W naszym mieście zbyt wiele osób zostało zapomnianych i odrzuconych.
Prosimy tylko o to, żeby policja wywiązywała się z obowiązków
i wykonywała swoją pracę.
Zaginęło też inne dziecko.
Marlon Rochelle.
Czternastolatek, który grywał na tych boiskach.
Jak Edgar Anderson jest dzieckiem,
ale się nie liczy, bo jest czarny i biedny.
Więc prosimy.
Żądamy, żeby jego zaginięcie traktowano poważnie.
Tak jak zaginięcia innych chłopców.
Edgar Anderson zaginął sześć dni temu.
Marlon Rochelle zaginął 11 miesięcy temu,
a policja nadal nic nie robi.
Niech pan Costello nie składa już obietnic bez pokrycia
i naprawi miasto, które kochamy.
Ktoś musi zacząć działać.
Rany. Robimy to od kilku dni.
- Opłaci się. - Nic z tego nie będzie.
Będzie.
- Łazimy w kółko i tracimy czas. - Zamknij się!
Nie możesz pogodzić się z tym, że twój syn uciekł przez ciebie.
Jezu.
NOWY BOHATER DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Będzie miał koszmary.
Mały zobaczy go pod drzwiami i ucieknie.
Przestań gadać i się skup.
Bolą mnie nogi.
Raya, nie pal tego gówna przy dzieciaku.
Pozwól mi go zabrać. Dużo za niego dostanę.
Powie im, że dobrze go traktowałem.
Dostanę nagrodę.
Upiecze ci się, bo umyłeś mu twarz?
Już po tobie, stary.
Bądź dobry, życzliwy, odważny i inny.
- To z tego programu? - Tak.
Fajne.
Podoba mi się twój styl.
Muszę lecieć. Później to obgadamy.
Siedź tu cicho, jak wcześniej.
Odprowadzę cię do domu.
Popilnuję go.
Nie zostawię cię z nim.
Pójdziesz ze mną.
Zamknij drzwi, mały.
Boże, czy oni kiedyś pójdą?
- Masz ibuprofen? - Tam leży.
Słuchaj...
Musimy porozmawiać.
O 16 przyjdzie tu agent nieruchomości.
Nie ma sensu z tym zwlekać.
Poza tym nasz adwokat kazał przekazać ci te dokumenty.
Wszystko jest jasne, ale gdyby nie było,
to on z pewnością ci pomoże.
William przekazał datek Filharmonii Nowojorskiej.
Oboje wiemy, że był wobec ciebie bardzo hojny,
ale pamiętaj, że nie masz żadnych praw do tego mieszkania.
- Byliśmy parą siedem lat. - Wynieś się do końca miesiąca.
Wiem, że kochałeś mojego brata,
ale go po prostu zabiłeś.
To przez ciebie zachorował.
Policja nie będzie czuła się komfortowo,
wiedząc, że jeden z detektywów ukrył swoje problemy zdrowotne,
a do tego jest homoseksualistą.
Zdjęłaś z lodówki zdjęcie Williama ze mną?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Przejrzałem cię, Caroline.
Kochałem twojego brata.
I to bardzo.
Powiem to bez złośliwości, bo wiem, że cierpisz.
Próbujesz wymazać te siedem lat...
naszego niezwykłego związku.
Poważnie?
William nie cierpiał przeze mnie.
Ktoś inny go zaraził. Nie jestem nosicielem.
Nie zniszczyłem Williama.
Kochałem go.
Tanya, już wychodzisz?
Odprowadzę cię.
Cześć, tu Andersonowie.
- Zostaw wiadomość po dzwonku. - Po sygnale!
- Zostaw swój numer telefonu. - I zostaw numer telefonu!
Bingo!
Halo.
Mam waszego syna.
Halo, kto mówi? Jaja sobie robisz?
Ma rozdarty rękaw kurtki.
Nie rób tego.
To czerwona kurtka.
Na ramieniu ma pieprzyk.
Na prawym.
Coś mu jest? Jest ranny? Skrzywdziłeś go?
Jest bezpieczny.
Co mam ci dać?
Proszę, oddaj go.
Oddaj go.
Powiedz, że chcesz kasę.
