Coido que o atoparon espido na rúa.
A ferida de bala do xeonllo está a curar ben.
Sabemos xa o nome?
Aínda non, doutor.
Á DEDICADA A SIR JULIAN HARKER CAÍDO EN COMBATE
FILLO AMADO DE LADY AGATHA HARKER
Non nos gustaría importunala coas fantasías dos pacientes,
lady Harker, mais foi moi insistente.
Perdoe se non é o seu fillo.
A verdade é o único que me importa.
Julian.
Es ti?
Mi madre.
Dixéronme que morrera.
Que deras...
a túa vida por salvares os teus homes en Mandalay.
E faríao se me deixasen.
Os birmanos capturáronme.
Logrei escapar e volvín á casa.
Quería sorprenderte.
Pero roubáronme todo canto tiña
e...
disparáronme.
Os soldados birmanos non son nada comparados coa escoura de Whitechapel.
Meu...
fillo.
Fillo meu!
Sé coidadoso con el, Mullins.
Vai amodo.
Lady Harker.
Benvindo á casa, sir Julian.
Seguro que te lembras de Cook e Stella.
E de Archie.
Onde está Archie?
Archie!
Archie.
Stella, leva a Archie para fóra.
Si, lady Harker.
Vamos, Julian, debes estar exhausto.
Lévao arriba, Mullins,
e que poña algo decente.
Déixao... descansar.
Si, señora.
Que eras?
Un xigante da hostia?
Afrontarás unha batalla, pero gañarás.
Os amantes.
Unha elección.
As sete espadas.
Roubo.
Duplicidade.
As cartas sempre me dixeron que meu fillo volvería.
Nunca menten...
e aínda así...
Pregúntame o que queiras.
Coñeces o meu fillo?
Non.
Fixécheslle mal?
Non.
Xúroo.
Só me roubarás o corazón.
Poucos cartos me quedan.
Conseguireichos eu.
E, se mo permites, querereite coma un fillo.
Protexereite.
Que queres?
Cambiar as cousas para ben.
Construír un futuro glorioso
coa túa axuda.
Converterei esta casa vella nun fogar.
Teremos unha familia.
Ti... serás avoa.
Con quen casarás?
Coa filla dun policía.
E mira.
Velaquí a tes.
Iso seino.
Coñecereina e xuntos teremos unha vida marabillosa.
Queres formar parte dela?
Quero...
Julian.
Pregúntalle ás cartas se podemos cambiar de can.
Socorro...
Dá gloria velo, profesor.
E así comeza todo.
Meu Deus!
Disparáronlle a un home!
Creou as súas cores brillantes.
Creou as súas ás miudiñas.
Todas as cousas brillantes e fermosas,
todas as criaturas, grandes e pequenas.
Todas as cousas sabias e marabillosas.
O Señor creounas todas.
As floriñas que abren,
os paxariños que cantan.
Creou as súas cores vivas,
creou as súas ás miudiñas.
- E agora? - Coido que sir...
- Outra vez o xornalista. - Que quere de nós?
Volvo á noitiña.
Non son do agrado de súa muller, coido.
Nin de ninguén, coido eu.
Pensaba que non aturaba o xornalista.
A súa prioridade é o traballo, iso aprendino hai tempo.
Eu aprendino no berce.
Que ceamos hoxe, logo?
Hoxe temos asado de vitela e cenorias...
O meu medallón! Quieto aí!
Ladrón!
Quieto!
Fóra, déixame en paz.
Dámo! Que mo deas.
Non sabe canto llo agradezo.
Foi unha parvada tentar collelo, pero é un regalo e téñolle cariño.
Parece que lle rompeu a cadea.
Seguro que se pode arranxar.
Como se che ocorre ir detrás?
Este cabaleiro tivo o valor de detelo, mira.
Vaia... Agradecémosllo.
Non hai de que.
Coñézoo.
Estaba na igrexa hai un momento.
Estaba, si.
Si, toca moi ben.
- Inténtoo. - Vivo con miña nai.
Ten os seus anos e, créame, ela si que o intenta.
Así que, polo que a min respecta, toca vostede moi ben.
Boa sorte co seu medallón.
Se cadra á súa nai gustaríalle verme tocar.
- Se ela xa non pode. - Polly.
Perdoe a miña filla, sóbralle entusiasmo.
- Señor...? - Harker.
Sir Julian Harker.
Un pracer.
O pracer foi meu.
Señora.
Veña, vamos.
Por que dixeches iso?
Veña.
