- Witam w moich skromnych progach. - Ładnie.
- Zapraszam. - Super. Dzięki.
- Mamy resztki, jeśli jesteś głodny. - Placki. Fajnie.
- O kurwa! - O Boże.
- Przez chwilę myślałam, że to mój wujek. - Musi być seksowny.
- Will. - Maddie, cześć.
- Chodźmy do mnie. - Tak.
Ładny pokój.
Tak jest dobrze? Możemy to robić?
Jasne. Zamknęłam drzwi.
Czy mam formalną zgodę
na stosunek płciowy z tobą?
- Tak, dziękuję. - Super. Dziękuję.
- Hej, miałaś oglądać finał ze mną! - O Boże, chodź.
Jestem zajęta czymś innym.
O Boże. Riley właśnie mi o tym pisze.
Może sobie obejrzycie?
- Nie ma problemu. - Nie!
- Wrócę kiedy indziej. - Spojlerujesz, Riley.
- Kurwa mać, miałaś czekać. - Przepraszam.
- Ładny stanik. - Dzięki.
- Upiększa ci cycki. - Serio?
Tak. Twoje ulubione.
Olej kokosowy smakuje jak masło.
- A reszta sezonu... - Pa.
- Pa. Miło było poznać. Dobrej zabawy. - Ciebie też.
- Super koszula. - Dzięki. Miłego wieczoru.
OTO POCZĄTEK PODRÓŻY
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Co to dokładnie będzie? To moja pierwsza impreza rozwodowa.
Jedna z mam z grupy Frances miała taką trzy lata temu
i musiałyśmy wygłosić improwizowaną przemowę,
- żeby wesprzeć rozwódkę. - Jezu.
- Nie znoszę przemów. - Ja też.
- Dlatego teraz ją przygotowałam. - Co? Nie mówiłaś, że mam coś napisać.
Będę udawać, że wymyśliłam to na poczekaniu.
Powiem coś w stylu:
„Na przestrzeni życia
będziemy setki razy gubić się i odnajdywać.
Ale to tylko chwila, która przeminie
i najważniejsze jest to, że się wspieramy”.
Tak. To pasuje do Christine
i jej newage’owych, hipisowskich bzdur.
- Prawda? - Tak.
- Masz kryształy. - Same plusy.
Drogie panie.
- Hej! W samą porę. - Hej.
- Usiądźcie.
Na początku chcę wszystkim podziękować,
że przyszli pomóc Christine
na tym trudnym etapie życia.
Utworzymy teraz grupę wsparcia
i dodamy Christine otuchy naszymi słowami.
Kto chciałby zacząć?
Katie, może ty?
- Mam zacząć? - Tak.
Dobrze. Oczywiście.
Christine...
Na przestrzeni życia będziesz gubić się i odnajdywać... setki razy.
Gubić się i odnajdywać.
Jak my wszystkie.
To tylko chwila, która przeminie.
Ale najważniejsze jest to, że się wspieramy.
O Boże.
To był piękny początek, Katie.
- Dziękuję. - Chodź tutaj.
- To było wyjątkowe. - Mówiłam od serca.
Sorki.
Sylvia, chcesz być następna?
- Trudno to przebić. - Dzięki.
Rozwód moich rodziców to najlepsze, co spotkało mojego tatę.
Po prostu rozkwitł.
Zapisał się do klubu jachtowego, napisał wspomnienia.
Otworzył restaurację,
wszedł na Kilimandżaro.
Dożył 85 lat, żyjąc pełnią życia.
Ciebie też to czeka.
Ciebie też.
- Dziękuję. - Ale budujące.
A co z twoją mamą?
Katastrofa.
Było okropnie.
Nie pozbierała się.
Ale żyje.
Jeśli można to nazwać życiem.
Zawsze podobała mi się pikanteria Sylvii.
Ale zjadła przemowę.
Jesteśmy małżeństwem od dawna.
Wciąż zaskakuje. Dzięki temu jest ciekawie.
Najwyraźniej przechodzi jakiś kryzys wieku średniego.
W związku z pracą, dziećmi i tak dalej.
Lepsze zjedzenie przemowy niż tatuaż na plecach
czy Jedz, módl się, kochaj.
Mam pewien plan.
Zadzwoniłem do Kirka Friedkina z Tobey, bo słyszałem, że rozbudowują
dział fuzji i przejęć. Okazało się, że szukają ludzi.
- Powiem tylko... - Tak?
...że jakkolwiek zaangażujesz się w jej karierę, zrób to delikatnie.
Tak. Chcę tylko pomóc.
Czasem reagujesz na te sprawy trochę emocjonalnie.
O co ci chodzi?
Masz teraz zaciśnięte pięści.
Moja żona zjadła przemowę szefa, jak pies.
Jasne, że się stresuję.
Tak. I jeśli chcesz jej pomóc,
daj jej wizytówkę Kirka i pozwól, żeby zrobiła z nią to,
- co tylko chce. - Tak.
Bądź wyluzowany.
Udawaj wyluzowanego.
Tak. Na 100% to potrafię.
Ale może nie na 100%.
Może na 30%.
O tak: „Hej, kochanie. Tu jest wizytówka. Idę się wyluzować”.
- Rozumiesz? - Jasne.
Daj jej wizytówkę i się wycofaj, jak luzak.
Pewnie.
Quiznos na obiad.
Tak!
Frances, nakryjesz do stołu?
- Cześć! - Cześć!
Czemu nie ma dinozaurowych nuggetsów?
Po co nam lista zakupów, jeśli nikt nic nie wpisuje?
Przepraszam. Zjadłem je.
Zjadłeś? Są obrzydliwe. Robią je z kurzych dziobów.
Robią je z dziobów?
Nie. Żartowałam.
Po co je dajesz dzieciom?
Bo je jedzą i jestem zbyt zmęczona na protesty.
À propos tego, o czym rozmawialiśmy
na imprezie firmowej,
mam coś dla ciebie.
Tak? Co to? „Kirk Friedkin" z „Tobey, Friedkin, Kwong i Zelman”.
- Kto to? - Kirk Friedkin. Znam go.
Kto to jest Kirk Friedkin? O czym rozmawiacie?
- Jest prawnikiem. - Tak, domyśliłam się.
Gadałem z nim dzisiaj. Wspomniał, że rozbudowują dział przejęć i fuzji
i żeby do niego zadzwonić.
Nie prosiłam cię o to.
Wiem. Znam Kirka od dawna.
Nie potrzebuję jałmużny.
Co to jałmużna?
To nie tak. To jemu robię przysługę.
A wie, że nie praktykuję od 13 lat?
- Wie. - Co to jałmużna?
Wie, że mogę pracować tylko między 9.00 a 14.00?
- Nie przeszkadza mu to. - Co to jałmużna?
Wie, że jestem okropną prawniczką?
- Tego nie wyjawiłem. - Co to jałmużna?
Jeśli robisz coś dla kogoś, bo ci go szkoda.
Frances, nakryj do stołu!
- Już! - Przepraszam, jesteś zła?
Zła? Nie. Jestem wdzięczna.
- To miłe. Zaskoczyłeś mnie. - Czemu taka jesteś?
Jaka? Słucham tylko taty.
To kiedy mam zadzwonić? Za tydzień?
- Nie, teraz. - Jasne.
- Teraz to dobra pora. - Zadzwoń, kiedy chcesz.
Masz jego wizytówkę, więc rób, co chcesz. Cześć.
Dzień dobry, mówi Sylvia Greeves. Dzwonię... Nie.
Dzień dobry, mówi Sylvia Greeves. Dzwonię w swojej sprawie.
Pan Friedkin? Sylvia Greeves, adwokatka.
Kiedy ja tak powiedziałam? Czy ktokolwiek... tak mówi?
Dasz radę. No to...
- Joł. - Siema, ziom! Masz czas?
Kto ogłasza, że razem zamieszkuje na Instagramie?
Zajebiście słabe, nie?
- To bezguście. - Zabieganie o uwagę.
Kogo to obchodzi? Zamieszkaliście razem. Gratulacje, kurwa.
Czy to się publikuje?
- W siatce? - W siatce!
- No! - To się wrzuca do relacji!
- A nie w siatce. - Co nie?
- To nie do siatki. - Nie.
To nie jest do siatki.
Do siatki wrzuca się rzeczy, które ludzi obchodzą.
Zaręczyny. Ukończenie szkoły. Dziecko.
- Urodziny psa. - Co nie?
To chcę zobaczyć.
- Śmierć. Ważne... - Pokaż
- śmierć twojej babci. - Ważne rzeczy!
- Aktywizm. - Jesteś na marszu!
- Różowe czapki! - Atak na Kapitol.
Aresztują cię i prawdopodobnie nie oskarżą.
- To chcę zobaczyć. - Właśnie.
Zamieszkanie razem to nie osiągnięcie.
- Nie. - To nic ważnego.
- Szczoteczki. - Dwie w kubku?
- Słabe to. - Kogo to obchodzi?
Ale pozerka.
Chyba że to nowy dom.
To chciałabym zobaczyć, bo Audrey ma świetny gust.
Czemu?
- Myślałem, że złapiesz. - Nie jestem wysportowana.
Jak się czujesz, stary?
Czuję, że zrobiła to przeciw mnie. Wie, że jestem aktywny w serwisach.
Wiesz, co mogłoby pomóc? Impreza rozwodowa. Byłoby fajnie.
- Co to? Robi się takie? - Tak. Byłam na paru.
Ostatnio całkiem niedawno.
Kilkoro przyjaciół się zbiera,
pociesza cię i pomaga zakończyć etap.
Szukam jakiegoś sarkastycznego komentarza, ale to brzmi nieźle.
Jakby... Jakby mogło mi pomóc.
Prawda? Zorganizuję to. Nie musisz się martwić. Będzie fajnie.
Tylko nie chcę rozpamiętywać przeszłości. Chcę, żeby tematem była przyszłość.
Za przyszłość.
Nie w sensie robotów i statków kosmicznych.
Najbliższa przyszłość.
Przyjęłam.
Nie ubieraj się jak robot.
Zajmę się tym.
Zorganizuję świetną imprezę
z twoimi dziwnymi kolegami.
Czemu w łazience jest rower?
Czemu w różnych miejscach są rzeczy?
Jessipa robi dużo kupy jak na swoje gabaryty.
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Ten dom jest za mały. - Tak. Jest coś nowego na rynku?
Nic w naszym zasięgu.
A czy...
Tak, ośrodek wciąż jest dostępny,
ale Will twierdzi, że remont byłby bardzo długi i kosztowny.
Tak.
Trochę się na tym zna. Odnowił dużo barów.
Wiem. Po prostu tę decyzję powinniśmy chyba podjąć ty i ja,
a nie ty i Will.
No tak, rozumiem.
- A jak poszło z Kirkiem? - Z kim?
Kolegą-prawnikiem, do którego miałaś zadzwonić.
No tak. Z tym Kirkiem.
Mówiłaś, że zadzwonisz.
- Kirk. Miałaś zadzwonić. - Tak. Wiem. Zrobię to.
Nie zadzwoniłaś.
Dopiero co dałeś mi jego numer, więc zamierzam to zrobić.
Daj mi chwilę. Pracuję nad tym.
Pracujesz nad zadzwonieniem?
Skarbie, czemu mnie męczysz?
Spytałem, czy zadzwoniłaś. To... Nieważne.
Zadzwonię.
To gdzie dzisiaj idziesz?
Na imprezę rozwodową Willa.
Mocno to przeżywa.
Wiesz, że Audrey zamieszkała już z nowym chłopakiem?
Nie wyobrażam sobie.
- Słabo. - Dobrej zabawy.
- Dzięki. - Pa.
Chcesz... Dobrze.
- Pa. - Pa.
- To co my tu robimy? - To impreza na moją cześć.
- Jak urodziny, ale nie w urodziny? - To impreza rozwodowa.
Nie ma takich. Ale lubię imprezy.
- Hej. - Cześć.
Co się dzieje?
Co? Zobaczyłam przed chwilą na parkingu mamę ze szkoły.
Wisisz jej kasę czy coś?
Nie, wiszę jej tylko telefon i... Nie mogę się zebrać.
Siema! Dzięki za zaproszenie, Omar.
Duży Willy, gratulacje z powodu rozwodu.
Stawiam dziś butelkę Cristala. Nie ma za co.
- Jedną na cały stół? - Tak i ja płacę. Nie ma za co.
A to kto?
Oni?
Kumple z bractwa. Polubisz ich.
Hamza, mów.
Po co go zaprosiłeś?
Żeby uniknąć kwasów w pracy.
Sylvia. Tak myślałam, że to ty, ale nie widziałam Charliego.
- Dostałaś moją wiadomość o lekcji muzyki? - Tak, dostałam.
Oddzwonię. Bardzo cię przepraszam.
- Nasz stolik jest gotowy. - Super.
Zanim się całkiem nie nawalimy,
może jeszcze jeden toast?
Ja zacznę.
Will, na przestrzeni życia będziesz gubił się setki razy,
dosłownie setki.
Teraz też się zgubiłeś. Ale cię wspieramy.
Za gubienie się.
Będę szczery. Jest w najgorszym momencie życia,
a ty mu mówisz, że to się powtórzy setki razy. Trochę mocne.
Każdego z nas to czeka.
- To część życia. - Tak.
Wszyscy się gubimy.
- Podoba mi się to. - Dzięki, Omar.
Bo pewna osoba spieprzyła na trochę jego życie
i na szczęście nie musi już znosić jej bzdur.
Może ustanowimy parę zasad?
Nie musimy objeżdżać mojej byłej żony. Nie chcę niczego zbyt negatywnego.
Albo, jeśli pomoże ci to coś z siebie wyrzucić,
zrób to, bo po to tu jesteśmy.
Coś w tym jest. Może każdy wymieni pięć rzeczy, których w niej nie cierpi?
Nie wiem, czy atak na kobietę jest dziś na miejscu.
Nie patrz tak na to.
Atakujemy po prostu kogoś, kto przy okazji jest kobietą.
Jest też moją siostrą,
dlatego jestem po stronie Sylvii.
Tak. Co?
- Słuchaj... - Miało być przyszłościowo.
Powinieneś zaprosić tę dziewczynę na randkę.
- Którą? - Którąkolwiek.
- Jesteśmy takie same. - Tego nie mówię.
Ale na potrzeby tej chwili one są.
- Dobra. - Tak!
- Tak, Will. - Duży Will!
Will!
- To legenda. - Co nie?
- Myślisz, że dobrze się bawi? - Tak. Świetnie. Czemu się boisz?
Nie boję się. Zorganizowałam to. Sama nie wiem.
Po tym, jak go zostawiłaś na pięć lat.
Nie znasz całej historii.
- Pójdziemy kiedyś na kawę? - Wraca.
Jak poszło?
Powiedziała: „Mam męża, a nawet gdybym nie miała, nie jesteś w moim typie”.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Ktoś ma ochotę na deser?
Może.
- W sumie przyniosłem już deser. - O cholera.
Potrzebujemy jeszcze paru minut. Dziękuję.
Podaj to Sylvii.
Chyba nie zrobicie tego przy stole?
Nie zależy mi na tym lokalu. W czym rzecz? Uwielbiałaś kokainę.
Kiedyś uwielbiałam kokainę.
Jak się bawicie? Próbowałaś już broccolini? Jest super.
Pyszne jest.
- Całe polewam masłem. - Ja też!
Liczy się wysoka talia.
- Co nie? - Tak!
- Racja. Dobrej zabawy. - Dzięki.
Stałaś się inną osobą. To było dziwne.
Nie ja ustalam zasady.
- Tak działa społeczeństwo. - To wyrwij się z klatki.
- Przypudruj nos. - Nie mów tak.
- Wciągnij kreskę. - Tak też nie.
- Czemu? Dmuchnij białą damę. - Nie.
- Snifnij trochę śniegu? - Naprawdę chcesz to zrobić?
Chcę się zabawić.
Sama nie wiem.
- Zmiana lokalu. Spadamy stąd. - Tak! Dokąd idziemy?
Może do jakiegoś bardziej zabawowego miejsca.
Na przykład do escape roomu.
Mam na myśli coś bardziej klasycznego.
Do baru z pianinem?
Mówi o klubie ze striptizem, jakby co.
Serio?
Ale nie wiem. Może to zbyt oklepane?
- Tak, zbyt banalne. - Nie?
Totalnie.
Nie chcę zepsuć wieczoru
- dziwnym klimatem striptizu. - Tak, nie psujmy klimatu.
Będziemy bawić się dobrze wszędzie, nawet w klubie ze striptizem.
Chcę dalej się bawić.
Jeśli wszyscy chcecie iść do klubu ze striptizem,
to nie chcę być tym jednym, który jest przeciwny.
- Czyli jednogłośnie? Klub ze striptizem! - Klub ze striptizem!
Idziemy na striptiz!
Jest piosenka.
- Nie powstrzymasz go. - Rozumiem.
To chyba mój najlepszy wieczór w życiu.
Chodźmy.
Spierdalamy stąd, stary.
Hej, musisz pomóc to rozstrzygnąć. Wyższa czy niższa półka?
Co tylko wolisz.
Nie. Chcemy twojej opinii. Zorganizowałaś ten wieczór.
Zadecyduj.
Cieszę się, że mogłam pomóc,
ale tę część wieczoru chyba sobie odpuszczę.
- Ale wy idźcie się bawić. - No weź.
Ja nie idę, stary.
- Nie psuj tego. - Co? Nie...
Idźcie. Po prostu nie mam ochoty iść do klubu ze striptizem z facetami,
którzy bardzo tego chcą.
- Właśnie. - Co? To twój wieczór.
Jeśli ty i twoi kumple w średnim wieku chcecie oglądać dziewczyny
ledwie starsze od mojej córki, to powinniście.
Nie rób z nas oblechów. Chodzi o koleżeństwo.
Mogliście je mieć w restauracji. Czemu to takie ważne, żebym szła?
- Zabaw się z kolegami. - Bo traktujesz mnie jak przegrywa.
Rozumiem. W takim razie dobrze. Chodźmy pooglądać cycki.
Nie rób tego. Nie chcę, żebyś szła, jeśli ty nie chcesz.
- Czego ode mnie chcesz? - Żebyś chciała iść na striptiz.
Nie będzie tak nawet za milion lat.
- Kiedyś to lubiłaś. - Tylko udawałam.
Miałam 20 lat. Chciałam być fajna i ironiczna.
Nie znoszę tych klubów. Jestem w średnim wieku i nie muszę już udawać.
Czuję się teraz osądzany.
Nie osądzam cię. Naprawdę.
Idź się bawić. Masz moje błogosławieństwo.
- Ruszaj do klubu ze striptizem. - Ruszę.
- Dobrze. - Będę miał radochę.
- Opowiesz mi. - Będziesz odległym wspomnieniem.
Rób swoje i tyle.
Musisz iść.
To będzie żałosne
oglądać jako rozwodnik striptiz z gośćmi z bractwa.
Jeśli będziesz tam ty, będzie fajnie i ironicznie. Proszę.
Proszę, chodź. Błagam cię.
Musisz iść.
Zamknij oczy, czytaj książkę. Nieważne. Musisz tam być.
Chciałam postawić na przyszłość. Kolejny etap w twoim życiu.
- Nie będę... - Jebać przyszłość! Nie chcę jej.
Jest zła.
- Nie wiesz, co cię czeka. - Wiem.
Dla mnie przyszłość to łysina, rak jądra i śmierć.
Rak jądra to choroba młodych mężczyzn, nie powinieneś się martwić...
Teraz chcę go mieć!
No chodź. Nie możemy zabawić się jak dawniej?
Bawię się, tylko inaczej. Z rodziną, urządzając przyjęcia dla dzieci,
imprezy służbowe dla Charliego...
Zabawa ewoluowała dla mnie w coś innego.
W coś, co w ogóle nie jest zabawą.
Właśnie tak.
To wszystko jest dla innych. A kiedy ty się bawisz?
Widok bliskich, którzy się bawią, jest satysfakcjonujący.
- To nieprawda. - Poczułam to, kiedy to powiedziałam.
To żałosne. To jest twoja nagroda?
Nie pójdziemy na striptiz.
Ale nie idź do domu.
- Proszę, zostań. - Dobrze.
To co będziemy robić dla zabawy?
Mam jeden pomysł.
O tak!
- O tak. Wróciła. - Wróciła.
Wróciła.
- Robot wrócił. - Wróciła.
- Rób robota. - Wróciła.
Ej, a mieli...
Ej, kiedyś też istniało KK?
- Co to jest KK? - Kokaina i ketamina.
Głównie ketamina z odrobiną kokainy
- na imprezy. - O Boże, stary.
Co? Co to jest ketamina? Nie wiem, co to jest.
No wiesz. Specjalne K. Na studiach brali je na rave’ach.
- Co? Nie pisałam się na taki narkotyk. - Wiem.
Spokojnie. Kokaina jest o wiele mocniejsza niż specjalne K.
Tak, to tylko łagodny środek uspokajający dla koni.
Dla koni?
- Sylvia, kurde! - Spokojnie!
- Spoko. - Co?
Czy konie też ją wciągają?
- Z marchewkami. - Śmieszne.
Jestem o wiele mniejsza niż koń.
Mojemu myszoskoczkowi też to przepisali.
Muszę zrobić płukanie żołądka. Zawieźcie mnie do szpitala!
Nie.
- Nie, przestań! - Uspokój się.
To tak nie działa. Już jest w mózgu.
O kurde.
To policja.
- Cicho. - To policja.
- O Boże. Kurwa. - Jebany Omar.
Co wy tu robicie?
- Zamknij drzwi. - Idź sobie.
- Czy ja umrę? - Nie.
- Aresztują mnie? - Nie. Zawieźć cię do domu?
Nie chcę jechać do dzieci i Charliego na ketaminie.
Nawet nie wiemy, co się stanie.
Na każdego ma to inny wpływ.
Na niektórych mocny, a inni ledwo to czują.
Zaczyna się.
Chyba to czuje.
Wiem, że wyglądam na odprężoną. Ale nie jestem odprężona. W ogóle.
Wstydźcie się.
Jestem bardzo zła.
Jestem na was wściekła.
- Zabierzmy ją stąd. - Nie jestem zadowolona.
Nie wyglądasz.
Wyglądasz.
Wyprowadźmy ją.
To niedobra sytuacja.
Nie. Może...
Jestem zła.
- Dobra. Nie. - Nie?
- Nie wierzę w to. - No.
- Jestem mocno zdenerwowana. - Tak.
- Nic mi nie jest. - Tak, tak.
Sylvia, hej.
Chciałam cię spytać, czy zapiszesz Meave na piłkę nożną?
Co?
Zapiszesz dziewczynki na piłkę nożną?
- Tak. - Tak.
Świetnie.
Na który dzień? Poniedziałek czy środę?
Tak.
O Boże.
- Przepraszam. - Środa. To znaczy środa.
- Wszystko gra? - Tak.
- Nic jej nie jest. - Posprzątamy.
- Kupimy ci Gatorade. - Wracaj bezpiecznie.
Świetnie ci idzie. Brawo.
Idealnie.
Skręcamy w lewo.
Teraz prosto. Idziemy po wodę.
- Po co? - Po wodę.
- Wino? - Nie. Wodę.
- Lubimy wino. - Wiem.
- Ramen. - Sylvia daje czadu.
Nawet się do mnie nie odzywaj.
- To twoja wina. - Chciałeś narkotyków,
przyniosłem je i to moja wina?
Jeśli dajesz komuś torebkę z białym proszkiem
i nie jest to kokaina, to musisz to powiedzieć.
Taka jest etykieta. To twoja wina.
„Och, biały proszek. To pewnie kokaina.
Jestem Will, makler z lat 80.”
Idziesz na striptiz czy nie?
- Nie. - Stary, chodź.
Operacja striptiz.
- Stary, no chodź. - Czas na dupcie.
Dupcie!
Sylvia.
O Boże! Co ty robisz? Co się stało?
No chodź.
Mam wino. Chodźmy.
O nie. Dobra.
- Ja pierdolę. - Co jest?
Ostrożnie.
Ta kobieta ma epilepsję. Wszystko w porządku.
W aucie ma witaminy. Zaprowadzę ją.
Dzwonię na policję.
Jest prawniczką i pozwie panią za dyskryminację epileptyków.
Tak, jasne, prawniczką.
Jest świetną prawniczką.
Won z nią!
Dobrze. Damy radę.
Ma pani ładny sklep.
Hej. A oto i ona.
Co... Jak długo spałam?
Parę godzin.
Nie wierzę, że kiedyś ciągle ćpałam, a potem wstawałam rano i dalej ćpałam.
Byliśmy nieźli.
- Byliśmy silni. - Legendarni.
O Boże.
Słuchaj, bardzo cię przepraszam.
Jesteś normalną dorosłą osobą, droga koleżanko.
Ja jestem tępym przegrywem z tępymi kumplami,
którzy robią tępe rzeczy.
- Wiesz? - Przestań.
Chcesz usłyszeć coś naprawdę tępego?
Chętnie, jeśli poprawi mi to samopoczucie.
- Poprawi. - Super.
Charlie musiał załatwić mi rozmowę o pracę,
bo sama nie wiedziałam jak.
Dobre. Czuję się lepiej.
Żałosne.
A to nawet nie jest najgorsze.
Mam tak niskie poczucie własnej wartości,
że nawet nie potrafię zadzwonić. Dosłownie.
Nie umiem nawet wypełznąć z tej dziury.
Jeśli wypełzłaś z K-dziury, to wypełzniesz z każdej.
Gandhi powiedział to na łożu śmierci
i wszyscy się dziwili, że to jego ostatnie słowa.
A on stwierdził, że jeszcze się ucieszą, że to powiedział.
- Był bardzo mądry. - Mądry gość.
Boję się podjąć decyzję i odkryć, jak bardzo jestem beznadziejna.
Nie jesteś beznadziejna. Zorganizowałaś świetną imprezę rozwodową.
- Cicho bądź. - Serio. Świetnie się bawiłem.
Fajnie mi się po tobie sprzątało, uspokajało tę kobietę.
- Była bardzo nieprzyjazna. - Wzięła to do siebie.
Ale nie myślałem o mojej byłej żonie przez cztery czy pięć godzin.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak było. Dlatego chcę ci za to podziękować.
Nie ma za co, stary.
Wiesz co? Walić to.
Mam dość tego, że Charlie mnie męczy. Czas coś zrobić.
Co ty robisz? Dzwonisz do tego prawnika?
Tak. Załatwię to. Powinien się cieszyć, że się odzywam.
- Byłam świetną studentką. - Jest druga rano.
- Halo. - O nie.
- Halo? - Co ja robię?
- Co robisz? Odebrał? - Nie pomyślałam. O Boże.
- Oddzwania do mnie. - Serio?
Zostaw to. Co teraz?
- O nie. - O kurwa.
Poczta głosowa.
Bez wiadomości.
- Znowu dzwoni. Słyszę. - Znowu dzwoni. O nie.
O nie.
Chce wiedzieć, kto dzwonił o drugiej rano.
Musisz załatwić nowy numer.
- O Boże. - Z tego nie możesz już dzwonić.
Muszę zmienić numer.
Ale oddzwania.
To znaczy, że ciekawi go, kto do niego dzwoni,
a według mnie to dobrze.
Ale serio, dziękuję za dzisiaj.
Nawet za dużo nie pamiętam.
Ja tak. Mam zdjęcia.
- Patrz na nas. - Okropnie wyszłam.
- Nie, świetnie. - Usuniesz?
- Już opublikowałem. - Okropne.
- Wyglądam teraz dobrze? - Bardzo.
- Prawda? Ładnie. Porządnie. - Niesamowicie.
Nie wyglądasz, jakbyś wyszła z tornada.
Świetna zabawa.
Zdrówko.
Za przyszłość.
- Za przyszłość. - Potrzebuję oleju.
Hej, dobrze się ostatnio bawiłem. Dasz się zaprosić na kolację?
Tak. Lubię jeść kolacje.
Dziwi cię, że odpowiadam o tej porze?
Nie, no co ty.
Pewnie czekałaś na wiadomość ode mnie.
Dziwi cię, że napisałem?
Nie, bo jestem super. Dziwi mnie, że umiesz korzystać z socjali.
Jestem pełen niespodzianek.
Wątpię w to.
Napisy: Marzena Falkowska