ช่วยด้วย…
พวกเขาจึงไม่ควรถูกปฏิบัติ เหมือนเป็นเครื่องมือที่นำไปสู่ผลลัพธ์
- ทำไม - อะไรเหรอ
หมายความว่าไง "ทำไม"
ไม่เข้าใจตรงไหนเรื่องการไม่ปฏิบัติกับมนุษย์ เหมือนเป็นเครื่องมือเหรอ
ครูคะ หนูจะไปรับจินอุงค่ะ
- ที่ไหน… - นี่
ครูครับ ผมจะไปช่วยเขา
ทำไมนายถึง…
นี่
- ผมจะพาทุกคนกลับมาครับ - ว่าไงนะ
มันอะไรกันเนี่ย
กลุ่มเธอสนิทกันดีนะ
- แต่จินอุงอยู่กลุ่มเราครับ - แต่จินอุงอยู่กลุ่มเราครับ
ไอ้เด็กบ้าพวกนี้!
ซองอา รอด้วย
วิ่งไวกันจังวะ
เดี๋ยว
ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเลย
- มีอะไรเหรอ - ถนนเส้นนี้นำไปสู่บ้านร้าง
งั้นเหรอ
งั้นจากตรงนี้ฉันจะไปคนเดียว
นายต้องระวังตัวจนถึงพรุ่งนี้
นี่
- อะไร - ฉันสัญญาไปแล้วนี่
ฉันเห็นซองอาร้องไห้
อือ ร้องก็บ้าแล้ว
ซองอาไม่เคยร้องไห้
และฉันรู้สึกว่าเขาร้องไห้เพราะฉัน
นายว่าเธอจะยกโทษให้ฉันไหม
เขาฟูมฟายหนักมาก
เขาร้องไห้จริงๆ เหรอ
นายทำให้เขาร้องไห้จริงดิ
ฉันมั่นใจ 99% ว่าเป็นเพราะฉัน
ไอ้บ้านี่ ไปตายซะ
- ตายไปเลย - อย่า…
อ๊ะ เดี๋ยว ไม่สิ นายตายไม่ได้
อย่าตายนะ
บ้าเอ๊ย ไอ้…
หยุดได้แล้ว ฉันจะไม่ทำให้เขาร้องไห้อีก โอเคไหม
ฉันจะไม่ทำให้เขาร้องไห้อีกเป็นอันขาด
ฉันสัญญา
นี่ จินอุง หายใจเข้าไว้
จินอุง!
ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!
คิมจินอุง นี่ คิมจินอุง!
ซองอา!
ทำไมประตูเปิดไม่ออกล่ะ
พัคซองอา!
นี่ ใช้หินก้อนนั้นกัน
อะไรวะ โคตรหนักเลย
นี่ รอก่อนนะ
- นี่ - ซองอา!
บ้าเอ๊ย แบกยอนอู!
- เป็นอะไรไหม - ทำไมนายถึง…
เกิดอะไรขึ้นกับนายน่ะ
นี่ เป็นอะไร
เกิดอะไรขึ้น
นายมาที่นี่ทำไม ในนี้มันอันตราย
- ออกไป เร็วเข้า - อยากให้ฉันไปโดยไม่มีเธอรึไง
ฉันไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนะ
และฉันต้องเข้ามาเพราะเธอไม่ปลอดภัย
ฉันจะปลอดภัยได้เมื่อเธอปลอดภัยแล้ว
เห็นไหม ฉันไม่เป็นไร
ไปจากที่นี่กันเถอะ
เปิดประตูให้ฉันหน่อย
รีบออกไปกันเถอะ
นี่มัน…
ซองอา ประตู
แบบนี้มันผิดกฎนะ
เธอเข้าไปในนั้นทำไมวะ
ฉันอาจจะตายเพราะช่วยลูกศิษย์ของเธอ
เอามานี่ ฉันมาช่วยนะเนี่ย
- ท่านแม่ทัพ… - รีบหน่อย
คนเรา…
ไม่ควรทำแบบนี้กับใคร
ฉันเลือก…
เครื่องบูชายัญชิ้นสุดท้ายด้วยตัวเองเลยนะคะ
เด็กคนนี้ซึมซับเคราะห์ร้าย ของครอบครัวเขามาสิบปี
กลืนกินเขาให้หมด
แล้วจงเกิดใหม่
เป็นเทพแห่งความชั่วร้ายผู้ยิ่งใหญ่นะคะ
ทำไมถึงเป็นกยอนอูอีกแล้ว
เพราะเขาคือเหยื่อที่หลอกง่าย
เขาไม่มีใครเคียงข้าง
ทำไมต้องทำถึงขั้นนี้ด้วย
ทำไมกัน
คนที่อ่อนแอ…
มักเป็นเป้าหมายแรกเสมอ
กยอนอู!
เลือกไพ่หนึ่งใบ ระหว่างที่คิดถึงคนที่คุณจะเจอในอนาคตอันใกล้ค่ะ
คุณได้ไพ่ปีศาจค่ะ
คนคนนั้นเป็นเหมือนปีศาจ มีเสน่ห์แต่ก็อันตราย…
ฉันจะคิดถึงอนาคตอันใกล้
และเลือกไพ่อีกใบค่ะ
"ความตาย"
การเสียชีวิต
ไพ่ความตายไม่ได้หมายถึงการเสียชีวิตเท่านั้นค่ะ
จุดจบมักตามมาด้วยการเริ่มต้นใหม่
ความตายหมายถึงการเกิดใหม่ การเริ่มต้นใหม่
และเวลาแห่งการยุติ
ในที่สุด
เขาก็จะมาซะที
เจอปีศาจและพบกับความตาย…
คุณเก่งใช้ได้นะคะ
ฉันมั่นใจว่าธุรกิจของคุณจะไปได้สวย
วิญญาณร้ายเหรอ
หวัดดี คุณหมอผี
ออกไปจากร่างกยอนอูซะ
หวัดดี
ออกไปจากร่างกยอนอูเดี๋ยวนี้
ออกไปเดี๋ยวนี้!
ให้ตายสิ
ถ้าฉันจะออกไป ฉันก็ต้องฆ่าร่างนี้…
หรือไม่ก็เธอ
อย่านะ!
