi duchami przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
Ciężko to pojąć, prawda?
Ale jednego jestem pewien.
Jeszcze się spotkamy.
NOWY SCOTLAND YARD
Czternastego lipca wszystko się dla ciebie zmieni.
To miasto i słudzy jego chciwości
zostaną unicestwieni.
Dwieście tysięcy zginie w samym wybuchu.
Drugie tyle w fali pożarów,
a radioaktywny opad znów podwoi tę liczbę.
Wszechobecny chaos odsłoni prawdziwe oblicze klasy rządzącej,
dbających tylko i wyłącznie o siebie pasożytów.
Torując drogę przyszłości,
która, obiecuję, będzie warta oczekiwania.
Czternastego lipca
odegrasz swoją rolę, Shaharo,
najważniejszą ze wszystkich.
Nie powstrzymasz tego.
To już historia.
Czternasty lipca. Dziś.
Sądzę, że głos należy do finansisty sir Juliana Harkera,
który zmarł w 1941 roku.
Był założycielem Harker Bank
oraz liderem jakiejś apokaliptycznej sekty.
Istnieją do dziś.
Mój szef, nadinspektor Barber, jest prawnukiem Harkera.
Sądzę, że jest też ojcem Eliasa Mannixa,
którego odebrał wczoraj z więzienia i słuch po nich zaginął.
Elias Mannix powiedział mi,
że sekta ta pracowała nad bombą, „jakiej nie widziano”.
To jego słowa.
Walczycie z terroryzmem.
To wasza działka. Myślę, że to zagrożenie nuklearne.
Sierżancie,
jeśli nagrano to w 1941 roku,
to cztery lata przed Hiroszimą.
To musi być mistyfikacja.
Sami słyszeliście. Powiedział, że to dziś. Teraz!
- Co mamy zrobić? - Ruszyć tyłki!
Martwi mnie tylko to, że Barber porwał tego chłopaka.
Hej!
Jestem tutaj.
Masz pojęcie,
ile czasu i pieniędzy wymaga koordynacja czegoś takiego?
Mówimy o latach planowania.
O to mi chodzi. Nagrano to w 1941 roku.
Nie ukryjesz atomówki w szopie przez osiemdziesiąt lat.
Potrzebny jest strzeżony obiekt.
chroniony ołowiem, sztab ludzi.
W środku Londynu? To niemożliwe.
A pod Londynem?
Pod?
Hej! Policja.
Ten klucz, poznaje go pan?
To klucz do skrytki? Tak czy nie?
To z najstarszej części skarbca.
Skąd to pani ma?
SZUKANIE...
I co? Co to takiego?
Dobry Boże.
Pani Shahara Hasan ze Spencer Drive 15 w Whitechapel?
Tę skrytkę założono na pani nazwisko 6 maja 1941 roku.
- Kurwa. - Zaraz.
Co do cholery?
To najstarsza część budynku.
Przepraszam za światła.
Oto pani skrytka.
Zamek jest tam.
Proszę.
Kurwa!
Nie odbieraj.
Muszę.
Jeszcze ze mną nie skończyli.
Hasan...
- Kurwa. - Jezu Chryste!
Witaj, Shaharo.
Wiesz, co w tobie uwielbiam?
Zawsze jesteś w centrum wydarzeń. Za każdym razem.
Zła wiadomość, bomba jest teraz aktywna.
A jeśli chodzi o detonator,
wiesz, kto go ma.
Dalej.
On się boi, jest zdezorientowany.
A ty pomożesz mu podjąć decyzję.
Jedź sama na zachód drogą A40 i czekaj na mój kolejny telefon.
Już. Teraz!
Daj kluczyki.
- Też jadę. - Powiedział, że tylko ja.
Nie ma, kurwa, mowy.
Wiem, że byłam dla ciebie ostra, ale wierzę ci w stu procentach
i nie spuszczę cię z oczu.
Wyjdźcie stąd. Już!
Zaprowadź go na górę.
Już, zostawcie wszystko.
Wychodzić!
Podczas kontroli znaleziono niewybuch
z czasów drugiej wojny światowej.
...ukryty głęboko w skarbcu Harker Bank.
NUMER ZASTRZEŻONY
Hasan.
Dobrze się bawisz?