A súa cita das tres.
Mullins, por favor!
Ten unha graza excepcional.
Non si, Julian?
Abofé que si.
Tócao como se fose seu.
Admito que hai certa afinidade.
Señoritas,
descúlpenme.
- Hei ocuparme doutros asuntos. - Claro.
Debe volver e tocar para nós.
Será un pracer.
Ai, querida, sigue.
Señor.
Cabaleiros, saiban que os aman.
BANCO HARKER & CO. LTD. CÁMARAS
AXUSTES NA CÁMARA ACOIRAZADA N.o 6 PLANO
- Que fai? - Síntoo.
Non debería...
Lady Agatha adormeceu e non quería espertala, así que...
Estendía as pernas?
Non é delito.
Ademais, cando dorme, non hai quen a esperte.
Que lle parece?
Paréceme moi...
atrevido.
E único.
Éo.
Disque o pintor viu o cadáver espido nun canellón
após aparecer da nada.
É deses inquietantes que seguen a un polo cuarto.
Inquietante?
Non fala coma os demais.
É agradable falar claro.
- Dicir as cousas como son. - Que opina, logo?
É inquietante.
Dun xeito espectacular.
- Podo cubrilo se... - Non, non me importa.
Podo preguntarlle algo, sir Julian?
Por favor, chámeme Julian.
Os...
Os cabaleiros que o chaman, que acoden a vostede...
Que fai?
Desculpe a indiscreción.
Fago demasiadas preguntas.
Asesoro para investir en bolsa,
ofrezo consello experto sobre o que sobe e o que baixa.
Procúrolle cartos á xente.
E acerta a miúdo?
Non.
Sempre.
En todo ou só no económico?
En case todo.
Logo o ladrón que me roubou o medallón...
Sabía que se achegaba?
E que o collería?
Non, iso foi toda unha sorpresa.
Podo ser directo?
Até agora foino en todo momento.
Gustaríame ofrecerlle un traballo permanente.
Para axudarme con miña mai, os anos non perdoan
e vostede enche esta casa de luz.
Os vellos deben rodearse dos novos, para non perder o siso.
Iso din.
Encantaríame.
Julian.
A guía espiritual de súa nai na bolsa comeza a estar moi demandada.
Moitos buscan consello nela e asesoramento en vostede.
Só cando acudan ás nosas sesións xuíces do Supremo e directores de banco
saberemos que estamos onde debemos.
En canto á adquisición do banco,
debo insistir en que o prezo é desorbitado.
Son o banco e o predio que quero.
O custo non importa.
Está moi calado, Paxman.
Ten novas do noso inspector Hillinghead?
Algo preocupante, sir Julian.
Hillinghead parece ter...
unha fotografía súa que podería incriminalo.
E nós pronto teremos unha fotografía de Hillinghead
que o incriminará a el aínda máis.
Saiba que o aman.
Alfred!
- Para xa! - Alfred!
16 DE SETEMBRO DE 1890
Meu pai...
Volveu á casa e...
confesounos que...
cometera un crime.
Eu non o crin, pero a policía dixo...
Dixeron que xa asinara a súa confesión.
Se o coñecese, sabería o absurdo que é.
Á noite lévano para o cárcere de Pentonville.
Mañá vou ir visitalo
e pretendo falarlle do meu novo emprego aquí
e da nosa recente amizade, e pensei que talvez vostede...
Ten o favor de moita xente.
Suplícollo, por favor...
Podo mencionarlle o seu nome?
Podo dicirlle que é un home de influencias.
Daríalle esperanza.
Podo asegurarlle que tentará axudalo.
Perdóeme, non sabía a quen acudir.
Hillinghead.
Vouno acompañar a Pentonville.
Asegurareime de que reciba un trato digno.
Vergoña.
Xo!
Por que paramos?
Es ben parvo.
Podías colgarlle a culpa ao xornalista,
e, en troques, vas e decides sacrificarte.
Por que?
Por amor?
Amor por el?
Non somos tan distintos, Alfred.
Sei o que é vivir unha mentira.
Non tes culpa de ser quen es.
Non naciches cando tocaba, iso é todo.
De onde veño,
poderías coller da man a Henry.
Facer o amor con el.
De feito, eu anhelaba un mundo no que houbese lugar para nós os dous.
Intenteino.
Que queres de min?
A túa filla.
Polly.
Non te achegues a ela.
Feríchela ti máis do que eu podería.
Prométoche que a quererei con todo o corazón.
Tanto coma ti a Henry.