Budka telefoniczna na rogu ulic 34 i 9. Naprzeciwko pralni.
- Przynieś kasę. - Dobrze.
W gotówce. Przyprowadzę chłopca dziś o 21.
Żadnych glin, bo go nie oddam. Powiedz komuś, a nie przyjdziemy.
Dobrze. Mogę z nim porozmawiać?
Proszę, daj mi...
Super, przyjdzie z policją. To cholerna pułapka!
Ignorujesz mnie?
Tak, bo ci nie ufam, kurwa! Wymyśl coś swojego.
Przez jakiś czas mieszkał pod ziemią, więc jest nieśmiały,
ale niedługo ten nowy kolega do nas dołączy.
Hura!
Nie jest idealnie.
Ale spoko. Macie się uśmiechać.
- Wiecie, dla kogo to robimy. - Dla bandy Jerry’ego.
- Gdzie Vincent? - Cześć, Cassie.
Cześć, Murray.
- Od kilku dni go nie widziałem. - Muszę z nim pogadać.
Gdzie on jest?
Już tu nie pracuje.
Zwolnili go.
To jego szkice.
To Eric.
Dziś go wypróbujemy.
Mamy imprezę Dzień dobry, słonko...
Zamknij się, Ellis.
Zwolniliście go?
Lennie, dzięki niemu osiągnąłeś sukces.
Popisywał się tobą. Nie tylko sobą. Jego pomysły to podstawa...
Jego pomysły są pojebane! To ja muszę je dopracowywać.
Ja załatwiłem ten program. Ja dogaduję umowy.
Kiedy zbudowałeś jakąś kukiełkę?
Zbudowałeś jakąś od zera?
Męczy mnie taka gadka.
Wszyscy wiedzą, że to kreatywny geniusz.
Ja ugaduję ważniaków, bo on nie potrafi.
Ronnie?
Jest uzależniony.
Przykro mi, ale rozpierdalał program.
Oczy się nie zgadzają.
Zobacz.
- Tak. - Nie mogę się doczekać...
Nie rób tego, Vincent.
Za późno.
SPOTKANIE Z EKIPĄ DZIEŃ DOBRY, SŁONKO!
Trzymaj się.
Wszyscy w PLN i Dzień dobry, słonko
jesteśmy dumni z naszej działalności charytatywnej.
Karmimy dzieci i ich rodziny w tym cudownym mieście.
Co to, kurwa?
Dziś posprzątamy razem naszą okolicę.
Okolicę, którą kochamy!
Cudownie, że są z nami pracownicy firmy Hudson Sanitation.
Sprzątają nasze ulice i przywracają miastu świetność.
A teraz przekażę mikrofon jednemu z darczyńców naszej fundacji.
To zastępca burmistrza, pan Richard Costello.
Co tu robi ta szuja?
Dziękuję. Miło was tu widzieć.
Kurwa.
Zaraz poznamy nowego bohatera programu.
Pamiętajcie, że chcemy dzisiaj szerzyć świadomość o naszym programie,
który wesprze odbudowę i ulepszanie Nowego Jorku.
- Rety! - Tak!
- Co?
- Zamykając schroniska? - Nie.
- Zwiększając bezdomność? - Nie.
Sprzątając ulice, przenosząc schroniska i budując nowe domy.
Pieprzenie.
Zobaczy pan.
Mam zaszczyt przedstawić wam moich przyjaciół z Dzień dobry, słonko,
którzy mówią, że do miasta zawitał nowy kolega.
To ty?
Bądź miły, Bug.
O co chodzi z tym nowym kolegą?
Jest trochę nieśmiały.
Długo nie miał domu,
ale zamieszka z nami w Dzień dobry, słonko.
Niedługo zobaczycie go w telewizji.
Hej, Eric!
Eric, chodź do nas. Nie wstydź się.
Oto on!
Dobra, już idę!
Drzewo zielony, a niebo błękitny kolor ma!
Słonko wstało i z uśmiechem pozdrawia
Co to, kurwa, jest?
Co porabiasz, kolego?
Daj rękę, pobawmy się na całego!
Dzień dobry, słonko!
Witaj, świecie.
Jak się dziś macie?
Jestem Eric.
Zapamiętajcie to imię.
Chryste Panie.
I to coś ma ci pomóc odnaleźć twojego syna?
Tia? Na litość...
Cassandra.
Przyszłam po pieniądze na nagrodę.
- Rozbierz się. Zaparzę herbatę. - Nie. Daj mi pieniądze.
- Te 25 000 $, które oddał Vincent. - Po co ci one?
Nie pytaj. Zaufaj mi.
Musisz poczekać, bo Robert wyszedł, a tylko on zna kod do sejfu.
- Zadzwonię do niego. - Nie.
Jeśli potrzebujesz pieniędzy, to musi tu przyjść.
Dobrze, zadzwoń do niego.
Jesteś blada. Źle się czujesz?
- Nie. - Vincent musi o ciebie dbać.
- Kazałam mu się wyprowadzić. - Kiedy?
- Potrzebuję tych pieniędzy. - Wyglądasz na wyczerpaną.
Może się położysz?
Zadzwonię do Roberta,
a ty odpoczniesz.
- Jestem zmęczona. - Stary pokój Vincenta jest przyjemny.
Robert będzie tu jechał z biura co najmniej godzinę.
Pewnie nie spałaś od kilku dni.
Zapomniałam, jak bardzo Edgar jest podobny do Vincenta.
Cassie.
Ricardo!
- Cross! - No dalej!
Jestem wolny!
- Ricardo, podaj! - Patrzcie, sam.
Podaj!
Podaj piłkę, śliczny!
Widzieliście to? Mówiłem!
Cholera. Co wam, dupki, mówiłem?
- Ricardo. - Co, kurwa?
- Ricardo! - Co to za jeden?
- Czerwona koszulka. - Kto to?
Zaraz wracam.
Ricardo?
Parę dni temu gadałem z twoim znajomym.
- Znasz Marlona Rochelle’a? - Nie gadam z glinami.
Możemy pogadać na komisariacie.
- Słabo go znałem. - A nosisz jego koszulkę?
Numer 12, tak?
Taki nosił.
Jest w niej na zdjęciu u matki.
Wymieniliśmy się.
Jego śmierdziała, bo cały dzień graliśmy.
Po graniu miał się z kimś spotkać.
Z kim?
Nie wiem. Więcej go nie widziałem.
Pracujesz w Luksie?
Pracujesz tam.
Dotrzymuję towarzystwa.
Pracujesz dla TJ-a?
To twój alfons?
Widziałeś Marlona w Luksie?
Mnie też mają zabić?
Zadawaj głupie pytania, a będziesz szukał mojego ciała.
Hej.
Jaki masz numer?
Szczęśliwą ósemkę.
Jeśli znajdziesz Marlona, każ mu mi ją oddać.
Już idę!
Idę!
- Co... - Chodź.
W porządku?
Marlon pracował dla TJ-a?
Gadaliśmy już o tym.
- Nie kłam. - On zna zasady.
Mówiłem, że muszą być pełnoletni. Tak prowadzę ten biznes.
- Mikey. - Widziałeś Marlona z TJ-em?
Dzieciaka nie ma. Nie można go znaleźć, więc pewnie jest w rzece.
12 czerwca.
Potrzebuję nagrania z wieczoru, gdy zaginął.
Wiesz, że po tygodniu kasujemy nagrania.
Był tu nalot, gdy siedziałem.
Wiem, że na początku tygodnia nadpisujecie taśmy.
Kto je kasuje?
Nie.
- Znam TJ-a, odkąd był dzieckiem. - Mnie też.
Daj mi coś.
Coś, co pokaże, że Marlon Rochelle był 12 czerwca w Luksie.
Wszystko w porządku?
Miałeś go na sobie, gdy umarła twoja mama.
Znajdź tę taśmę.
Przyjdź go mnie, gdy będziesz chciał pogadać.
Mikey, mam taśmę, na którą czekałeś.
Nagranie z okolicy szkoły.
Chłopiec jest na nim w dniu zaginięcia.
Super, włącz ją.
Ustawiłam już obie.
Następna.
Dlaczego za nim idzie?
Zatrzymaj.
Wezwij portrecistę. Niech spróbuje go narysować.
Chyba się znają.
To może być on.
Roześlij rysopis po dzielnicowych, ale nie do mediów.
Jeszcze im nie mów. Sprawdźmy, czy był karany.
Ładny garnitur. Kto umarł?
Kolega.
Wyrazy współczucia.
Mamy nagranie z podejrzanym i Edgarem Andersonem.
- Przygotowujemy portret pamięciowy. - Dobrze.
Roześlijcie go, gdy będzie gotowy. Widziałeś Renatę w telewizji?
Gdybym mógł, zleciłbym jej zabójstwo.
Rozmawiałem z Daną Nokes.
Z Daną, żoną Nokesa.
- I co? - Była przerażona.
Gdy zginął Kennedy, Nokes wrócił późno do domu.
Rano zobaczyła wgniecenie w aucie.
- Co sugerujesz, Clouseau? - Marlon Rochelle to 8.
Gdy zaginął, miał na sobie koszulkę z numerem osiem.
Kennedy pytał: „Czy chodzi o 8?”.
Dana mówiła, że Nokes był zły, że to powiedział.
On chyba pracował w Luksie.
- Chcę przesłuchać Nokesa. - Jesteś tego pewny?
Tak.
Oskarżasz glinę o zabójstwo.
To poważna sprawa.
- To nie jest jakaś... - Zostaw to.
Lubię cię, Mikey.
Lubię twój zapał. Zawsze tak będzie.
Ale musisz uważać.
„Uważać”?
Tak.
Nie denerwuj innych.
Masz podejrzanego w sprawie dziewięciolatka.
Na tym się skup.
Pokaż mi portret, gdy będzie gotowy.
- Ale... - Koniec rozmowy.
Skończyliśmy.
To trzeci raz w tym tygodniu. Daj znać, gdy będą.
Pilnuj swojej żony.
- Cześć. - Jak leci? Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Złapali zboczeńca na 42 ulicy.
Pieprzona dzielnica.
Wiesz, jacy są.
Mówię poważnie, Michael.
Próbuj, dopóki nie wygrasz.
Bo tylko ty możesz to zrobić.
Trzeba go dopracować. Sprawdzę, czy był karany.
- Dziękuję. - Nadal patrolujesz ulicę tych twinków?
Tak. Banda pedałów.
Co powiedziałeś, kurwa?
O co ci chodzi?
Wydział Osób Zaginionych. Chwileczkę.
Dzwoni Robert Anderson.
Dobrze.
Ledroit.
Jest i ona.
Rety!
Hej. Co to?
Korci cię, żeby to powiedzieć, więc mów.
Gdybym dał mojej babci, która jeździ na wózku,
klej i worek na śmieci, na który się spuściłem,
zanim położyłem go na jej kolanach,
to nawet ona lepiej by sobie poradziła. Nie wiem, jak nazwać to coś.
- Eric. - To nie Eric.
- Pomaga sprzątać miasto. - Jasne.
Pozbywa się śmieci.
Skoro o nich mowa, to cuchniesz.
Kiedy się kąpałeś?
Kurwa. Gdzie ty w ogóle mieszkasz?
- Cassie cię szuka. - To dobrze.
- Muszę już spadać. - Serio?
Henson da ci fuchę w programie?
Nie.
Odnajdę swojego syna
i sprowadzę go do domu, gdzie jego miejsce.
Wiem, jak to wygląda. Facet oszalał.
Nigdy nie byłem bardziej zdrowy na umyśle. Szedł za czymś, zaznaczał szczegóły.
Narysował mapę, a ja muszę ją rozgryźć.
Rozgryzę to wszystko.
Potrzebujesz pomocy.
Zaczyna padać. Było super, dziękujemy wam!
- Wracamy do parku. - Koledzy cię wołają.
- Pa! - Dziękujemy!
To też twoi koledzy.
Dziękujemy!
Dobranoc, słonko. Wal się.
Co on tu robi?
Poprosiłem go, żeby przyszedł. Tak będzie bezpieczniej.
I nie chcę już o tym rozmawiać.
- Cassandra, daliśmy ci pospać. - Mieliście mnie obudzić.
Która godzina? Kurwa, wezwaliście gliny?
Chyba nie myślałaś, że puścimy cię samą z taką sumą.
- To 25 000 $. - Super.
Mając na uwadze okoliczności,
powinniśmy powiedzieć o tym policji.
- Nie można chodzić z taką gotówką. - Pierdol się, Robert.
Cassie, lepiej nam powiedz.
Ty też się pierdol!
Osoba, która dzwoniła, pewnie kazała nikomu o tym nie mówić.
Ale zapewniam cię, że dobro Edgara to nasz priorytet.
Będziemy dyskretni.
Dziś będą sprzątać ulice. Może być niebezpiecznie.
Nie dam ci pieniędzy, jeśli nie weźmiesz go ze sobą.
Dobra.
Dziś o 21.
Budka telefoniczna na rogu ulic 34 i 9.
Dasz mi te pieniądze?
Dziękuję, Tia. Ja to zrobię.
Dziękuję, Tia.
Widziałaś Vincenta?
Od tygodnia nie.
Czym zasłużyłem sobie na takiego syna?
Oglądałeś go kiedyś?
Oglądałeś Dzień dobry, słonko?
Nie mam czasu.
To go znajdź. To piękny program.
To twój syn.
Już dawno przestałem za nim ganiać. Ty też powinnaś.
Zwijajmy się.
Hej! Gdzie byłaś? Żadnych układów. Dawaj kasę.
Mam to, o czym mówiłam.
Akurat.
Nie rób tego przy policji.
Myślisz, że ich to obchodzi?
Wszyscy mają cię w dupie, Raya.
Oddaj mi kasę albo cię zajebię.
Jest młody.
Ile ma lat?
Dziewięć albo dziesięć. Będzie twój wieczorem.
Jasne.
Wiesz, że go chcesz. Jest na takich popyt.
Dam ci go i umorzysz mi dług.
Nie zadzieraj ze mną.
Wieczorem. A teraz spierdalaj.
Zobaczysz.
- Jest młody czy stary? - Nie wiem.
Niezbyt młody.
Niezbyt stary.
Ma może 20 lub 30 lat.
Mówił z akcentem, chyba francuskim.
Moi ludzie będą stali z boku. Poczekamy, aż go zobaczymy.
Bezpieczeństwo Edgara będzie najważniejsze.
To on?
Tak.
Nie spiesz się.
Może go kojarzysz.
Nie wiem. Może.
Jest wielu zaginionych, no nie?
Łatwo się zgubić w tym mieście.
Jak Marlon Rochelle?
To ten burger.
Pajęczyny.
Pająki.
Piwo? Nie ma piwa.
Wino. Buty sportowe.
Pizza.
Idziemy po ciebie, Edgar.
Zobacz. Płytki.
Takie.
Chwila. To graffiti.
No tak.
- Zbliżamy się. - Tak myślisz?
Kolejne.
Zaznaczył, gdzie jest to graffiti.
Te zepsute płytki. „YU”.
Znak stopu. „Y”...
Tam jest kolejne. Szedł za nimi.
Jest tutaj.
Gdzieś tu jest. Jest blisko.
Kurwa, dokąd idziesz?
To tagi graffiti. Zrobił mapę tagów.
Bo po chuj by tu przychodził?
To mapa do szaleństwa.
Podsumujmy to.
Ma na imię Yuusuf. Przychodzi po jedzenie.
Gdzie mieszka? Na ulicy?
Czasami tak.
Czasami pod ziemią.
- Pod ziemią? - W tunelach metra?
Są tam bezpieczni. Z dala od was.
Przesiaduje na ulicy pod klubem Lux.
Widuję go, gdy chodzę tam po jedzenie. Dają nam resztki.
To graficiarz. Nie jest groźny.
Jest groźny! Porwał mojego syna. Muszę...
Cassie.
- Nie mogę się spóźnić. - Nie spóźnisz się. Musisz mi zaufać.
Jasne, ufam ci.
Będziemy czekać przy budce na wymianę.
Przepraszam.
- I co? - Yuusuf Egbe. Niewiele tego.
- Drobne kradzieże, jazda pod wpływem. - Ponoć mieszka w tunelach.
Zbierz zespół. Pójdziemy tam dzisiaj.
- Roześlij to, jeśli nie przyjdzie. - Cripp to zrobił.
Wysłał portret i nagranie. Media już działają.
Dlaczego utrudniasz mi pracę? To moje śledztwo.
Nie miałeś prawa tego rozsyłać.
Pomogłem ci.
- Facet nie przyjdzie. - Teraz nie.
- Zobaczy to i ucieknie. - Więc idź do tuneli.
Za godzinę chłopaki wejdą tam ze śmieciarzami.
- Lepiej połączcie siły. - Idziemy pierwsi.
Nie ja decyduję.
- Decydujesz jako nadkomisarz. - Nie pyskuj!
Pomagałem ci w śledztwie,
a ty się teraz na mnie wściekasz?
Masz rację! Jestem nadkomisarzem!
Chyba zapomniałeś, z kim rozmawiasz.
W porządku, Mikey?
Byłeś blisko z tym kolegą?
Rozumiem to.
Mam kumpli, których kocham jak braci.
Dziesięć lat temu straciłem przyjaciela. Miał tętniaka.
Nie rozmyślam o tym i ty też nie powinieneś.
Lepiej nie rób sobie tutaj wrogów.
Nie niszcz swojej reputacji.
A teraz ruchy.
Już prawie 21. Nie spóźnij się.
Moi ludzie już tam są.
Zmiana planów.
Idziemy do tuneli metra. Będą tam dzisiaj sprzątać.
Ty poczekasz przy budce.
- Niedaleko będzie policja. - Już uciekł.
Nie mów tak.
- To prawda. Policja będzie brutalna. - Już prawie 21.
Spierdoliliście to.
Kurwa!
- Wyjdź! - Cześć.
Zamknij drzwi.
Gdzie taśma z 12 czerwca zeszłego roku?
Nie wiem.
Zapisujemy dzień, wykreślamy je i zaczynamy od nowa.
9 czerwca. 10 czerwca.
11 czerwca.
A tu 13, 14, 15 i 16.
Brakuje 12 czerwca.
- Nic nie wiem. - Pieprzysz.
Płacę ci za ich sprawdzanie, wymazywanie i zamienianie.
Taśmy ze wszystkich kamer.
Wejście, tylna alejka,
parkiet, toaleta, bar.
Ale byłeś niechlujny.
Niektórych taśm do końca nie wymazałeś.
Zastanawiam się,
kto był w naszym klubie.
Co to za dzieciak?
To jakiś gnojek.
Przyjrzyj się.
Gówno tu widać.
Wpuściłeś go do klubu?
Powiedz, że nie.
No mów.
Powiedz, że mnie nie zawiodłeś.
No mów!
12 czerwca?
Wpuściłeś go tutaj 12 czerwca?
- Słuchaj... - Wiesz, jak jest w pierdlu?
Kurwa, to był dzieciak.
Kurwa...
Gdzie taśma z 12 czerwca? Wiesz, gdzie ona jest!
- Nic nie gubisz. - Nie mam...
Zapisujesz wszystko w notesiku.
Gdzie on jest? Mów!
Mam go.
Pierdolone numery i twoi klienci. Ty pieprzona kanalio.
Ty jebany śmieciu!
Dasz mi tę taśmę.
Dlaczego, kurwa?
Ufałem ci, a ty to spierdoliłeś!
Śmieciu!
Znajdź tę taśmę albo cię zajebię.
Gdzie jesteśmy?
Zgubiliśmy się.
Edgar naprawdę cię nienawidzi, skoro tutaj przyszedł.
Przyznaj, że nie wiesz, dokąd pójść.
Znasz tylko drogę do dna tej butelki.
- A nie mówiłem? - Pierdol się.
- No to dlaczego uciekł? - Jeb się!
To ty masz przejebane.
Co, kurwa?
Proszę.
Hej! Pierdol się!
Edgara tu nie ma.
Nigdy go tu nie było.
Nigdy go nie znajdziesz.
Nie naprawisz tego, co zrobiłeś.
Nigdy się nie zmienisz.
To wszystko twoja wina, kolego.
To twoja wina.
To nieprawda.
No jasne.
Chcesz się naćpać.
Hej.
Mogę trochę?
Zapłacę.
Brawo, kolego.
Polataj sobie.
Odpierdol się ode mnie!
To nie jedzenie twojej mamy, ale musisz być silny,
skoro wracasz do domu.
Dbałem tutaj o ciebie. Powiedz to rodzicom.
Zrobisz to dla mnie?
Chcesz wrócić do domu?
Co?
Tęsknisz za mamą?
Ale nie za tatą?
Dobra.
Dlaczego?
Boję się go.
...nowy trop w sprawie zaginięcia dziewięcioletniego Edgara Andersona,
syna Vincenta Andersona,
twórcy programu dla dzieci Dzień dobry, słonko,
i wnuka dewelopera Roberta Andersona.
Policja rozesłała portret pamięciowy podejrzanego...
Jesteś sławny, stary!
...widziano go z chłopcem w dniu zaginięcia.
Hej. Daj mi go.
- Nie. - Ty nie możesz z nim pójść.
Nie.
Niektórzy twierdzą, że nas stąd dziś wygonią.
Będzie tu mnóstwo glin.
Jak schowasz dzieciaka, gdy tu będą?
Twoje zdjęcie będzie wszędzie.
Będziesz musiał się ukrywać. Wszyscy będą wiedzieć, kim jesteś.
Chcę ci pomóc.
Nie. Masz przejebane.
Tylko ja mogę go wyprowadzić.
Przygotuj go. Będę z tyłu.
Hej.
Jeśli coś mu się stanie... Mówię poważnie.
Weź kasę i tu wracaj.
Dobrze.
Kurwa!
Mamy rozkaz wejścia do tunelu!
Posprzątajcie i wyjdźcie za godzinę!
Wszyscy lokatorzy mają stamtąd wyjść.
Trzeba się ich pozbyć za wszelką cenę.
Był takim malutkim dzieckiem.
Ważył 2,72 kilo.
Tak trzymałem go w ręce.
Trzymasz go?
Tak, trzymam jego głowę.
To taka malutka główka.
Malutkie stópki.
Nie mogłem uwierzyć, że świat powierzył go nam w opiece.
Mnie.
I pozwoliłem mu odejść.
Zawiodłem go.
Potrzebował tylko...
Jako rodzic masz dopilnować, żeby dziecko przeżyło.
Żeby oddychało.
Mocno je trzymać.
Nie zrobiłem tego.
Nie zrobiłem.
Nic dziwnego, że uciekł.
Mój synek.
Już zaczęli.
Musimy iść. Już po 21.
Yuusuf, nie opierdalaj się!
Idź przed siebie.
Idź przy ścianie.
Pilnuj się Rayi. Zabierze cię do mamy.
- Boję się. - Nie ma czego.
Niedługo będziesz z mamą.
Opuście ten teren albo was aresztujemy!
Cholera!
Otwórz oczy i uszy.
Trzymaj się prawej strony toru i idź.
- Pilnuj się Rayi. - Chodź.
Bądź dobry, życzliwy, odważny.
Bądź inny.
- Bądź inny. - Wynocha!
Zabierzcie rzeczy i wynoście się stąd!
- Musimy stąd spadać. - Edgar?
Edgar!
Chodź, mały. To tutaj.
Ruszaj się!
Pospiesz się. Chodź, daj rękę.
Rusz się!
Chodź tu.
Pospiesz się. Na co patrzysz?
Wkurzasz mnie.
Chodź, bo się spóźnimy.
- Chcesz zobaczyć mamę? - Tak.
No to musimy iść. Chodź.
Tak, dobrze.
Jedna noga, potem druga. Robię to cały czas.
Nie chcę.
Chodź.
Boję się.
Chodź już! Spóźnimy się!
- Chcę do mamy. - Zapomnij o niej. Chodź.
Chcę ci kogoś przedstawić.
Hej.
Kurwa.
Kurwa!
Edgar, szybko. Musimy już iść.
- Złap mnie za rękę. - Z kim się spotkamy?
Szybko, złap mnie za rękę!
- Spadnę. - Trzymam cię.
Chodź tu, kurwa! Wkurwiasz mnie, mały.
Edgar.
Hej, pajacu.
Zobacz.
Edgar?
Napisy: Kamila Krupiński