Powinnaś być mi wdzięczna, że cię stamtąd wyciągnąłem.
Chcę rozmawiać z Eliasem.
Ależ porozmawiasz.
Dlatego to robimy. Cierpliwości.
Widzisz, masz do odegrania ważną rolę.
Zawsze to wiedzieliśmy. To ty pomożesz mu wybrać.
Ten kraj będzie wiedział, że jest kochany. Będzie pięknie.
Powinienem ci dziękować.
Słuchaj. Chcę, żebyś pojechała w urocze, spokojne miejsce.
Wells Pier, nad samą rzeką.
Tylko ty.
Jeśli kogoś zobaczę, wciskamy guzik.
Tylko ty.
Powiedz to.
Tylko ja.
Baba, musisz zabrać Jawada z Londynu. To poważna sprawa.
Jedźcie do ciotki Saffy. Obiecaj, że to zrobisz.
Proszę. Kocham was.
Shahara, nie. Czekaj...
Możemy ufać Barberowi, że nie zdetonuje bomby?
Nie. Ale jaki mamy wybór?
Znam tego dzieciaka. Nie sądzę, żeby był w stanie to zrobić.
Nie sądzisz?
Uspokoję go.
Nie mamy planu B. Jesteśmy tylko my.
Kurwa.
Chodź tutaj.
Przepraszam, że nie było mnie przy tobie, ale jestem tu teraz.
Wybór należy do ciebie. To twoja decyzja.
Twój wybór, Elias.
Tylko o to cię prosimy.
Chodź tu.
To jest detonator, okej?
To twój wybór.
Zostawiłeś nam nagrania.
Mówiłeś, że musiałeś cierpieć, patrzeć na świat z rynsztoka.
Chcę tylko, byś odnalazł swoje szczęście.
Potrzebowaliśmy twojego bólu jako katalizatora,
iskry, która sprawi, że to wszystko się wydarzy.
Rozumiesz?
Nie.
Mówię ci, nie jestem tym, za kogo mnie uważasz.
Zrozumiesz.
Pomogę ci urzeczywistnić twoje marzenie.
A Hasan da ci do tego klucz.
Ręce do boku.
Tędy.
To odważne z twojej strony, Shahara.
Elias, wszystko dobrze?
Nic mu nie jest.
To nasza pierwsza wspólna wycieczka. I to na łodzi.
Co może pójść nie tak?
Usiądź naprzeciw Eliasa.
Nareszcie zajmiecie się tym razem.
Tak powinno być.
Sir!
Jezu.
Elias, to ich gra, nie nasza.
Daj mi detonator i to się skończy.
Hej. Jeśli naciśniesz ten przycisk,
zginie tak wielu ludzi.
Nie wierzę, że masz w sobie tyle zła. Po prostu... nie.
Nikt nie powinien ci mówić, co masz robić. Masz swoją wolę.
Żaden ból tego nie usprawiedliwi.
To nie ty.
Przepraszam.
- Nie. Proszę, nie. - Spokojnie.
Bądź grzeczna.
Miała swoją kolej. Teraz twoja.
To...
ostatnia płyta sir Juliana Harkera.
Dla ciebie, Elias.
- Z pierwszej ręki. - On kłamie, Elias.
To nieprawda. Piorą ci mózg.
Niech sam to oceni.
W końcu ty wysłuchałaś swojej płyty. Dlatego tu jesteś.
Przeżyłem twoje życie, Eliasie.
Gdy siedzisz na łodzi
i czujesz, jak serce łomocze ci w piersi,
to samo serce bije w mojej piersi.
Pewnego dnia usiądziesz na moim miejscu
i nagrasz dokładnie te same słowa
w 1941 roku.
Od początku byłeś odrzucony
przez matkę i ojca.
Nosisz w sobie to cierpienie, odkąd sięgasz pamięcią.
Jakby to była twoja wina.
I nadal będziesz samotny,
chyba że zrobisz to, co należy.
Wtedy będziesz kochany.
Hej.
Zapoczątkujesz nową erę,
nowy świat,
w którym panuje wolność, a miłość jest wszystkim.
Wrócisz do roku 1890
i będziesz żyć moim życiem jako sir Julian Harker.
Odnajdziesz szczęście.
