Ostatni raz widziano Edgara Andersona 48 godzin temu,
gdy o godzinie 8 rano szedł do szkoły.
Jeśli ktoś ma jakiekolwiek informacje, prosimy o ich przekazanie.
Pomóżcie sprowadzić Edgara do domu.
Rodzice Edgara powiedzą parę słów.
Edgar, jeśli to oglądasz...
Przepraszam, mały.
Wróć do domu, dobrze?
Pokaż dziennikarzom, że żyjesz.
48 GODZIN WCZEŚNIEJ
Dzisiaj nauczyliśmy się tego,
że trzeba być odważnym jak lew!
Prawda, policjancie Charlie?
Się wie, Bug.
I powiedz tej osobie, że możesz z nią konie kraść!
Dobre.
Wszystkiego najlepszego, panie Jose.
Nawet gdybyś nie był naszym kolegą,
nie darlibyśmy z tobą kotów!
Rany, kochani.
Już ptaszki ćwierkają, że to najlepsze urodziny w moim życiu!
Co mówimy?
Bądź dobry, życzliwy,
odważny i inny!
Drzewo zielony, a niebo błękitny kolor ma!
Słonko wstało i z uśmiechem pozdrawia
Witaj, świecie! Co porabiasz, kolego?
Daj rękę, pobawmy się na całego!
Jeśli trochę się wstydzisz, głowa do góry!
- Bug! - Mush!
- Parker! - Peggy!
Mówią ci
Bądź dobry, życzliwy, odważny i inny!
Otwórz swe serce I powiedz to: „Dzień dobry!”
Powiedz to: „Dzień dobry!”
Dzień dobry, słonko!
PRACUJĘ DLA WAS W RATUSZU
Jutro pokażemy beatbox Buga i Musha.
Potem będzie magiczna scenka pierwszego spotkania.
Beatbox? Serio?
Musimy poprawić oglądalność.
Od dziesięciu lat świetnie sobie radzimy, Lennie.
Nieprawda, od 12 miesięcy tracimy widzów.
Przyjdą do nasz ważniaki z PLN i ludzie z ratusza.
Obiecałem Jerry’emu świetny show. Dzień dobry, słonko!
Pieprzona instytucja!
Każdego można zdjąć z anteny.
Musimy się zmienić.
Trzeba otworzyć świat Dzień dobry, słonko.
Nasze mądre głowy próbują wymyślić nową kukiełkę.
To odważne posunięcie.
Może dla ciebie, ale ja myślę,
że to kupa gówna, która zniszczy program,
który kochamy i nad którym harujemy.
Teraz chcą beatboxu i slangu?
I co potem?
Wyleją jakąś maź na budkę z hot dogami pana Jose?
To jeden pomysł.
To nie jest Bug i Mush. To nie jest Dzień dobry, słonko.
Trzeba wymyślić nową kukiełkę.
Musimy wypełnić lukę
między przedszkolakami i uczniami podstawówki.
Tam są te fajne dzieciaki.
Od kiedy skupiamy się na fajnych dzieciakach?
Vincent, jesteś mistrzem w swojej dziedzinie.
Ale serio, badałeś się?
Dziękuję, pani doktor, za pani uwagi.
- Spadam! - Miłego wieczoru z wibratorkiem.
Nosisz go w torbie? Nie jest prawdziwym chłopcem.
Jest tutaj.
- Mam go. Pierdol się. - Jest prawdziwym chłopcem!
Mam mecz racquetballa.
- Muszę... - Jasne. Zrób rozgrzewkę.
- Też idę. - Ty też?
- Kolacja z mamą. - Pozdrów.
Jutro ułożymy grafik.
Skończyłeś?
Gdzie tam. Dlaczego to robisz?
Musisz pytać? Odbija ci.
Chcesz kawałek?
Dla Erica?
Dzięki, Ellis.
Nie ma za co.
Musimy ulepszyć nasz program.
Pokażemy im najlepszy, jaki możemy,
ale proszę, bądź otwarty na ich pomysły.
Nie zawiedź mnie.
