DZIEŃ DOBRY, SŁONKO ULUBIONY DUET AMERYKANÓW
KTO MÓWI, ŻE NIE ZGRZESZYŁ, JEST KŁAMCĄ
Dzień dobry.
POMOC PRAWNA, KTÓREJ POTRZEBUJESZ.
Dlaczego mnie nie obudziłeś? Muszę się zbierać.
Kurwa. Nie idziesz dzisiaj do pracy.
Co ty pieprzysz?
Budowanie szkieletu zajmie dużo czasu. Na głowę potrzebuję dziesięciu godzin.
Kurwa. Jerry cię...
zwolnił.
Nie może.
- To mój program. - Nasz.
Jasne.
Ale wiesz, Bug, Mush i ja to...
Ja mam 60%, a ty 40%.
Twój głos się nie liczy.
Prezentacja się udała. Pokochali Erica i chcą go w programie.
- Jest hitem. - Tak, kochają go.
Chcą Erica, ale nie chcą ciebie.
Bo jesteś zasrańcem, który nie upilnował syna.
Porozmawiam z nimi i dopilnuję, żebyś dostał świetną odprawę.
Zachowasz pakiet medyczny i dentystyczny.
Super, bo ukruszyłem sobie ząb.
Wykorzystaj go. Idź na terapię.
Walić terapię. Zrób coś dla mnie. Idź na odwyk.
Pierdol się, ty mięczakowaty, zdradziecki skurwysynie.
Próbowałem.
Przykro mi z powodu Edgara, ale się staczasz.
Jest ci przykro, ale pieprzysz przyzwoitość i lojalność?
Przyjaźń?
Ty jebana gnido, ty fałszywy, krwiopijny pasożycie.
I ty nazywasz się artystą?
To ode mnie usłyszałeś o Peckinpahu czy Kubricku.
A gdy spotkaliśmy wielkiego Hensona, to prawie zwaliłeś sobie konia,
kiedy okazało się, że obaj cenicie Burra Tillstroma.
Byłem tobą zażenowany. On tak samo.
Bo wiedzieliśmy,
że jesteś artystą bez pasji, który powinien zostać w domu
i zabawiać swoją babcię pacynką ze skarpety
na tym zadupiu, z którego pochodzisz.
Nie każdy rodzi się bogaty.
Przynajmniej ja nie płacę za seks.
Gadałeś z Cassie?
Ona chyba też ma cię dosyć.
- Jeb się. - Ma rację.
Ty też się jeb, pierdolona strato czasu. Zjarajcie się w piekle.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Spotkałyśmy się na komisariacie.
- Dziękuję. - Proszę.
Ma pani dzieciaczka?
To dziecko siostry Marlona. Dwa razy w tygodniu się nim opiekuję.
Po co tu pani przyszła?
Chcę coś pani dać.
Może kojarzy ją pani z telewizji. To prawniczka.
Kojarzę.
Niech pani do niej zadzwoni.
Dobrze.
Chyba po prostu muszę z kimś porozmawiać.
Pokłóciłam się z ojcem Edgara.
To była głośna i straszna kłótnia
w wieczór przed zaginięciem Edgara.
Teraz tak myślę,
że może uciekł od nas.
Nie zawsze byłam dobrą mamą.
Pani syn miał jedzenie? Łóżko? Miłość?
Tak.
To proszę spróbować zapewnić dziecku ciepło i bezpieczeństwo,
gdy nie wie pani, kiedy wyrzucą was z domu.
Albo pilnować, żeby nie wpadło w kłopoty,
gdy chłopcy handlują kokainą przed waszymi drzwiami.
Niech pani powie, jak chroniła syna, a ja powiem, czy miał dobrze.
- Nie wiem. - Nie będę pani pocieszać.
Nie.
Nie chcę tego.
Jestem zła.
Wiem, jak to jest.
Mam w sobie tyle złości...
