Proszę bardzo.
Horace Tapscott.
Grał na... saksofonie?
Na pianinie i sprawiedliwości.
Brzmi awangardowo.
Pewnie nie wydawało go Blue Note.
Chcę znaleźć coś, co polubisz.
Nawet nie mam gramofonu.
Gdy zamknięto kluby na Central Avenue,
Tapscott założył The Pan African People's Arkestra.
Samodzielnie podtrzymywał scenę muzyczną Leimert Park przez lata.
Mój ojciec słucha jazzu, Harry.
Ja wolę Ozomatli i Los Lobos. Nie obraź się.
Nie jestem twoim ojcem i lubię Los Lobos. Nie obraź się.
Przepraszam.
Druga kobieta?
Dziewczyna.
Wmawiaj to sobie.
Gdzie jesteś? Nie czekaj.
Zajmie mi to jeszcze chwilę.
Kolacja była pyszna.
Mogę cię odwieźć do domu?
Za daleko. I jest późno.
Jutro mam szalony dzień.
Codziennie masz szalony dzień.
Jest mój Uber.
Jedź do tej dziewczyny.
Patrz w prawo. Jedź wolniej.
Nie chcę prowadzić jak staruszka.
To niebezpieczne ulice, ale świetnie ci idzie.
Naprawdę świetnie.
Wczoraj wróciłeś jeszcze później.
Patrz na drogę.
Słyszałam, jak wchodziłe o 3.
Chcesz mi dać szlaban?
Mogę?
Patrz dalej, a nie przed samą maskę.
Na koniec zakrętu, nie na początek.
Anita Benitez nie ma Facebooka.
Prokuratorzy starają się nie ujawniać życia prywatnego. To ryzykowne.
Patrz na drogę, Maddie.
Trzymaj się prawej strony.
Ręce w dobrej pozycji.
Doskonale.
Świetnie ci idzie.
Już się uspokój.
Też cię kocham. Do zobaczenia.
Harry, tak?
Tak.
Phil Gentry.
Dobrze, że na ciebie wpadłem.
-Cześć, Maddie. -Cześć.
Maddie lubi siatkówkę? Słyszałem, że świetnie jej idzie.
Dobrze się bawi.
Becca jest rozgrywającą.
Przyjaźnią się. Namówiła ją na wstąpienie do drużyny.
Chcę, byś wiedział, że wszyscy rodzice
cię podziwiają.
Nigdy nie było tu ojca policjanta.
To znaczy,
ojca, który jest...
Potrzebna przysługa?
Tak...
Jechałem za szybko na odcinku między Trzecią a Larchmont.
Tak jak wszyscy.
Tam jest 55 km/h.
I ja tam zwalniam.
Ale taki policjant na motocyklu stał tam z suszarką
i tak się zastanawiałem.
Dziękuję.
Chcę, byś ty tu dowodził.
To miejsce zbrodni, póki się nie okaże inaczej.
Zarządca.
Ofiara to mężczyzna
około 50-letni,
biały.
Jezu.
Upadł na głowę.
Patrz, nie zgaduj.
Tożsamość?
Rhodes rozmawia z zarządcą.
Otwarty teren, łatwo dostępny,
z monitoringiem od ulicy.
Kamera była zwrócona w inną stronę.
Co za niespodzianka.
Popytam sąsiadów.
Rhodes.
Detektywie.
Co to, u licha, jest?
Ofiara mieszkała na piętrze.
To był prosty skok.
Nazwisko - Gunn.
Obiecałeś temu dupkowi pomoc?
Nie chciałem go opieprzać przy Maddie i jej koleżankach.
Załatwiłem to.
Lepiej powiedz Maddie, że tata jej przyjaciółki
dostanie nakaz za 30 dni.
-Aż tak się nie przyjaźnią. -Tylko mówię.
Ta autopsja była zupełnie niepotrzebna.
Kiedy się nauczysz?
-Co? -Nie strój się do kostnicy.
Ubieraj się jak ja.
-Bosch. -Robertson.
Mamy tu skoczka.
W jego aktach jest adnotacja:
„Wezwać Boscha”.
Nazwisko?
Gunn. Edward James.
Gdzie on jest?