Como toques a miña filla, mátote!
Matareite antes de lle poñeres unha man enriba.
Eu...
Non permitirei que o fagas perigar.
Adeus, Alfred.
Sabe que te aman.
Harker, non marches.
Harker!
Deus!
Sinto que teña que acabar así, Hillinghead.
Polly.
Que foi?
Traio malas novas.
Teu pai...
Tiña medo de afrontar a xustiza.
Síntocho moito.
Quitou a vida.
Non.
Non... Non faría...
El non faría tal cousa.
SQVA
Na súa opinión, axente,
onde está agora o comandante Mannix?
Como dixen na miña declaración,
Primeiro Ministro,
nin idea.
O comandante Mannix viu en vostede
unha lealdade ao estado férrea e exemplar.
E haberá recompensa, ascenso...
Mire, é que...
Non sei como dicir isto, mais...
Alá abaixo hai algo.
É perigoso e...
non se pode selar e clausurar sen máis.
O pasado, pasado está.
Miramos cara a adiante.
Inspectora xefe Maplewood.
Terá que asinar isto.
Saiba que a aman.
Unha última pregunta.
O comandante cría que Shahara Hasan era a líder de Capela Perigosa,
mais o seu corpo non se atopou.
Sabe onde está?
Axente?
Non.
Non a vin nunca.
"Se me collen na vindeira,
podería sobrevivir."
PASADO - 18/07/2053 - FUTURO
O 18 de xullo
de 2053...
Cando che disparei,
a Gorxa envioute ao pasado.
Ao 14 de xullo,
cando te atopei.
Como vedes, a partícula divídese de xeito perfectamente simétrico.
É dicir, as viaxes no tempo,
ao pasado ou ao futuro,
son posibles.
Catro días ao pasado...
catro días ao futuro.
- Cólleme se... - "Cólleme se podes."
Vas volver!
Que cabrón.
Por fin. Pasa.
Onde estabas?
Preciso outro favor.
Fai o que teñas que facer.
Pero despois dime que raio pasa.
Si?
Noticia de última hora,
o comandante Elias Mannix perdeu a vida de forma tráxica
nunha redada antiterrorista.
A influencia de Elias Mannix na sociedade foi moi profunda.
Fundador do Executivo para a Seguridade Pública,
era un líder incorruptible e un político
que nos demostrou que xuntos eramos máis fortes.
Tiña sete anos.
Sobreviviu á explosión, pero...
comezaron a sangrarlle as enxivas.
Caéronlle os dentes.
Eu dicíalle que viña o Ratiño Pérez, mais el sabía lle mentía.
Por que o fixeches?
Defoe podía volver.
Podía paralo.
Darlle outra oportunidade a Jawad.
Pensas que es a única que perdeu un ser querido?
A miña primeira lembranza
é ver a miña nai morrer.
Benvinda á dor
coa que temos que convivir todos os demais que existimos,
e superar, hostia.
E lidar con ela.
Sobrevivir.
Ou non.
Cumpriches a túa palabra.
Fixeches o teu traballo.
Por que me trouxeches aquí?
Porque estaba equivocado.
Arrepíntome de disparar a Defoe,
con toda a alma.
Pero, se cadra...
aínda podemos salvalo.
Se cadra, podemos salvalos a todos.
Podes camiñar?
Alby!
Sobre o favor.
Que tes para aguantar a cabeza?
18 DE XULLO DE 2053
22 DE XULLO DE 2053
Lembrade, cando apareza, que non se mova
ou o casco non aguantará.
Teredes de ser rápidas e precisas, si?
Lista.
Oxalá teñas razón.
Vai vir.
Canto agardamos?
Merda!
Abaixo!
Maplewood, veña!
Iris.
Tranquilízao.
Que non se mova.
Eh, Defoe!
Gabriel...
Collinte.
Sacádeo de aí, bulide!
Vale.
Coidado.
E agora? Tes un plan, non?
Non.
Mais el si.
Senten, por favor.
Julian Harker,
¿quere recibir esta muller como esposa
e promete amala, coidala,
respectala e apoiala na saúde e na enfermidade,
e, renunciando ás demais, serlle fiel
todos os días da súa vida?
Si, quero.
Que fas?
Polly?
Estás ben?
Moi ben, siga así.
Parabéns, sir Julian.
É o pai dun meniño san.
É cuspidiño a ti.
Ímolo facer ben.
Va que si, Hayden Harker?
Abofé que si.
Señor.
Polly.
Esperta, Polly.
Polly.