że wypaliła mi dziurę w sercu.
Ale nie chodzi o uczucia, tylko o to, co z nimi robimy.
Chce pani coś z nimi zrobić?
Tak.
No to słucham.
Tak jak burmistrz Lindsay będę działał, a nie sprawiał problemy.
Zwiększenie budżetu,
które poprawi relacje obywateli z policją i zmniejszy przestępczość.
Przenosząc bezdomnych do mieszkań,
na które ich nie stać ani o które nie mogą się ubiegać?
Zamykając schroniska na rzecz gentryfikacji?
Jak pan chce sfinansować to sprzątanie miasta?
Trzymajmy się tematu, jak to robimy w ratuszu.
Proszę pana!
Przesiedlamy bezdomnych i tworzymy schroniska w innych miejscach.
Istnieją obawy, że w ratuszu dochodzi do korupcji.
Tak jak w policji, budownictwie komunalnym...
Z całym szacunkiem, Mike, ale jeśli była tam korupcja.
to już dawno została wyplewiona.
Albo...
już się tym nie chwalicie.
ZAGINĘŁO DZIECKO NAGRODA 25 000 $
Hej, Raya! Wiem, że tam jesteś!
Widziałeś Rayę? Raya, tu Tracks!
- Widziałeś tę sukę? - Wypierdalaj!
- Wisi mi kasę. - Nie ma jej tu. Szukaj jej.
Szukam jej, kurwa.
Poczekam tutaj na nią.
Co ty tu odpierdalasz?
- Chcę odzyskać kasę. - Wypad z mojego domu!
- Chcę moją kasę. - Wypad z mojego...
Nigdzie nie pójdę!
Jestem Tracks! Oddawaj moją kasę, skurwielu!
Oddaj mi kasę, skurwielu!
- Tracks cię znajdzie, suko! - Wszystko gra.
Już dobrze. Śpij.
Chcę do mamy.
Spokojnie. Już sobie poszedł.
Często zabieracie śmieci do domu?
Mało kto zabrałby zakrwawioną koszulkę.
Szef nie pozwala,
ale jeśli coś jest dobrej jakości, jak telewizor czy dobre krzesło,
to ktoś sobie to weźmie i wykorzysta.
Znalazłeś koszulkę w śmietniku.
Na nagraniu z monitoringu podnosisz ją zza śmietnika,
patrzysz na nią i ją zabierasz.
Wziąłem ją, bo miała ładny rysunek,
ale zobaczyłem krew i zacząłem się zastanawiać.
- Nad czym? - Chciałem postąpić słusznie wobec...
Wobec kogo?
Na pewno nie widziałeś wtedy dzieciaka?
Nie?
A tego?
Marlon Rochelle. Widziałeś go?
Wybacz, szefie.
Musi wracać do pracy.
Położyłeś coś obok śmietnika, zanim wziąłeś koszulkę.
Paczkę z praniem.
Zostawiają je dla chłopaków z nocnej zmiany.
Dostają czyste kombinezony i nie muszą wracać do zakładu.
Wyjeżdża twoja śmieciarka.
Hej! Co zrobiłeś?
Znów przeleciałeś psa?
Mogę się rozejrzeć?
Jeśli ma pan nakaz.
Znamy się?
Tak, znam pana.
Wygląda pan jak... Eddie Murphy.
Tylne światło nie działa.
Naprawcie je.
Nie jestem głodny.
Musisz jeść, mały.
Zostaw mnie!
Skopię ci dupę!
Co tu robisz?
Widziałem, jak za mną szedłeś. Śledziłeś mnie?
Przez kratownicę.
Wiesz, jak tu niebezpiecznie?
Wszedłeś do piekła.
To w nim jesteś, mały.
Hej! Wypierdalaj, kurwa!
Zamknijcie japy!
Wszystko gra.
Lubisz rysować.
Co to za potwór?
Ma duże zęby.
Przyniosę ci prawdziwe żarcie.
Zamknij za mną drzwi i siedź tu cicho.
Masz tu nikogo nie wpuszczać.
Zaraz wracam. Nie wychodź stąd.
To niebezpieczne.
- Ma pan rezerwację? - Nie.
Muszę coś dla niej wybrać.
- Vincent. - Jerry.
Pieprzyć to!
Poproszę cheeseburgera i homara.
- I więcej wina. - Już podaję.
To Benji K i Artie. Pamiętasz ich?
Tego faceta ze szparą zamiast ust i Hermana Potwornickiego? Nie.
Dlaczego oni mają wolną rękę?
Zapewniają ci więcej dymanka niż Hefner?
Facet lubi się obrażać, więc lepiej o tym nie mów.
Zostawicie nas samych?
Tak, zostawcie nas samych.
Gadałeś z Lenniem?
Codziennie przez 15 lat życia zawodowego.
To nic osobistego.
Jasne, że to coś osobistego, Geraldzie.
Dlatego to nie ma już sensu.
„Wal się, Vincent.
Weźmiemy twój pomysł, a ciebie wyruchamy”.
- Krzyczysz. - Żebyś wiedział.
Powinienem się drzeć!
Mało tego, że mój syn...
zaginął?
Chcesz odebrać mi jedyną rzecz, która jest moja?
- Eric... - Nie jest na sprzedaż.
Kukiełka to worek, klej i futro, dopóki ktoś nie wsadzi ręki w jej dupę.
- Vincent! - Ja!
Natychmiast przestań.
Jak na zawołanie! Cześć, tato.
Wstaniesz i stąd wyjdziesz.
Odstaw go.
I kto jest teraz kukiełką?
- Jerry. - Robert.
Vincent.
Rozumiem, że jest ci ciężko, ale mam kontakt z komisarzem Nelsonem.
Zapewnił mnie, że policja robi, co może.
Odwołać kawalerię. Wielki Robert Anderson obdzwonił znajomych i wszystko załatwił.
Mam dość twojej zgryźliwości i wymyślonych opowieści o tym,
że miałeś trudne dzieciństwo.
Naprawdę chcesz teraz o tym gadać?
- Zawsze byłeś sam. - To prawda.
Zastanawiałeś się dlaczego?
Tak.
Długie wyjazdy służbowe, mało plemników. Piętno samotnego jedynaka.
Wrażliwość emocjonalna Anne Anderson, mojej matki, twojej żony,
która w połączeniu z twoim brakiem zainteresowania,
żeby poznać mnie albo ją...
Dobrze, że terapia u doktora Masona nie poszła na marne.
Drogi doktor Mason.
Przepisywał świetne leki.
- Miał niesamowity widok z okna. - Przestań!
Mama mówi, że powinieneś wrócić na odwyk.
Nie mam problemu.
- Śmierdzisz alkoholem. - Straciłem syna.
Śmierdzisz nim od dawna.
I to chyba niejedyna substancja, którą zażywasz.
Wiesz, trawka.
Wódka. Czasami kokaina.
Crack podobno jest super, ale się wstrzymuję.
Jeśli pójdziesz na odwyk, mama i ja będziemy ci pomagać.
Jeśli nie...
A jeśli nie?
Dlaczego się trzęsiesz?
Bo jesteś straszny.
Tato.
Mush, dokąd idziesz?
Nie!
Bug, idę na górę.
Spokojnie, jest super!
Widzisz Statuę Wolności?
Macha?
To wyżej, niż myślałem. Bug?
Bug?
Dawno tego nie oglądałam.
Co się stało z Bugiem? Miał długie włosy.
Tak, ale dzieci noszą teraz krótkie.
Jeśli szukasz alkoholu, to cały wyrzuciłam.
Doniosłaś na mnie na policję?
Okłamałeś mnie. Co miałam zrobić?
Nie wiem. Wspierać mnie. Pomagać mi.
Poważnie myślisz, że mógłbym to zrobić?
Mógłbym zabić swojego syna?
Już nic nie wiem.
A ja wiem.
Jeśli szukasz wódki, to jej nie znajdziesz.
Byłam u kobiety, której syn zaginął w czerwcu.
- Marlon Rochelle. - A jaki to ma związek?
- Zrozumiałam, jaka jestem na ciebie zła. - Ty na mnie.
Pięknie, kurwa.
Wyprowadź się.
Spakowałam cię. Masz tam spodnie i koszule.
Kup nowy płaszcz. Kurtkę obkleiłeś gumą do żucia.
- Cassie. - To nie tak, że cię nie kocham.
Po prostu nie mogę. Czuję w środku pustkę.
Muszę...
Muszę po prostu...
- On wróci, jasne? - Dobrze.
Jeśli wróci,
muszę być dla niego najlepszą mamą, a przy tobie nie mogę.
A ty nie będziesz najlepszym ojcem. Bo jest między nami to coś.
Nie wiem, kiedy to się stało, ale się od siebie oddaliliśmy.
Oddaliliśmy się od syna.
Pieprzysz się z innym.
Tak.
Z kim?
Kto jest tym szczęściarzem? Kurwa!
- Poznałam go w szkole. - Ten Hiszpan? To dziecko?
To Portugalczyk.
Cudownie.
To wspaniały facet. Jest uroczy.
- Pracuje w Jadłodajni Słonko. - Ideał!
W Jadłodajni Słonko? Czyli mu płacę. Albo nie, bo to wolontariat.
- Pracuje za darmo. Świetny gość. - Jest nim!
Całą noc rozdawał ze mną ulotki.
Przychodził tutaj?
Był w tym mieszkaniu? Poznał Edgara? Zna go?
Tak, widzieli się parę razy.
Był tu, gdy wtedy wyszedłeś.
Sprawdzał, czy wszystko w porządku, bo mieliśmy kolejny spierdolony wieczór.
Może on go ma.
No co? Kradnie mi żonę, więc dziecko też mógł.
Vincent, daj mi żyć, kurwa.
Ile miesięcy? Nie.
Walić to. Przez ile lat byłam przy tobie, gdy ty pieprzyłeś inne?
Ocknij się, dobrze?
To się dzieje naprawdę.
Spójrz na siebie. Co ty wyprawiasz?
Nasz syn zaginął, a ty się upijasz i szyjesz pieprzone kukiełki.
Eric pomoże mi znaleźć Edgara.
Policja nie może go znaleźć.
Policja nie może! A ty mówisz o kukiełce.
Tak, mówię o pieprzonej kukiełce.
Boże. To z nią rozmawiasz.
- Masz lepszy pomysł? - Boże.
Ulotki nie działają, a ty pieprzysz się z 20 lat młodszym...
Jestem w ciąży.
Co?
Z nim, tak?
Tak.
Nie sądziłam...
że to możliwe po Edgarze, bo nigdy...
Obym nie była najstarszą mamą na placu zabaw.
- Szaleństwo, nie? - I to jakie.
Jesteś dobrą mamą.
Świetną mamą. Każde dziecko chciałoby...
Pójdę tam i znajdę naszego syna.
Sprowadzę go żywego.
Tak.
Musisz zobaczyć jego rysunki u George’a.
Są piękne!
Nie wiem, jak zrobiliśmy takie cudowne dziecko, skoro sami...
Pierdol się.
ZAGINĄŁ
Ty pojebie!
Cześć, masz ją?
- Nie bierz całej od razu. - Dzięki.
Raya, chodź tu.
Masz moją kasę?
Niedługo będę miała.
Do końca tygodnia wymyśl, jak ją zdobędziesz,
bo dziwką być już nie możesz.
Wyluzuj, ogarniam ją. Podobno lubisz młodych.
Co?
Zaciekawiłam cię.
Co dla mnie masz?
Zobaczysz.
Przestań brać podwójne porcje.
Jestem głodny.
Znów robisz interesy?
Dogadaj się z diabłem. On zawsze chce zapłaty.
A co ci do tego, menelu? Spójrz na siebie.
Codziennie. Dlatego wiem.
Na dnie znajdziesz tylko siebie.
Zrobię, co się da, panie komisarzu.
Do widzenia.
Ja pierdolę.
Costella przemaglowali dziś w telewizji i policję wciągnięto w to gówno ratusza.
Nelson zaczął drążyć temat.
Do akcji dołączyła też Renata. Gada z mediami.
Byłeś u śmieciarza?
Tak.
Powiedział, że mógł się pomylić.
Mam przeczucie, że ktoś nim manipuluje.
- Pęknie na przesłuchaniu. - Przeczucie to za mało.
Nadal sprawdzasz listę?
- Wezwaliśmy kilku. - Tak?
Emerytowanego senatora, spłukanych akwizytorów z Wyoming
i aktora, którego kariera dobiegła końca?
Powtórzę ci to jeszcze raz.
Marnujesz czas i środki, łącząc tę sprawę z Marlonem.
- To moja sprawa. - Zgadza się.
Przekopujesz się przez przeszłość,
wyciągasz stare naloty.
Podziwiam twoją pracowitość,
ale wykonaliśmy swoje zadanie, zamykając Sierrę.
Ale ty decyduj. Jestem tylko kapitanem statku.
Zaginieni to tylko mój problem, tak?
Tak.
Trzymałaś go wczoraj do późna?
Krew go zalewa.
Nie było tak późno.
Wydział Osób Zaginionych.
To Renata.
Ja pierdolę.
Rób, co chcesz, Ledroit, ale czas ucieka.
Renata. Drugi raz w ciągu dwóch dni.
Dobrze. Dziękuję.
Jebana suka.
Dzwoniła do niej matka Marlona.
Rozmawiałam z Daną.
Dziś o 22, kiedy wyjdzie z pracy. Pojedziesz z nią metrem.
Bardzo ci dziękuję, Tina.
Mam w rodzinie homoseksualistę.
Masz na biurku akta Sierry.
Ktoś odesłał je do archiwum, ale je stamtąd wzięłam.
„Promowanie prostytucji”.
ARESZTOWANY PODCZAS NALOTU
To będzie długi wieczór.
- Prasa rozpętała burzę. - To reakcja na słaby wywiad.
Musisz pokazać, że bierzesz, ale też dajesz.
- Dementuj to, co drukują. - Wiem.
Wiem, że masz rację, dlatego z twoim nieocenionym wsparciem
ratusz przekazał dużą darowiznę Fundacji Słonko.
Przemówię na ich imprezie za tydzień. Liczę, że zdobędę wsparcie.
Musimy być postrzegani jako osoby pomagające miastu.
Jako osoby pracujące dla dobra nowojorczyków.
Firma Hudson Sanitation zajmie się sprzątaniem,
ale Richie się martwi.
Kilku dziennikarzy zachowuje się jak dzieci.
- Wiem. - Musisz załagodzić sytuację.
Dostosuj pragnienia nielicznych do pragnień wielu.
Porządni ludzie nie czują się bezpieczni.
O to mi chodzi, Richie. Pokaż mi nowojorczyka,
który nie podziękuje za usunięcie ćpunów spod drzwi.
Przegonimy tych bezdomnych
i ożywimy okolicę.
Trzeba szybko działać. Na co czekasz?
Moi ludzie są gotowi. Zróbmy to jutro.
Nie masz z tym problemu, no nie?
Poza tym gdy kanały zaleje woda, to te slumsy będą jak pułapka.
Na ulicach Nowego Jorku będą leżeć trupy.
Ludzie będą błagać, żebyśmy je sprzątnęli.
„Sprzątanie” to złe słowo. Proponuję „odbudowę”.
Po prostu trzeba usunąć tych ludzi.
Komisarz Nelson każe to zrobić na już.
Zabierzcie ich z ulic.
Panie Di Bari, telefon na czwartej.
Halo.
Przyjechała dostawa.
Mamy problem.
Była tu policja i zadawała pytania.
To zajmij się tym.
Zrób z tym porządek.
Pracujecie do późna! Musimy to wysłać dzisiaj!
Wszystko w porządku?
Tak.
Znów nie wziął pan kluczy?
Masz dzieci?
Są starsze od pana.
Jedno mieszka w Jackson.
Drugie w Atlancie.
Widujecie się?
Nie.
Ale się za nie modlę.
Mógłbym...
Przepraszam, odkupię.
Mnie też prześladował mrok.
Siedziałem za coś, czego nie zrobiłem.
Przez 16 lat robiłem to z kolegami z celi.
Próbowaliśmy ją okiełznać.
Tę ciemność.
Nie dać się jej pochłonąć.
Nic o tobie nie wiem, George.
Nigdy tutaj nie byłem.
Ale Edgar...
Trzy czwarte życia to ciekawość.
Pana syn miał jej dużo więcej.
Widziałem wasze wyścigi po schodach.
Tak bardzo chciał wygrać,
ale pan zawsze go pokonywał.
Tak jak mój ojciec.
Zawsze musiał wygrać.
Pokażesz mi rysunki Edgara?
Ładne, prawda?
Chwila.
Kojarzę to.
Wiem, co to jest.
To mapa.
Panie Wilson.
Witam.
Nakrył mnie pan.
Próbuję wykonać miesiąc pracy w tydzień.
- Vincenta nie ma, więc... - Nie przyszedłem do niego.
Już się poznaliśmy.
Tak? No tak.
Ostatnio?
W klubie Sierra.
W 1979 roku.
Dostałem tylko pouczenie.
- Nikt tutaj o tym nie wie. - Chcę tylko zadać kilka pytań.
Dobrze.
- Zna pan Edgara. - Tak, odkąd się urodził.
Zrobiłem mu tam miejsce na kołyskę.
Zostawaliście sami?
Nie!
To znaczy tak.
Czasami.
Cholera.
Myśli pan...
Boże. Myśli pan, że jestem...
Coś panu powiem.
Kocham dzieciaki, jasne?
Kocham Edgara.
Dobra, to... Rety.
Nie mogę. Mam parę dni, żeby skończyć tę maskotkę.
Dobrze.
- Widziałem pana w klubie Lux. - Super. Też tam pana widziałem.
Poznaje go pan?
Marlon Rochelle.
- Mieszkał w okolicy. - Młody.
Czternastolatek.
Nie. Nie wiem...
Nie.
Podoba się tam panu?
W Luksie?
Tak, jest tam fajnie. Są tam zabawni ludzie.
Ktoś z nich go rozpozna?
Nie. Nie wiem.
Proszę pomyśleć.
Wystarczy imię.
Samo imię.
Ricardo.
Przesiaduje na boiskach blisko klubu.
- Dobrze. - Prawie codziennie rano.
Dziękuję.
Hej! Kolejna butelka.
Halo! Stolik piąty, kolejna butelka. Jest Ricardo?
Nie wiem.
Chyba z kimś jest.
Cześć!
Dobrze się bawisz?
Misha, postawię chłopakom piwo, bo ciężko dziś pracowali.
Pójdziesz z nami?
Muszę nakarmić psa.
Na pewno?
Jedno piwo.
Dobra, jedno piwo.
- Dziękuję za spotkanie, pani Nokes. - Mów mi Dana.
Chciałeś aresztować jego i Cala w jakimś klubie.
Wiem o tym.
Wrócił do domu bardzo zły.
Czasami taki jest. Nagle zmienia mu się nastrój...
Słyszałaś, żeby mówił o 8?
Nie. Wieczorem następnego dnia zadzwoniła żona Cala.
I wiedziałam.
To, jak z nią rozmawiał, jak ją pocieszał.
Mówił to, co trzeba, że jest załamany, ale...
chyba mu ulżyło.
„Ulżyło”?
- Jak to? - Że on nie żyje.
Pracowali razem przez dziesięć lat.
Odłożył słuchawkę i wrócił do oglądania telewizji.
Jakby...
Dlatego zapytałam go o auto. To nowe auto.
Tylko że teraz ma wgnieciony zderzak i zdartą farbę.
Tyle mogę powiedzieć.
Nie podobało mu się to, co powiedział Cal.
To wystarczy, żeby go zamknąć?
Radiowóz. Dobra, Edgar.
Numer rejestracyjny. Jaki? 338...
Vincent?
Tak?
To mapa.
Rysunki Edgara w piwnicy to mapa.
Nie widzisz? To oczywiste.
Dobra.
Kiepsko wyglądasz.
Nie mam łatwo. Co poradzisz?
Znajdę go, wykorzystując tę mapę.
Tak.
Chodź na górę. Zrobię ci kawę.
- Chodź. - Nie chcę kawy.
Myślisz, że oszalałem. Spoko.
Nie szkodzi.
Ci, którzy zamykają oczy, naprawdę są ślepi. Zobaczysz.
- Vincent. - Pokażę ci to.
To się uda. Mam nowy plan.
Nowy plan!
Tina, idź do domu.
Już późno.
Jak poszło z Daną?
Dobrze.
Gdzie są moje taśmy?
Zostawiłem je...
Cripp o nie pytał. Powiedziałam, że są w archiwum.
Lepiej trzymaj je w domu.
PEDAŁ
Mówi inspektor Ledroit.
William Elliot.
Pan z rodziny?
Nie.
Elliot.
Nie żyje.
Jest tu jego siostra. Sala 517.
Nie pozwalają mi go dotknąć.
Mówią, że nie mogę go dotykać.
Jeszcze raz porozmawiaj z glinami, a zabijemy twojego psa!
Hej! Z drogi.
Brawo!
Hej, frajerze, ignorujesz mnie?
Już cię zwolnili?
- Te dupki i różnice artystyczne. - Mogłem cię uprzedzić.
Gdzie ten gość?
Gaśnica.
Jest na mapie Edgara.
Jebać ich. Pokaż, że się mylą.
Tak.
Yuusuf, no weź. Przecież wszystkim się dzielimy.
Już nie. I zachowuj się przy dzieciaku.
Myślisz, że dadzą ci kasę, jeśli go odprowadzisz?
Nie dają nagród takim jak my.
Nie słucham cię, Raya.
Gdy tam pójdziesz, gliny cię aresztują.
Mój plan działa.
Twój plan. Akurat.
Yuusuf! No weź!
Spłać długi w inny sposób.
Jeb się! Może tak zrobię.
Nieźle, mały.
Kto to?
Twój tata?
Kłócicie się?
Ja kłóciłem się ze swoim cały czas.
- Bije cię? - Nie.
Słowa też krzywdzą.
To twoja mama?
- Jaka jest? - Miła.
Ma brązowe oczy i gęste brązowe włosy.
- Rodzice się kłócą? - Bardzo.
Jeśli chciałeś uciec od problemów, to dlaczego tutaj?
Podoba mi się twój tag.
Dlatego za mną przyszedłeś?
Ty mały głupku.
Gdzie menel?
Gdzieś rozrabia. Pracujemy razem nad projektem.
Nad projektem? Handlujecie na Wall Street?
Mam dzieciaka dla dewiantów z twojego czarnego notesika.
- Złożona obietnica to niespłacony dług. - Zobaczysz.
Oni uwielbiają świeże mięsko.
Napisy: Kamila Krupiński