-Pierce. -Co jest?
-Pilnuj go. -Dobra.
A ty siedź cicho.
Żadnych rozmów. Nikogo nie wpuszczaj.
-Zrozumiałem. -Cholera.
-On jest jednym z nich. Nie wychodź. -Zamknij japę.
Co jest, kurwa?
Co?
Chcesz po złości?
Mogę cię wsadzić za napaść na policjanta.
Co najmniej rok w więzieniu okręgowym.
-Wybacz. Nie powinienem. -Czemu uciekałeś?
Bo inni też uciekali.
To odruch. Słyszysz "Gliny!" i uciekasz.
-Chcieliśmy tylko pogadać. -Naprawdę?
Cholera, nie wiedziałem.
Mam połamane żebra.
Ten czarny policjant chciał mnie załatwić.
A co myślałeś? Słyszy strzał i widzi partnerkę na ziemi.
Nie zrobiłem tego, przysięgam. Nie postrzeliłem jej.
Byłem tam. Widziałem.
To wiesz, że tego nie zrobiłem.
Jestem teraz twoim jedynym przyjacielem, Stokes.
Czego chcesz?
Opowiedz mi o Arthurze Delacroix.
O kim?
O kumplu od deskorolki. Z dawnych lat.
To ty. To wasza ekipa, prawda?
Wtedy chodziłem wiecznie narąbany.
Nie pamiętam imion tych gości, jeśli w ogóle je znałem.
-Który z nich to ten Arthur? -Ja tu zadaję pytania.
Gdzie zostało zrobione to zdjęcie?
Ja chrzanię, stary, nie pamiętam.
Jeździliście czasem w Laurel Canyon?
Nie, byliśmy Miracle Mile, chłopaki z Wilshire.
Ktoś zrobił to zdjęcie,
a ojciec Arthura Delacroix cię rozpoznał.
Ponoć byłeś dla Arthura wzorem.
-Gdzie on mieszkał? -Za Wilshire, Carthay Circle.
No widzi pan. Ja też.
Carthay Square. Dlatego tatusiek mnie kojarzy.
Z widzenia. Rozumie pan?
Ten mały głupek też mieszkał w Carthay.
Na pewno. O niego panu chodzi?
-Wiesz, co się z nim stało? -Nie.
Nie, straciłem z nimi kontakt
po tym, jak wylądowałem w Sylmar. Zamknęli mnie na rok.
-Kiedy to było? -W 1995.
Wyszedłem... A ekipy już nie było.
-Wewnętrzni chcą gadać. -Nie zostawiaj mnie.
Kiedy dotarłem do garażu, usłyszałem głosy. Zbiegłem po rampie.
-Co pan usłyszał? -Był hałas.
Echo. Nie rozróżniałem słów.
Stój. Nie ruszaj się. Odwróć się. Ręce na ścianę.
Co się stało, jak już pan ich dogonił?
-Wszystko działo się szybko. -Kiedy padł strzał?
Nie wiem, wszystko mi się miesza.
Proszę dać mi trochę czasu, przypomnę sobie.
Dobrze. Może sobie pan przypomni.
Rozmawiali panowie z Brasher?
Wydział zabójstw ma pierwszeństwo.
Porozmawiamy, jak skończą.
-Załatwisz Stokesa za to? -Jeszcze nie wiem.
Nie będziesz musiał.
Podobno wydział zabójstw chce mu dowalić.
-Za co? -Za usiłowanie zabójstwa policjanta.
-Nie było tak. -Posiadanie broni.
-Nie był uzbrojony. -Zabrał broń Brasher.
Tak powiedziała?
Tak mówią.
SZPITAL W LOS ANGELES WEJŚCIE DLA PERSONELU
Nie udawaj, że umiesz czytać.
Cześć, Harry.
Jak tam, pitbull?
Lepiej. Przynajmniej wyjęli tę rurę. Mogę mówić.
-Mogą ją wsadzić z powrotem? -Pieprz się.
Przykro mi, że nawaliliśmy.
Starzeję się. Oddałbym odznakę, ale ten gnój mi ją ukradł.
Każdemu mogło się zdarzyć.
Znajdziemy go i odzyskamy twoją odznakę.