Życie w cieple zamiast chłodu.
Staniesz się mną, a ja odrodzę się jako ty,
od nowa, od nowa i wciąż od nowa.
Całe twoje życie,
twój ból
i gniew.
Wszystko sprowadza się do tej chwili.
Naciśnij przycisk, Elias.
Naciśnij i wiedz, że jesteś kochany.
Wiedz, że jesteś kochany.
Wiedz, że jesteś...
Masz wybór. Nie słuchaj go.
...jesteś kochany. Wiedz, że...
- Elias, proszę! - ...jesteś kochany.
Hej!
Tato! Nie.
Nie.
- Nie strzelaj! Nie! - Odsuń się!
Nie!
Czekaj. Proszę.
Świat należy do ciebie.
Nie...
Elias.
Elias, daj mi to.
Nie chcesz tego.
Proszę.
Nie...
Procedura rozbrojenia potwierdzona.
Tik-tak, tik-tak.
Już niedługo, profesorze.
Sam najlepiej wiesz, jak to się skończy.
I Shahara.
Ledwo się rozpoznajemy, prawda?
Nigdy nie zapomnę, jak mi wtedy pomogłaś.
A ja nigdy sobie nie wybaczę, że cię nie zabiłam.
Elaine i Andrew obiecali mi tę chwilę.
Obiecałem ją sobie sam. Kiedy będę wiedział, że jestem kochany.
Zbudowałem świat, by inni też poznali to uczucie.
Nadal czekam.
Ale dzięki temu odnajdę miłość dla siebie.
Odnajdę ją i pozwolę jej rozkwitnąć, by stała się tym światem.
Pytałaś go, Maplewood?
Pytałaś go, czy to on zabił pół miliona ludzi,
w tym mojego syna?
Spójrz jej w oczy.
Powiedz jej, że nie.
Zrobiłeś to?
Tak.
I zamierzam to powtórzyć.
Zaczekaj!
Kiedy wreszcie zrozumiesz? Nie powstrzymasz tego!
Zrobiłaś swoje, teraz pora na mnie.
Jesteś matką tego świata, Shahara.
A ja jestem ojcem.
Hasan, nie!
1890, ustaw to.
Nie.
Musiałbyś mnie zabić.
Nie. Celuj w jej głowę.
Wiesz, że ty umrzesz, ale nie wiesz, co się stanie z nią.
To zależy od ciebie.
Otwórz Tunel albo ona zginie.
Zostawiam tę przyszłość, nasz świat,
w twoich rękach,
Iris.
Pamiętaj, zmiana nie jest tym, czego szukasz.
Ale tym, czego się lękasz.
Bomba nie tylko nam wiele zabrała, ale też nas obdarowała.
W głębi duszy o tym wiesz.
Rozumiesz to?
Tak... przywódco.
Wiedz, że jesteś kochana.
Wiesz, jak kazać na siebie czekać.
Harker się przyznał?
Kazał mi zrzucić winę na ciebie.
To absurd. Nie mogą tego zrobić.
Syn komisarza to moje alibi.
Nie, właśnie podpisał oświadczenie pod przysięgą,
w którym temu zaprzecza.
Kazałem mu to zrobić.
Nie miałem wyboru. Charlotte i Polly...
I...
przyszedłeś mnie aresztować.
Powiedzieć ci, żebyś uciekał.
Henry.
Mamy mało czasu. Wyjedź!
Możesz jechać, dokąd chcesz, i żyć...
- Będziemy walczyć! - Nie.
Twój upór doprowadzi cię do śmierci!
Wszyscy będą przeciwko tobie. Nikt ci nie uwierzy.
Zabiją cię w więzieniu, nim zostaniesz męczennikiem.
Myślisz, że wygnanie mnie to zakończy?
Nie będziesz mnie pieprzyć,
ale oni nigdy nie przestaną rżnąć ciebie, ty tchórzu!
- Bo nim właśnie jesteś. - Henry.
- I zawsze byłeś. - Niech to szlag, uciekaj!
Zabiją cię.
Nie mogę żyć z twoją krwią na rękach.
Stracić twojej nadziei, twojego światła.
Nie wygrasz z tym.
Uciekaj.
Nie zostawią cię w spokoju.
Odbiorą ci też twoje życie.
Chodź ze mną.
Muszę to skończyć.
Calloway był dobrym gliną.
Szkoda. Ale to twoje odciski są na broni,
którą przystawiłeś też do głowy bezbronnej 68-letniej kobiety.
Przy świadkach.
Marne szanse na niewinność.
Ta wredna suka otruła dziecko.
Tak się składa, że ta wredna suka to moja matka.
Jasne.
Możesz zdecydować.
Oskarżę cię o zabójstwo Callowaya i innych,
w tym dziewczynki.
Zawiśniesz za to.
Albo posłuchaj, co mam ci do powiedzenia,
a ta broń zniknie.
Dlaczego?
Podobno masz jeszcze ważną rolę do odegrania.
Według gorejącego krzewu, że tak powiem.
Pora wprowadzić cię w szerszy kontekst.
Wygląda znajomo?
Te zdjęcia zrobiono pięćdziesiąt lat temu.
Co to jest?
Jakiś kiepski żart?
Za kogo mnie uważasz?
Za kogoś, kto desperacko szuka zbawienia w niewłaściwych miejscach.
Istnieje różnica między chwilowymi ideałami,
które mamy w głowach...
a rzeczami, których naprawdę pragniemy w głębi serca.
Możesz skorzystać z naszej wiedzy.
Na tych drzwiach już jutro możemy powiesić twoje nazwisko.
„Nadinspektor Whiteman”.
Właśnie. Oto ten głód.
To nie wstyd mieć apetyt.
Nie mamy nic przeciwko temu,
że obudziło się w tobie sumienie.
To był twój rozkaz?
Nie, nie twój.
Jesteś tylko obsranym przez gołębie chłopcem na posyłki.
Kto jest prawdziwym szefem?
Chcę z nim pomówić.
Jak sobie życzysz.
Ojciec mówił, że przyjdziesz.
Hodges, powiadom Harker House.
Tak jest, sir.
Myślisz, że mnie znasz, paniczyku?
Że mnie skusicie? Czym?
Tym zasranym biurem, jakąś gównianą posadą?
To nie ja.
A co do tego gorejącego krzewu, wyrwę tego chwasta.
Przywitam się z tatuśkiem.
To za Callowaya.
POLICJA WIELKIEGO LONDYNU CHARLES WHITEMAN
OŚWIADCZAM, ŻE JEST TO ABSOLUTNA PRAWDA. ALFRED HILLINGHEAD
W środku jest wszystko, czego pan potrzebuje, inspektorze.
Najwyższy czas.
Zostaw to.
Sprawa zamknięta.
Znowu wróciłeś wcześniej! To będzie twój nowy zwyczaj?
Umyj się. Polly musi szybko zjeść. Zaproszono ją...
Polly, przestań grać.
Polly, przestań!
Coś się stało?
To, co muszę ci powiedzieć...
nieuczciwe byłoby z mojej strony...
Polly, idź na górę.
Nie, zostaję.
To ten dziennikarz?
Gdy go tu ujrzałeś...
wiedziałam po twojej twarzy.
- Charlotte... - Przestań.
Zawsze tak było?
Starałem się być tym, kim chciałaś.
Czy coś było prawdą?
Boże, tak.
Możesz być tego pewna.
Moja miłość do ciebie i Polly jest szczera.
Tylko że...
zawsze było też coś jeszcze...
równie szczerego.
Nieważne, jak bardzo z tym walczyłem.
Alfredzie, co się dzieje?
Otwieraj, Hillinghead!
Tato, policja jest przy drzwiach.
Hillinghead, otwieraj!
Popełniłem morderstwo.
- Policja! - Zabiłem kogoś.
- Nie zrobiłbyś tego! - Tak.
Albo sami wyważymy drzwi.
Nieprawda, kłamiesz.
- Zawsze wiem, kiedy kłamiesz. - Polly.
Nie zrobiłeś tego!
Pani mąż jest mordercą, pani Hillinghead.
Oto jego zeznania.
Podpisałeś to?
Jesteś aresztowany za zabójstwo na Longharvest Lane...
Przykro mi.
...rankiem 10 września roku pańskiego 1890.
Skujcie go.
Nie, Alfredzie.
On kłamie, nie zrobił tego! Tato!
- Nie. - Tato!
Jedziemy.
Tato!
Alfred! Nie, Alfred.
Mamo!
Alfred!
- W czym mogę pomóc? - Szukam właściciela.
Macie włączone światła, a to pora zaciemnienia.
Naziści, co? Jak ćmy do ognia.
Jebać ich, Jeeves, co nie?
Niezwłocznie zaciemnię okna. Dziękuję.
O nie, nie wywiniesz się tak łatwo.
Widzisz, nałożę grzywnę.
Pozwoliłam jej odejść spokojnie.
Ja naprawdę...
Więc to ty.
Miała na imię Esther i miała jedenaście lat.
Nie zasługiwała na śmierć.
Co chcesz mi odebrać? Moje życie?
Zabiłeś ją.
Nie przeżyjesz...
Nie, spóźniłeś się.
To koniec.
Whiteman, nie ruszaj się!
Aresztuję cię za morderstwo.
Defoe!
Zostaliśmy tylko my, Iris.
Rzuć to.
Nie sądziłem, że to ty mnie zastrzelisz.
Nie musisz tego robić.
Naprawdę.
Mogę za nim pójść.
Powstrzymać go.
Spróbuję.
Wolna wola nie istnieje.
Jest iluzją.
Mogę przerwać pętlę w przeszłości.
Hej! Defoe!
Zatrzymaj się!
Za Gabriela Defoe.
Nie zostawił po sobie wiele.
Gabrielu, proszę.
Nie zmuszaj mnie do tego.
Złap mnie, jeśli potrafisz.
Już to zrobiłaś.
Złap mnie, jeśli potrafisz.
Już to zrobiłaś.
Czyli to wszystko na nic? Możemy wrócić do domu?
Jeszcze nie. Tylko... Gdzie jesteście?
W Deptford.
Miałeś wyjechać z miasta i dotarłeś tylko do Deptford?
Kiepski ze mnie kierowca.
Jestem w trakcie procedur, Baba.
Jedźcie do jakiegoś hotelu i czekajcie na mój sygnał, dobrze?
Zgoda, ale na koszt policji.
Jawad chce z tobą mówić.
- Mamusiu. - Cześć, kochanie.
Wybacz, że cię wystraszyłam. Wszystko w porządku. Dobrze?
Kiedy wrócimy do domu?
Niedługo. Wrócimy do domu, a ja cię wyściskam i wycałuję.
Dobrze. Kocham cię.
Ja też cię kocham, skarbie.
Najbardziej na świecie. Muszę kończyć, złotko.
Posłuchaj.
Mam prośbę.
Poprosiłam, żebym mogła odwieźć cię do więzienia.
Zgodzili się.
Zakładając, że tego chcesz.
Myślisz, że Barber był moim ojcem?
Tak twierdzi twoja mama.
Czyli ona żyje?
Moja mama.
Nie może mnie widzieć w więzieniu.
Gdzie jest piłka?
Sarah? Tu sierżant Hasan.
Jest tutaj, w aucie.
Sarah, otwórz drzwi, proszę.
Sarah, on chce cię tylko zobaczyć, zanim odjedzie.
Nie dam rady. Przepraszam.
Nie możesz mu tego zrobić. Wiesz, że nie możesz.
Nie wiem, co mu powiedzieć. Tak bardzo przepraszam.
Sarah, on idzie do więzienia.
Spotkajcie się teraz, póki jest wolny.
Nie dam rady.
- On potrzebuje swojej mamy. - Nie mogę.
Powiedz mu, że przepraszam, ale nie jestem tym, czego potrzebuje.
Sarah!
Nie możesz mu tego zrobić! Nie ponownie!
Sarah!
To twój wybór.
Cholera.
Podłączona komórka.
Dodatkowy detonator.
Sarah, to twój syn!
Sarah, nie rób mu znów tego!
- Hej! - Puszczaj!
- Co robisz? Hej, przestań! - Zabrał mu telefon.
- Elias! - Zostań tam!
Mieli rację co do mnie!
Wiedz, że jesteś kochany.
Wiedz, że jesteś kochany!
Chcę to wiedzieć!
Tilly, zawołaj tatę!
Który mamy rok?
Co?
Który mamy rok?
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina