EPISODE 4
ANG DAHILAN KUNG BAKIT KINATATAKUTAN MO ANG KAMATAYAN
Nasaan ba ang nanay niyan?
Anak ko.
Pasensiya na.
Tahan na, anak. Halika rito.
Pasensiya na kayo.
Pasensiya na talaga.
Tahan na.
Pasensiya na po kayo.
Ang pera ko.
Ang sampung bilyon ko.
Siya siguro ang nanay ng batang 'to.
Ang sagot ay "November 19, World Day for the Prevention of Child Abuse."
Alam n'yo ba na kada limang minuto,
may isang batang namamatay dahil sa pang-aabuso?
Bakit hindi ka manahimik at matulog na lang?
Ni hindi ako makapagkape dahil sa 'yo!
Ano'ng problema niya?
- Nandito ka na pala. - Pakainin mo 'yan.
Bakit ka nakahiga?
Oras na para kumain.
Mukhang mabait naman ang tatay.
Hoy, baliw ang asawa mo.
- Alam mo ba 'yon? - Hala.
Apat na buwan nang expired 'to.
Hindi naman nakamamatay 'yan.
Siguro nga.
Hindi mo naman malalasahan 'to.
Bakit ganito ang mga taong 'to?
Kain na. Masarap 'yan.
- Ang sarap. - Ayokong kumain.
Ayoko!
Pambihira naman.
Lunukin mo ang pagkain.
Bakit ba hindi ako makapagpahinga sa bahay?
Nakakapikon ka na!
Bakit nandito na naman ang pulis na 'yan?
Ano? Pulis?
Pulis?
Teka nga.
Kasama ko po ang child protective services
dahil sa report ng child abuse sa inyo.
Ano? Child abuse ba kamo?
Anong report?
Nagsumbong ang pediatric hospital
dahil may nakita silang mga senyales ng pang-aabuso sa katawan ng bata.
Ano?
Kukumpirmahin lang namin.
Padaan po.
Heto.
Bakit naman nila sasabihin 'yon?
Titingnan ko lang ang sanggol.
Parang nabali yata ang tadyang ko.
Sobrang sakit din ng puso ko.
Mahal.
Bakit naman nila tayo pag-iisipan ng gano'n?
Mukha bang binubugbog namin ang sarili naming anak?
NATIONAL CENTER FOR CHILD WELFARE
Sa child welfare din ako nagtatrabaho.
Baka nagkamali lang sila.
Sumusunod lang kami sa panuntunan.
Oo nga. 'Wag po kayong magalit.
Sige.
Sa susunod na bahay na tayo.
'Wag n'yo 'kong iwan!
Naku, ang lakas niyang umiyak.
Nahihirapan na sa 'yo ang mama mo.
Tulungan n'yo ko!
Tulong!
Pasensiya na sa abala.
Ano'ng ginawa ko para isumbong ako sa mga pulis?
Sino ka ba sa akala mo?
Alam mo,
wala nang magandang nangyari sa 'kin magmula nang ipinanganak ka.
Kasalanan mo 'to.
Bakit walang memory orb 'yong sanggol?
Kasi wala naman siyang alaala
o kahit anong abilidad.
Ni hindi ko alam ang pangalan ng bata
kasi walang tumatawag sa pangalan niya!
May may gano'ng mga magulang?
- Kapag may anak ka na, dapat... - Dapat ano?
Walang kasiguraduhan sa buhay.
Hindi mo nga pinahalagahan ang buhay mo.
Wala kang pakialam sa buhay at pinili mo na lang mamatay.
Pero ang sanggol na 'yon,
wala siyang pagpipilian.
Marami pang gano'n sa mundo.
Buwisit!
Punyeta.
Sige.
Barilin mo na 'ko.
Bakit ka ba nagmamadali?
Barilin mo na 'ko!
Gustong-gusto mabuhay ng mga tao pag namatay na sila.
Pero no'ng buhay sila, hindi.
Barilin mo na 'ko.
Naririnig mo 'ko, di ba?
Wala ka namang pakialam kahit ano pa ang gawin ko.
Oo.
Wala akong pakialam sa gagawin mo.
Ano?
Bakit wala?
Sa nakikita ko sa 'yo,
mamamatay ka talaga kahit gaano ka pa magsumikap.
Pero kung ikaw ang papatay,
makikialam ako.
Ano'ng akala mo sa 'kin?
Bakit naman ako papatay?
Hindi mangyayari 'yan
kaya magpatuloy na tayo sa susunod kong buhay.
Sige, kung 'yan ang gusto mo.
Kailangan kong mahanap ang pera.
Anong araw ba ngayon?
Nasaan ang cellphone ko?
Heto.
"April 6, 8:45 p.m."?
Makukumpiska na ang pera sa loob ng 15 minuto.
Nasaan ba 'ko?
Pasensiya na!
Pasensiya na.
Ayos lang.
Buwisit.
Sandali!
Sandali lang!
Sandali lang. Kukunin ko lang ang gamit ko.
1-2-0-1.
Akin 'to.
Maraming salamat!
Muntikan na 'yon.
Ang guwapo mo naman.
Sandali.
Bakit ang ganda ng boses ko?
Model siguro
ang lalaking 'to.
Halika na.
Ako si Jang Gon-u, 24 taong gulang.
- Maligayang kaarawan, Geon-u! - Mula pagkabata,
marami nang nagkakagusto sa 'kin dahil sa hitsura ko.
Madalas, ako ang unang crush ng mga dalagang
gusto ng ibang mga lalaki.
Madali lang sa 'kin ang pera salamat sa hitsura ko.
Pumasok ako sa pagmomodelo para may pantustos sa buhay.
Mayaman na, guwapo pa.
Wow!
Ginto.
Ang daming pera ng batang 'to.
Ang ganda.
LIMANG BUWANG SANGGOL, PATAY! MGA MAGULANG, ARESTADO
Nabigyan din sa wakas ng hustisya ang sanggol.
Ilang taon kaya silang makukulong?
Kung puwede lang sana akong tumestigo.
Mga tarantadong 'to.
"Mamamatay-tao, gumagala pa rin."
"Panununog."
"Aksidente sa trapiko."
Paano kaya mamamatay ang taong 'to?
Panununog?
Aksidente sa trapiko.
Baka naman may malalang sakit siya.
Ang sakit sa ulo!
"Seok-jin."
Sino ka naman?
- Hello? - Pupunta ka, di ba?
Saan?
Saan pa? E di sa VIP party na pupuntahan natin ngayong gabi.
- "VIP party"? - Oo.
Bilisan mo.
Ang gaganda ng mga babae ngayon dito.
Magagandang babae?
Oo nga, mas mabuting nasa party ako
kaysa mag-isip tungkol sa kamatayan.
Sige, papunta na 'ko.
Sabi nga nila, isang beses ka lang mabubuhay.
Cheers!
- Tagay! - Cheers!
Sanay naman akong uminom nang ganito.
Hoy!
Naparami ka yata ng ininom ngayon.
Ako? Talaga?
Kaya naman pala. Buwisit.
Nandito ang host ng party ngayon.
Kapag natuwa siya sa 'yo,
baka maging model ka ng Taekang.
- Taekang? - Oo.
Salubungin natin ang host ng party ngayon,
si CEO Park Tae-u.
Sir.
Masaya akong makita ka.
- Ang tagal na nga. - Kaibigan ko po.
Model siya.
- Talaga ba? - Opo, sir.
Guwapo nga siya.
Sandali lang.
Nagkakilala na ba tayo?
Ewan ko.
Hindi ako sigurado.
- Sigurado akong... - Hala.
Nagkakilala na tayo.
Lasing na yata siya.
Mag-enjoy lang kayo.
Sandali...
Bahala ka.
Kalimutan na lang natin 'yan...
Mag-party na lang tayo!
Hoy!
Bangon na.
Uy, gising.
Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?
Kuya siguro ni Jang Geon-u
ang lalaking 'to.
Uminom ka ba?
Ha? Oo, bakit?
Seryoso ba? Hoy!
Nangako kang babantayan mo ang cafe kapag pumunta ako sa US.
- Ano? - Umayos ka nga.
- Sandali. - Bangon na.
Bumangon ka na't maghilamos.
- Bilis. - Oo na.
Grabe naman 'tong kuya na 'to.
Heto.
Ikaw talaga.
Alam mong mahina ka uminom. Bakit ka nagpakalasing?
Pasensiya na.
Magtatrabaho ako ngayong araw,
pero aalis din ako bukas pag lipad niya papuntang US.
Naglilinis lang ako.
Uy, may bagong customer.
Pasok kayo!
Ikaw lang ang mahal ko.
Mahal kita.
Siya. Siya ang nobyo ko.
"Unang Pag-ibig."
"Isinulat ni Lee Ji-su."
Sandali!
Bababa ako riyan.
Sige.
Tapusin na natin 'to.
Masyado na kitang pinahirapan.
Sana maging masaya ka.
Ano po ang sa inyo?
- Isang mainit na citron tea. - Sige.
Umayos ka.
"Maraming salamat po."
Maraming...
Maraming salamat po.
Pasensiya na.
Sige.
Hoy.
May gusto ka ba sa kaniya?
Ano?
Wala.
Sandali.
Palagi ba siyang pumupunta rito?
Araw-araw halos.
Mga ganitong oras hanggang gumabi.
Araw-araw?
Kung araw-araw siyang nandito, paano ang trabaho niya?
Oo nga, balita ko manunulat siya.
- Manunulat? - Oo.
Manunulat ng nobela.
Nobela?
AUTHOR LEE JI-SU
IKAW NA NASA HINAHARAP NI LEE JI-SU, PANALO SA 15TH YEJU DAILY WRITER'S CONTEST
"Ang nanalong piyesa na Ikaw Na Nasa Hinaharap
ay inilathala bilang isang nobela.
Noong tinanong siya kung sino ang una niyang naisip matapos manalo,
ang sabi ni Ms. Lee Ji-su..."
Unang taong naisip ko?
Ang tanging taong sumuporta sa 'kin at sa pangarap ko
ay ang nobyo ko.
Kaya siya ang una kong naisip.
Ano'ng naging reaksiyon ng nobyo mo?
Marami siyang pinagdaraanan ngayon.
Hindi ko pa nasasabi sa kaniya na nanalo ako,
pero siguradong matutuwa 'yon kapag nalaman niya ang balita.
Ji-su.
Dapat na ba kitang pakawalan?
Tingnan mo ang relasyon natin.
Ayos lang ba talaga sa 'yo
na ganito tayo?
Premyo niya siguro ang laman ng sobreng 'yon.
Lalabas lang ako sandali.
Uy! Saan ka pupunta?
MGA BAGONG LABAS
IKAW NA NASA HINAHARAP
Heto. Mainit na citron tea.
Salamat.
Kanina ka pa riyan, a.
Malapit na kasi 'yong pasahan.
Siyanga pala, Ji-su.
Ano'ng nararamdaman mo sa tuwing nagsusulat ka?
Pakiramdam ko para akong nakahubad
sa harap ng mga taong nagbabasa ng nobela ko.
Ano?
Bakit naman?
Kahit kathang-isip lang ang sinusulat ko,
hindi ko mapigilang gamitin ang mga naiisip at napagdaanan ko.
Naintindihan ko na sa wakas
kung bakit sinabi ni Ji-su 'yon
nang mabasa ko ang nobela niya.
Kasi ilan sa mga eksena sa nobela niya
ay hango sa mga pinagdaanan namin ni Ji-su.
BH COMMUNICATION NEW EMPLOYEE INTERVIEW
Ms. Lee!
Heto na ang kape mo.
Salamat.
Ano'ng gagawin mo ngayong linggo?
May dalawang tiket ako para sa palabas na gusto mong panoorin.
Gusto mong sumama sa 'kin?
May gagawin ako, e.
Kung mamayang gabi kaya?
Ang sabi sa 'kin ni Tae-sik,
sikat ka raw sa mga kalalakihan sa trabaho mo.
Bakit naman niya sasabihin 'yon sa 'yo?
Iwan mo na 'ko kung gusto mo.
Ano?
Pero kung gagawin mo 'yon, habambuhay kang magsisisi.
Kasi...
mas magiging matagumpay ako kaysa mga lalaking may gusto sa 'yo.
At saka...
wala ng ibang magmamahal at mag-aalaga sa 'yo ng higit pa sa 'kin.
Ikaw ba?
Mahal mo pa ba ako?
Oo naman.
- At? - Anong "at"?
Paano kung iwan nga talaga kita?
Hindi ako papayag.
Bakit ko pakakawalan ang mahal ko?
May kasabihan, di ba?
"Kung mahal mo ang isang tao, pakawalan mo."
Puwede mong gawin 'yon.
Ano?
Kapag sinabi ng lalaki 'yan, nagsisinungaling siya.
Puwede niyang ialay ang buhay niya para sa babaeng mahal niya,
pero hindi niya ito susukuan.
Habambuhay kitang mamahalin at hindi kita pakakawalan.
Nakakatakot naman 'yon.
Halika nga.
Sige na.
Ikaw lang...
ang mahal ko.
Ako rin.
Anong ikaw rin?
Mahal kita.
Noong sinabi niya sa 'kin
na iaalay ng lalaki ang buhay niya para sa babaeng mahal niya,
pero hindi niya ito susukuan
at habambuhay niyang mamahalin,
naniwala ako.
Ano'ng tinitingnan mo?
Fountain pen.
Para saan?
Dapat bumili raw ako ng isa
pag naging manunulat na ako.
Talaga?
E di bibilhan kita kapag nangyari 'yon.
- Talaga? - Oo.
- Pangako 'yan, a. - Oo nga.
Ito ba ang pinakagusto mo?
Puwedeng pakilagay rito, "Author Lee Ji-su"?
Sige.
Noong gabing 'yon,
patago kong binili ang fountain pen na tinitingnan ni Ji-su...
Salamat. "Author Lee Ji-su."
...kasi naniniwala akong maaabot ni Ji-su ang pangarap niya.
Pero hindi ko na naibigay 'yon sa kaniya.
Tita!
Bakit ka nandito, Hui-su?
Talagang gusto nilang kumain ng tinapay kapag ganitong oras na.
Pasensiya na, mahal.
Ji-su, sumama ka na sa 'min.
Hindi na. Magsusulat pa 'ko.
Umuwi ka kaagad.
- Sige. - Bye.
Tara.
Kuya pala siya ni Ji-su.
Pinagsuspetsahan ko siya dahil nanliliit ako sa sarili ko.
Ang tanga ko.
Geon-u.
Ikaw na ang bahala sa cafe, ha.
Sige.
Kailangan kong panatilihing bukas ang cafe para kay Ji-su.
- Isa ngang... - Mainit na citron tea, tama?
Tama.
Heto na ang mainit na citron tea mo.
Hindi ako bumili ng cake.
Libre 'yan.
Fan kasi ako ng libro mo.
Paano mo nalaman?
IKAW NA NASA HINAHARAP
Nag-enjoy ako sa libro,
kaya hinanap ko ang manunulat nito.
Gano'n ba?
Salamat.
Ang totoo niyan...
May naisip rin akong ideya na gusto kong gawing nobela.
Talaga?
Tungkol saan naman?
Puwede ba akong umupo?
Sige.
Ang kuwento ay tungkol sa isang lalaking ilang beses nang nakaranas ng kamatayan.
Namatay ang lalaking 'to.
- Napunta siya sa kabilang buhay... - Ikinuwento ko sa kaniya
ang naranasan ko matapos mamatay
na parang kathang-isip ko lang 'to
nang di sinasali ang pinagdaanan namin.
...nabuhay siya ulit...
Kung paano kami nagkakilala ni Kamatayan.
At pagkatapos, 'yong bida...
Sandali.
Ano pala ang pangalan mo?
Choi...
Jang Geon-u.
Geon-u.
- Bakit? - Kung magkuwento ka kasi,
parang naranasan mo talaga ang lahat ng mga sinasabi mo.
Detalyado ang pagkakalarawan mo sa emosyon ng bida
na parang ikaw mismo siya.
Talaga ba?
Gano'n na nga siguro.
Kasi ako talaga ang nakaranas niyan.
Pero 'yong tauhan na "Kamatayan",
sobrang sama naman niya.
Oo nga!
Baliw talaga si Kamatayan.
Bakit naman niya pinarusahan nang gano'n ang bida
dahil lang sa ginawa niya?
Tapos ang sasabihin niya, "Ganiyan talaga ang kamatayan."
Hindi ko maintindihan!
- Bakit? - Nakakatawa lang.
Ikaw ang nakaisip sa tauhan na 'yon,
pero sobrang apektado ka na parang nakaharap mo na siya.
Iniisip mo yata na sira-ulo ako.
Hindi. Gusto ko 'yon.
May karugtong pa ba ang kuwento mo?
Oo.
Ikuwento mo pa sa 'kin mamaya. Gusto ko pang marinig.
Sige.
Pero sandali.
Ano pala ang pangalan ng bida?
'Yon ay...
Ano kasi...
hindi ko pa siya naiisipan ng pangalan.
Wala pa.
Gano'n ba?
Ms. Lee.
Puwede bang magpa-autograph?
Oo naman.
'Yang fountain pen mo...
Bakit?
Ang ganda.
Regalo sa 'kin 'to.
AUTHOR LEE JI-SU
ANG YUMAONG SI CHOI YEE-JAE
Ji-su.
Balak yatang iregalo ni Yee-jae sa 'yo 'to.
AUTHOR LEE JI-SU
Mula no'ng araw na 'yon,
palagi ko nang kinakausap si Ji-su sa tuwing pumupunta siya sa cafe.
Palagi kong ikinukuwento sa kaniya ang mga naranasan kong pagkamatay
na parang sumusulat ako ng nobela para sa iisang tao.
Pero bakit hindi man lang binisita ng bida
ang nanay niya kahit isang beses?
Kung ako 'yon, bibisita ako araw-araw.
Kasi...
sa tingin niya hindi niya kaya.
Baka kasi...
masaktan lang siya.
Bakit?
Kung makapagsalita ka,
parang ikaw mismo ang nakaranas niyan.
Oo nga.
Gusto kong malaman ang susunod
pero gabing-gabi na.
Mauuna na 'ko.
Ji-su!
Geon-u.
Biglang umulan.
Dalhin mo 'tong payong.
Ayos lang ako.
Baka magkasakit ka.
Kunin mo na.
Salamat.
Gawin...
ulit natin 'to bukas.
Sige.
- Naku, pasensiya na. - Ayos lang 'yon.
Ako na'ng bahala.
Nakakalungkot naman.
Sana hindi siya namatay sa aksidente.
Kaya nga. Palagi pa naman siyang pumupunta rito.
Ji-su...
IKAW NA NASA HINAHARAP
Maghintay ka lang.
Ang sakit na ibibigay sa 'yo ng kamatayan
ay mas lalala lang mula ngayon.
Hindi.
Bawal po kayong lumapit.
Kumusta siya? Nakaligtas ba siya?
- Umatras ka. - Sabihin n'yo kung ayos lang siya!
- Buhay ba siya o hindi? - Kumalma ka.
- Tabi! - Tumigil ka na.
- Bawal nga sabi! - Tinatanong ko kung nakaligtas ba siya!
Bitiwan n'yo 'ko! Ano ba?
Bitiwan n'yo 'ko!
MAY NANGYARING AKSIDENTE NGAYON 2 PATAY, WALANG SUGATAN
Ayos ka lang ba?
Oo, di naman malalim 'yong sugat.
Hindi 'yong kamay mo.
Pumunta ka kanina.
Nakita kita.
Akala ko kakilala ko 'yong naaksidente.
Siguro...
sobrang mahalaga sa 'yo 'yong taong 'yon.
Oo.
Kaya siguro gano'n ang reaksiyon mo.
Ayos lang 'yon.
Alam ko ang pakiramdam n'on.
Noong nakita kita kanina,
naisip ko...
gano'n din siguro ang hitsura ko...
noong araw na 'yon.
Anong araw 'yon?
Nasaan si Choi Yee-jae?
Sabihin n'yo sa 'kin kung nasaan siya.
Hindi totoo 'to!
Bakit nangyari 'to?
Yee-jae!
Bumuti na ba
ang pakiramdam mo ngayon?
Hindi pa rin.
Mauuna na 'ko.
Hindi malalim ang sugat mo,
pero magpatingin ka pa rin sa doktor.
Ji-su.
Magkita tayo bukas.
Itutuloy ko ang kuwento ko bukas.
Parang...
hindi ako makakapunta sa cafe bukas.
May gagawin ka ba?
Dahil sa kuwento mo,
may naalala akong tao
at na-miss ko siya bigla.
ANG YUMAONG SI CHOI YEE-JAE
Ayos ka lang ba?
Ako...
Ayos lang naman ako.
Parang wala lang nangyari.
Natutulog ako, kumakain...
tumatawa, at nakikipag-usap.
Pero...
miss na miss na kita.
Kung napigilan sana kita...
noong gabing 'yon...
Kung hindi ko sinabi...
ang mga nasabi ko...
hindi mo ba gagawin ang ginawa mo?
Patawarin mo 'ko.
Sino ka?
Mama.
Ano?
Dadalawin ko lang po ang mama ko.
Gano'n ba?
Yee-jae...
Patawad.
Patawarin mo 'ko, Mama.
Nagpanggap ako bilang kaibigan ko
at sumulat ako sa mama ko.
Ang sabi ko, kumita ang investment ni Yee-jae sa cryptocurrency,
kaya puwede niya 'tong gamitin.
Ilang beses na akong namatay...
kaya kahit sa panaginip, namamatay ako.
Nakakamangha naman.
Ituloy mo ang kuwento sa susunod.
Ji-su.
Gabing-gabi na.
Gusto mo ba ihatid na kita pauwi?
- Hindi na. - Hindi.
Aalis na rin naman ako.
Sige.
'Yong mga panahong naglalakad kami nang magkahawak ang kamay...
Sapat na dahilan na 'yong mga 'yon para magpatuloy sa buhay.
Bakit hindi ko kaagad naisip 'yon?
Ang dahilan kung bakit takot tayo sa kamatayan
ay dahil mawawala na ang bukas.
Kaya natatakot ako
na baka mamatay na ako sa mga oras na 'to.
Masaya ba ang mangyayari
sa dulo ng kuwento mo?
Sa tingin mo ba,
posible pang magkaroon ng masayang pagtatapos 'yon?
Ipinagdarasal ko...
na masaya ang pagtatapos ng kuwento mo.
Bakit?
Naaawa ako sa bida.
Ang hirap ng naging buhay niya,
tapos wala pa siyang nasasandalan.
Kaya siya namatay.
Pero kailangan niyang isipin palagi ang susunod niyang pagkamatay.
Kahit na palagi siyang nabubuhay ulit sa katawan ng ibang tao,
nabubuhay siya nang may takot sa puso.
Hindi mo talaga masasabing buhay ka...
kung palagi kang nabubuhay sa takot.
"Hindi ka talaga nabubuhay
kung palagi kang nabubuhay sa takot."
Magiging masaya ang mga tao
kung magiging totoo sila sa sarili nila.
Sa huli,
walang kuwenta ang buhay
kung hindi ka magiging totoo sa sarili mo.
Pasensiya na.
Marami yata akong nasabi.
Sandali, Ji-su.
Kailangan kong sabihin 'to sa 'yo ngayon.
Kasi...
baka ito na ang huling araw ko sa mundo.
Ano 'yon?
Puwede mo ba 'kong pakinggan?
Sige.
May nobya ako noon. Pitong taon kaming nagsama.
Noong kami pa,
di ko napakita sa kaniya ang totoong ako.
Maupo kayo.
Ang ganda ng lugar na 'to.
'Wag kayong uuwi ha.
Magpapakalasing tayo ngayon.
Hindi ako uuwi ngayong gabi.
Ms. Lee.
Hindi mo ba naisip na maging nobyo si Mr. Lee?
Sir, may nobyo na 'ko.
Hindi nga? 'Wag kang magsinungaling.
Ano'ng tingin mo kay Ms. Lee?
Naku. Gusto ko siyang ligawan.
Kayo ang magiging unang magkasintahan sa team.
Waiter!
Ano ba kayo? Kalokohan 'yan.
Ano po'ng sa inyo?
'Wag kang magpabulag sa kaguwapuhan.
Hindi ka mapapakain ng kaguwapuhan.
Magugutom ka niyan.
May nobyo na po talaga ako, Mr. Kim.
Nasaan siya?
Siya.
Siya ang nobyo ko.
Ano'ng ginagawa mo?
Magpakilala ka, Yee-jae.
Mga katrabaho ko sila.
Hello.
- Hello. - Hello.
Ang guwapo niya, di ba?
At saka masipag siyang magtrabaho.
Siguradong hindi niya ako gugutumin.
Kahit noong mga panahong hiyang-hiya ako sa sarili ko,
ipapakilala niya pa rin ako sa mga tao
kahit sino pa ang kasama niya.
Sinasabi niya sa lahat na ako ang lalaking mahal niya.
Ayaw niya sa mga nakakakilig na pelikula,
pero magbibigay siya ng donasyon habang umiiyak
kapag nakakakita siya ng nagugutom na bata sa TV.
Mas gusto niya ang citron tea
kaysa sa kape.
Siya 'yong tipo na...
nagpapasaya ng mga malulungkot na tao sa paligid niya.
Kaya akala ko talaga...
ayos lang siya.
Ang gusto ko lang sabihin sa kaniya...
na patawarin niya ako kung hindi ko siya naintindihan.
At saka...
'wag na siyang malungkot nang dahil sa isang tulad ko.
At...
siya lang ang mahal ko.
Ikaw lang...
ang mahal ko.
Bakit hindi ko kaagad naisip noon...
na may mga tao sa buhay ko
na sasamahan akong umiyak sa gitna ng mga pagsubok?
Alam kong huli na ang lahat para humingi ng tawad.
Alam ko...
kasi patay na 'ko.
Ano'ng ibig mong sabihin?
'Yong kuwento tungkol sa lalaking patuloy na namamatay...
Hindi 'yon kathang-isip lang.
Alam kong hindi kapani-paniwala,
pero ito ang nararanasan ko ngayon.
Tulad ng kinuwento ko sa 'yo,
pitong beses na rin akong namatay.
Ngayon, nasa katawan ako ng isang guwapong modelo.
Ang pangalan ko bago ako unang mamatay...
ay Choi Yee-jae.
Ano'ng sinasabi mo?
Ji-su.
Alam kong mahirap paniwalaan,
pero ako talaga si Choi Yee-jae.
Choi Yee-jae?
Ako...
Ji-su...
Ji...
Pagmukhain n'yong aksidente ang pagkamatay niya.
Buwisit naman.
Sir. Ayos ka lang ba?
Ano'ng gagawin natin?
Naku, 'yong babae!
Nabalian siya ng leeg.
Parang isang laruan...
ang katawan niya.
Hindi ka pa pala patay.
Tutulungan kita.
Alam mo kasi,
kahit pa tao o korporasyon,
kaya kong patayin 'yan.
EMERGENCY MEDICAL SERVICES
Papatayin ko siya.
Bago 'yon...
Masaya ka ba, ha?
Bakit hindi mo subukan?
BASE SA WEBTOON SERIES NA DEATH'S GAME
Ikaw pa rin ba'y nakatayo?
Natatakot bumalik?
Ang mukhang malamlam kong naaalala
Ang taong pinasasalamatan ko
Ang taong pinagkakautangan ko
Bagama't hindi dumating Ang milagrong ating inasahan
O ang lakas upang makatayo muli
Pakinggan ang mga boses Na bumabalot sa 'yo
"Mahal kita"
Kung ika'y may pag-aalinlangan
Sana'y mahanap mo ang lakas
Upang makabangon muli
At labanan ito
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sem Pabion ot sa 'yo