Kiedy go znajdziecie, użyj mojej broni. Kumasz?
Wesołych Świąt, stary.
Zdrowych, wesołych, Harry.
Zdrowych, wesołych.
Już ci lepiej.
-Cześć. -Co u ciebie?
-Jak się czujesz? -Doskonale.
-Co ci podali? -Coś...
...dobrego.
Jakie obrażenia?
Dwa pęknięte żebra i wielki, ohydny siniak.
Puszczą cię do domu?
Mocno walnęłam głową o beton,
więc zostaję na noc, na wypadek wstrząśnienia.
Ktoś cię odwiedza?
Irving wpadł na ploty z kapitanem Poundsem.
Rano przyjdzie tata.
Wystraszył się nie na żarty. Kazał mi odejść z pracy...
-Co odpowiedziałaś? -Za żadne skarby.
Dostanę za to medal.
A wydział zabójstw?
Wpadli powiedzieć, że wrócą, jak będzie mój prawnik.
Pzemyśl to, co chcesz powiedzieć,
zanim z kimkolwiek o tym pogadasz.
Powtórzę to, co już mówiłam dzisiaj.
Czyli?
Dupek chciał mi zabrać broń.
Wystrzeliła. Miałam szczęście, że byłam w kamizelce.
Mamo?
Mamo, co zrobiłaś?
-Davidzie. -Co zrobiłaś? W porządku?
Przepraszam.
Chciałam iść do łazienki.
To nic. Uderzyłaś się?
-Nie wiem. -Dobrze, chodź. Pomogę ci wstać.
-Tak mi wstyd. -Niepotrzebnie.
No, już. Trzymaj się.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Już dobrze.
Na zakończenie, chciałbym przekazać mieszkańcom Los Angeles,
że nowe poczucie misji i chęć współpracy
mojego biura i policji
pomoże nam poczuć się bezpiecznie w te Święta.
Szefie?
Schwytanie Raynarda Waitsa to dla nas priorytet,
dokładamy wszelkich starań,
by jak najszybciej wykonać to zadanie.
-Ale my, jako Los Angeles... -Wyszło na dobre, szefie.
W śniadaniówkach szło na żywo.
Myślę, że wieść się rozniesie.
Nie będzie wytykania i obciążania winą.
Wszystkie ręce na pokład, do końca.
Tak jest. Myślę, że udało się to przekazać.
Teraz musimy złapać tego sukinsyna,
zanim nas załatwi.
Jedyny dzień w roku, kiedy później idę do pracy.
-Przeszkadzam? -Właściwie...
Pakujemy prezenty.
Boże Narodzenie. Jutro.
Już jutro?
-Cześć, Harry. -Cześć, Leese.
-Jest tam coś dla mnie? -Tak, ciasto z owocami.
Miło. To samo, które dałem wam rok temu?
Chcesz kawy?
Co może być tak pilne, że nie mogło czekać, aż przyjdę do pracy?
Brasher przekazała wstępne oświadczenie.
Twierdzi, że Stokes zabrał jej broń.
-A to tak nie było? -Widziałem co innego.
-Cholera. Harry, nie mów mi tego. -Stokes trzymał ręce na ścianie.
-Szlag. -Nie dam sobie ręki uciąć.
Nie widziałem zbyt dobrze.
Myślę, że chciała go skuć i jej broń wystrzeliła.
-Nie jest dobrze, ale to się zdarza. -To byłaby trzecia nagana.
Cholera. Dlatego musi to zrzucić na Stokesa.
Nie chce wylecieć z pracy.
Tylko że ty tego nie potwierdzisz,
nawet cię o to nie proszę.
I tak ma przechlapane, jeśli złoży fałszywe oświadczenie.
Możesz ją przekonać, by postąpiła słusznie?
Spróbuję. Co ze Stokesem? Powinienem go puścić.
Zaczekaj chociaż do jutra.
Będzie mniej kumpli Brasher, mniejsze ryzyko.
Będziesz miał czas, żeby ją przekonać do zmiany wersji.
Miły gest na Święta.
Właśnie.
-Kablówkę też mamy. -Super.
To świetnie.