หนวกหู
ทำไมสะเพร่าแบบนี้ล่ะ
เธอเป็นหมอผี
งั้นเธอก็ต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร
ใช่ไหม
ไม่เอาน่า อย่าทำแบบนี้สิ
ไม่ทักทายกลับหน่อยเหรอ
ว่ามาสิ
หนีไป
เมื่อกี๊มันอะไร
มานี่สิ
- ไปซะ รีบไปจากที่นี่เร็วเข้า - อะไรนะ
อะไรวะเนี่ย บ้าเอ๊ย
เฮ้ย!
อย่าคิดทำอะไรไม่ซื่อล่ะ ไม่งั้นฉันฆ่าหมอนี่แน่!
อย่านะ! อย่าฆ่าเขา
ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยค่ะ
ฉันคิดว่าคุณต่างหากที่ทำ
ฉันทำก็บ้าแล้ว
อธิบายมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น!
หนีไป
ไปสิ รีบไปจากที่นี่
แบบนี้ไม่แฟร์เลย
คิดว่าจะทำอะไรก็ได้ เพราะตัวเองสะสวยงั้นเหรอ
ขอคิดก่อน…
เรามาพนันกันดีไหม
หมอผีไม่เดิมพันกับผีค่ะ
คนที่เสนอร่างนี้ให้ฉันกำลังมาที่นี่
ถ้าเธอจับฉันได้ก่อนเขา
ฉันจะมอบพรให้เธอหนึ่งข้อ
ได้ทุกอย่างเหรอ
ใช่ ได้ทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้หมด
ฉันจะทำค่ะ
ตกลง งั้น…
หลับตาและนับถึงสิบ เธอเคยเล่นซ่อนแอบมาก่อนใช่ไหม
พร้อมนะ เริ่มได้
หนึ่ง สอง…
เอ้อ ฉันหวังว่าเธอจะชนะ
ฉันชอบเธอมากกว่าเขาน่ะรู้ไหม
- อยู่นี่เอง - สาม
สี่
ห้า
หก
เจ็ด
แปด
เกิดอะไรขึ้น เธอเป็นอะไรรึเปล่า
นี่! อย่าเข้ามาในนี้
ไปรอข้างนอก
เก้า
สิบ
ไอ้ที่เพิ่งวิ่งผ่านไปน่ะ ใช่มันใช่ไหม
พวกคุณสองคนนำไปก่อน ฉันจะตามเขาไป
- ไปกันเถอะ - ไปต่อค่ะ
คุณป้าคะ
เขาโดนเล่นงาน และคนที่ถูกสิงก็ออกไปแล้ว ช่วยดูแลเขาหน่อยนะคะ
เราเจอเขาระหว่างทาง ท่านแม่ทัพตามเขาไปแล้ว
พอเธอเจอพวกเขาก็สายเกินไปแล้ว
ไม่สายถ้าหนูวิ่งค่ะ
แม่หมอจ๋า แม่หมอสวรรค์และพิภพ
ลืมตาดูซิว่าเธอทำอะไรลงไป
เขาเป็นปลารึไง โรยเกลือหมักเขาทำไม
ต่อให้เธอไปร่วมกับแม่ทัพ เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้
จงเห็นสิ่งที่ต้องเห็น ไม่ใช่สิ่งที่อยากเห็น
ตาสว่างซะที!
(โพกี)
โพกี
- เราร่วมกันสวด… - เราร่วมกันสวด…
วิญญาณร้ายที่อาศัยอยู่ในบ้านร้าง ทำร้ายเด็กหนุ่มคนนั้นค่ะ
พวกเขาอธิบายสภาพเขาว่า "โดนเล่นงาน"
พวกหมอผีได้เริ่มทำการชำระล้างให้เขา
มันอันตราย อยู่ห่างๆ ไว้จะดีที่สุดค่ะ
ชิ่ว!
เอาละนะ!
ทำไมถึงทำแบบนี้
ฉันจะได้มีชีวิตอยู่ต่อ
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อ
ต้องให้บอกไหมว่าทำไมชีวิตเธอถึงเหมือนตกนรก
อย่ามาแตะต้องฉัน
เธอกล้าหยิบกระดิ่งด้วยร่างสภาพนี้งั้นเหรอ
ไม่แปลกใจเลยที่ชีวิตเธอเหมือนตกนรก
เธอไม่ใช่คนแล้ว เธอกลายเป็นรังของสัมภเวสี
ปล่อย
ปล่อย!
ฉันไม่อยากปล่อย
ยอมฮวา
ยอมฮวา ยัยโง่เอ๊ย
น่าสงสารจัง
เก่งมากที่อดทนไหว พ่อรูปหล่อ
ตายจริง คิ้วเขาดกดำโดนใจ
นายจะต้องไม่เป็นไร
- นายโชคดีนะเนี่ย - ฉันดีใจที่นายไม่เป็นไร
แต่เพื่อความปลอดภัย…
หันหลัง
หยุดเข้าใกล้กยอนอู ในฐานะเครื่องรางมนุษย์ของเขา
ถ้าเจอเขา อย่าเข้าไปหา ให้โทรหาฉันทันที
- ทำไม - ฉันจะอธิบายทีหลัง
ตรงกลับบ้านแทนที่จะไปตามหากยอนอู
ทำไมล่ะ
ฉันยุ่งจะแย่ แค่ปกป้องกยอนอูก็หนักพอแล้ว
เธอบอกว่าฉันเป็นตัวปัญหางั้นเหรอ
พัคซองอา!
ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังไปไหน
- แต่ฉันไม่คิดจะมองหา - จะไปที่นี่ยังไงเนี่ย
ฉันไม่รู้ทาง ซื่อบื้อไม่รู้เรื่องราว
ฉันไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย
ฉันไม่รู้ทาง ไม่รู้อะไรเลย
โธ่เอ๊ย
ฉันหลงทาง
ไปในที่ที่อยากไปไม่ได้
แต่ฉันไม่หยุดเดินต่อ
ฉันมองตรงและเดินไป
- ก่อนหน้านี้… ฉันว่าฉันอยู่ที่… - ฉันไม่รู้ทาง ไม่รู้อะไรเลย
น่ารำคาญจังโว้ย
ร้องเพลงอยู่ได้…
กลับบ้านไป๊!
(โมบอม โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
ดูในกระเป๋าไอ้เด็กเนิร์ดซิว่ามีอะไร
เก็บของมีค่าไปให้หมด
- โอเค - โอเค
ไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนเก่าสมัยม.ต้น
ฉันจะจ่ายคืนให้ตอนที่ทำได้ นายก็รู้ใช่ไหม
- จุนอู นับดิ๊ - โอเค
- โห กระเป๋าสวยนี่หว่า - แจ๋วเลย
นี่ๆ พวก
รู้ไหมว่าต้องไปที่นี่ยังไง
นายเป็นใคร
นายต้องมาจากที่นี่เหมือนกัน รู้ไหมว่าจะไปได้ยังไง
เฮ้ย
ไม่ได้ยินที่พูดรึไง
เอาไอ้นั่นมา
เร็วสิ
เฮ้ย นายให้เขาไปทำไม
ขอบใจที่… อะไรกัน
มากับฉัน
ฉันต้องไปที่นี่ มันเรียกว่าโรงเรียนมัธยมปลายฮวามก
- รู้ไหมว่ามันอยู่ไหน - พูดอะไรของนาย กยอนอู
ฉันไม่รู้ทางน่ะสิ
- ไม่เอาน่า ไม่เข้าใจตรงไหน - ทำอะไร
- จะไปไหน - ตื้บมันเลย!
เร็วเข้า บอกทางมาก่อน อย่าเพิ่งไป
- อย่ายืนบื้อสิวะ - กลับมานี่!
ฉันจะไปโรงเรียนได้ไง
เฮ้ย ไอ้เบื๊อก! กลับมานี่!
บอกทางก่อนสิวะ
- มานี่! - อะไร
- ปล่อยฉัน - แบกยอนอู…
- มีอะไร - มานี่
(รายชื่อผู้ติดต่อ)
(พัคซองอา ซองอา)
ฉันยุ่งจะแย่ แค่ปกป้องกยอนอูก็หนักพอแล้ว
ทำไมนาย…
ทำอะไรน่ะ เสียสติไปแล้วรึไง
เป็นนักเลงหรืออะไรเนี่ย ทำร้ายพวกเขาทำไม
เฮ้ย นายพวกเดียวกับพวกมันเหรอ
หมายความว่าไง ฉันเป็นพวกนาย คู่ซี้เลย เราเป็นเพื่อนกันนะ
(พโยจีโฮ โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
"เพื่อน" เหรอ
เออสิ เราเป็นเพื่อนกัน
อันที่จริง ฉันชักจะเสียสติแล้วที่เป็นห่วงนาย
เขาหายไปไหนนะ
ไม่ใช่เขา
เขาต้องอยู่ในที่ที่ผีชอบไปแน่ๆ
ที่ที่มืดๆ เปียกชื้น และหนาวเย็น
นายอยู่ไหนนะ
เกิดอะไรขึ้นในบ้านร้างเหรอ
อะไร
เขาคะยั้นคะยอให้เราร่วมมือกันช่วยนาย ไม่นานมานี้เอง
แล้วซองอาก็บอกว่าฉันควรอยู่ห่างๆ นาย ต่อให้เราเจอกันก็ตาม
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรในนั้น
ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอก แต่มีบางอย่างเกือบเกิดขึ้น
อะไร
เดี๋ยวนะ หมอผีบอกให้นายอยู่ห่างๆ จากฉันเหรอ
เขาคงเป็นห่วงนายมากละสิ
คืองี้นะเพื่อน
ตอนนี้นายควรทำตามที่เขาบอก
ตอนนี้ฉันค่อนข้าง…
อันตราย
เกิดอะไรขึ้น
ไหงนายถึงกลายเป็นคนทำตัวเด่นไปได้
คนทำตัวเด่นคืออะไร…
ช่างเหอะ
นายชอบเขาเหรอ
ดีแล้วนี่ ผู้หญิงที่นายชอบเป็นห่วงนายด้วย
เฮ้ย สมองกลับเหรอ
ฉันไม่ได้บอกนายว่าฉันชอบเขา เพื่อให้นายมาล้อฉันนะ
ฉันให้ความสำคัญกับซองอาก่อน…
นายไม่ใช่แค่ชอบเขา นายรักเขานี่หว่า
มากับฉันเลย ไอ้เพี้ยนนี่
ชอบเขาตรงไหนนักหนาเหรอ
นายชอบผู้หญิงเตี้ยรึไง
(คะแนนสูงสุด 9,455 คะแนน 5,473)
(คะแนน 9,220)
(คะแนน 6,207)
(คะแนน 9,223)
ฉันจะไปแลกเหรียญเพิ่ม รออยู่นี่นะ
ไม่ กลับมานี่เลย
อยากเล่นต่อเหรอ
เอาอีกเหรอ แต่นายจะได้แค่ 6,000 อยู่ดี…
ขำเหรอ
ไม่ต้องขำเลย นายมันน่ารังเกียจ รู้ตัวไหม
บ้าเอ๊ย นายเป็นคนน่ารำคาญแบบนี้ตลอดเลยรึไง
มองอะไร
ทำอะไรน่ะ
ออกไปจากร่างฉันซะ
ฉันไม่อยากออก
ไม่เห็นเหรอ ขนาดเพื่อนนายยังดูไม่ออกเลย
- แต่… - ฉันว่าฉันอยู่ต่อได้
หมอบลง!
เฮ้ย ถอยไป!
ถอย!
อย่ายืนบื้อตรงนั้นสิ!
ตั้งสติหน่อย ไอ้โง่เอ๊ย!
ช่วยด้วยครับ!
เจอตัวแล้ว
ฉันชนะเกมซ่อนแอบแล้ว
มอบพรให้ฉันได้แล้วค่ะ
โปรดปล่อยกยอนอูไป
เรื่องของเรื่องคือ…
กยอนอูเป็นเด็กที่น่าสงสารค่ะ
เขาเดินกลับหัวเข้ามาในสำนักของฉัน ตอนเราเจอกันครั้งแรกค่ะ
คนที่ทำแบบนั้นจะต้องตายภายใน 21 วัน
เขามีเวลาเหลือในชีวิตแค่สามสัปดาห์ ทั้งที่เขาอายุแค่ 18 ปีเอง
ฉันปล่อยให้เขาตายไม่ได้ค่ะ
ฉันเลยปกป้องเขา
"ช่วยให้เขาอยู่พ้น 21 วัน และมีชีวิตอยู่ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร"
ให้ตายสิ
เด็กนี่น่าสงสารจัง
ผิดแล้วค่ะ
มันไม่ใช่ความน่าสงสาร เขาแค่มีเคราะห์
สิ่งที่น่าสงสารคือคนทั้งโลกที่เกลียดชังเขา
และมันทำให้เขาเกลียดตัวเองไปด้วย
เขาไม่รักตัวเองแม้แต่นิดเดียวเลย
ตรงนี้ต่างหากที่น่าสงสาร
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของ 21 วัน
เขาจะมีชีวิตเป็นอิสระหลังจากวันนี้ ขอละค่ะ
ฉันขอร้อง ฉันต้องช่วยกยอนอูให้ได้
ทำไมเธอต้องยอมทุ่มเทขนาดนี้ด้วย
เพราะเขาเป็นรักแรกของฉัน
เพราะฉันชอบกยอนอูมาก
ช่วยฉันเถอะนะคะ
ซองอา
ตอนนี้คือฉันเองนะ
- กยอนอู - ว่าไงนะ
ตอนนี้ฉันคือแบกยอนอู
มองอะไร
ฉันเอง ซองอา
อะไรวะเนี่ย…
ฉันเอง
- กยอนอู - ว่าไง
นี่มันอะไรกัน
หวัดดีครับ
แม่หมอสวรรค์และพิภพ ปล่อยมือซิ
หนูว่าหนูไม่ควรปล่อย
ยังไงเขาก็ถูกมัดอยู่แล้ว ปล่อยเลย
ไอ้พวกแม่มดหมอผี! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!
ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!
แกเป็นตัวอะไร ผู้หญิงรึเปล่าน่ะ
เอามือกลับไปแตะเขา เร็วเข้า
ไม่ยักรู้ว่าเครื่องรางมนุษย์มันขลังขนาดนี้
เขาเป็นกยอนอูตอนถูกแตะ และเป็นวิญญาณร้ายตอนไม่ถูกแตะ
วิญญาณร้ายที่ชั่วช้า
พยายามเข้าสิงเขา แต่กลับถูกขังอยู่ในนั้นแทน
ขนาดหมอผีมือฉมังสิบคนยังทำไม่ได้เลย
แต่เด็กม.ปลายสองคนนี้กลับทำได้ไงก็ไม่รู้
อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่หน่อยเลย เขายังถูกสิงอยู่
มันยังไม่จบจนกว่าเราจะไล่วิญญาณออกมาได้
อย่างน้อยเขาก็เจอวิญญาณร้ายและขังมันไว้ได้
รู้ใช่ไหมว่านี่คือส่วนที่ยากที่สุด
ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ
มาปลดปล่อยเด็กที่โดนวิญญาณเล่นงานกันเถอะ
เริ่มกันได้เลย
กยอนอู อดทนเข้าไว้นะ
อือ
ปล่อยฉันซะทีได้ไหม
จะทำอะไร…
- เราร่วมกันสวด - เราร่วมกันสวด
- และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา - และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา
- ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์ - ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์
- โปรดฟังคำวิงวอนของเราและเมตตา - โปรดฟังคำวิงวอนของเราและเมตตา
- ทำอะไรเนี่ย - ผีทุกตนรวมทั้งพวกที่ชั่วร้าย…
รู้สึกดีจัง
รู้สึกสดชื่นเลย ทำต่อสิ
จะไปไหน
เฮ้ย อย่าเล่นกับของกินสิ
อย่าทำแบบนั้นนะ ไม่ อย่านะ
- เราร่วมกันสวด - เราร่วมกันสวด
- และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา - และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา
- ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์ - ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์
อร่อยนะเนี่ย ถั่วๆ มันๆ
มองอะไรเล่า
ฉันเกลียดไอ้นั่นจริงๆ อย่าทำเลย
ฉันไม่ชอบ! อย่าทำ!
อย่าบังอาจนะ ฉันไม่ชอบ
- เราร่วมกันสวด - เราร่วมกันสวด
- และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา - และภาวนาด้วยทั้งใจของเรา
- ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์ - ขอเหล่าทวยเทพเทวาแห่งสวรรค์
- โปรดฟังคำวิงวอนของเราและเมตตา - จั๊กจี้จัง มันเข้าไปข้างใน
- ผีทุกตน… - ผีทุกตน…
เอ๊ะ ไอ้นี่ก็อร่อยเหมือนกันนี่หว่า
อะไรกัน…
เป็นอะไร
จะไปไหน
- ไม่ได้ผลเลย - รู้แล้วละน่า
เราจะทำต่อจนกว่าจะได้ผล
- เอาเต้าหู้กับธัญพืชทั้งห้ามาเพิ่ม - ได้ค่ะ
นี่
อุ๊ย ตายโหง!
เฮ้ย แกน่ะ! หยุด!
- เฮ้ย - จับเขาให้ได้
ซองอา
วันนี้วันสุดท้ายแล้ว
นายแค่ต้องผ่านมันไปให้ได้อีกวัน
ฉันพยายามมาตั้งเยอะ
ไม่แฟร์เลย
แบบนี้มันไม่แฟร์สักนิดเลย
ตอนนี้ ทางที่ดีที่สุดคือขังวิญญาณร้ายไว้ในตัวนาย
ฉันขอโทษที่ช่วยนายให้ผ่านวันนี้ไปไม่ได้
ไม่ต้องขอโทษหรอก
เรากำลังผ่านวันนี้ไปได้ด้วยดี
ไม่ต้องร้องไห้ โอเคไหม
ขอโทษนะ
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เขาร้องไห้อีก
แต่ฉันก็ทำให้เขาร้องไห้อีกจนได้
ขอโทษนะ ซองอา
ฉันสัญญา
ว่าจะไม่ทำให้เธอร้องไห้อีกเป็นอันขาด
เพราะงั้นก็หยุดร้องไห้เถอะ
ฉันเพิ่งขอให้เธอหยุด แต่เธอกลับน้ำตาแตกกว่าเดิมซะนี่
อย่าร้องสิ
ฉันละอยากเข้าไปแยกพวกเขาซะจริงๆ
นายโอเคไหม
อือ ฉันไม่เป็นไร
ฉันเคยเห็นแบบนั้นในหนังประวัติศาสตร์
การแยกแขนขาออกจากร่าง
เราไว้ใจหนุ่มอายุ 18 คนนี้ไม่ได้
นี่คืออย่างน้อยที่ฉันพอทำได้ เพื่อให้สบายใจหน่อย
ไม่ค่ะ คุณแม่
มันมากไปนิดนึงค่ะ
เงียบๆ แล้วถอยไป
เฮ้ย!
อีหมอผีแก่
จะแยกร่างฉันเป็นชิ้นๆ รึไง
- ใช่แล้ว - แก้มัดฉันนะ!
กยอนอู!
ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ
ทำไมนาย…
ขอโทษครับ
บอกแล้วไม่ใช่รึไง
นี่ เจ้าหนู ห้ามทำเกินเลย กว่าแค่การจับมือกัน เข้าใจไหม
ได้ครับ
คุณแม่นี่ละก็
ถูกของเขา คุณก็พูดเกินไป
ดูหน้าพวกเขาสิ
เขาอยู่คนละชั้นกับซองอา
- อาจารย์ - ไอ้บ้านี่
พวกเราไปนอนกันเถอะ ดึกแล้ว ตามมาเร็ว
นี่ ไอ้หนุ่ม18
จับมือเขาพอ ห้ามทำอย่างอื่น
อยู่ในขอบเขตที่เรากำหนดไว้
และตามองเพดานเหมือนสุภาพบุรุษดีๆ ด้วย
ได้ครับ ผมจะจำไว้
ไปกันเถอะ ฉันเบื่อจะฟังคุณสอนแล้ว
หัวจะปวดจริงๆ
นางพูดมากเนอะ
ให้ตายสิ
คุณแม่ก็เล่นใหญ่เกิน ว่าไหม
ไม่หรอก
ลองคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านร้างสิ
ฉันเข้าใจดีว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
นั่นมันวิญญาณร้าย ไม่ใช่นาย
ทันทีที่เธอปล่อยมือฉัน ฉันจะกลายเป็นวิญญาณร้าย
แต่ฉันไม่นึกเสียใจเลยสักนิด
ฉันเข้าไปทั้งๆ ที่รู้ว่ามันอันตราย
และต่อให้ฉันรู้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้
ฉันก็จะเข้าไปอยู่ดี
ถ้าฉันไม่ได้ไปที่นั่น
เธอเองคงตกเป็นเหยื่อแทน
แบบนี้มันดีกว่ากันเป็นพันเท่า
ไร้สาระน่า
ไม่เลย
นี่คือสิ่งที่เธอบอกฉันมาตลอด
ทุกสนามยิงธนู…
มีทั้งจุดที่ดีและจุดที่แย่
ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนว่า…
ฉันยืนอยู่ในจุดที่แย่ที่สุดและมีลมพัดมาปะทะหน้า
มันแย่ขนาดนั้นเลย
แต่แปลกตรงที่ฉันไม่รู้สึกกังวล
ฉันคิดว่าฉันเอาชนะทุกคนได้
นายคิดว่าจะได้เหรียญทองเหรอ
ใช่ แหงอยู่แล้ว
คุณกล้ามากนะ
ทำไมถึงให้ยัยตัวนั้นเข้ามาในนี้
จะให้ฉันทิ้งเธอไว้ข้างถนนรึไง
เธอเป็นไงบ้าง
เธอคงอ่อนแรงมากๆ ค่ะ
ป่านนี้ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ
แม้แต่การรวบรวมกรรมชั่ว ก็ต้องใช้ร่างกายที่แข็งแรง
แค่จับดาบที่ใช้ไล่วิญญาณน่าสมเพช เธอยังทนไม่ได้เลย
อะไรทำให้เธอคิด ว่าเธอจะทำเรื่องเลวร้ายได้มากมาย
ก็เห็นๆ อยู่ไม่ใช่รึไง
นางพึ่งพาวิญญาณร้ายที่แอบอยู่ในบ้านร้าง
คุณป้า
คุณไม่คิดเหรอว่าวันนี้แม่ทัพทงชอนทำตัวแปลกๆ
อะไรนะคะ ฉันไม่แน่ใจ…
นางทำตัวแปลกเกินไปแล้ว
อาจไม่ได้มีแค่วัยรุ่นหนุ่มหล่อคนเดียวที่ถูกผีสิง
นางคงถูกอะไรสักอย่างสิงด้วยเหมือนกัน
ไม่งั้นหมอผีที่ทรงพลังอย่างนาง
จะเก็บวิญญาณร้ายและหมอผีที่รับใช้มัน ไว้ในบ้านหลังเดียวกันทำไม
มันอาจเกิดหายนะได้เลยนะ
พล่ามเป็นต่อยหอยอีกแล้ว
เธอเคยทำมาก่อน
เธอมัดแขนขาฉันไว้
เอาผ้าอุดปากฉัน
และทำร้ายฉันเหมือนกับจะฆ่าหนูตัวนึง
เธอเคยทำมาแล้ว เธอเลยมั่นใจ
ว่าเธอจะทำอีกครั้งได้
คุณน่าจะปล่อยให้ฉันตายอยู่ที่นั่น
ทำไมถึงไว้ชีวิตฉัน ทั้งที่รู้ว่าฉันจะกลายเป็นปัญหา
เธอแทบตายอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีแรงพูดฉอดๆ งั้นเหรอ
เพราะฉันก็เหมือนคุณนั่นแหละ
บ้าไปแล้ว
ทำไมฉันนอนไม่หลับล่ะ
แย่แล้ว
เขาหายไปไหนวะเนี่ย
เจอแล้ว
(โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
นายนี่เอง กยอนอู
ทำไมมาเช้าจัง
อะไร
ไม่หรอก ฉันมาสายแล้ว
ฉันมาถึงที่นี่ช้าไป
ไอ้เด็กเวร พูดจาเหมือนฉันเป็นเพื่อนนายเลยนะ
แถมยังแต่งตัวเหมือนตัวตลกอีก
ดูทั้งหมดนี้สิ
เราหาเสื้อผ้าสวยๆ กว่านี้ได้ จากตู้หย่อนเสื้อผ้าบริจาค
รสนิยมนายแย่มาก
ฉันรู้ว่านายมีเพื่อนไม่เยอะ
ฉันช่วยได้นะ
ดูสารรูปนายสิ
ในที่สุดก็ดูเหมือนนักยิงธนูรร.ฮวามกหน่อย
ฉันอยู่ในทีมยิงธนูจริงดิ
นายไม่ควรพูดจาแบบนั้นกับผู้ใหญ่
เรียกฉันว่า "โค้ช" หรือ "ครู" ลองซิ "ครูครับ"
ครู
ฉันอยู่ทีมยิงธนูเหรอ
เธอรีบยิงเกินไป
ลองอีกครั้ง
เขาตั้งท่าอะไรล่ะนั่น
บ้าจริง
เขาเป็นอะไรของเขา
ดูให้ดีนะ ร่างกายฉันรู้ว่าต้องทำยังไง
เฮ้ย!
