Narasta krytyka wobec śledztwa,
a rodzina zaginionego chłopca wyznaczyła 25 000 $ nagrody,
licząc na uzyskanie nowych informacji.
Codziennie padają różne pytania.
„Gdzie jest Edgar Anderson?” „Jak zaginął?”
„Czy ktoś ma informacje, które sprowadzą go do domu?”
Dziś o godzinie 11.23
mój klient, pan Lovett, został zwolniony bez postawienia zarzutów
w sprawie zaginięcia dziewięcioletniego Edgara Andersona.
Policja bez nakazu przeszukała dom pana Lovetta
i trzymała go w areszcie przez 24 godziny, nie sprawdzając jego alibi
ani nie mając wiarygodnych dowodów.
Komisarz Nelson kontynuuje prześladowanie
czarnych i mniejszości w tym mieście,
a do tego razem z nadkomisarzem Crippem z nowojorskiej policji zmarnowali czas,
gdy kolejny chłopiec zaginął na naszych ulicach.
Po zwolnieniu pana Lovetta z aresztu
policja prosi osoby posiadające informacje o Edgarze Andersonie
o ujawnienie się.
Za niecałe 24 godziny twoja prezentacja.
Nie obijaj się.
Edgar padnie, gdy mnie zobaczy.
Muszę dodać zęby. Będzie z nimi lepiej wyglądać.
Impreza Jerry’ego.
Dobra.
Dzieci tak nie znikają.
Nie rozpływają się w powietrzu.
Te pieniądze pomogą. Mówili o nich we wszystkich wiadomościach.
Cieszę się, że się zgodziłaś.
Pewnie trudno było namówić Vincenta.
Wypuścili tego człowieka. Pewnie mają kogoś innego.
Jak się trzyma Vincent?
Nie wiem. Nie wrócił wczoraj do domu.
Coś przede mną ukrywa.
- Zadzwoń do doktora Masona. - Już na to za późno.
Znów odleciał.
Mój syn zaginął, nie możemy go znaleźć, a ty gadasz o głupotach.
Już to przechodziłam. Tak to się zaczyna.
Niepotrzebnie tu przyszłam.
- Muszę porozmawiać z Vincentem. - On myśli tylko o sobie.
Zawsze tak było.
Witajcie. Cieszę się, że przyszliście.
25-LECIE PLN
Od 25 lat tworzymy najlepsze programy w telewizji.
- Ciągle mnie o to pytają. - Witam.
Dlaczego to robimy?
To im odpowiadam.
Jesteśmy arbitrami magii,
strażnikami opowieści,
jesteśmy pasjonatami naszej pracy.
Jutro nasza prezentacja?
Tak. Masz scenariusz?
- Rękawiczka czy kij? - Chodząca.
Kurwa, ryzykownie! Lennie nie lubi chodzących maskotek.
Pasuje mu to.
No dobra.
- Jestem tu dla emerytury i żarcia. - Ja też. Zaraz spadam.
Proszę.
Wypuścili tego faceta.
Jesteśmy po twojej stronie, Vinny, ale alkohol w niczym ci nie pomoże.
Nabrałaś mnie. Dylan czy Crystal Gayle?
Próbuję się o ciebie martwić, jasne? Boże!
Hej.
Zegar tyka. Wracaj do pracy.
Cholera!
Hej, Vincent.
Pan Costello. Drugi raz w tygodniu. Ja to mam szczęście.
To prawda, że ratusz przekaże Fundacji Słonko 100 000 $?
Uciszcie Jerry’ego, to plotkarz.
To szczytny cel. Niedługo wasza impreza charytatywna.
Chcemy pomóc.
To niesamowite, że fundacja pomagająca biednym
współgra z waszym planem wyrzucania bezdomnych z miasta.
Traktujemy to jak zaangażowanie w zdrowie i higienę w Nowym Jorku.
Vincent, to mój szwagier Bruno Di Bari.
Ten król śmieci?
Hudson Sanitation? Tak się dorobiłeś?
Niespodziankom nie ma końca.
Przykro mi z powodu syna.
Mogę sobie tylko wyobrażać, co przeżywasz.
Mają nowego podejrzanego?
Moje dzieci od małego oglądają twój program.
Uwielbiają Musha. Jak to mówią?
Kurwa.
Bądź dobry, życzliwy, odważny.
- Genialny. - Inny.
„Bądź inny”.
Vincent, muszę cię przesłuchać na komisariacie.
- Długo to potrwa? - To zależy.
Edgar!
Proszę nie rzucać tego na ziemię.
Pani Anderson?
Przepraszam. Czekałem na panią.
- Aresztowali pana Andersona. - Wyjdź.
- Mają nakaz. - Wynoś się stąd!
- Wynocha! - Dobrze.
Kurwa!
Weź się w garść.
To jakiś obłęd!
Przygotuj swoją wersję. Złóż wszystko do dupy.
Mówi się „do kupy”.
Jeden pies. Marnują tu twój czas.
Marnujemy tu czas!
Marnujecie czas!
Wypuśćcie mnie!
Przegapię prezentację.
- Drzewo zielony... - Tracimy czas...
Drzewo zielony
A niebo błękitny kolor ma
- Słonko wstało - Słonko wstało
I z uśmiechem pozdrawia
Witaj, świecie Co porabiasz, kolego?
Daj rękę, pobawmy się na całego!
Ty w czwórce!
Zamknij mordę!
Kurwa.
Przepraszam. Ja do Vincenta Andersona.
Przepraszam.
Przyzwyczai się pani.
To mój syn.
Nie wiedziałam, jakie zdjęcie wybrać.
Uwielbiał tę koszulkę koszykarską.
Nigdy jej nie zdejmował.
Walczyłam z nim, żeby włożył kurtkę.
Przynajmniej w dniu śmierci był ubrany w to, co chciał.
„Śmierci”?
To pani syn?
Widziałam go w wiadomościach. Ładne dziecko.
- Dziękuję. - Jest biały. To wam pomoże.
Ludzie pamiętają takie dzieci.
No i wyznaczyliście nagrodę.
Ja musiałam walczyć, żeby prasa napisała cokolwiek o moim synu.
Przykro mi.
Obie opłakujemy naszych synów.
Ja go nie opłakuję. Po prostu nie wiem, komu mogę ufać.
Przepraszam. Miło było panią poznać.
ZAGINĘŁO DZIECKO
W porządku?
Tak. Dzięki, Michael.
Pokażę ci nagranie z dnia, w którym zaginął Edgar.
Zeznałeś, że ostatni raz widziałeś Edgara
w waszym mieszkaniu, zanim wyszedł.
Tutaj Edgar wychodzi z budynku.
Mija pana Lovetta.
Niecałą minutę później pojawia się druga postać.
Chcesz zmienić zeznania?
„Prawdę, podobnie jak złoto, zdobywa się nie przez wzrost,
ale przez wymywanie tego, co nie jest złotem”.
- Tołstoj. - Wiem, kurwa.
- Na pewno wszystko okej? - Co on robi?
Długo to potrwa? Mam dużo pracy.
- Mam jutro prezentację. - Dzwoniła twoja żona.
- Podobno poszedłeś za Edgarem. - Tak.
Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?
Nie wiem.
Powiedziała też, że kłóciliście się przed zaginięciem Edgara.
- O co? - Nie musi odpowiadać.
Edgar was słyszał?
Powtarzam...
Sprawdzam, czy Edgar był rano smutny.
Może.
Tak. Słyszał nas.
Chcę, żeby wszystko było jasne.
Poszedłeś za nim, bo się martwiłeś.
Tak.
Krzyczysz na niego.
Wołałem go,
ale mnie nie słyszał.
O tej porze jest duży ruch.
- Poszedłeś. - Tak.
Potem zniknąłeś z pola widzenia.
Cholera!
Cassie wpakowała cię w kłopoty.
Vincent!
Masz dobrą relację z Edgarem?
Lepszą, niż miałem ze swoim ojcem. A ty masz dobrą ze swoim?
Nie. Jest wojskowym.
Więc rozumiesz.
Nie spoufalaj się z nim.
- Przejrzał cię. - Zamknij się.
Dziękuję, Tina.
- Niech pani Anderson poczeka. - Przepraszam.
Cassie!
Vincent, musimy się stąd zbierać.
Jak skaleczyłeś się w czoło?
Muszę porozmawiać z Cassie.
Zaczyna ci odbijać!
Z kim rozmawiasz?
Zawaliłeś to! Teraz wie, że jesteś walnięty.
Radzę, żeby przerwać przesłuchanie.
Jak się skaleczyłeś? Twoja grupa krwi pasuje do tej z koszulki.
- Przewróciłem się. - Wymyśl coś lepszego.
Gdzie?
Naprawdę mam dużo pracy. Jutro ważny dzień.
To odpowiedz!
Nie zostawiaj mnie.
- Przestań. - Vincent!
Cisza!
Cicho! Nic mi nie jest!
Nic mi nie jest.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra między mną a Edgarem.
Poszedłem za nim.
Znowu go zawołałem.
Skręcił w uliczkę. Poszedłem za nim.
Chciałem go złapać. Chyba...
Nie, złapałem go za szyję.
Wyrwał mi się i mnie odepchnął.
Znowu go złapałem.
Szarpnąłem go za...
koszulkę.
Pewnie wtedy się to stało.
Bardzo krwawiłem.
A Edgar...
Edgar tam stał, patrzył się
na swoją podartą koszulkę...
i spojrzał na mnie, jakby mnie nie znał.
Zdjął koszulkę i nią we mnie rzucił.
Wytarłem sobie nią czoło, bo bardzo krwawiłem...
a on...
stał tam w swojej białej podkoszulce,
włożył kurtkę, a ja powiedziałem mu:
„Zapnij kurtkę, bo zmarzniesz”.
Odwrócił się i odszedł.
Pomyślałem...
Pomyślałem, że poszedł do szkoły,
ja pójdę do pracy, a wieczorem o tym porozmawiamy.
Vincent.
A koszulka?
Wyrzuciłem ją za śmietnik.
Za czy do niego?
Rzuciłem ją za niego.
Za śmietnik.
Dobrze.
Zróbmy przerwę.
Zatrzymajmy go na noc. Niech się pomęczy.
Jak chcesz. Media zwariują.
Proszę iść do domu i wrócić jutro.
- Chcę z nim porozmawiać. - Nie dzisiaj.
Proszę.
Po tym, jak mąż wyszedł z budynku, wszedł do niego inny facet.
Wyszedł po paru godzinach.
Poszedł do pani.
Ufa mu pani? Dobrze go pani zna?
To kolega.
Proszę się wyspać.
Cass?
Boże.
On gdzieś tam jest. Zaufaj mi.
Liczba osób w kryzysie bezdomności codziennie rośnie,
a skala tej epidemii w mieście przechodzi ludzkie pojęcie.
Mówi się, że mieszkający w kanałach i tunelach metra
mogliby zaludnić dużą wioskę.
Do dzisiaj ratusz...
Nie ruszaj się, bo będzie krzywo.
...problem osiągnął punkt krytyczny, ale w końcu są plany...
- Zaczyna się! - Jest!
...ambitny projekt zakładający przeniesienie bezdomnych w lepsze miejsce
nabrał ostatnio rozpędu.
To wielki wyczyn radnego Costello, którego krytykowano za...
Jestem z ciebie dumna.
Mamo!
Idę!
Co o tym myślisz?
Nie ruszaj się.
Cieszę się na naszą współpracę.
Ostatni raz, Bruno.
Podoba mi się to. Ktoś musi posprzątać ulice.
Kto u kogo ma dług?
Plan popiera firma Hudson Sanitation,
która w tym roku wygrała przetarg na posprzątanie tuneli metra.
Dobra.
Już dobrze.
Spokojnie, już ci daję.
Masz.
Cecile?
Odwiozę cię do domu.
Nieźle tu nabałaganili.
Nie wierzę, że go zachował.
PIERWSZY SZKIC BUGA I MUSHA LIPIEC 1972
Myślisz, że Vincent zabił Edgara?
Cassie.
Gdyby uciekł, już by wrócił.
Coś musiało się stać.
Ciągle myślę o tym najgorszym.
Ale jeśli nie żyje, nikt go nie skrzywdzi.
Jego matka obwinia mnie. Mówi, że znów mu odbija.
Faszerowała go lekami, odkąd miał dziewięć lat.
Jest szalony, ale zawsze taki był.
Ale nie na tyle, żeby...
- Nie skreślaj... - Poznałam kogoś.
Nie mogę już z nim żyć.
Nie będę z nim, jeśli Edgar nie żyje.
Nie. Robi Erica dla Edgara.
Edgar wróci do domu.
Zobaczy Erica i wszystko będzie dobrze.
Fajnie by było, nie?
Jutro na 14 umówiłem Jerry’ego i całą bandę garniaków.
Cholera. Dzisiaj na 14.
Jeśli Vincent wyjdzie, powiedz mu, że go tam potrzebuję.
Dziękuję.
- Jezu. Kocham cię. - A ja ciebie.
- Idź spać. - Dobrze.
Idę.
Hej.
Co takiego jest w tych kukiełkach?
Mogą mówić to, czego my nie możemy.
Cecile.
Jesteśmy.
Cecile.
Nikt nie zapomniał o Marlonie.
Nikt też o nim nie mówi.
Mówią tylko o tym uroczym białym dziecku.
To co innego.
- Wiesz o tym. - Bo Marlon jest czarny.
O to chodzi.
Zaginęło dwóch chłopców i tego nie łączycie?
- Nie skreśliłem go. - To za słabo go szukasz.
Ktoś na ulicy, w tym klubie czy na boiskach musi coś wiedzieć.
Mój syn był zbyt piękny, żeby tak zniknąć,
a ty go skreśliłeś?
Marlon był spokojny.
Był dobry.
Lubił tańczyć.
Był inny, ale to nie znaczy, że nie warto go szukać.
Wiem, jaki był mój syn.
Ty też wiesz.
Był tak samo piękny jak ten zaginiony chłopiec
i chcę, żeby wrócił.
Znajdźcie go za wszelką cenę.
Chcę...
Chcę przytulić swojego syna.
Chcę go objąć.
Nawet jeśli znajdziecie tylko jego czaszkę.
Będę do ciebie przychodzić,
aż dasz mi coś więcej niż „przepraszam” i podwózkę do domu.
Stać cię na więcej.
Mogę wejść?
No to...
co chcesz dziś obejrzeć, ojciec?
Daj drugą rękę.
Powoli.
Zostanę dziś w domu.
Po co?
- Żeby mnie pilnować? - Nie.
O czym tak myślisz?
Chodzi o pracę.
- Nie skreślaj go. - Mały zaginął tydzień temu.
Nie mówię tylko o tym chłopcu.
William.
Wyrwałeś się z tamtego miejsca.
Teraz możesz coś zrobić,
nawet jeśli będą chcieli cię zgnębić.
Po coś tam jesteś. Pamiętaj o tym, gdy odejdę.
Boże. Skończ tę przemowę pożegnalną.
Nigdzie się nie wybierasz, dziadku.
Obaj wiemy, że to nieprawda.
Halo.
Jesteś okropną matką. Oby twój syn nie żył.
Levy sprawdził nagranie z monitoringu z pralni naprzeciwko alejki,
gdzie leżała koszulka.
I z metra naprzeciwko jego studia. Vincent jest na obu.
Kurwa. Dzięki.
Cieszysz się na dzisiejszą kolację? Lorenza świetnie gotuje.
To główna atrakcja tego tygodnia.
Tina.
Możesz ją włączyć?
Jasne.
Cofnij.
Tutaj.
- Która godzina? - 8.14.
Dobra.
Dzieciak skręca w lewo.
Idzie w stronę szkoły.
Ma na sobie kurtkę.
O 8.18 Vincent idzie w przeciwnym kierunku.
A to taśma z naprzeciwka stacji metra Herald Street.
O 8.34 Vincent wychodzi z metra, przechodzi przez ulicę i idzie do pracy.
Według ochrony był w niej cały dzień.
Wyszedł tylko na 20 minut na lunch. Czyli wszystko się zgadza.
Musimy go wypuścić.
Cholera, gdzie jest ten mały?
- Szlag. - Ojciec na ciebie czeka.
Prosimy o komentarz.
Panu Andersonowi nie postawiono zarzutów i nie będzie komentował sprawy.
Puścił pan syna samego. Jak pan odpowie na tę krytykę?
Mówiłem, że pan Anderson nie będzie komentował tej sprawy.
Post umieścił komentarz,
w którym ktoś podważa pana kompetencje rodzicielskie.
Co pan odpowie?
Powiedz ojcu, że pojadę sam.
Masz dzieci? Nie chcesz żyć w świecie, w którym idą same do szkoły,
a ty wiesz, że wrócą do domu?
To nasze podstawowe prawo.
Pozwoliłem synowi pójść samemu do szkoły blisko domu.
Możecie mnie za to krytykować, ale chcę wierzyć...
Nadal wierzę w świat, w którym może to zrobić
i wrócić cały do domu.
Po pięciu dniach?
Nie wierzyłbym, że wróci żywy.
Pierdol się, śmieciu.
Mój syn żyje.
George.
Przepraszam.
Nie szkodzi, była pani zła.
Po prostu...
Nie wiem.
Niewiele trzeba, żeby złe myśli wygrały.
Chciałabym zobaczyć rysunki Edgara.
Ostrożnie na schodach.
Ma talent, prawda?
Tak.
Ma.
ZNALEZIONA KOSZULKA DOM
BOISKO DO KOSZYKÓWKI
Chcę sprawdzić listę z Sierry.
Przejrzeć nazwiska, znaleźć powiązania.
Może wrócę do klubu Lux.
Dzieciak codziennie obok niego przechodził.
Skręcał w prawo i szedł w stronę boisk do koszykówki.
Na tych boiskach grał Marlon Rochelle.
Marlon Rochelle? Dwa razy wpadł za narkotyki.
Ale jego matka i tak do mnie wydzwania.
To dziewięcioletni chłopiec.
Biały chłopiec.
Wypełniliśmy nasz obowiązek i niczego nie znaleźliśmy.
Ten pedał albo ćpa, albo jego ciało dryfuje w rzece Hudson.
Jego matka powinna wiedzieć, co się z nim stało.
W odstępie 11 miesięcy zaginęło dwóch chłopców.
Nie łączymy tego?
Marlon brał narkotyki,
ale wyrządzimy mu krzywdę, jeśli go przez to skreślimy.
Był dzieckiem.
Ktoś na boiskach, w klubie czy w obyczajówce
musi coś wiedzieć.
- Nie prowokuj ich. - Chodzi ci o Nokesa?
Co on ma z tym wspólnego?
Nie popieram takich jak Nokes czy Kennedy, ale zapomniałeś, jak jest w obyczajówce?
Chłopaki chcą utrzymać rodzinę, spłacić kredyt.
Ścigają zbirów, którzy mają więcej kasy, niż my w życiu zarobimy.
Żyjesz na krawędzi, jeśli chcesz kombinować.
Mówię tylko, że bywasz nadgorliwy.
Przepraszam.
Osoby zatrzymane w nalocie na Sierrę w maju 1979 roku.
Tina, możesz rozchmurzyć go na jeden wieczór?
Zwariuję przez niego.
Postaram się.
Lorenza mówi, że macie się nie spóźnić. Nie żartuje.
KIM JEST 8?
- Cześć. - Cześć, Nokes.
Sprawdźcie sklep na 13 ulicy.
- Mówcie, że ja was przysłałem. - Dobrze.
Kim jest 8?
Osoba, która to wiedziała, nie żyje.
- Nie... - Nie właź mi w drogę.
Nie wiesz, z kim zadzierasz.
Cassie.
Cassie?
Weź prysznic, bo śmierdzisz.
Ruszaj się. Musisz dać z siebie wszystko.
- Cześć. - Proszę.
- Smacznego. - Proszę.
Jak się masz?
- Cześć. - Cześć.
Proszę.
Cześć.
Proszę.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Spałaś coś?
Wczoraj spotkałam matkę, której syn zaginął 11 miesięcy temu.
W jej oczach widziałam,
że wie, że on nie żyje.
Przestań, nie myśl tak. Chodź tu.
On musi żyć.
Po prostu musi.
Żyje.
On żyje.
Mówiłem, że to zły pomysł.
Nie mogę czekać cały dzień.
Cholera!
Kurwa, dzięki.
Dobra.
- Mamy czas. - Jest Jerry.
Tak.
To Avi Nagler, szef Działu Przejęć i Rynku.
Jest też Sam.
To dyrektor operacyjny Działu Dzieci i Animacji.
Resztę znasz.
Ważniaki i sztywniaki.
- Chcesz się wycofać? - Dam radę.
Trzymaj się scenariusza, proszę.
- Nie przeklinaj. Dzięki. - Dobrze.
Dam radę, mały.
Tak, Eric to potwór.
To postać, której się boimy.
To cień, który czai się za nami albo chowa się pod łóżkiem.
Ale jest też...
tobą.
I tobą. Jest nami wszystkimi.
Ma w sobie nasze najlepsze i najgorsze cechy.
To potwór, który idzie z nami krok w krok.
Jest potworem, o którym marzą dzieci,
gdy się zgubią i chcą, żeby je znaleziono.
Dobra, dobra.
Zawstydziłeś mnie, pieprzony palancie.
Cześć, Eric!
Zachowuj się, są tutaj dorośli.
No tak.
Przepraszam.
Nie przywykłem do grzecznego towarzystwa ani tego, że ktoś mnie słucha.
Czuję się w tym mieście samotny.
Nie jesteś sam, Eric.
Nikt tu nie jest sam.
Masz mnie.
I mnie. Jestem Mush, a to...
Cześć, jestem Peggy.
Ja jestem Parker.
Jestem przybłędą, więc jesteś w dobrym towarzystwie.
Wszyscy jesteśmy przybłędami.
Przychodzimy do parku, gdy się pogubimy.
Zgubiłeś się, Eric?
Tak.
Chyba gdzieś źle skręciłem.
Chodzi o to,
że pod ziemią jest bardzo ciemno,
ale byłem zbyt przerażony, żeby stamtąd wyjść.
Nikt nie powiedział mi,
że słońce jest takie ładne.
- Nie! - Hej.
Chodź tu!
Zostań tu!
- Czym są te zielone szklane drzwi? - Sam nie wiem.
- Ale serio, byłeś świetny. - Przyszły VIP-y.
Przestań.
- Witam, drogie panie. - Było ekstra.
- Jackson, jak leci? - Miło widzieć!
Jak leci?
No proszę, pięknie wyglądasz.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
- Spoko. Przepraszam. - Miłego wieczoru!
Taki będzie!
Wracaj do kolejki!
To było pyszne.
Będę cię ścigać o przepis.
Gotujesz, Michael?
Jadam w Taco Bell i Wendy’s.
Ktoś dobrze cię karmi, skoro masz takie mięśnie.
Wiedziałem, że to zły pomysł, żebyś tu przychodził!
Od jutra ćwiczę przez tydzień.
Rozmawiałaś z Daną? Widziała się z Kimberly po śmierci...
Radzi sobie. Dziecko ząbkuje.
Dlatego dobrze mieć męża policjanta.
Robią ładne dzieci.
Tylko mówię. Znajdź jej jakiegoś miłego.
Próbuję. Ten palant nie może się zdecydować.
Słyszysz, Ledroit?
Przestań chodzić do Luxu i znajdź sobie żonę.
Komu będziesz mówił swoje sekrety?
Mówię poważnie.
Wszyscy potrzebujemy takiej osoby.
Kto cię wspiera?
Hej!
W mieszkaniu będzie nam dużo wygodniej.
Muszę wracać.
Jasne. Innym razem.
Tak.
Tina.
Mikey.
Dana, żona Nokesa.
- Wspomniałaś o niej. - Tak.
Tak.
Kiedyś razem rozrabiałyśmy.
Dawno temu, z nią i Kimberly.
Jest pielęgniarką w szpitalu.
Ale jeśli chcesz wiedzieć,
Nokes to fiut.
Mój mąż też taki był, ale się wyrwałam.
- Że też Dana to znosi. - „To”?
Co takiego?
Za dużo wypiłam.
Porozmawia ze mną?
Pewnie.
Zapytam ją.
- Dobranoc. - Pa.
Co ty wyprawiasz?
- To, co zawsze. - Zacznijmy tę imprezę!
Zaangażujcie się.
Bierzcie kieliszki. No już!
- Za Erica! - Za Erica!
- Jerry. - Udało ci się.
Nie, to Vincentowi się udało.
Wezmę maskotkę, ale Vincent wylatuje. Wiesz o tym.
Jest problemem.
Patrz na niego.
Jego syn zaginął, a on tutaj pije.
Jest walnięty.
Rano to przebolejesz. Luz i blues.
Zrób to albo ja to zrobię.
Jay! Miło cię widzieć! Nie wiedziałem, że będziesz.
Eric!
Hej.
Nie ruszaj się.
- Kurwa, też go znalazłam. - Ja go wyciągnąłem.
Możemy zarobić, Yuusuf.
Żebyś kupiła dragi?
Takie dziecko można drogo sprzedać.
TJ zna ludzi, zna zboczeńców.
Cicho, myślę.
Mam parę pomysłów.
Masz się nie ruszać!
- Widziała go pani? - Nie.
- Proszę zadzwonić. - Widział pan mojego syna?
Nie, dziękuję.
Zaginął mój syn. Dziękuję.
- Przepraszam. - Nie, dzięki. Miłego dnia.
Widział pan tego chłopca? Zaginął...
To Edgar Anderson, zaginął.
Proszę zadzwonić, jeśli ma pan informacje. Proszę pani.
Przepraszam.
Nie gwarantuję, że wejdziecie.
Cześć, panie władzo.
Wiele rzeczy jest nieogarniętych. Masz stać przy drzwiach.
Wszyscy dobrze się bawią.
Patrz, kto wrócił.
- Znowu tutaj? - To zbrodnia?
Poznajesz go?
Już mówiłem. To ładny chłopak, ale go nie widziałem.
Nie. Przyjrzyj się.
- Mikey. - Przepraszam, nie pomogę.
Hej. Rozmawialiśmy o tym.
A gdy cię tu nie było?
Zmiękłeś w więzieniu, ale świat nadal się kręcił.
Życie toczyło się dalej.
Zadrzyj ze mną,
a wrócę do paki za to, co ci zrobię.
Jasne?
No to super. Idź się bawić. Spadaj.
Hej, ty.
Uwaga, idę.
Dobra.
Przyznaj, stary. Dajemy czadu!
- Rany, stary! - Vinny!
Będziesz w Dzień dobry, słonko, a mój syn wróci do domu.
- Vinny! - Stary!
W porządku?
Tak. Co tam?
Nie powinieneś wrócić do domu do Cassie?
Nie, wszystko gra.
Będę przy barze.
Już idziemy. Tam się spotkamy.
Chodź.
Cholera.
Napisy: Kamila Krupiński