CIAŁA
Podobno znaleziono go nagiego na ulicy.
Rana postrzałowa kolana dobrze się goi.
Znamy jego nazwisko?
Jeszcze nie, doktorze.
ODDZIAŁ IMIENIA SIR JULIANA HARKERA POLEGŁEGO W 1886 R
SYNA LADY AGATHY HARKER
Nie chcieliśmy zawracać pani głowy urojeniami pacjenta,
lady Harker, ale on bardzo nalegał.
Proszę nam wybaczyć, jeśli to nie pani syn.
Obchodzi mnie tylko prawda.
Julianie.
Czy to możliwe?
Matko.
Powiedzieli mi, że zginąłeś.
Że...
oddałeś życie, by ocalić swoich ludzi w Mandalaju.
Zrobiłbym to, gdyby mi pozwolili.
Trafiłem do niewoli.
Zdołałem uciec i wróciłem do domu.
To miała być niespodzianka.
Ale skradziono mi ubrania
i...
postrzelono w kolano.
Żołnierze birmańscy to nic przy łobuzach z Whitechapel.
Mój...
syn.
Mój syn!
Ostrożnie, Mullins.
Powoli.
Lady Harker.
Witamy w domu, sir Julianie.
Z pewnością pamiętasz Cook i Stellę.
I Archiego.
Gdzie jest Archie?
Archie!
Archie.
Stella, zabierz Archiego na spacer.
Tak, lady Harker.
Chodź, Julianie, musisz być wyczerpany.
Zabierz go na górę, Mullins,
i przebierz w odpowiedni strój.
Niech... odpocznie.
Tak, proszę pani.
Czym ty byłeś?
Pieprzonym olbrzymem?
Czeka cię bitwa, ale wygrasz.
Kochankowie.
Wybór.
Siedem mieczy.
Kradzież.
Obłuda.
Za każdym razem karty mówiły mi, że mój syn wróci.
Nigdy nie kłamią,
a jednak...
Pytaj, o co chcesz.
Znasz mojego syna?
Nie.
Skrzywdziłeś go?
Nie.
Przysięgam.
Ukraść możesz tylko moje serce.
Zostało mi niewiele pieniędzy.
Ja zdobędę pieniądze.
I jeśli mi pozwolisz, pokocham cię jak syn.
Ochronię cię.
Czego chcesz?
Zmienić bieg wydarzeń na lepsze.
Zbudować wspaniałą przyszłość,
którą ty pomożesz mi stworzyć.
Zmienię ten stary budynek w prawdziwy dom.
Będziemy mieli rodzinę.
Ty... zostaniesz babką.
Kto będzie twoją żoną?
Córka policjanta.
I spójrz.
Już tu jest.
Wiem to.
Spotkam ją i zbudujemy razem piękne życie.
Chcesz być tego częścią?
Tak...
Julianie.
Zapytaj karty, czy możemy kupić nowego psa.
Pomocy...
Cieszę się na pana widok, profesorze.
Zaczyna się.
Dobry Boże!
Zastrzelono mężczyznę!
On stworzył ich świetliste kolory
On stworzył ich maleńkie skrzydła
Wszystko, co jasne i piękne
Wszystkie stworzenia małe i wielkie
Wszystko, co mądre i wspaniałe
Nasz Pan stworzył to wszystko
Każdy kwiat płatki rozchylający
Każdy ptak pieśń swą śpiewający
On stworzył ich świetliste kolory
On stworzył ich maleńkie skrzydła
- Co dalej? - Sir, sądzę, że...
Znowu ten dziennikarz.
Czego od nas chce?
Wrócę wieczorem.
Twoja żona chyba mnie nie lubi.
Ciebie chyba nikt nie lubi.
Myślałam, że nie znosi tego dziennikarza.
Praca jest dla niego najważniejsza. Wiem to od dawna.
Ja to wiem od kołyski.
Więc co zjemy dziś na kolację?
Dziś będzie pieczeń wołowa i marchewka...
Mój medalion! Stój!
Złodziej!
Stój!
Puszczaj! Zostaw mnie.
Oddaj go! Dawaj!
Nie wiem, jak panu dziękować.
Ten pościg był nieroztropny, ale to prezent od ojca.
Jest dla mnie cenny.
Łańcuszek się zerwał.