- Chora o bebé? - Non, o bebé está ben.
Está ben.
O noso fillo xa naceu,
é hora de saberes a verdade.
Ven comigo.
É de noite, que fai esta xente aquí?
Sígueme.
Querida Polly.
Non teñas medo.
Xa o coñeces,
do cadro de arriba.
É un mensaxeiro.
A nosa función aquí é gardar os seus segredos.
Que ninguén saiba a verdade.
Até o momento oportuno.
Que verdade?
Preguntáchesme como sabía o futuro.
Moi sinxelo, Polly.
É de onde veño.
Salve, lady Harker,
saiba que a aman.
Saiba que a aman.
Salve, Hayden Harker.
Sabe que te aman.
- Sabe que te aman. - Dámo.
O fillo xera o pai.
O pai xera o fillo.
Estamos a crear un mundo,
un futuro máis glorioso do que ninguén poida imaxinar.
Eu seino, porque o creei eu.
Ti es a nai.
Agora formas parte del.
Salve, lady Harker.
Polly!
É certo?
Xúralo?
Logo...
non es Julian Harker.
Chámome Elias.
Elias Mannix.
Hayden medrará
e terá fillos.
E os seus fillos terán fillos.
E un deles será meu pai.
Se eu non existo,
o noso fillo tampouco.
Entendes?
É un bucle.
Sen principio nin fin.
Es carne da miña carne, Polly.
Sempre o fuches.
Somos familia.
Polly.
Durmiches ben, corazón?
Tiña razón.
Whiteman non dá.
Agocha a moza na casa.
Sabes o que cómpre facer.
Si.
Sabe que te aman, Polly.
Estes pendentes sempre me gustaron.
Ti sempre dicías que era coma a guerra.
Que era coma cando un piloto lanza unha bomba ou...
un soldado aperta o gatillo.
Con cal che parece que... os vou desarmar?
A min con este.
Amor meu, a nena non sentirá nada.
Lembras...
cando me dixeches que a morte non existe?
Que o pasado é un lugar real e que nada morre de verdade.
A última gravación, señor.
Eu vivín a túa vida, Elias.
Mentres estás nese barco
e sentes o latexo do corazón no peito,
ese mesmo corazón latexa en min.
Algún día,
ti tamén sentarás onde estou eu
e gravarás estas mesmas palabras
en 1941.
Eu...
Non podes vivir máis ca min.
Escoita, Israel,
Adonai é o noso Señor.
Adonai é Un.
Bendito sexa o reino glorioso de Deus...
para sempre.
Síntoo.
Precisaba que todo quedase igual.
Pero é o que dixeches.
Saber a verdade...
transfórmate.
Non podes ser a mesma.
Eu non podo.
E que estás disposta a facer ao respecto?
O que faga falta.
Veña.
Non sei describilo doutro xeito,
foi unha experiencia próxima á morte.
Cando a túa bala me deu,
tentei seguir a Mannix, pero estaba moi débil.
Sentín...
o corpo desdobrarse e dividirse
nun... momento único.
Non hai ciencia,
nin sequera a conxectura máis tola, que o explique.
Entón...
que facemos con iso?
Nada.
Nada?
Formamos parte do bucle.
Todo o que fixemos provocou o que xa pasou.
Non podemos deter a bomba nin matar a Mannix.
A realidade impide os cambios e os paradoxos.
Ti estás vivo.
A Gorxa segue aló.
Funciona. Iso é algo!
Xa, pero de que nos serve?
Eu só sei que cando Elias tiña 15 anos,
deille todo o que tiña
porque cría que o faría cambiar de idea.
Apostei a vida do meu fillo.
E pasei 30 anos a facer todo o posible para detelo.
O universo quéreo vivo.
Pero...
antes de a bomba estoupar,
o seu pai adoptivo, Andrew Morley,
díxome algo que nunca cheguei a entender.
Iso foi o máis duro.
Saber que Elias acabaría cheo de remorsos e de dor polo que fixo.
Empurralo a facer algo do que se vai arrepentir.
Un momento.
Queres dicir...
que Mannix morreu cheo de remorsos?
Talvez.
Pois aí entramos nós.
E se imos detrás del? E se nos encaramos con el?
Plantar o xerme da dúbida.
Facelo cambiar de idea.
Se o universo o quere vivo, sexamos máis agudos ca o universo.
Hai que tentalo.
Segura?
Si.
Vou morrer alá.
Non si?
Á merda.
Merda.
Subtítulos: Jeiry Castellano