ฉันก็ยิงธนูเก่งเหมือนกันนี่หว่า!
ใช่ค่ะ คุณป้า ฉันเพิ่งมาถึงบ้านของกยอนอู
ไว้ฉันจะโทรหาทันทีที่เจอตัวเขานะคะ
กยอนอู นายอยู่ในนั้นไหม
วิญญาณร้าย เจ้าวิญญาณร้าย
วิญญาณร้ายจากบ้านร้างในแขวงบงซู
เขาคงไม่ได้มาที่นี่ละมั้ง
โพกี ขอโทษนะ
ฉันต้องจัดการเรื่องนี้ก่อนช่วยจินอุง
ฉันทำไม
จินอุง
ฉันควรต้องตามมันไปไหม
ได้ยินเต็มสองหู
เขาพูดว่า "โพกี"
ยังเช้าอยู่เลย แต่เขาทำตัวน่ารำคาญซะแล้ว
สนุกดีว่ะ
แบกยอนอู
นี่ แบกยอนอู
เฮ้ย คู่ซี้
คิดจะทำอะไรน่ะ วางธนูเดี๋ยวนี้!
นี่
ฉันทนนายไม่ไหวแล้ว แบกยอนอู มานี่เลย
- ทุกคนมารวมตัวกัน - นี่
- มานี่ - นายไม่ใช่กยอนอูใช่ไหม
เออ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมนาย…
เฮ้ยๆ!
เป็นอะไรไหม เจ็บรึเปล่า
เจ็บครับ
มีอะไร โพกี ตรงโน้นมีอะไรเหรอ
ตรงไหน ตรงนี้เหรอ
เกิดอะไรขึ้น
ไม่ใช่ตรงนี้เหรอ
เป็นอะไรไป พโยจีโฮ
กยอนอู
กยอนอูเหรอ
กยอนอูถีบเขา
ถีบเต็มแรงเลย
กยอนอูเหรอ เขามาที่นี่เหรอคะ
เพิ่งวิ่งหนีไปแล้ว ไม่เห็นเขาเหรอ
ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยว หยุดก่อน
แต่งตัวแบบนี้มาโรงเรียนรึไง
ในชุดนอนเนี่ยนะ
คุณจะทำพิธีชำระล้างคำสาปให้ฉันงั้นเหรอ
ถ้าฉันไม่ปลดปล่อยเธอจากคำสาปทั้งหลาย
เธอจะเหี่ยวเฉาแล้วตายไป
อย่างน้อยเราก็ควรช่วยชีวิตคนไว้
"คน" เหรอ
ฉันเป็นคนในสายตาคุณเหรอคะ
ถ้าเธอเป็นผี ก็ปล่อยวางความอาฆาตแล้วไปปรโลกซะ
ไม่ว่าคนหรือผี ฉันก็จะช่วยเธอ เพราะงั้นอย่าบ่น
คุณน่ะ ไปเอาไม้กลองมา
ไม่ตามนักดนตรีมาเหรอ
วงการหมอผีมันใหญ่แต่ก็แคบ
เราจะทำกันง่ายๆ รู้กันแค่พวกเรา
จะบ้าตาย
ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นดนตรีหรอกนะ
ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ
ไม่ต้องห่วงนะคะ
บ้าเอ๊ย
อะไร
จะเอาอะไร
อย่า!
เขาเป็นผี แต่นายอย่าทำร้ายเขา
- ทำไมล่ะ - เขาควรไปปรโลกแต่ไปไม่ได้
แปลว่าเขามีเรื่องอยากจะพูด
เราควรฟังเขาก่อน เขาจะได้จากไปโดยไม่เสียใจหรือเคียดแค้น
เธอนี่น่ารักจัง
แต่ทำไมพูดจากันเองจัง
ฉันเบื่อจะสุภาพแล้ว นายไม่รักษาสัญญาเรื่องเล่นซ่อนแอบ
เดี๋ยวสิ
ฉันก็เป็นผีเหมือนกัน ทำไมไม่ทำดีกับฉันล่ะ
พูดมาได้ไม่อายปาก
นายวิ่งหนีออกมาแต่เช้าเลย
ยื่นมือมา ฉันจะได้เรียกกยอนอูกลับมา
ไม่! อย่ามาขวางทางฉัน
ฉันมีสิ่งที่ต้องทำกับร่างนี้
สิ่งเดียวที่นักเรียนควรทำคือเรียนหนังสือ
- หยุดพูดแล้วมานี่ - ก็ได้ แน่จริงก็จับฉันให้ได้สิ
บ้าจริง
เฮ้ย
หมอผีดีกว่าเยอะเลย
นายนี่…
มานี่เลย
มานี่เดี๋ยวนี้ อย่าวิ่งหนีนะ!
เดี๋ยวสิ
นั่นมันคนรักง้องแง้งใส่กันนี่
เฮ้ย
- ก็แค่หยุมหัวกัน - ฉันจะจัดการนาย
หมากัดกันแหละ
จับมือฉันสิ
ขอสงบศึกชั่วคราว
การจับมือกันไม่ใช่การสงบศึกสำหรับฉัน มันคือการยอมแพ้ต่างหาก
งั้นสงบศึกสำหรับนายคืออะไร
จะสงบศึกเพื่อ รบเต็มกำลังไปเลยดีกว่า
นายนี่เหลือเกินจริงๆ
ก็ได้
งั้นก็บอกชื่อนายมา
ชื่อฉันเหรอ
- ไม่มีหรอก - นายต้องมีชื่อสิ!
ไม่มีเพราะฉันลืมไปแล้ว!
งั้นก็ลองนึกดูดีๆ สิ
ฉันเรียกนายว่าวิญญาณร้ายต่อไปไม่ได้
เรียกฉันแบบนั้นต่อไปแหละ
ใครจะไปสนว่าเธอเรียกฉันว่าไง
ไร้สาระจริงๆ
ถ้าเราเรียกอะไรว่าวิญญาณร้าย มันจะกลายเป็นสิ่งชั่วร้ายต่อให้ไม่ใช่ก็ตาม
นายอาจเป็นวิญญาณร้ายก็จริง แต่ฉันเรียกนายแบบนั้นไม่ได้
ฉันควรเรียกนายด้วยชื่อดีๆ นายจะได้ทำตัวดีๆ
พ่อแม่คิดรอบคอบสุดๆ เวลาพวกเขาหาเหตุผลมาตั้งชื่อลูก
เดี๋ยวนะ
ถ้านายไม่มีชื่อ ฉันจะตั้งให้
ยังไงก็ต้องมีคนตั้งชื่อให้อยู่แล้ว
ฉันจะตั้งชื่อให้นะ
ในเมื่อนายเคยอยู่ในบ้านร้างที่แขวงบงซู…
ชื่อบงซูเป็นไง
- เธอควรคิดให้ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ - ไม่ชอบรึไง
งั้น…
บงซู…
เป็นชื่อที่ใช้ได้อยู่
เยี่ยม งั้นชื่อบงซูนะ
บงซู จากนี้ไปนายชื่อบงซู
อะไรก็ช่างเหอะ
- บงซู - ว่า
บงซู ไปเล่นกันไหม
- ก็ได้ - บงซู เล่นซ่อนแอบกันไหม
ก็ดี
งั้นมาเริ่มเล่นเลย
อะไรวะ
ถ้าเราเรียกชื่อผีสามครั้ง และผีตอบกลับทั้งสามครั้ง
ฉันจะเรียกผีมาให้เชื่อฟังฉันได้พักนึง
คาถาเรียกวิญญาณง่ายๆ น่ะ
ยัยบ้าเอ๊ย
บงซู
มาจับมือกัน
คราวนี้นายเล่นฉันหนักจริงๆ นะเนี่ย
ว่าไงนะ
เรากลับบ้านตอนนี้ไม่ได้เหรอคะ
พวกเขากำลังวางขอบเขตน่ะค่ะ
เธอจะโทรหาคุณเมื่อทำเสร็จแล้วค่ะ
แต่ว่า…
งี้ก็แปลว่า
ฉันต้องจับมือกยอนอูไว้ เพื่อไม่ให้วิญญาณออกมาสินะ
แม่หมอ ไฟท์ติ้ง!
มีอะไรเหรอ
ดูเหมือนว่าเราต้องอยู่กับแบบนี้ทั้งวัน
ฉันไม่ว่าอะไรนะ
ถ้าคนอื่นซุบซิบกันล่ะ
ก็ไม่เป็นไรนี่
แค่ฉันหายใจ คนอื่นก็ซุบซิบกันแล้ว
ไม่นะ เดี๋ยวสิ
ถ้าเราจับมือกัน
พวกเขาจะซุบซิบเรื่องเธอไหม
แบบนั้นฉันไม่ยอม
ขอคิดก่อน เราควรทำไงดี
- มันแปลกๆ นะ - มาทางนี้
ไม่เอา แบบนี้แปลกไป
ข้างหลังแบบ…
มือเรา…
เราควรทำไงดี
โถ ตายแล้ว กยอนอู ขอให้หายไวๆ นะ
เกือบไปแล้ว
- ให้ตายสิ เฉียดไปนิดเดียว - ปวดท้องจัง
นี่ พัคซองอา
กยอนอูไม่สบาย ฉันเลยช่วยพยุงเขา
เราไม่ได้คบกันจริงจริ๊ง
เธอรู้จักโพกีได้ไง
- ว่าไงนะ - โพกี หมาของฉันน่ะ
- นี่ พูดกับเขาดีๆ หน่อย - อะไร
- นายเป็นใครถึงมาหาเรื่องฉัน - ฉันไม่ได้หาเรื่อง
- ฉันแค่ขอดีๆ - อ๋อ ขอดีๆ เหรอ
เพ้อเจ้อ
พวกนาย อย่าทำแบบนี้สิ คุยกันดีๆ
มีคนทะเลาะกัน!
เฮ้ย พวกเขาทะเลาะกัน
- ทะเลาะเหรอ - นั่นกยอนอูใช่ไหม
กยอนอู
- ทะเลาะเรื่องอะไรกัน - ไม่รู้สิ
พโยจีโฮ!
ช่วยหน่อย
- ซองอา - ช่วยด้วย
ช่วยด้วย พาเขาออกไปเดี๋ยวนี้
พัคซองอา เป็นอะไรไหม
ขอบใจมาก คู่ซี้
อะไร
นี่ เป็นอะไรไหม
เฮ้ย หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!