Z pewnością da się to naprawić.
Polly, coś ty myślała, goniąc go?
Ten dżentelmen odważnie go powstrzymał. Patrz.
Rozumiem. Dziękujemy panu.
To zbyteczne.
Znam pana.
To znaczy był pan w kościele.
Tak.
Tak. Grasz znakomicie.
- Ależ skąd. - Nie, mieszkam z matką.
Ma swoje lata i wierz mi, wciąż próbuje grać.
Z mojego punktu widzenia grasz bardzo dobrze.
Powodzenia z medalionem.
Może pańska matka chciałaby mnie posłuchać.
- Jeśli ciężko już jej grać. - Polly.
Proszę wybaczyć mojej córce. Ma żywe usposobienie.
- Panie...? - Harker.
Sir Julian Harker.
Miło poznać.
Przyjemność po mojej stronie.
Proszę pani.
Chodź już.
Dlaczego to powiedziałaś?
No już.
- Pański gość na godzinę trzecią, sir. - Mullins, proszę!
Ma wyjątkowy wdzięk.
Prawda, Julianie?
To prawda. Tak.
Grasz, jakby należało do ciebie.
Przyznaję, że mi się podoba.
Drogie panie,
proszę o wybaczenie.
Muszę się czymś zająć.
Oczywiście.
Musisz jeszcze dla nas zagrać.
Z przyjemnością.
Graj dalej, kochanie.
Proszę pana.
Wiedzcie, że jesteście kochani.
HARKER BANK, SKARBIEC
SKRYTKA NR 6, PLAN ADAPTACJI
- Co robisz? - Przepraszam.
Nie powinnam. Lady Agatha zasnęła.
Nie chciałam jej budzić, tylko...
Rozprostować nogi?
To nie przestępstwo.
Zresztą matka śpi jak kamień.
Co myślisz?
Ten obraz jest bardzo...
odważny.
I niepowtarzalny.
Owszem.
Plotka głosi, że malarz ujrzał martwe nagie ciało leżące w alejce.
Po prostu się tam pojawiło.
Jeden z tych upiornych portretów wodzących za tobą oczami.
„Upiornych”?
Nietypowo się pan wysławia.
To ożywcze... móc tak swobodnie rozmawiać.
Mówić wprost.
Nie powiedziałaś, co mylisz.
Jest upiorny.
Spektakularnie upiorny.
- Zasunę zasłony, jeśli... - Nie trzeba.
Mogę o coś zapytać, sir Julianie?
Mów mi po imieniu.
Ci...
dżentelmeni, którzy do ciebie przychodzą.
Czym się zajmujesz?
Przepraszam, nie powinnam...
Jestem zbyt wścibska.
Udzielam porad odnośnie giełdy
i tego, w co warto inwestować.
Zarabiam innym pieniądze.
Często masz rację?
Nie.
Zawsze.
Doradzasz też w innych sprawach?
W większości.
Ten złodziej, który ukradł mój medalion...
Wiedziałeś, że się pojawi? Że go złapiesz?
Nie, to było całkowite zaskoczenie.
Mogę mówić otwarcie?
Do tej pory nie mówiłeś w inny sposób.
Chciałbym zaproponować ci stałą posadę.
Do pomocy przy matce. Ona się starzeje,
a ty wnosisz tyle światła do tego domu.
Obecność młodych jest zbawienna.
Utrzymuje nestorów przy zdrowych zmysłach.
Z ogromną chęcią.
Julianie.
Duchowe przewodnictwo pańskiej matki
odnośnie giełdy staje się coraz bardziej pożądane.
Wielu szuka jej rady i pańskiego wsparcia.
Obecność na naszych seansach sędziów Sądu Najwyższego i bankierów
upewnia nas, że jesteśmy we właściwym miejscu.
Jeśli chodzi o zakup banku, muszę podkreślić,
że jego cena jest astronomicznie zawyżona.
Chcę właśnie tego banku i tego budynku.
Do diabła z kosztami.
Milczy pan, Paxman.
Jakieś wieści o inspektorze Hillingheadzie?
Niepokojący rozwój zdarzeń, sir Julianie.
Wygląda na to, że Hillinghead...
ma pańską fotografię, która może być obciążająca.
Wkrótce będziemy mieć fotografię Hillingheada,
która będzie niepomiernie bardziej obciążająca.