Uwielbia telewizję, wie pani?
Mamy rozrywkę na żywo w weekendy i Święta,
a także wielowyznaniowe nabożeństwa w niedziele.
Brzmi cudownie.
Ile to kosztuje?
Zależy od planu, dodatków, rodzaju pokoju.
Podstawowa wersja?
Opieka medyczna stanowi sporą część kosztów.
-Dobrze. -Proszę przyjść z matką, panie Martinez.
Niech się rozejrzy. Pozna personel.
Panie Martinez?
Panie Martinez, jest pan tam?
Możesz to wyłączyć?
Członkowie rodziny Luisa Escobara...
Słuchałam tego.
-Czytasz. -Próbuję.
Kiedy załatwisz mi okulary, Davidzie?
Mamo, one są na receptę.
Obiecali, że będą po Świętach.
Niech ci będzie.
-Co czytasz? -Powtarzam gramatykę francuską.
Brzmi ciekawie.
Nie wymądrzaj się.
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego jesteś tak obojętny.
Mogłeś mówić biegle.
Znasz to już na pamięć.
Nigdy mi się nie znudzi.
Mówiłem, mamo. Po Świętach.
Pamiętasz.
Jak się czujesz?
Obolała.
Kawy? Zrobiłam świeżą.
Dzięki. Za dużo tej kofeiny.
Ładnie tu.
Tak.
Chciałabyś pracować w Pacific?
Dojazdy do pracy.
Nie, lubię to zwariowane Hollywood. Tyle się dzieje.
Znałem takiego policjanta, Williamsa. Kochał Hollywood.
Dopalacze.
Kiedyś zatrzymał corvettę na nieważnych blachach.
Koleś zwiał. Zaczął się pościg.
O to mi chodzi.
Williams jechał przez trzy dzielnice,
aż do Venice.
Był nabuzowany i wkurzony.
Chciał komuś przywalić.
Łapie gościa, rzuca na maskę, próbuje go skuć.
Bum!
Przestrzelił przednią oponę corvetty. Obaj się wystraszyli.
Genialne.
Tyle że Williams był tak nabuzowany,
że myślał, że sięga po kajdanki, nie po broń.
Przyjechałeś tu, żeby mi to opowiedzieć?
Żeby powiedzieć, że wypadki się zdarzają,
i że nie chcę, żebyś się wkopała oświadczeniem niezgodnym z prawdą.
"Niezgodnym z prawdą"? Byłeś tam.
Poprzesz mnie, prawda?
-Prawda? -Niech to szlag, Julio.
Tak nie było.
Nie sięgnął po twoją broń. Trzymał ręce na ścianie.
To widziałem. I to im powiem.
Wolisz poprzeć zeznanie tego szmaciarza?
Nie o to chodzi.
Stokes to śmieć. Jeśli nie pójdzie za to siedzieć,
przymkną go za coś innego,
kiedy znowu kogoś skrzywdzi.
Pieprz się, Harry. Jesteś hipokrytą.
Słyszałem, jak Brasher wydaje podejrzanemu polecenia.
Co krzyczała?
"Stój", "Nie ruszaj się" i tak dalej.
Pobiegłem w tamtą stronę rampą, zobaczyłem ich.
Co pan widział?
Stój! Nie ruszaj się.
Odwróć się. Ręce na ścianę. Odwróć się!
Podejrzany ustawił się tyłem do mnie, z rękami na ścianie.
Brasher stała za nim.
I co było dalej?
Musiałem obejść pojazd, żeby do nich dotrzeć.
Wtedy usłyszałem strzał.
Widział pan, jak Brasher sięga po broń?
Nie. Z mojej pozycji
mogłem się tylko domyślać na podstawie jej ruchów,
Kiedy usłyszał pan wystrzał,
czy podejrzany trzymał ręce na ścianie?
Tak.
Obie?
Tak, obie ręce.
OBŁAWA NA SERYJNEGO MORDERCĘ
Co pijesz, stary?
Chcesz trochę?
Policja. A niech to cholera.
Muszę pana spisać.
Alkohol w miejscu publicznym.
Panie władzo, błagam.
Nic z tego. Dokumenty.
Jestem prawie pod domem.
Może to wyleję?
Za późno.
Proszę usiąść. Wypiszę mandat.
Proszę zamknąć drzwi.
Do bani. Dlaczego nie siedzi pan w radiowozie?
Jestem tajniakiem. Dokumenty.
Od kiedy w policji są tajniacy...
Kurwa! Co pan wyrabia?
Sukinkot!
Pieprz się, gnoju!
-Wszystko jest? -Na to wygląda.
Podpis.
Dobra.
Znowu to samo?
Pamiętasz nazwiska?
Cholera.
Wisisz mi przysługę.
Nie patrz tak, bo cię zapuszkuję.
Kevin... Grandersen? Może Andersen?
To jest Tom Parker. Jestem prawie pewien.
Wesołych Świąt, Stokes. Dałem ci niezły prezent.
Dobra, dobra.
A ty dokąd? Wyjdź głównym wyjściem, będzie bezpieczniej.
Ładne, prawda? Chór chłopięcy. Podoba ci się?
Tak, mamo. Piękne.
Piękne głosy. Anielskie.
Bardzo świąteczne. Uwielbiam Boże Narodzenie, a ty?
Tak, ja też.
Co przegapiłam?
Bedford Falls schodzi na psy bez George'a Baileya.
Zjedz jeszcze ciasta, bo się zmarnuje.
Mamo, objadłem się.
Chcesz dokończyć film?
Wiem, jak się skończy.
Wyjdę na chwilę do znajomych.
Nic ci nie będzie, prawda?
Nic. Weź to cholerne ciasto.
Mamo.
Idź. Złóż ode mnie życzenia znajomym.
Dobrze.
I nie wracaj zbyt późno.
Dobrze. Zamknę tylne drzwi.
Wesołych Świąt.
Tak. Wesołych, mamo.
Tak myślałem, że cię tu zastanę. Jakieś postępy?
Wróciliśmy do punktu wyjścia. Sprawdzamy kilka nazwisk.
Co cię tu sprowadza w Święta?
Waits chciał dziś kogoś porwać.
Słyszałem. Wiesz już coś?
Pracujemy nad tym.
Słyszałem, że wypuściłeś tego Stokesa.
Uznałem, że nie ma podstaw do postawienia zarzutów.
Podejrzany zamieszany w strzelaninę?
Oddałem policji przysługę.
Jakim cudem?
Nie postawiłem wydziału w sytuacji,
w której prokurator musiałby orzec w sprawie sprzecznych zeznań
dwojga funkcjonariuszy.
Chodzi ci o twoją wersję wydarzeń i Brasher?
Nie chcę, by te rozbieżności nagłośniono w mediach.
Zgadzam się.
Powierzam ci sprawę Waitsa, będziesz działał obok zespołu pościgowego.
Mieszkańcy są przerażeni,
a zespół jak dotąd nic nie wymyślił.
Potrzebuję wyników, detektywie. Proszę robić swoje.
Odpowiadasz przede mną. 24 na dobę.
A Pounds?
Ja się będę o niego martwił.
A Arthur Delacroix?
Pracuj dalej.
Uważam, że obie te sprawy są powiązane,
dopóki nie udowodnisz, że Waits nie zabił chłopca.
Leki
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Wesołych Świąt, Harry.
Nawzajem.
Bosch.
Cześć, to ja. Gdzie jesteś?
Idę na świąteczną zabawę detektywów.
No tak.
Wesołych Świąt, tak przy okazji.
No tak. Właśnie.
Zastanawiałam się, czy zadzwonisz do córki,
żeby jej złożyć życzenia.
Chciałem to zrobić po kolacji.
Nie chciałem wam przeszkadzać...
Dzwoni twój ojciec.
Wesołych Świąt, Harry.
Wesołych Świąt, kochanie. Co u ciebie?
Dobrze. Kiedy wracasz?
Jak tylko będę mógł. Przepraszam. Wiem, że obiecałem.
Tylko mam straszny młyn w pracy.
To nic.
Słuchaj, mam pomysł. Tak myślałem,
czy nie wpadłabyś do mnie na trochę.
Naprawdę? Byłoby super.