เธอรู้จักโพกีได้ไง
(การแข่งยิงธนูฮันรากีครั้งที่ 11)
ได้ตัวแล้ว ไอ้เด็กเปรต
มันจบแล้ว ทุกคน
หมานาย ขนสีขาว
มันสวมปลอกคอที่มีป้ายแกะสลักว่า "โพกี"
มันคอยอยู่เคียงข้างนายตลอด ปกป้องให้นายปลอดภัย
- ว่าไงนะ - นาย…
อะไร ทุกอย่างเรียบร้อยดีจ้ะ
ไม่ต้องห่วงนะ ไม่เป็นไร
คราวนี้ฉันจะปล่อยนายไปเพื่อมัน
ถ้านายทำแบบนี้อีก ฉันจะ…
- มือนาย - อะไร
ปล่อย
ไอ้นี่…
หมานาย ขนสีขาว
มันสวมปลอกคอที่มีป้ายแกะสลักว่า "โพกี"
มันคอยอยู่เคียงข้างนายตลอด ปกป้องให้นายปลอดภัย
"โรงเรียน"
โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก
กล้าหาญมาก
นายนี่เหลือเกินจริงๆ
(ชื่อ: โรงเรียน: โรงเรียนมัธยมปลายฮวามก)
"ชื่อ"
เขาชื่ออะไรนะ
ลืมอีกแล้ว ลืมอยู่เรื่อยเลยวุ้ย
ไม่ทำมันแล้ว นายกรอกเองก็แล้วกัน
มันเกิดขึ้นได้ถ้านายมีเรื่องอะไรให้คิดเยอะ
ใครจะไปสนชื่อกันงั้นเหรอ ถ้านายอยากแข่งก็ต้องใส่ชื่อ
อะไร เขาจะลงแข่งเหรอคะ
เขาน่ะเหรอคะ
อ้าว ไง เพื่อนร่วมทีมหนึ่งวันของเรา ดีใจที่ได้เจออีกนะ
เขาจะสมัครแข่งงานนั้นใช่ไหมคะ
ใช่ กยอนอูที่รักของเราตัดสินใจครั้งใหญ่แล้ว
การเลือกแข่งยิงธนูฮันรากี เพื่อกลับมาวาดลวดลาย
แทบจะเรียกได้ว่า เป็นการกลับมาเล่นแบบน่าจดจำเชียวนะ
เดี๋ยว เขาเป็นนักยิงธนู เรียกว่า "กลับมายิงแบบน่าจดจำ" ดีกว่า
- อย่าเข้ามาใกล้นะ - เอาจริงดิ
ฉันทำอะไรอีกล่ะ
นายจะลงแข่งยิงธนูไปทำไม
ถอนตัวเดี๋ยวนี้
ฉันไม่ใช่คนที่บอกว่าจะลงแข่งนี่
เขา…
ฉันชื่ออะไรนะ
- แบกยอนอู - นั่นแหละ แบกยอนอูมันอยากแข่ง
ฉันเพิ่งเห็นนายกรอกใบสมัครกับตา
เราตกลงกันแล้ว เธอไม่รู้อะไร
หยุดโกหกซะที
นี่ เพื่อนร่วมทีมยิงธนูหนึ่งวัน
การใส่ชุดทีมของเรา ไม่ได้ทำให้เธอเป็นเพื่อนร่วมทีมเต็มเวลานะ
จะโวยวายที่นักยิงธนูสมัครลงแข่งยิงธนูทำไม
คือว่า…
ครูคะ เขา…
คือว่ากยอนอูไม่อยู่ในสภาพที่จะลงแข่งได้ค่ะ
ช่างมันเหอะ
ถ้าเธอสงสัยนักละก็
มาดูเองเลยสิ
ครูครับ ส่งใบสมัครให้ผมหน่อยครับ
โอเค
กยอนอู
(ชื่อ: แบกยอนอู)
เราขอตัวก่อนนะครับ
ได้สิ
- ขอโทษด้วยนะคะ - ไม่เป็นไร
ไปกันเถอะ
ไปก่อนนะคะ
โอ้โฮ เป็นหนุ่มสาวมีความรักนี่ดีแท้น้อ
ฉันตกลงกับบงซูแล้ว
เข้าร่วมการแข่งยิงธนูฮันรากี
การแข่งเป็นวิธีที่ดีที่สุด ในการดึงฟอร์มการเล่นกลับมา
มันจะกดดันมาก แต่นายต้องเผชิญหน้ากับมันตรงๆ
ยิงธนูคืออะไร มันคือการควบคุมตัวเองให้ได้
"อยากนินทาฉันแค่ไหนก็ทำไป พวกแกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
นี่คือโอกาสให้นายพิสูจน์ให้โลกเห็น
กรอกใบสมัครซะ
บอกเขาว่านายจะลงแข่ง และกรอกใบสมัครซะ
การแข่งขันครั้งนี้สำคัญสำหรับฉัน
นี่ การยิงธนูเป็นกีฬาเดี่ยวไม่ใช่เหรอ
แปลว่าฉันต้องเข้าร่วม
แน่นอนนายอาจจะคิดว่านายตัวคนเดียว
แต่ถ้านายหันกลับมามองข้างหลัง
ฉันจะยืนอยู่ตรงนั้น
นายไม่ได้ตัวคนเดียว อย่าคิดแบบนั้น
ฉันจะลงสมัครในฐานะตัวฉันเอง
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
งั้นเรามาตกลงกัน
- ตกลงกันเหรอ - ใช่
ฉันจะยืมร่างนายเวลาเราอยู่ที่โรงเรียน
งั้นฉันจะ…
ลงแข่งครั้งนี้
ฉันจะให้ความร่วมมือกับนายเต็มที่
นี่เป็นการยืนยันกับตัวเองใช่ไหม
มันสำคัญมากจริงๆ
งั้นฉันคุยด้วยคนนะ
ไอ้บ้า นายต้องให้ความร่วมมือเต็มที่ด้วยล่ะ โอเคไหม
นายคือคู่แข่งคนเดียวของตัวนายเอง
สู้กับเขาและเอาชนะให้ได้ จัดมาเลย ไอ้ตัวดี
แน่จริงก็เข้ามา
แข่งก็ได้
ข้อตกลงหรืออะไรก็ช่าง
เราไม่รู้ว่าบงซูคิดอะไรอยู่
แต่ฉันคิดว่าฉันอาจมีข้อได้เปรียบ
ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ เราก็ใช้ร่างเดียวกัน
อย่าคิดทำอะไรไม่ซื่อล่ะ ไม่งั้นฉันฆ่าหมอนี่แน่!
มันอันตรายเกินไป ชีวิตนายตกอยู่ในความเสี่ยง
ฉันมันตายยาก
เก่งมากจ้า
เพราะใครคนนึง
ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อปกป้องฉัน
ตอนเราจับมือกันแน่นๆ แบบนี้
มันทำให้ฉันหยุดคิดว่าฉันอาจจะแพ้
จริงๆ ฉันเป็นคนขี้กลัว
แต่ว่า…
ตอนนี้ฉันไม่กลัวอะไรแล้ว
เพราะเธออบอุ่นมาก
กยอนอู
ฉันชอบเธอ ซองอา
ตอนนี้…
ถึงตาฉันปกป้องเธอบ้าง
ฉันชอบเธอนะ
ฉันพูดจริง
สนุกเหรอที่ได้เล่นกับเด็กๆ
มันอันตรายเกินไป
รู้ไหมว่าอะไรทำให้ฉันเป็นบ้ามากที่สุด
คุณไม่ควรจับมือใครมั่วซั่ว
พ่อแม่กับลูกเกิดมาเพื่อทำให้อีกฝ่ายใจสลาย
คุณหมดหวังกับฉัน
คุณทิ้งฉันเพราะฉันมีมลทิน
ฉันหาวิธีแยกนายกับกยอนอูไม่ได้
ขอแค่เชื่อใจฉัน ฉันมีแผนแล้ว
ฉันต้องช่วยได้แค่คนเดียวเหรอ
มันโหดร้ายเกินไปแล้ว
ขอโทษนะ
ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี