Kto następny? Ze śmietanką i cukrem?
Proszę.
- Masz. - Dziękuję.
Wracaj do domu.
Idź spać. Całą noc byłaś na nogach.
Oni chyba też.
Rośnie krytyka wobec ratusza
za znaczące zlekceważenie skali problemu bezdomności
podczas wczorajszej próby sprzątania miasta.
W czasie ewakuacji doszło do zalania tuneli i metra,
przez co setki bezdomnych wyszły na ulice. Wrócimy do tematu.
Policja poszukuje Yuusufa Egbego,
bezdomnego powiązanego z zaginięciem Edgara Andersona.
Rośnie obawa o bezpieczeństwo zaginionego dziecka...
Hej, Gator.
- Uważaj. - Jasne.
Przepraszam.
To Williama?
Proszę.
Jaki on był?
Był zabawny.
Gdy chciał, bywał wkurzający.
Potrafił mnie uspokoić. Czułem się przy nim bezpiecznie.
Gdzie go poznałeś?
Słyszałem, jak gra.
Dawał koncert w Lincoln Center.
Rzucił mnie na kolana.
Potem powiedziałem mu, że mi się podobało, i...
I to było to.
Wiedział o nas?
- Wiedział, że coś nas łączyło. - Tak.
Coś nas łączyło.
Dziękuję.
Za wczoraj.
Za pomoc.
Jeszcze nic nie zrobiłem.
Nie chcę już tego oglądać. Przewiń do godziny 23.23.
Wcześniej nic się nie dzieje.
Wyciągnąłem ją od TJ-a, zanim wyjechał.
TAŚMA NR 8
Kurwa!
Dziś nie będzie padać, a temperatura wzrośnie...
Jadę na komisariat. Wszystko gra?
Tak.
Ile mam czasu?
Wydział Zabójstw wejdzie do Luksu po godzinie.
Nie rób tego, Mikey. To twoja sprawa.
Wydział Zabójstw?
Co się z tobą stało, kurwa?
Użyj swojej pieprzonej władzy i coś z tym zrób.
Masz tu dość ludzi do zniszczenia.
Zniszcz ich.
Wiem, że potrafisz.
„Zniszcz ich”?
Gdy zacznę, nie będę mógł przestać.
Będą musieli mnie odciągać.
Tak długo udawałem, że boję się sam siebie.
Mam w sobie tyle złości, że trudno mi się opanować.
To dobrze.
TJ wszystkich zapisał.
Wygląda uroczo, prawda?
Tak.
Wstańmy.
Dzwoniła pani Anderson i pytała, czy coś wiadomo.
Jej mąż nadal nie wrócił.
Pewnie czekała całą noc.
Nadal szukamy Edgara Andersona i Yuusufa Egbego.
W parku odbędzie się protest.
- Jest tam większość chłopaków. - Zrób to.
Dobra.
Wszystko w porządku?
- Cripp o ciebie pytał. - Chodźcie tu wszyscy.
Ruchy!
Uważnie obejrzyjcie to nagranie.
Może wam się nie spodobać to, co zobaczycie.
Mężczyźni na tym nagraniu to policjanci.
- Wyłącz to. - Data?
- Dwunasty czerwca zeszłego roku. - Ledroit.
Oglądacie zabójstwo Marlona Rochelle’a.
Przekaż to Wydziałowi Zabójstw.
Spence, Bryson. Sprowadźcie tu detektywa Nokesa.
- Ostrzegam. - Zróbcie to!
Stój! Dokąd idziesz?
Willis. Lopez. Jedziemy do zakładu Hudson Sanitation
po Alexandra Lakatosa i Mishę Vargę.
- Musisz mieć nakaz. - Teraz!
Co ty, kurwa, robisz?
To, co ty powinieneś był zrobić.
Zabieraj łapy.
To moje śledztwo.
Moje.
Czy wezwać Biuro Spraw Wewnętrznych?
Na pewno chcą wiedzieć, jak mi przeszkadzałeś.
Albo walić to. Chodźmy prosto do mediów.
- Ukrzyżują cię. - Nie szkodzi!
Nie rób tego.
Już to zrobiłem.
Z drogi.
Kurwa!
Hej.
Pajacu.
Obudź się!
Nie znajdziesz dzieciaka, leżąc w brudzie.
Odpierdol się ode mnie.
Jezu. Moja głowa.
Nie szukam guza. Zabieram tylko swoje rzeczy.
Chwila.
To rysunki mojego syna.
Mój syn, Edgar.
Narysował to. Znasz go?
- Znasz Edgara? - Nie mogę ci pomóc.
Co? Znasz go. To...
Co zrobiłeś mojemu synowi?
Jeśli go skrzywdziłeś, zabiję cię!
„Skrzywdziłem”? Pomagałem mu.
Pomagałeś mu? Nie wierzę ci. Kłamiesz, kurwa!
Znalazłem go i się nim zająłem.
Bał się ciebie. Nic dziwnego, że nie chciał wrócić.
Jesteś Vincent, a twoja żona to Cassie.
Mama Edgara.
Ładnie rysujesz.
A Cassie
pachnie kawą i kwiatami.
- I papierosami. - To prawda.
Nie chciałem tego. On przyszedł do mnie.
Szedł za mną.
Jasne?
Gdzie teraz jest?
Gdzie?
Wchodzę tutaj przez właz.
To niebezpieczne, bo można spaść.
Usłyszeliśmy krzyki chłopca.
Szedł za mną i spadł.
Co ty pieprzysz?
Zranił się? Zrobił coś sobie?
Był cały poharatany.
- Jezu. - Słyszysz?
Chciałem mu pomóc. To miły dzieciak.
- Dobry. - Świetny.
- A ty go zgubiłeś. - Zamknij się!
Potem pokazali mnie w TV. Mam przejebane, więc go odesłałem.
Dokąd go odesłałeś?
Nie chciał iść, ale...
- Do kanału. - Do jakiego kanału? Gdzie?
Idź prosto, a potem w lewo.
Będzie po prawej. Przysięgam, że zrobiłem, co mogłem.
- Pokaż mi go. - Muszę spadać.
Kurwa, zaprowadź mnie tam!
- Radź sobie sam. - Cholera.
Wolał tu zostać.
Nie chciał wracać do domu, bo jesteś beznadziejnym ojcem.
- Jebanym ćpunem. - Milcz!
To przez ciebie uciekł.
Nie!
Bał się własnego ojca.
Nie. Dlaczego się mnie bał?
Nie wystarczy zadawać pytań. Teraz musisz słuchać odpowiedzi.
Obwiniasz innych,
ale musisz spojrzeć w lustro.
Prawdziwe potwory to nie te pod łóżkiem.
To ty.
Giń!
Biuro pana Di Bariego. Nie ma go teraz.
Kurwa!
Policja! Nie ruszać się!
Ręce do góry! Nie ruszaj się.
- Policja! Otwierać! - Wyjdź z rękami w górze!
Wyjdź z rękami za głową. Nie każ mi powtarzać!
Ruszaj się! Szybko! Odsuń się.
ZAGINĄŁ WNUK DEWELOPERA
MATKA 14-LATKA NIE PODDAJE SIĘ
POLICJA NIE MA TROPÓW
Richard!
- Chodź do zdjęcia. - Idę.
Już prawie koniec.
- Policja. Odsunąć się. - Uśmiech.
Richard Costello. Aresztuję pana w związku z zabójstwem Marlona Rochelle’a.
- Skuć go. - Di Bari.
- Jest pan aresztowany. - Ostrożnie.
Zaszła jakaś pomyłka.
Nie mów nic bez prawnika, Richie.
Zabieraj te łapy! Wiesz, kim jestem?
Panie Costello!
- Co z Marlonem Rochelle’em? - Tina, o co chodzi?
Proszę się odsunąć.
Znaleźli ciało.
Nie...
Gdzie ją znaleziono?
Przy rzece Hudson.
Była owinięta wokół ciała kobiety.
Nie znamy jej tożsamości, ale chyba była bezdomna.
Niczego nie wykluczamy,
ale widzieliśmy kobietę w takiej kurtce razem z Yuusufem Egbem.
Jak umarła?
Utonęła.
Przeszukujemy teren.
On nie żyje.
Na tym nagraniu widać, że przyczyniłeś się do śmierci Marlona.
Przez niego mniej zarabiałeś.
Obsługiwał gości poza klubem, a oni ci za to nie płacili.
Odmawiam zeznań.
Kennedy miał wyrzuty sumienia i zaczął za dużo mówić.
Dlatego go zabiłeś?
Odmawiam zeznań.
Kto kazał pozbyć się ciała Marlona Rochelle’a?
Odmawiam zeznań.
Panie Lakatos.
W sejfie w biurze znaleźliśmy dużą ilość kokainy.
Proszę porozmawiać z adwokatką i zacząć zeznawać.
Odmawiam zeznań.
Dostaliście wezwanie i...
I co?
Odmawiam zeznań.
I co?
Lubisz zachowywać pamiątki?
Lepiej zacznij gadać, Misha.
Te, o których pamiętasz.
Przez które...
nie możesz w nocy spać.
Marlon Rochelle.
Dokąd go wywieźliście?
Tam, gdzie wywozimy śmieci.
Kto wam kazał?
Bruno Di Bari.
Szwagier pana Costella.
Proszę powiedzieć, co się stało.
Teraz.
Nie chciałem, żeby to zrobili.
- Nie prosiłem... - Żeby go zabili?
Nic pan nie zrobił?
Nie słuchali mnie.
Próbowałem ich powstrzymać.
Skuli mnie. Nie mogłem na to patrzeć.
Słyszałem, jak go biją i kopią. Krzyczał, a ja nic nie zrobiłem.
Jestem nikim.
Wie pan, jak to jest, gdy całe życie trzeba się ukrywać?
Próbujesz się dopasować.
Liczysz, że nikt się nie dowie.
Dzieciak się dowiedział.
Wiedział to.
I przez to umarł.
Umarł przez to.
Dziękuję.
Ktoś widział Edgara niedaleko parku.
Edgar.
Boże. Edgar.
Jezu.
Kurwa.
Co, kurwa?
Cześć, tu Andersonowie.
- Zostaw wiadomość po dzwonku. - Po sygnale!
Zostaw swój numer telefonu.
I zostaw numer telefonu!
Bingo!
Cassie, tu inspektor Ledroit. Odbierz.
Halo.
Wystarczy.
Silne wiatry południowo-zachodnie przyniosą ładną pogodę.
Z ostatniej chwili. Na żywo z Nowego Jorku.
Tłumy protestujących zbierają się w Central Parku.
Będziemy to relacjonować na żywo.
Eksmisja bezdomnych z tuneli metra
wywołała oburzenie wobec ratusza.
Ratusz zmaga się z rosnącą...
Przepraszamy.
Mówią, że ratusz chce nam pomóc.
Przepraszam.
Ale oni tylko usuwają biednych,
żeby zrobić miejsce na nowe mieszkania i hotele.
- Przepraszam. - To fair?
Nie!
To, co dla was jest chodnikiem,
dla kogoś może być salonem,
sypialnią czy cholerną łazienką!
- Tak! - Ludzie muszą być bezpieczni.
Muszą mieć swoje miejsce.
- Chcemy, żeby mieli domy! - Odsunąć się.
Chcemy domów, a nie bezdomności!
Domy! Nie bezdomność!
- Vincent. - Cześć.
Nie możesz tam wejść!
Gdzie jesteś, do cholery?
Kurwa! Gdzie jesteś, kolego?
Szlag.
Niech to szlag.
Ja pierdolę.
Co oni ci zrobili?
Użyli cholernych śrub, a nie linek.
Dobra, spierdalajmy stąd.
Chodźmy po mojego syna.
Domy dla wszystkich!
- Domy dla wszystkich! - Hej!
Domy dla wszystkich!
Złaź stamtąd!
Zejdź ze sceny!
Hej!
Tak!
Ludzie z wiadomości. Hej, tutaj!
Hej, Edgar.
- Edgar? - Domy dla wszystkich!
Słyszysz mnie?
Nie ruszę się stąd.
Edgar, widzisz mnie?
Edgar! Proszę, wysłuchaj mnie.
Poświęć mi chwilę.
Co ci podać?
Poproszę tosty francuskie.
- Usiądź. Już podaję. - Udało ci się. To ja, Eric.
Mam nadzieję, że to oglądasz, bo twój tata jest idiotą.
Ale mu przykro.
Cholernie mu przykro.
Wszyscy zasługują na dom, w którym nie będą się bać,
a on cię zawiódł.
Ale może się poprawić.
Chce się poprawić.
Poprawi się.
Bo tak naprawdę...
Tak naprawdę...
Słyszysz mnie, Edgar?
Tak naprawdę...
Synku...
Tak naprawdę...
„Wszyscy myślą o zmianie świata,
ale nikt nie myśli o zmianie siebie”.
Kto to?
Tołstoj.
Lew Tołstoj.
Zmienię się, Edgar.
Tak! Chcemy zmiany!
Zmiana dla wszystkich!
Eric!
Zmiana dla wszystkich!
Nie. Jeszcze nie skończyłem.
Daj mikrofon.
Edgar, synku.
Jeśli to oglądasz...
ścigamy się do domu.
Do zobaczenia, mały.
Biegnij, Eric!
Vincent!
Przepraszam.
Patrzcie! To Eric! Zaczekaj!
To Eric!
Eric!
Eric, biegnij!
Pieprzony kretyn.
Edgar?
Ty głupi skurwysynie!
Kurwa, złaź z drogi!
- Słyszysz mnie? - Tato!
Edgar.
Edgar!
- Dupku! - Boże! Żyjesz!
Edgar!
Zasnął.
Zadzwonię, gdy pozwolą na odwiedziny.
To ja.
To wszystko przeze mnie.
- George. - Panie Anderson.
Do widzenia.
Wzrasta liczba aresztowanych
w związku z zaginięciem Marlona Rochelle’a.
Alexander Gator, właściciel klubu Lux,
który ma mieć związek ze sprawą, nie udzielił komentarza.
Sześć lat temu podczas nalotu na Sierrę, poprzedni klub Gatora,
odkryto grupę zajmującą się prostytucją nieletnich,
której klientami byli między innymi senator, aktor z Hollywoodu
i twórca popularnego programu dla dzieci.
Kolejne informacje mogą zniszczyć wiele karier.
Szczegóły są podawane do wiadomości publicznej.
Już nie żyjesz, Nokes.
Tu Leonard Wilson. Nie mogę odebrać telefonu.
Po sygnale zostaw wiadomość. Miłego dnia.
Trwają poszukiwania szczątków czternastoletniego Marlona Rochelle’a.
Wszyscy mają nadzieję, że odnalezienie ich zakończy
ten skandaliczny i tragiczny okres w historii nowojorskiej policji.
Podczas rozmowy z mediami
pani Rochelle wspomniała o zastępcy burmistrza i jego wspólnikach,
rozważając śmierć swojego syna, i powiedziała...
Mój syn miał 14 lat.
Wyszedł z domu i nie wrócił.
Był pełen miłości.
Pełen nadziei.
Pełen wiary w ludzi.
Świat nie jest sprawiedliwy.
SPONSOR DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Reguły nie są sprawiedliwe.
Zdradzono jego zaufanie,
ale miłość i nadzieja nie znikną.
Dopóki żyję,
będę kochać.
Będę mieć nadzieję.
Mój syn zasługiwał na życie w mieście, które go kocha.
Na życie w mieście, które go chroni.
Zasługiwał i liczył na dużo więcej.
Wierzył w miasto, w którym możemy być lepsi.
NOWA INWESTYCJA!
Nie jutro, tylko teraz.
Mój syn nazywał się Marlon Rochelle.
Bądźcie lepsi.
Dla mojego syna. Dla naszych synów.
Dla Marlona.
Proszę...
bądźcie lepsi.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ...
Vincent.
Tata. Dzięki za spotkanie.
Dobrze wyglądasz.
Dobrze się czuję. Już prawie.
Kiedyś będę, mam nadzieję.
Tak sobie myślę.
Pamiętasz, ile miałem lat, gdy przyszliśmy tu do zoo?
- Za 20 minut mam spotkanie na końcu... - Cztery albo pięć.
Przyjechaliśmy tu we dwóch przed twoją pracą.
Przeszliśmy przez bramy, a ty powiedziałeś:
„Dzień dobry, słonko”.
Pamiętasz to?
Poszliśmy zobaczyć wydry,
małpy i misie polarne.
Misie były super.
- Jaki to ma związek... - Czasami zabierałeś mnie na...
Tosty francuskie.
Tak, tosty francuskie.
- Zapomniałem o nich. - Naprawdę muszę...
Kiedyś, tato...
Kiedyś cię podziwiałem.
Nawet cię szanowałem.
Ale już nie.
Ten park, który kochasz. Park, w którym ma miejsce twój program.
Zatwierdzono go w 1857 roku.
Wolni czarni Amerykanie
i imigranci z Irlandii i Niemiec, którzy tu mieszkali,
musieli opuścić Seneca Village,
żeby nowojorczycy mogli tu przychodzić z dziećmi.
Nie musisz tego szanować, ale temu nie zaprzeczaj.
To się nazywa postęp.
Albo kradzież.
Żegnaj, tato.
Dzień dobry, słonko! Doznajcie z nami trochę słońca.
DZIEŃ DOBRY, SŁONKO
Super. Żadnych aparatów ani kamer.
Bilety nie są numerowane. Zajmujcie miejsca.
Ale wszyscy wygrywacie.
Ustawcie się w jednej kolejce.
Trzymajcie ręce w kieszeniach.
Nie wolno żuć gumy ani jeść cukierków.
Znów się spóźniasz.
- Cześć. - Cześć.
- Gotowy? - Tak.
- Na próbie usta opadły. - Wiem.
- Mocno je trzymaj. - Dobra. Linki, nie śruby.
Właśnie.
Masz stopy. Pamiętasz, co mówiliśmy o głosie?
- Musi... - Być niższy.
- Taki. - Dobrze.
Dasz czadu.
Dzięki.
Dobra, kolego.
Zróbmy to.
Hej, Bug! Wiesz, jaki element ma w plecaku pierwszoklasista?
- Nie wiem. - Elementarz!
Idzie Eric. Nie bój się.
Jeszcze jedna gałąź. Już prawie jesteś!
Wspinaj się.
Z zakrytymi oczami nie zobaczysz widoku.
Udało ci się, Eric!
Ale się boję, Mush.
Ja niczego się nie boję.
Boję się świata pod nami.
Nie bój się. Jesteśmy z tobą.
Chyba tak.
Prawda?
ZAMKNIĘTE
Tu Michael.
Cześć!
Dziękuję. Postaw je tam.
- Rozpakować je? - Nie, dziękuję.
Dziękuję. Poradzę sobie.
Pilnuję wnuka. To syn Anity, Makai.
Usiądź, zrobię ci coś do jedzenia.
Dzień dobry, słonko!
Jeszcze jedno. Więcej uśmiechu!
No już.
Raz, dwa, trzy.
Dzień dobry, słonko!
Super. Dziękuję.
Dzięki.
Rety.
- Cześć. - Cześć.
- To się dzieje naprawdę. - Tak, to się dzieje naprawdę.
Z Edgarem wszystko okej?
Tak, bardzo się cieszy.
- To dobrze. - Odbierzemy go o 20.
- Świetny odcinek. - Dzięki.
Cześć, Sebastian.
Edgar?
Hej.
Jak masz na imię?
Jestem Vincent.
Miło cię poznać. Jestem Eric.
Ciebie też miło poznać...
Eric.
Spotkaliśmy się już?
Raczej nie.
Nie? Dobra.
To dziwne, bo bardzo mi kogoś przypominasz.
Tak. Dobra.
Jak masz na imię?
- Eric. - No tak.
Już wiem. Jesteś tym nowym potworem, tak?
- Tak. - I jak ci idzie?
Nieźle.
- Serio? - Tak.
Napisy: Kamila Krupiński