Zabrałbym cię do pracy, na Akademię,
na strzelnicę.
Czad.
Najpierw zapytamy mamę o zdanie,
zgramy to z twoim planem lekcji. Może w czasie ferii.
Maddie, muszę odebrać telefon z pracy.
Zadzwonię później, dobrze?
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
-Pa. -Pa.
Bosch.
Chcę tylko powiedzieć, że świetnie się bawię w gronie rodziny,
mam nadzieję, że ty też.
Wiesz, Waits, dziś jest dobry dzień na poddanie się.
Co o tym sądzisz?
Chcesz mnie nabrać na świąteczny klimat.
Chcę to zakończyć tak, żebyś przeżył.
Daj spokój. Obaj wiemy, jak to się skończy.
Tylko ty i ja. Jesteśmy jak dwie krople wody.
Ja zabijam. Ty zabijasz.
Nie musi do tego dojść. Możemy się spotkać. Wybierz miejsce.
Detektyw Bosch, wydział zabójstw, Hollywood.
Potrzebuję pomocy w namierzeniu telefonu.
Potrzebuję danych do formularza.
Nie mam czasu na nakaz.
Chodzi o sprawę Waitsa. Wyjątkowe okoliczności.
Proszę się skontaktować z zastępcą szefa policji Irvingiem.
Bosch.
Namierzyliśmy telefon.
Glendale Boulevard, między Fletcher Drive a Waterloo Street,
dzielnica Silver Lake.
Dzięki.
Mówi, że znalazł to na ulicy, przy krawężniku.
Wypuść dzieciaka. Nie ma z tym nic wspólnego.
Te kości znajdują się pod Paryżem. Kto by na to wpadł?
Co myślisz o tych zdjęciach? Wyglądają na nowe.
Myślę, że Waits wyjechał na jakiś czas do Europy.
Kiz, udało ci się coś znaleźć w związku z paszportem?
Nic. Jeśli Waits był we Francji, to pod innym nazwiskiem.
Dobra, dzięki.
Bosch.
Kiedy przyjechałaś?
Dziś rano.
To od Maddie. Wesołych Świąt.
Chciałem tam być.
Ale cię nie było.
Przyjechałaś tu się mnie czepiać?
Nie schlebiaj sobie. Przyjechałam grać w karty.
Magnat z Bel-Air słyszał, że daję czadu w Vegas.
Chce się ze mną zmierzyć.
No to ma kłopoty!
"Prednizon".
Nie... Davidzie?
Davidzie?
Co, mamo? Co się dzieje?
-Skończył mi się prednizon, do cholery! -Mamo!
Przepraszam, ale naprawdę się skończył.
No ale co ja mam zrobić?
Możesz iść do apteki, kochanie?
Proszę.
Tak, jasne.
Dobrze.
Katakumby w XVIII-wiecznym Paryżu
Byłam w katakumbach w Paryżu. Nad wejściem jest ostrzeżenie:
"Stój, wkraczasz do Imperium Śmierci".
Znalazłem tę książkę w mieszkaniu Waitsa.
To zdjęcia z tej strony.
Znaleziono ciała pozostałych siedmiu ofiar?
Nie.
Może je zachował.
Może tworzy własne katakumby i umieszcza w nich kości.
Wciąż do ciebie wydzwania?
Tak.
Jesteś dla niego przyjacielem, przeciwnikiem, bratem.
"Dwie krople wody".
Tak powiedział. "Dwie krople wody".
Dużo ryzykuje, dzwoniąc do ciebie. To go kręci. Wykorzystaj to.
Staram się.
Na razie nie popełnia błędów, nie zdradza absolutnie nic.
Ani pochlebstwa, ani podstępy nic nie dają.
Może musisz opracować scenariusz następnej rozmowy.
Macie w zespole profilera, speca od behawiorystyki?
Zespół pościgowy kogoś ma. Po co mi on?
Najlepszy profiler to ty.
Harry, mówiłam ci. Gram w karty.
Muszę już iść. Otworzysz prezent od Maddie?
Robiony na zamówienie.
Urocze, naprawdę.
RECEPTY
Oczywiście.