Dupku.
Cześć, Lennie.
Do zobaczenia, mały.
Weź swoje rzeczy.
Pa, Greg.
Do widzenia, panie Anderson. Pa, Edgar.
Edgar!
Obudź się.
Wymyśliłem nową kukiełkę do twojego programu.
Na plecach ma niebieskie ślady, taki zygzak.
Jak na mojej kurtce.
Merda ogonem jak Trixie, gdy się wkurzy.
Nazywa się Eric.
Zobacz.
Panie i panowie, wiem, że mieliście męczący dzień,
ale może wesprzecie szczytny cel.
Czternaście lat w armii USA, dwa Purpurowe Serca.
- Dzięki za służbę krajowi. - Dziękuję.
Panie i panowie.
Skromny były żołnierz...
„Hej, Edgar.
Edgar.
Zjadłem całe pudełko pączków.
Leżały u szefa na biurku.
Gdy się obudzę, mama mnie zabije”.
Tato, a komiks? Obiecałeś.
I jeszcze Dynamite dla syna.
Cześć, mały.
KLUB LUX
To wszystko?
- Tak. - Dobrze.
- Hej, ty! - Co?
Wziąłeś butelkę.
- Nie wziąłem! - Dzwonię na policję.
- Jeb się. - Ty się jeb!
Pierdol się!
Jak leci, mały?
Chodź. Ścigajmy się do domu.
Biegniemy.
Szybko!
Biegnij!
Chodź, Edgar. Znów byłeś zbyt wolny.
Cześć, George.
Masz Dynamite. Zostaw dla mnie krzyżówkę.
Dobrze.
Grzejniki coś szwankują.
Dzięki, George.
Kurde!
Wal się, skurwielu!
Powaliło starucha!
Do mamy też tak mówisz?
Cześć.
- Jak dzień? - Dobrze.
Już prawie skończyłam z tymi pracami.
- Cześć. - Cześć.
Miałeś miły dzień? Chodź tu.
Nie uduś go.
Nie słuchaj taty. To tylko duża i stara zrzęda.
Duży, stary i zrzęda.
Bo dawno się nie bzykaliśmy.
To już pora na wino? Dziękuję.
Co kochany tatuś znowu wymyślił?
Zamykają schronisko na 34 ulicy. Robią miejsce na mieszkania twojego ojca.
Chryste. Dokąd pójdą ci ludzie?
Nie do penthouse’u na Upper East Side.
Wyobraź sobie...
...zabiję Lenniego, jeśli nie przestanie gadać o Jerrym
i odważnych pomysłach stacji.
„Wiesz, Vincent, kto dodał banana do programu Banana Splits?”
„Ty? Nie gadaj. Tego nam trzeba. Bananów w naszym programie”.
Siedzi jak na szpilkach, bo oglądalność spadła nam o 3%.
No ja pierdolę.
Pierdol się.
Dzięki za służbę krajowi.
Tworząc magię, nie trzeba wylewać dziecka z kąpielą.
Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana.
„Wszyscy myślą o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie”.
Edgar!
Tołstoj.
Brawo!
Nasz syn jest geniuszem.
Problem z tworzeniem magii jest taki,
że artysta nie może być oceniany
przez badania oglądalności i pokazy testowe.
Macie wymyślić nową kukiełkę, a nie Wojnę i pokój.
Powiedz mamie, nad czym pracujesz. Ma pomysł na kukiełkę.
- Idź się umyć. - Może tego nam trzeba?
- Zareklamuj ją. - Vincent.
Co? Dobrze mu to zrobi.
Jest duży i niebieski?
Eric. Nie jest cały niebieski.
Tylko na plecach i trochę na brodzie.
Ile ma wzrostu?
Jest trochę wyższy od ciebie i ma futro na twarzy.
Jest cały w futrze, aż do stóp.
Ma stopy. Czyli chodzi?
Może.
- I ma też rogi. - Patrz na mnie.
Kontakt wzrokowy. Reklamujesz go.
W sumie to nie rogi.
To ma rogi czy nie ma? Konkrety.
Musisz mnie nakręcić, żebyśmy pokazali go w TV.
Jest...
Ma też...
Nic z tego nie będzie.
- Następny! - Przestań!
Co?
Chodź, synku. Umyjesz się.
Przepraszam.
- Chcesz to robić teraz? - A kiedy?
- Nie ma cię całymi wieczorami! - Zaczyna się.
- Biedna, zaniedbywana Cassandra. - Wiesz, że nie lubię, gdy tak mówisz.
Róża pod inną nazwą to też róża.
Pierdol się!
- Kiedy będziemy się pieprzyć? - Sam się pieprz.
Próbowałem. Smutno tak samemu. Może mi pomożesz?
Wiesz co? Chcesz zniszczyć mnie, swoich współpracowników
i swoje dziecko.
Taki jesteś.
- Cały ty, kurwa! - Psychiatra ci to powiedział?
- Pierdol się! - Ty się pierdol!
- Jeb się! - Kurwa!
Spierdalaj!
Hej, skarbie. Umyłeś zęby?
To dobrze. Dostanę buziaka?
Zaraz mnie pożre!
Co zrobisz.
Sprawdzić pod łóżkiem?
Nie ma potworów. Czysto.
No dobrze.
To on? Mogę zobaczyć?
Masz talent po tacie.
Podoba mi się.
Słodkich snów.
- Kocham cię. - A ja ciebie, mamo.
Zjesz tosty francuskie?
Płatki to za mało.
ZAGINIONY MARLON ROCHELLE
Nie odzywasz się do mnie.
Zostaw młodego. Jest wkurzony.
Dlaczego?
Bo jego tata to dupek.
Za wysoko. Ma niższy głos.
Niższy?
Czyli... jaki mniej więcej?
Taki niski? Dobrze? Może być?
No to czad. Niski jak u Lee Marvina, tak?
Dobra, młody. Zjedz tosta, dobrze?
Chcesz sprawić tacie przykrość?
- Odprowadzisz go do szkoły? - Mama mówi, że potrzebujesz spaceru.
Nie rób tego.
Czego? Uwielbia to.
Dobra, skarbie.
Pamiętaj, żeby zjeść banana.
Kocham cię.
Cassie, poczekaj.
Skończ z tym naśladowaniem, bo pomyślę, że znów ci odbija.
- Musimy pogadać. - Spóźnię się na zajęcia.
Zawsze mówisz, że się spóźnisz.
Chcę w to wierzyć...
Wyjedźmy gdzieś razem.
- Tylko ty i ja. - Kiedy?
Niedługo. Obiecuję. Bo chcę...
- Obiecuję. - Już to słyszałam.
Edgar. Zaprowadzisz go? Tata pójdzie z tobą.
Jest prawie w piątej klasie.
- To niedaleko. - Idź z nim.
Cześć, Edgar. Masz tę krzyżówkę?
Widzimy się później w piwnicy?
Dzień dobry.
Cześć.
No dobra.
Dziękuję.
Kim jest ta szczęściara?
Twoja woda po goleniu.
Cool Water czy Calvin Klein?
Ta, która wpadła mi w ręce po treningu.
Ładnie pachnie.
Dzięki.
Wydział Osób Zaginionych.
Tak. Chwileczkę. Mikey.
Ledroit.
DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Vincent.
Vincent!
Dzwoniła Cassie.
Oddzwonisz do niej? To chyba pilne.
Minuta!
- Vincent. - Wiem, Jerry.
Mam się zachowywać.
Ważniaki z PLN siedzą w pierwszym rzędzie.
Richard Costello jest z dziećmi.
Kiedyś nie można było kręcić, jeśli się go nie znało.
Żywa reklama ratusza. Niech Koch uważa.
Dużo uśmiechu, żadnych sztuczek. Bądźcie sobą.
Dzięki, Jerry.
Dobra, dupki. Robimy to?
Krwawisz.
Zaatakował mnie niedźwiedź.
Wchodzi zespół.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Drzewo zielony, a niebo błękitny kolor ma!
Słonko wstało i z uśmiechem pozdrawia
Bug, Mush, co wy tacy smutni?
Bo nikt nie chce się bawić, policjancie Charlie.
Tak, nudzimy się.
Straszne nudy!
Nie ma czegoś takiego jak nuda. Są tylko nudni ludzie.
Słuchaj, Mush. Wiem, w co możemy się pobawić.
Bawią się w to fajne dzieciaki. To coś jak ten boombox.
Mniejsza o to.
Zabawa nazywa się „Znajdź śmieci!”.
Bug, wiesz, że to, co dla ciebie jest śmieciem,
dla kogoś może być skarbem.
Tak mówią w ratuszu, policjancie Charlie?
Bo jedyną rzeczą, która rośnie w Nowym Jorku,
jest wskaźnik przestępczości.
- Cięcie! - Dobra, wystarczy.
- Teraz przerywnik. - Kurwa!
- Jesteś dupkiem, Vincent. - Już. Proszę!
Boże!
Cześć, Peggy!
Cześć, Parker. Jak się masz?
- Zgubiłem coś. - Co?
Ogon.
Gdy idę tędy, to jest.
Ale gdy idę w drugą stronę, to go nie ma.
Rozwieszam plakaty.
Plakaty?
Poszukiwany.
Zaginiony ogon.
Powodzenia.
Cięcie. Kolejna scena.
Dzień dobry, słonko.
Dziękuję.
Wielkie dzięki. Zapraszamy ponownie.
- Oddzwoń do Cassie. - Dobrze.
- Jak najszybciej. - Vincent.
Chodź tu.
Kurwa.
- Podobało się? - Tak.
Super. Zróbmy sobie zdjęcie. Raz, dwa, trzy.
Dzień dobry, słonko!
Trzymajcie się.
Vincent, chodź się przywitać.
Na litość boską.
Richard Costello.
- Jest wielkim fanem. - Jasne.
ZADZWOŃ DO ŻONY ZADZWOŃ DO CASSIE
Dobry program.
Staramy się. Chcemy wypełnić lukę.
Doceniam żart z ratusza.
Nasz program jest na czasie.
Wytniemy to.
Dziękujemy ratuszowi, że tak dba o czystość w tym mieście.
Dlaczego muszę czekać miesiąc, aż ktoś odbierze moje śmieci?
Dobry jest. Nie wiadomo, kiedy żartuje.
Nie żartuję.
To cena geniuszu.
- Dobra. - Idziemy?
- Miło było poznać. - Jasne.
Jerry, później z tobą pogadam.
- To banda garniaków. - Którzy nam płacą.
- Mniejsza o to. No weź. - Dobra pora na twoje żarty.
Dlaczego jesteś takim dupkiem?
Nie wiem. Chyba się taki urodziłem.
Kurwa.
Weź się w garść, stary.
Pierwszy raz o tym słyszę.
To dziewięciolatek. Zna go pani?
- Tak. - Mieszka obok.
Tak.
Cześć.
Dzięki Bogu. Cały dzień do ciebie dzwonię.
- Edgar nie był w szkole. - Co?
- Nie było go w szkole! - Co?
Dzwoniłam do wszystkich i wszędzie go szukałam.
- Edgar! - Nie ma go. Przyszedł policjant.
Chce z tobą porozmawiać.
Kto jest artystą?
Ja. Jestem lalkarzem. Stworzyłem program Dzień dobry, słonko.
Fajnie.
Rysuje pan?
- Nie. Nadal uczę się pisać. - Nie powinien pan szukać naszego syna?
Policjanci rozmawiają z sąsiadami.
Przekazaliśmy szpitalom dane Edgara.
Muszę znać wszystkie szczegóły, więc zadam panu kilka pytań.
Tak, oczywiście.
Anderson?
Jak ten od nieruchomości?
Kto narysował kły?
Ja. To mój ojciec.
Żona powiedziała, że Edgar wyszedł z domu o godzinie 8.
- Tak, poszedł do szkoły. - W co był ubrany?
W czerwoną kurtkę.
I koszulkę Dzień dobry, słonko.
Do tego...
dżinsy i trampki.
Dżinsy. Trampki.
- Macie jego najnowsze zdjęcie? - Tak. Jest za tobą.
Najnowsze...
- Proszę. - Mogę je wziąć i rozdać?
Czasami robimy ulotki.
Jasne.
Masz już zapalonego.
Szkoła jest kilka przecznic stąd, tak?
Tak, po drodze mija się Lux.
Ten klub nocny.
Skręca się w prawo, a potem w lewo.
Świętej...
- Edyty. - Edyty.
Dziękuję. Świętej Edyty.
- Zwykle chodzi do szkoły sam? - Poszedł ten jeden raz.
Chcą biegać, zanim nauczą się chodzić.
Chodzić, zanim nauczą się raczkować.
Wtedy widziano go ostatni raz?
Tak.
Pytam męża.
Tak.
Dobrze.
Porozmawiam z sąsiadami, rozdam zdjęcia.
To prasa?
Wyłapują zgłoszenia.
Pomogą nagłośnić sprawę, ale lepiej jeszcze nic nie mówić.
I sprawdzajcie, kto dzwoni.
Cześć, tu Andersonowie.
- Zostaw wiadomość po dzwonku. - Po sygnale!
- Zostaw swój numer telefonu. - I zostaw numer telefonu!
Bingo!
Cassie, tu mama. Odbierz.
Jest tam policja? Znaleźli go?
- Cześć. - Coś wiadomo?
- Znaleźli Edgara? - Nie.
Nie, mamo. Zostań z tatą.
Nie płacz, proszę. Zadzwonię do ciebie później.
- Pan George Lovett? - Tak.
- Inspektor Michael Ledroit. - Dobrze.
Chcę porozmawiać o synu Andersonów.
Jak mogę pomóc?
Chwila.
Czy rano działo się coś nietypowego?
W końcu przyjechała śmieciarka po śmieci.
Ma pan wnuki?
Nie, naprawiam rzeczy.
Dziewczynka zgubiła łańcuch w rowerze. Mieszka pod Andersonami.
Był dobrym dzieckiem.
„Był”?
Tak się mówi.
To wszystko?
- Na dziś. - Dobrze.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Chcę nagrania z monitoringu między mieszkaniem a klubem Lux,
obok boiska i z drogi do szkoły.
Zaznaczcie drzwi, do których pukaliście. Przeszukane miejsca.
Osoby, które wyszły z więzienia, karane, mające upodobania do dzieci.
Siatki pedofilskie.
Informacje o klubie Lux, o właścicielu, Alexandrze Gatorze.
Do roboty.
- Mam iść do Gatora? - Nie. Ja zajmę się klubem.
Nie wejdziesz tu w tych ciuchach. To Lux.
Witaj, przystojniaku.
Poproszę sprite’a.
Daj mi piwo. On nie płaci.
- Na mój koszt. - Nie, Gator. Jestem w pracy.
Zawsze jesteś, Mikey.
Poczułam, że jest między nami więź.
- Panowie, TJ o was dba? - Cześć, Gator.
Gotto, grzecznie.
- Jasne. - Super.
Bawcie się dobrze. TJ, nic dziś nie bierz.
Jasne, Gator.
Na zapleczu jest dziesięcioletni burbon. Z dzisiaj.
- Kiedy wróciłeś? Cześć. - Może później.
Nie wiesz, co tracisz.
Bierzcie wszystko, czego potrzebujecie.
Zajmij się tymi przy barze.
- Kurwa! - Dwa razy burger i frytki!
Jesteś głodny, młody?
- Cieszę się, że wróciłeś. - Ja też.
Tylko VIP-y.
Cholera.
Cześć.
- Masz tupet, TJ. - Nie szukam dziś guza.
- Dobra! - Co? Ty pieprzony palancie.
- Pierdolony śmieciu. - Daj, co masz.
- Spokojnie, Kennedy. - Nie będę ci powtarzał.
Obetnę ci jaja. Co masz?
Dobry chłopak.
- Co z tobą? - Uspokój się.
- W porządku, Nokes? - Wszystko zajebiście.
- Uspokój się, fiucie. - Chryste.
- Chcesz skończyć jak 8? - Miałeś się uspokoić!
Nie gadaj o 8.
Jeb się.
Jebany pedale.
Idź stąd, zanim zarazisz mnie AIDS, dupku!
Policja.
- Bez jaj. - Jesteś aresztowany.
- Nie! Wszystko gra. - Spierdalaj!
- Tak. - Że co?
Obyczajówka, fiucie.
Przepraszam.
Spadajmy stąd.
- Kim jest 8? - Chcesz gadać o 8?
- Milcz. - Twardzielu.
Zamknij ryja.
Spadamy stąd. Ruszaj dupę.
Kennedy, ja pierdolę.
To był ciężki wieczór. Ciesz się, że jesteśmy w dobrym humorze.
Cześć.
Nie jadłeś?
Może po prostu mnie zabijesz?
Proszę.
Łyknij je.
Kilka takich i będzie po wszystkim.
Miło i szybko.
Nie słucham cię, staruszku.
Późno wróciłeś. Nowa sprawa?
Kolejne zaginione dziecko. Nie chcę o tym gadać.
- Cześć. - Cześć.
Chodź tu.
Przytul się.
Wiem, że chcesz.
Pachniesz jak za dawnych czasów.
...szukają odpowiedzi na ten niepokojący problem.
Minęły 24 godziny, odkąd dziewięciolatek Edgar Anderson,
syn Vincenta Andersona, twórcy Dzień dobry, słonko,
oraz wnuk znanego dewelopera i filantropa Roberta Andersona,
był ostatni raz widziany w drodze do szkoły.
Zastanawiamy się, jak bezpieczne są nasze ulice...
- Dokąd idziesz? - Nie mogę tu siedzieć.
Co?
- A jeśli zadzwoni policja? - Muszę się czymś zająć.
Przynajmniej oddzwoń do matki. Ciągle zostawia wiadomości.
Powinieneś był go odprowadzić.
Mogłeś z nim pójść.
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚW. EDYTY
Trzeba było odprowadzić go do szkoły.
Nelson rano krzyczał przez telefon.
Dzieciak to Anderson?
Prasa szaleje. Daj mi coś, co mogę powiedzieć szefowi.
- Były dwa zgłoszenia z Bryant Park. - Degeneraci od 42 ulicy w dół.
Sprawdziliśmy to i nic. Młody przechodził koło klubu Lux...
Co tam robiłeś czwarty raz w tym miesiącu?
Chciałeś aresztować Kennedy’ego i Nokesa?
Przetrząsali klub. Wykonuję swoją pracę.
Zajmujesz się zaginionymi.
Narobisz sobie kłopotów. Zostaw to wewnętrznemu.
Wewnętrzny, jasne.
Chodząc do Lux, wpakujesz się w kłopoty.
- Gator musi wiedzieć, że nie może... - Odsiedział swoje.
Wyszedł parę miesięcy temu, a już zarządza klubem?
W okolicy zaginęło dziecko.
Pilnujemy go. Ledroit.
Sześć lat za handel narkotykami.
A to, co robił w klubie Sierra?
Wiek dzieciaków, które tam miał...
Nie martwi cię to?
To były męskie dziwki.
Nie bez powodu przeniesiono cię z obyczajówki do Osób Zaginionych.
Mówiono, że się nie nadajesz. I doprowadziliśmy do zamknięcia klubu.
Pokazuję Gatorowi, żeby się pilnował.
W tym klubie to ty powinieneś się pilnować.
Nie wiem, czemu tak się uwziąłeś na Gatora, ale odpuść.
Skup się na dzieciaku.
Nie masz co robić wieczorem? Idź do kina. Znajdź hobby.
Umów się na randkę.
Lorenza truje mi, żebym zaprosił cię na kolację.
Ktoś z Hudson Sanitation chce z tobą rozmawiać.
- Dziękuję. - Tina, masz czas w piątek?
Zawsze.
Kolacja.
Mówię serio. Możesz trafić gorzej.
Co to jest, kurwa?
- Dobra. Już prawie jesteśmy. - Nic mi nie jest.
Wprowadziłem go tylnymi drzwiami.
- Dziękuję. - Za dużo dziennikarzy.
Dziękuję.
- Proszę. - Bardzo ci dziękuję.
Dzwonili z policji, że coś znaleźli. Otrzeźwiej, kurwa.
DOWODY
DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Dostaliśmy ją od faceta z firmy odbierającej śmieci.
Technicy sprawdzają grupę krwi, ale może kojarzycie tę koszulkę.
Każde dziecko z klasy od trzeciej w górę ma taką koszulkę.
Jest Edgara. E i Y są wyblakłe.
- Nie wiesz tego. - Jest Edgara.
Na tym etapie niczego nie wykluczamy.
Macie podejrzanego?
Tak, przesłuchujemy kilka osób.
Myślicie, że nie żyje?
Wiem, że to trudne,
ale nie wyciągajcie żadnych wniosków.
Nadal mamy nadzieję.
Idziesz?
Ktoś musi być w mieszkaniu. Mogą zadzwonić, on może wrócić.
Słyszał naszą kłótnię. Słyszał, co do siebie mówiliśmy.
Wszyscy się kłócą. Nawet jeśli słyszał, to nic takiego.
Nie słuchasz mnie.
Cassie, przestań. To...
Muszę odpocząć.
Od czego?
Od ciebie.
Muszę od ciebie odpocząć.
Chryste. Cassie, przestań.
Muszę go poszukać.
Dobrze, jutro.
Tina.
Idź do domu.
Ty też, Mikey.
Tina.
Panie poruczniku, proszę pozdrowić żonę.
Masz zęby.
Cześć, tu Andersonowie.
- Zostaw wiadomość po dzwonku. - Po sygnale!
- Zostaw swój numer telefonu. - I zostaw numer telefonu!
Bingo!
Przeszłam się po West Side. Niczego nie znalazłam.
Śpię u Rhondy. Nakarm kota.
Sebastian.
- Cassie? - Cicho.
Joe, znasz moją żonę Kim?
Ciągle tylko biadoli.
Nie interesuje jej, co myślę.
Jeśli urodzi to dziecko jutro,
to bardzo dobrze,
bo cały czas tylko gada o bachorze, który się jeszcze nie urodził.
Morał tej historii jest taki...
że lepiej się nie bzykać.
Kolejny na rozchodne?
Tak, poproszę. Dzięki.
Dziś jesteś bez Nokesa?
Tak.
Jest zły.
Mówi, że za dużo gadam...
Wiesz, czasami...
trudno trzymać to w sobie.
Obyczajówka to nie zabawa.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Bóg zapłać.
Dobra.
No to ja już pójdę.
Pieprzony zegarek.
W porządku?
Tak. Wszystko gra.
Życz mi powodzenia.
- Kim jest 8? - Chcesz gadać o 8?
- Milcz. - Twardzielu.
Zamknij ryja.
Na zapleczu jest dziesięcioletni burbon. Z dzisiaj.
- Może później. - Nie wiesz, co tracisz.
Bierzcie wszystko, czego potrzebujecie.
Na zapleczu jest dziesięcioletni burbon. Z dzisiaj.
Może później.
- Nie wiesz, co tracisz. - Bierzcie...
Dwa razy burger i frytki!
- Jesteś głodny, młody? - Tak.
Cieszę się, że wróciłeś.
- Jesteś głodny, młody? - Tak.
Obudź się.
Wstawaj, żałosny szmaciarzu.
Ogłuchłeś? Ubieraj się.
Nikt ci nie powiedział, że prawdziwe potwory nie żyją pod łóżkiem?
„Bądź dobry, życzliwy, odważny”.
Bądź bla, bla, bla.
Ogarnij się, dupku.
Znajdźmy twojego bachora.
Napisy: Kamila Krupiński