U siebie.
-Na ulicy... -Już jedziemy.
O co chodziło?
Lato 2008.
Ofiarą padły dwie prostytutki
pracujące dla tej samej agencji. Zabite w podobny sposób.
Porwane, torturowane,
ciała wyrzucone na ulicę.
Jesteśmy partnerami siedem lat,
a nigdy nie mówiłeś o Gunnie.
Pracowałem nad tym z kimś innym.
Byłeś w jego aktach.
Tak czy siak,
Gunn nam pasował na mordercę w tych przypadkach i innych,
ale O'Shea miał zostać prokuratorem okręgowym.
Nie wniósł oskarżenia, bo nie miał pewności.
Nie powiedziałeś mi o seryjnym mordercy.
Nie było okazji.
A tamtej nocy?
Trafił na salę wytrzeźwień.
Sprawdzałem, czy chce się przyznać i oczyścić sumienie.
Był zalany.
Gdy wróciłem rano, już go nie było.
-Ktoś wpłacił kaucję. -Kto?
Nie wiem.
Panowie.
Młody myśli, że to samobójstwo.
Jest liścik.
I chyba wypił sporo dla kurażu.
Ma nie wyciągać pochopnych wniosków.
„Detale pełny obraz ukażą.
A pełny obraz - detale”.
Mój partner to Yoda.
Yoda, śmoda. Oprowadź ich, żeby mieć to z głowy.
To męska torebka?
To mój zestaw do zabójstw, odwal się.
Żona mi dała, gdy dostałem awans.
Ładniutkie.
Jasne.
Co cię z nim łączy?
Nierozwiązana sprawa.
Coś, co nigdy nie daje spokoju.
Znam to uczucie.
Miejsce upadku?
Coś blisko budynku, nie?
Owszem.
Co jest?
Napoczęta krowa pana Jasia.
Przyznał się do winy.
„Przepraszam”.
To wyrzuty sumienia, nie wyznanie winy.
Może się upił i wypadł z balkonu.
-Tak mówi mój partner. -Pierce!
Co znowu?
Ile było ofiar, od kiedy go wypuściłeś?
Bosch.
Chcesz się z nami czymś podzielić?
Nie, dzięki.
Baw się dobrze.
Zawsze.
Jak stoimy z Meadowsem?
Autopsja potwierdza tożsamość
i że nadużywał opiatów.
Szukamy graficiarza. Może coś wie.
Muszę wydać nakaz przeszukania przechowalni.
Jak Bosch?
Zajęty sprawą Hollanda.
Wiesz, jaki on jest.
Nie unikaj tematu.
Nie to miałam na myśli.
Co ze sprawą O'Shei?
Harry znów jest na świeczniku.
Zdaje sobie z tego sprawę.
W jego stanie chyba mu się to podoba.
W jakim stanie?
Nieznośnym.
Zrzędliwym.
Nie mam wpływu na jego nastrój.
A mógłbyś.
Ale rozumiem, że nie chcesz.
Detektywie.
Znalazłem tego graficiarza.
Thomas Niese, ksywa Sharkey.
Wiele wykroczeń na koncie.
Świetnie, Edge. Dzięki.
Kupisz mi browca?
Ile masz lat?
Mam forsę.
Kup mi browca, zabawimy się.
Nie dotykaj tego.
-Nie dotykaj. -Stary.
Nie jak prowadzę.
Serio? Tym się przejmujesz?
Otwartym alko?
Dokąd jedziemy?
Skręć w prawo.
Tu, za śmietnikiem.
Tu?
Tak.
Możemy iść na tył?
Dobra.
Jasne.
Drogi samochód.
Masz dobry gust.
Co jest?
Jezu, co jest?
Uciekamy!
Kup se nowego laptopa, frajerze.
Ten jest do bani.
Uciekamy.
17 listopada godz. 2.06 rano
Proszę otworzyć.
Zaraz będzie mój prawnik.
Dobrze.
Zniszczcie choć jedną rzecz,
to pozwę was i całą policję Los Angeles.
Proszę bardzo.
Taki z ciebie cwaniak?
Owszem.
Hej, koleś.
Mówię wam, tylko coś zadrapiecie...
Spokojnie, panie Holland.
Zamknij się...
Zabieraj to.
Urocze.
O co chodzi z tym zeznaniem pana Hollanda?
Już mieliśmy wychodzić.
Kamera była wyłączona. Byłem ostatni, bo dawałem mu kopię
nakazu przeszukania przy drzwiach.
Widział to pan, Fowkkes?
Nie, rozmawiałem przez telefon
w innym pokoju.
Pan Holland pytał mnie, czy coś znaleźliśmy.
Powiedziałem, że nie, a on na to, że nigdy nic nie znajdziemy.
Sądzi, że jest niewinny.
Ton głosu sugerował co innego.
Ton głosu?
Wysoki sądzie.
Niech mówi. Jakim tonem?
Kpiącym. Wtedy jeszcze
pan Holland nie był podejrzany, więc zaryzykowałem.
Powiedziałem: „Zrobił pan to".
A on na to: „I jeszcze mi się upiecze”.
Nikt inny nie słyszał tej rozmowy
poza Boschem.
Powiedział jeszcze coś.
Słuchamy.
Spojrzał na mnie i rzekł:
„Jestem bogiem w tym mieście.
A z bogami się nie zadziera".
To absurd.
Detektyw Bosch jest znany
-z niesubordynacji. -Gdy oskarżony
sam przyzna się do winy poza salą sądową, można wykorzystać to
przeciwko niemu.
Ona ma rację.
Detektyw Bosch wymyślił tę całą rozmowę.
Może pan podważyć wiarygodność świadka.
Przysięgli zdecydują. To jest proces.
Proszę nawet nie próbować
zablokować zeznań detektywa Boscha.
Oddalam wniosek.
Raport śmierci Gunna.
Powiedz Boschowi, że pominąłem to, że zostawił
odciski palców.
Niemożliwe.
Na szklance whisky.
Zawsze nosi rękawiczki.
Nie zawsze.
Widziałem, jak je zakłada.
Laboratorium nie kłamie.
Powinienem powiedzieć Billets,
ale nie jestem taki.
Opinia Robertsona o Gunnie.
Dość zwięzła.
Jak polujesz na słonie, nie marnujesz czasu na myszki.
Mówi o twoich odciskach.
Robertson chrzani. To niemożliwe.
Zobacz na komputerze.
To nie tylko opinia Jimmy'ego.
To utajone odciski.
Cholera.
Zdjąłem rękawiczkę, żeby obsłużyć telefon.
Wysłałem do O'Shei zdjęcie liściku. Pewnie przesunąłem
szklankę, żeby je zrobić.
Pewnie był z siebie dumny?
Tak.
Ale pominął to w raporcie.
Jedziesz do miasta?
Próba z Annabelle Crowe. Jak nakaz Meadowsa?
Prawie gotowy.
Nie piszesz powieści.
Przysięgłych zdziwi, czemu dopiero po roku zadzwoniłaś na policję.
Wstydziłam się.
Andrew Holland to ważna osoba w mojej branży.
Dlatego nikomu nie pokazałaś siniaków
i wykasowałaś wiadomość głosową?
Myślałam sobie,
że może coś mi się pomyliło.
Ludzie w Hollywood mają różne fetysze.
Może zachowałam się jak cnotka
i za bardzo się przejęłam.
Kolacja, drinki,
potem dom Andrew Hollanda.
Wydawało się to normalne.
Tak.
Wzięliśmy ekstazy
i w końcu zdjęliśmy ubrania.
-Za twoim przyzwoleniem? -Tak.
Ale nie chciał, bym ja go dotykała. Chciał wszystko kontrolować.
Stanął za mną.
Objął rękami moją szyję
i ścisnął.
Nie mogłam oddychać.
Kazałaś mu przestać?
Próbowałam, ale nie mogłam.
Nie mogłam mówić.
Chciałam się wydostać, ale był zbyt silny.
Potem on...
Wszedł we mnie
i nic nie mogłam zrobić.
A potem?
Nic.
Zemdlałam.
Obudziłam się w jego łóżku sama. Naga na pościeli.
Słyszałam prysznic.
Moje ubrania były w worku.
W czarnym worku na śmieci obok drzwi sypialni.
Moja torebka była pusta.
Znalazłam telefon, ale kluczy nie.
Zaczęłam się ubierać, gdy zakręcił wodę pod prysznicem.
Złapałam worek i uciekłam.
Biegłam po podjeździe, przez bramę i...
Schowałam się w cieniu
i ubrałam.
Szłam aż złapałam
zasięg w komórce i wezwałam taksówkę.
Czemu nie policję?
Już mi się nagrał na telefonie.
Pytał, dokąd poszłam i powiedział, że zapomniałam kluczy.
Przeprosił, że go poniosło i że...
myślał, że lubię takie rzeczy i...
Chciał mnie zadowolić.
Wytłumaczył, dlaczego wziął prysznic po tym jak cię dusił?
Co oznaczał worek na śmieci?
Pusta torebka?
Nie wiem.
Pozbywał się dowodów.
Myślał, że nie żyjesz.
Bosch.
Niech sama to opowie.
Chciałam o tym zapomnieć.
Ale jak przeczytałam o jego aresztowaniu w sprawie zabójstwa Donatelli Spear,
pomyślałam,
że gdybym coś powiedziała, to może by nadal żyła.
Pewnie nie.
Tacy ludzie
nie przestają,
póki mogą.
Ciesz się, że to nie byłaś ty.
Jaki on był?
Bosch? Nakręcony.
Chciał rozmawiać z tym głupkiem.
Mówił, że Gunn był zbyt pijany.
Był nieprzytomny.
Było mi go żal.
Gdy dzwoniłem, Gunn był przytomny.
Inaczej nie dzwoniłbym tak późno.
Wcześniej też mu mówiłeś?
Tak.
Niech pomyślę.
Trzy, cztery razy na mojej zmianie.
J. Edgar.
Koroner uznał, że Gunn został zabity.
Ktoś trzymał go za kostki w powietrzu i puścił.
Gratulacje.
Czyli pewnie nie wybronię Harry'ego z tych odcisków palców.
To pewnie wypłynie.
Na pewno.
Drogie panie.
Na Boga, nie pij tego. Oszalałeś?
To kawa Crate'a.
Smakuje wyciąg z temperówki.
Boże!
Proszę.
Zabierz.
Dobra, Jerry.
Nie mów nikomu.
Kenijska.
Muszę ją chować
przed plebsem.
Jasne.
To, drogi kolego,
postawi cię na nogi.
Twoje jelita mi podziękują.
Chwycił to tak...
Czy tak...
Po co na to patrzysz?
Gunn został zamordowany.
Upadek był dziwny.
Martwisz się o moje odciski?
A ty nie?
Jak Crowe?
Nie wiem. Czegoś nam nie mówi.
O Hollandzie, czy o niej?
O czymś pomiędzy.
Benitez się zgadza?
Myśli, że nie odpuszczam tym, którzy się wywinęli.
-Spostrzegawcza. -Wal się.
Każdy policjant ma inne
potrzeby i wartości.
Wartości i punkt widzenia.
Są wyjątkowe...
Proszę.
Mogę na chwilę?
Oczywiście, proszę.
Daj znać, jak Harry będzie patrzył albo tu podejdzie.
Co się dzieje?
Wszystko dobrze?
A co? Wydaję się nieswój?
Trochę bardziej niż zwykle.
DONATELLA SPEAR PODJEŻDŻA DO HOLLAND GATE
Wybacz, dużo się dzieje.
U mnie również.
A między nami?
Przyjrzę się Annabelle Crowe.
Byłam tego pewna.
To w porządku.
Cholera.
Też to mówię.
Samowolka to nie styl Harry'ego.
Tak jak zabawa w anioła zemsty
Zmienił się od rozwiązania sprawy zabójstwa mamy.
Jej zabójcy się upiekło.
Edwardowi Gunnowi też. Co najmniej dwa zabójstwa.
Veronikę Allen uniewinniono.
Harry bywa dziwny, ale nie jest mordercą...
Zgadzam się. Ale kłamie co do odcisków.
A może i w innych sprawach.
Cholera.
Robertson to dobry detektyw.
Tak jak Harry.
Stara szkoła, jest zawzięty.
Gdyby Harry znalazł twoje odciski na miejscu zbrodni...
Idzie tu.
-Rozumiesz? -Tak.
Dobrze.
Proszę.
Muszę jechać po córkę.
Mam podpisany nakaz, więc rano pojadę do sądu.
Spotkamy się na miejscu.
Dobrze. Ja wychodzę.
Dobrej nocy.
Rick Jackson był partnerem Harry'ego podczas śledztwa w sprawie Gunna.
Przeniósł się. Cztery lata z Boschem i się wypalił.
-Uciekł do Venice Beach. -Serio?
Porównamy blizny.
Musisz trzymać to w tajemnicy.
Bądź o krok przed Robertsonem i dowiedz się, co tu się dzieje.
Miałeś rację.
Zobacz.
Gunn zaparł się tutaj, żeby go nie wypchnięto.
Nie ma śladów przy drzwiach
na balkon.
-Bo on... -Tu by walczył,
by nie zostać wyrzuconym.
Ale nie dał rady.
Ile miał promili?
Śladowe ilości. 0,09 promila.
Nie mógł urwać mu się film.
Nie.
Może ktoś mu pomógł.
Stąd dotąd.
Masz dokumentację?
Chwyt obezwładniający poznałeś w akademii?
Trudno to opanować.
Jak zrobisz to źle, możesz kogoś udusić.
Na plecach podejrzanych często są takie ślady.
Pomyśl, jak wygląda ten chwyt,
jedna ręka na szyi, druga na plecach.
Żeby kontrolować nacisk na szyję kątem nachylenia ręki.
Te półkola
to urazy spowodowane dużymi zegarkami,
które lubią starsi policjanci.
To glina powalił Gunna,
zaciągnął go na balkon i zrzucił?
Nie na pewno.
W wojsku też uczą sztuk walki.
Można to znaleźć w internecie.
Lub glina w pewnym wieku.
Tak.
W moim wieku.
Jezu.
To niby wciąż LA, a czuję się jak w Kalkucie.
Podziały społeczne.
Założymy się, że okna tych apartamentów wychodzą
na drugą stronę?
Patty,
mój partner, Harry Bosch.
Wybacz spóźnienie.
Wodociągi kopią dziury
i sprawdzają ludzką cierpliwość.
Powinien pan mieć apkę z korkami.
Wybuchłaby mu czaszka.
Może wejdziemy.
Jakie tu są zabezpieczenia?
Trzeba okazać dokumenty. Ale odradzamy trzymania tu kosztowności.
Co tydzień trzeba przedłużać.
Popyt jest ogromy.
Meadows, 1901.
Właśnie mieliśmy opróżnić kosz
i dać go komuś innemu.
-Tutaj. -Dziękuję.
Porucznik Grace Billets?
Tak.
-Grace Billets. -Witam.
Grace Billets.
-Proszę usiąść. -Dziękuję.
-Napije się pani czegoś? -Nie.
Do rzeczy.
Mamy 45 minut, więc proszę o zwięzłość.
Postaram się.
Na początek coś łatwego.
Proszę o sobie opowiedzieć i powiedzieć nam, dlaczego zasługuje pani
na rangę kapitana?
Mój ojciec był gliną.
Mój wuj pracował w oddziale w Valley.
Urodziłam się tutaj i dorastałam i nadal tu mieszkam,
więc jako mieszkanka
rozumiem tę okolicę.
Życie człowieka zawarte w koszu na śmieci.
Jego żołnierski kufer.
Nie.
To skrzynia Pelican.
Używają jej byli żołnierze,
a nie młodzi rekruci.
Trofeum myśliwskie.
WSZYSTKO, CO ZOSTAŁO PO ABHEKU HUSSENIM
Jest drugie dno.
Był na wielu misjach.
W Iraku,
Afganistanie.
Jeździł też jako najemnik.
Dziewczyna.
Są tacy pewni siebie.
Muszą być.
Dopiero później tracą tę pewność.
Wiesz, jak się pozbyłem dziar na knykciach?
Nie.
C-H-W-Y-Ć,
M-O-C-N-O.
„Chwyć mocno”.
Co chwycić?
Życie.
Wszystko.
Wszystko, co pomogłoby mi nie pójść na dno.
Byłem dzieciakiem.
Taki sam mieli rybacy w San Pedro.
Byli marynarze.
To dewiza marynarzy?
Tak.
Kilka lat później zaciągnąłem się do armii.
Sierżant go zobaczył i się wkurzył.
Nie życzył sobie morskich tatuaży u swoich chłopców.
Kazał mi pójść za baraki
i walić w ścianę
aż moje knykcie przypominały mielone.
Gdy się zabliźniły,
kazał mi wrócić
i robić to samo.
I znów.
To chore.
Zgadzałem się na to.
Byliśmy pewni siebie.
Stres to ważny czynnik.
Frustracja powolnym działaniem wymiaru sprawiedliwości.
Ale jak się mówi ludziom co i po co mają coś zrobić,
większość reaguje pozytywnie i przewyższa oczekiwania.
Ostatnie pytanie kontekstowe.
Porucznik, pani podwładna
utrzymywała stosunki intymne
z detektywem.
Detektyw przychodzi do pani
i mówi, że zakończenie romansu przeszkadza jej w pracy
i w otrzymaniu awansu.
Co by pani zrobiła?
-Hej. -Mam dużo pracy z matmy.
-Jak trening? -Super.
Nauczyłam się wbijać igłę.
Słucham?
Ataku od tyłu.
Krótki set za centrum, żeby zmylić blokujących.
A, tak, jasne.
-Kiedy dasz mi go poprowadzić? -Jak dostaniesz odznakę.
Kurczak czy burger?
Mama się martwi, że źle mnie karmisz.
Kurczak jest zdrowy.
Chcę podwójnego burgera i frytki z sosem.
Pełen przekrój piramidy żywienia.
Ta przysługa dla taty Bekki...
Co z nią?
Fajne dziewczyny traktują mnie inaczej.
A jak cię traktowały?
Jak nowy narybek.
-Czemu nie mówiłaś? -Nie było okazji.
Ale teraz jest lepiej.
Czasem ojciec policjant jest do bani, a czasem wymiata.
Nieważne jest to, co myślą fajne dziewczyny.
Wiem.
Jest moim inspektorem Javertem.
Nieugięty w pogoni za fałszywą sprawiedliwością.
Cały ciężar zepsutego systemu został złożony na moich barkach
przez nieudolną prowokację.
Nędznicy.
Sterling Hayden w Ojcu Chrzestnym.
-Nazwisko postaci? -Kapitan McCluskey.
-Dudley Smith. -Tajemnice Los Angeles.
To twój Porfiry Pietrowicz.
-Zbrodnia i Kara. -Źle.
Raskolnikow był winny, a nie niesłusznie oskarżony.
To nie fair.
Dlatego to takie pociągające.
Niewinny bohater,
czyli ja, wciągnięty
w tani kryminał
przez samozwańczego oskarżyciela i kata.
Ale w ostatnim akcie nastąpi zwrot akcji
i wszystko się wyjaśni.
Skurwysyn.
No przestań.
Dosłownie.
Jego matkę zabił klient.
Harry Bosch ma zemstę we krwi.
A mnie ciarki przechodzą.
Jak każdy czarny charakter,
Bosch widzi świat przez wąską dziurkę zniszczonego dzieciństwa.
Chce uratować swoją matkę.
Chce ukarać mordercę.
Widzi we mnie wszystko to, co go wkurza.
Sukces, seksualność
i lekceważenie jego autorytetu.
O tym będzie twój kolejny film?
To taka klisza, że nikt nie uwierzy.
Ja bym uwierzyła.
To nie jest klisza.
Chcesz w nim wystąpić.
Chyba że będę musiała wyruchać glinę.
Nie.
Sam się wyrucha.
Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi
Na środku dużego koła,
Które reprezentuje boga znajduje się źrenica.
„Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi”.
STRZEŻ SIĘ, STRZEŻ SIĘ, BÓG WIDZI
UCZEŃ HIERONIMA BOSCHA
BOSCH, TRZECIA TABLICA
SIEDEM GRZECHÓW GŁÓWNYCH
Harry.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski go dzieciństwa.