OBŁAWA NA SERYJNEGO MORDERCĘ
POLICYJNA INFOLINIA
Idziemy tam, Waits. Pamiętaj, o czym rozmawialiśmy.
Pamiętam.
Wsadzisz mnie do bagażnika i już nigdy nie zobaczę słońca.
Jerry, co to jest?
-Co? -Na twoim komputerze.
Nagranie z wyjazdu terenowego z Waitsem.
Cofnij.
Idziemy tam, Waits. Pamiętaj, o czym rozmawialiśmy.
Pamiętam.
Wsadzisz mnie do bagażnika i już nigdy nie zobaczę słońca.
Bagażnik.
Jaki bagażnik?
Cholera, przyda się nakaz.
Do bagażnika? Co jest, Harry?
Nie zauważyłem.
"Bagażnik" to miejsce, gdzie zamykano dzieci.
Myślę, że Waits też tam czasem bywał.
To jest to podobieństwo, o którym mówił.
To nas łączy. Sierociniec McClaren Youth Hall.
Według prawa jazdy Waits ma 43 lata.
Załóżmy, że ma mniej więcej tyle.
Potrzebujemy nazwisk
z lat 1970-1990.
On będzie wśród nich. Ja też.
Potrzebują panowie nazwisk i akt wszystkich chłopców,
z 20 lat?
Szukamy tylko jednego. Jak go znajdziemy, oddamy akta.
-Macie ciężarówkę? -Słucham?
Dokumenty z lat 70. i 80. są papierowe.
Tysiące teczek.
Dziesiątki pudeł z aktami.
Trudno, poprosimy.
Zastępca Irving.
Mówiłeś, że mam dzwonić, jak będę czegoś potrzebował.
Czego ci potrzeba, detektywie?
Vana albo ciężarówki. I ludzi do noszenia pudeł.
Wyślij mi adres.
Harry, chłopcy byli spisywani według daty przybycia.
Przez 20 lat uzbierało się 8000 akt.
300 łóżek. Dzieciaki przychodziły i odchodziły.
Nie wszystkie, niektóre mieszkały tu długie lata.
Chodzi nam o białych chłopców. To zawęża poszukiwania.
Poproś zespół pościgowy, przejrzą to w jeden,
góra dwa dni.
Nie korzystamy już z tego pomieszczenia.
Drakońskie kary nie są już stosowane.
To po co trzymacie tam materac? Na wszelki wypadek?
Byłoby dobrze, detektywie,
gdyby ograniczył się pan do sprawdzania magazynu.
Coś panu powiem. Mieszkałem tu.
Tu się wychowałem
i gdybym mógł, spaliłbym to miejsce.
Gówniarzu!
Gdzie jest pudło z 1978 roku?
Willeford, gdzie jest rok 1978?
Tutaj.
1983.
A ty co, Sherlock Holmes? Wynieśliśmy 53 pudła,
a ty zajrzysz do jednego i znajdziesz Waitsa?
Nie Waitsa.
OŚRODEK DLA NIELETNICH McCLAREN HALL BOSCH, HIERONYMUS (HARRY)
Davidzie, gdzie jesteś?
Tutaj, mamo.
Gdzie byłeś?
Tutaj. Patrzyłem, jak śpisz.
Mogłeś mnie obudzić. Teraz nie zasnę.
Byłeś w aptece?
Tak, ale nie kupiłem prednizonu.
Dlaczego? Nie mieli?
Potrzebuję lekarstw.
Mam coś o wiele lepszego.
Co takiego? Lekarz przepisał prednizon.
Mamo, mam nadzieję, że cię nie rozczarowałem.
Oczywiście, że nie. O czym ty mówisz?
Zawsze starałem się tobą opiekować.
Wiesz o tym?
Oczywiście. Jesteś dobrym synem.
Jak tylko u nas zamieszkałeś.
Nie wiem, co bym zrobiła bez twojej opieki.
Czy coś się stało?
Tylko tobie na mnie zależało.
Całe moje życie.
Uratowałaś mnie.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, synku.
Daj buziaka.
Nie, Davidzie.
Nie chcę tak nisko. Podnieś mnie.
Połóż to z tyłu.
Davidzie, nie.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski MUS (HARRY)