Wiedz, że jesteś kochany!
Alfredzie!
- Stójcie! - Alfredzie!
16 WRZEŚNIA 1890
Mój ojciec, on...
Wrócił do domu i wyznał, że...
popełnił morderstwo.
Nie wierzyłam, ale policja powiedziała nam,
że podpisał przyznanie się do winy.
Gdybyś go znał, wiedziałbyś, że to niedorzeczne.
Wieczorem zostanie przewieziony do więzienia w Pentonville.
Chcę pojechać tam jutro...
i powiedzieć mu o mojej nowej pracy tutaj
i o naszej przyjaźni.
Pomyślałam, że może...
Sir Julianie, znasz wielu ludzi.
Błagam, czy mogę mu o tobie wspomnieć?
Powiem mu, że masz wpływy.
To może dać mu nadzieję.
To, że mógłbyś pomóc w jego sprawie.
Wybacz, nie wiem, do kogo się zwrócić.
Hillinghead.
Eskortuję cię do Pentonville.
Zadbam o to, by traktowano cię z godnością.
Wstyd.
Czemu stajemy?
Ależ z ciebie głupiec.
Mogłeś pozwolić mu wziąć winę na siebie.
Ale zamiast tego postanowiłeś się poświęcić.
W imię czego?
Miłości?
Do niego?
Mamy wiele wspólnego, Alfredzie.
Wiem, jak to jest żyć w kłamstwie.
To, kim jesteś, nie jest twoją winą.
Tylko urodziłeś się w złym czasie.
Tam, skąd pochodzę,
moglibyście trzymać się za ręce.
Kochać się.
Tak naprawdę tęsknię za światem, do którego obaj moglibyśmy przynależeć.
Naprawdę próbowałem.
Czego ode mnie chcesz?
Twojej córki.
Polly.
Nie zbliżaj się do niej.
To ty wyrządziłeś jej najwięcej krzywdy.
Obiecuję, że będę ją kochał całym sercem.
Tak jak ty kochasz Henry’ego.
Nie dotykaj mojej córki! Zabiję cię.
Zabiję cię, zanim ją tkniesz.
Ja...
Nie pozwolę ci tego zepsuć.
Żegnaj, Alfredzie.
Wiedz, że jesteś kochany.
Harker, nie waż się wyjść.
Harker!
Boże!
Przykro mi, że tak to się kończy, Hillinghead.
Polly.
O co chodzi?
Mam złe wieści.
Twój ojciec...
nie chciał stawić temu czoła.
Tak mi przykro.
Odebrał sobie życie.
Nie.
Nie, nie zrobiłby tego.
Nie zrobiłby tego.
WŻJK
W twojej opinii,
gdzie jest teraz przywódca Mannix?
Tak jak zeznałam wcześniej,
panie premierze,
nie mam pojęcia.
Nasz przywódca dostrzegł w tobie
niezachwianą, wzorową lojalność wobec państwa.
Zostaniesz za to nagrodzona awansem.
Proszę posłuchać...
Nie wiem, jak to ująć, ale...
tam na dole coś jest.
To bardzo niebezpieczne i...
nie można tego po prostu zamknąć.
Przeszłość minęła.
My wierzymy w przyszłość,
komisarzu Maplewood.
Podpisz to.
Wiedz, że jesteś kochana.
Ostatnie pytanie.
Przywódca wierzył, że Shahara Hasan przewodziła Chapel Perilous.
Ale nie odnaleziono jej ciała.
Wiesz, gdzie ona jest?
Detektywie?
Nie wiem.
Nigdy jej nie widziałam.
„Złapany w następnym punkcie
może przetrwać”.
PRZESZŁOŚĆ – 18 LIPCA 2053 – PRZYSZŁOŚĆ
Osiemnastego lipca
2053...
Postrzeliłam cię
i Tunel cię odesłał.
Czternastego lipca
cię znalazłam.
Jak widać, cząstka dzieli się na dwie, idealnie symetryczne części.
Oznacza to, że podróż w czasie,
zarówno do tyłu, jak i do przodu,
jest możliwa.
Cztery dni w przeszłość...
cztery dni w przyszłość.
- Złap mnie, jeśli potrafisz. - Złap mnie, jeśli potrafisz.
Wrócisz!
Sukinsyn.
Wreszcie. Wchodź.
Gdzie byłaś?
Znów cię potrzebuję.
Słuchaj, rób co musisz,
ale powiedz mi, co się dzieje.
Dobrze?
Wiadomość z ostatniej chwili.
Możemy potwierdzić, że przywódca Elias Mannix zginął
w przeprowadzonej akcji antyterrorystycznej.
Elias Mannix wywarł ogromny wpływ na nasze społeczeństwo.
Założyciel Egzekutywy Bezpieczeństwa Publicznego
był nieprzekupnym przywódcą i mężem stanu,
który nauczył nas, że siła tkwi we współpracy.
Miał siedem lat.
Przeżył wybuch, ale...
wkrótce zaczęły mu krwawić dziąsła.
Wypadły mu zęby.
Mówiłam mu, że przyjdzie wróżka zębuszka, ale wiedział, że kłamię.
Jak mogłaś?
Defoe mógł za nim wrócić.
Mógł to powstrzymać.
Dać Jawadowi drugą szansę.
Myślisz, że tylko ty straciłaś kogoś, kogo kochasz?
Moje pierwsze wspomnienie
to śmierć mamy.
Witaj w bólu,
z którym boryka się każdy człowiek na świecie,
i ruszaj, kurwa, dalej.
Poradź sobie z tym.
Przetrwaj.
Albo i nie.
Dotrzymujesz słowa.
Wykonałaś swoje zadanie.
Czemu mnie tu sprowadziłaś?
Bo on nie miał racji.
I żałuję, że strzeliłam do Defoe.
Całą sobą.
Ale może...
możemy go jeszcze ocalić.
Może wszystkich ocalimy.
Możesz iść?
Alby!
Odnośnie przysługi.
Jaki sprzęt masz na głowę?
18 LIPCA 2053
22 LIPCA 2053
Pamiętajcie, jak tylko wyląduje, uspokójcie go,
bo stabilizator nie zadziała.
Musisz być szybka i precyzyjna.
Gotowe.
Obyś miała rację.
Pojawi się.
Ile mamy czekać?
Kurwa!
Schyl się!
Maplewood, już!
Maplewood, chodź!
Iris.
Uspokój go.
Niech się nie rusza.
Defoe, hej!
Gabriel, cii...
Złapałam cię.
Szybko, zabierzmy go stąd.
Dobrze.
Ostrożnie.
I co teraz? Masz plan, prawda?
Nie.
Ale on ma.
Proszę, usiądźcie.
Julianie Harker
czy chcesz wziąć sobie tę oto kobietę za żonę?
Czy będziesz ją miłował, przynosił pociechę,
darzył ją szacunkiem i wspierał w zdrowiu i chorobie,
przedkładając ją nad wszystko inne,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Co ty wyprawiasz?
Polly?
Nic ci nie jest?
Świetnie ci idzie.
Gratulacje, sir Julianie.
Jest pan dumnym ojcem zdrowego chłopca.
Wygląda zupełnie jak ty.
Poradzimy sobie.
Prawda, Haydenie Harker?
O tak.
Sir.
Polly.
Obudź się.
Polly.
- Dziecko płacze? - Nic mu nie jest.
Nic mu nie jest.
Mamy pierworodnego.
Pora, byś poznała prawdę.
Chodź ze mną. Chodź.
Jest środek nocy. Co oni tu robią?
Chodź za mną.
Witaj.
Najdroższa Polly.
Nie obawiaj się.
Znasz go
z obrazu na górze.
To posłaniec.
Naszym zadaniem jest strzec jego tajemnic.
Tak, by nikt nie poznał prawdy.
Nie, póki nie nadejdzie czas.
Jakiej prawdy?
Pytałaś...
skąd znam przyszłość.
To proste, Polly.
Stamtąd pochodzę.
Chwała ci, lady Harker,
i wiedz, że jesteś kochana.
Wiedz, że jesteś kochana.
Chwała ci, Haydenie Harker.
Wiedz, że jesteś kochany.
- Wiedz, że jesteś kochany. - Ja go wezmę.
Syn spłodził ojca.
Ojciec zrodził się z syna.
Budujemy nowy świat,
przyszłość wspanialszą niż ktokolwiek może sobie wyobrazić.
Wiem to, bo już ją zbudowałem.
Jesteś jego matką.
Też jesteś tego częścią.
Chwała ci, lady Harker.
Polly!
To prawda?
Przysięgasz?
Więc...
nie jesteś Julianem Harkerem.
Mam na imię Elias.
Elias Mannix.
Hayden dorośnie
i będzie miał dzieci.
Ich dzieci też będą miały dzieci.
A jednym z nich będzie mój ojciec.
Jeśli ja zniknę,
nasz syn również.
Rozumiesz?
To pętla.
Bez początku i bez końca.
Jesteś z mojej krwi i kości, Polly.
Zawsze byłaś.
Jesteśmy rodziną.
Polly.
Dobrze spałeś, kochanie?
Miałam rację.
Whiteman zawiódł.
Ukrywa dziewczynkę w mieszkaniu.
Wiesz, co trzeba zrobić.
Tak.
Wiedz, że jesteś kochana.
Zawsze podobały mi się te kolczyki.
Mówiłeś, że musimy działać jak na wojnie.
Nie inaczej niż pilot zrzucający bombę
czy pociągający za spust żołnierz.
Jak myślisz, który jest bardziej... rozbrajający?
Chyba ten.
Kochanie, to dziecko nic nie poczuje.
Pamiętasz...
gdy powiedziałeś mi, że śmierć nie istnieje?
Że przeszłość to realne miejsce i nic tak naprawdę nie umiera?
To ostatnia płyta, sir.
Przeżyłem twoje życie, Eliasie.
Gdy siedzisz na łodzi
i czujesz, jak serce łomocze ci w piersi,
to samo serce bije w mojej piersi.
Pewnego dnia
usiądziesz na moim miejscu
i nagrasz dokładnie te same słowa
w 1941 roku.
Ja...
Nie możesz mnie przeżyć.
Słuchaj, Izraelu,
Pan jest naszym Bogiem.
Panem jedynym.
Błogosławione królestwo Boże...
na wieki wieków.
Przepraszam.
Chciałam, by wszystko pozostało bez zmian.
Ale jest tak, jak mówiłeś.
Gdy poznasz prawdę...
to cię zmienia.
Nie możesz zostać taki sam.
Ja nie mogę.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Wszystko, co trzeba.
Mogę to opisać tylko
jako doświadczenie bliskie śmierci.
Kiedy trafiła we mnie twoja kula,
próbowałam dogonić Mannixa, ale byłem za słaby.
Poczułem...
jak moje ciało rozpada się i dzieli
w jednej... pojedynczej chwili.
Nie ma nauki,
nawet najśmielszych domysłów, które by to wyjaśniły.
Hej.
Więc...
co możemy z tym zrobić?
Nic.
Nic?
Jesteśmy częścią pętli.
Wszystko, co zrobiliśmy, wywołało to, co już się stało.
Nie zatrzymamy bomby. Nie zabijemy Mannixa.
Rzeczywistość broni się przed paradoksami.
Hej.
Ty żyjesz.
Tunel wciąż tam jest.
Działa. Coś mamy!
Tak, ale co z tym zrobimy?
Wiem tylko, że gdy Elias miał piętnaście lat,
oddałam mu wszystko, co miałam,
bo wierzyłam, że może zmienić zdanie.
Położyłam na szali nawet życie syna.
I spędziłam trzydzieści lat, robiąc wszystko, by go powstrzymać.
Wszechświat chce go żywego.
Ale...
zanim wybuchła bomba,
jego ojciec, jego przybrany ojciec, Andrew Morley,
powiedział mi coś, czego nigdy nie rozumiałam.
To było takie trudne.
Wiedza, że Eliasa czeka żal i ból z powodu tego, co zrobił.
Zmuszanie go do czegoś, czego będzie żałował.
Czekaj.
Twierdzisz,
że Mannix umarł pełen żalu?
Może.
To nasza furtka.
A jeśli do niego dotrzemy? Skonfrontujemy się z nim.
By zasiać ziarno wątpliwości.
Przekonać go do zmiany zdania.
Jeśli wszechświat chce go żywego, trzeba wszechświat przechytrzyć.
Musimy spróbować.
Jesteś pewna?
Tak.
Umrę tam.
Prawda?
Pieprzyć to.
Kurwa.
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina