Sama nie wiem. Czy to nie wygląda jak z 2010 roku?
Serio, kochanie. Nikogo nie obchodzi, jak ubieramy się na rozmowę o pracę.
Kirk się po prostu cieszy, że cię pozna.
Mężczyźnie łatwo to mówić.
- Ojej. Tłumsamiczenie. - Żebyś wiedział.
Ocenia się każdy element naszego stroju, od butów po szminkę.
Mam wyglądać na asertywną, ale nie za bardzo.
Silną, ale nie za bardzo. Pewną siebie, ale nie za bardzo.
Czy tak jest?
Tak. Wyglądasz jak młoda Angela Merkel.
- Nie mów tak. - To najsilniejsza kobieta świata.
Idę coś kupić. Mam stare ciuchy.
- Mogłeś powiedzieć Bella Hadid. - Jezu, od kiedy tam stoisz?
Nie wiem. Jakiś czas.
Ale jest cicha.
- Kiedyś nas nakryje. - Wiem. Prawie jakby chciała.
To garnitur.
To dobrze.
Nie?
Dobra. To też jest garnitur.
Za bardzo jak Angela Merkel?
Totalnie.
Kto to jest?
Wkręcasz mnie. To ten sam?
Ten kosztuje cztery razy więcej niż pozostałe.
- To musisz go kupić. - Prawda?
W zestawie jest bluzka?
Niesamowity, nie?
To garnitur.
Zasłużyłam na to.
Przepraszam.
NOWA KANCLERZ NIEMIEC
Sylvia Greeves?
Tak.
- Tędy. - Dzień dobry.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Od kiedy tu pani pracuje?
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
O Boże. To Kirk Friedkin.
- Odbierz. - Zbyt się boję.
No już.
Dzień dobry, z kim chce pan rozmawiać?
Dzień dobry, Kirk. Miło cię wi... słyszeć. Świetnie słyszeć twój głos.
O rety! Ale super. Jestem całkowicie...
Dziękuję. Nie mogę się doczekać. Dobrze. Pozdrawiam.
- Dostałam pracę! - Gratuluję!
- Jestem z ciebie dumna! - Dzięki!
Zazdroszczę ci. Ten okres, zanim zaczniesz pracę, jest najlepszy.
Zero stresu, czy się uda, ale nie musisz jej wykonywać.
Za wcześnie na radość. Muszę najpierw wiele poukładać.
Znaleźć kogoś do opieki i wożenia dzieci,
zapisywania je na szkolne zajęcia.
To duża zmiana.
Co?
- Zostawisz mnie dla biurowych mam. - Jak śmiesz? W życiu.
- Jeśli mnie zostawisz... - Zaczyna się.
...skończę na heroinie.
Znajdziesz mnie w opuszczonym budynku na brudnej podłodze
przykrytą opakowaniami z Taco Bell.
- Ta historia ma happy end. - Chyba tak.
- Halo? - Halo.
Mówi Dracula. Przyszedłem na bzykanko.
Nie, dzięki.
Tak naprawdę to Will. Jak leci? Wpuścisz mnie?
Nie mam na to teraz ochoty.
- Czemu? - Może to ci coś powie.
Nasz związek to „nic takiego” i „nie warto o mnie wspominać”.
Od kogo to wiesz?
Przyjaźnię się z Omarem. Dlatego byłam w barze.
Tak mówisz o mnie znajomym?
Nie. Moi znajomi wiedzą, jak bardzo mi na tobie zależy.
- To była dziwna noc. - Dlaczego?
Była tam moja upierdliwa przyjaciółka, a jeszcze jej o tobie nie powiedziałem.
Jej?
Tak, moja przyjaciółka Sylvia. Znam ją od dawna.
Jest szczęśliwą mężatką. Ma trójkę dzieci.
Rety, jest bardzo ładna.
- Skąd wiesz? - Z Insta.
Już? Jak to zrobiłaś?
Jak modelka.
Mogę wejść? Pogadamy o tym osobiście. Halo?
Halo?
Pa.
- Udanej podróży. - Dzięki.
- Kocham cię. - Pa.
Pa, tatusiu.
Nie dawajcie Jessipie za dużo batata, bo będzie mieć zaparcie.
Dobrej zabawy!
Gotowi na Marriott Suites?
Nie martw się, będę przyzwoitką. Jedzie z nimi jedna dorosła.
Cieszę się.
Jesteś przezabawna!
To nie był żart.
To wiele dla mnie znaczy, że pomożesz z odbieraniem i popołudniami,
dopóki nie ustalę nowego porządku.
Od tego są babcie. Prawda, Maevy?
Będzie nam razem super.
Zwykle nie jemy tyle słodyczy przed obiadem.
To jej trzeci lizak. Tylko na specjalne okazje.
Codziennie będzie specjalna okazja, nie?
Martwimy się o jej zęby.
Odbieranie jest o 15.00,
ale pas dla aut otwierają dopiero o 14.55.
To paella z krewetkami.
A to Lin-Manuel Miranda w sklepie. Jest bardzo uprzejmy.
Kod do aplikacji Kinderlime, o którym mówiłam,
to 6235-Greeves&.
Jest też osobny kod dla Frances
na próbę chóru a capella.
A ten wspaniały kapelusz słomkowy możesz spakować do walizki
i zaraz odzyskuje kształt.
Zapiszesz to sobie, Marla?
Czy mam ci wysłać mailem?
Ale mamusia się martwi!
ODBIERZ, PROSZĘ
Dobrze. Zaraz wrócę.
- O Boże. - O co chodzi? Nie żyjesz?
Hej! Chciałaś poznać moją dziewczynę, nie?
- Możesz teraz? - Teraz?
Tak. Jak szybko dotrzesz?
Jestem zajęta. Przykro mi. Charlie wyjechał, jest tu moja teściowa.
Próbuję się zorganizować. W poniedziałek zaczynam, bo dostałam pracę!
- Nie prosiłbym, gdyby to nie było ważne. - „Gratuluję, Sylvia. Dostałaś pracę!”
Dziękuję. Jesteś dobrym kolegą.
Mam przejebane u Peyton. Dowiedziała się, że powiedziałem, że to nic takiego.
Jest źle.
Na ilu randkach z nią byłeś?
Paru. Mamy bardzo silną więź.
- To już coś. - Właśnie.
Nie! Zadzwoń za rok, jeśli wciąż z nią będziesz.
- Muszę wracać do prawdziwego życia. - To nie tak! To stara dusza. Zobaczysz.
Potrzebuję cię. Myśli, że to dziwne, że ci o niej nie powiedziałem.
I ma rację. To dziwne, więc próbuję to „oddziwnić”.
Wybaczysz mi, proszę, i przyjedziesz mi pomóc?
Pamiętasz, jak mówiłam, że w poniedziałek zaczynam pracę? Bo zaczynam!
Dobra, powiem to. Chcę, żebyś ją poznała, bo zależy mi na twojej opinii.
Zależy mi na niej najbardziej.
Możesz więc przyjechać?
To syn koleżanki babci, Peter.
Jest bardzo wziętym dermatologiem z własnym gabinetem.
Dobra. Ale to głupie i będziesz mi dłużny.
- Hej, już jest. - Hej.
Cześć!
Już się polubiłyście. Czego się napijesz?
Waszego najmniej ohydnego piwa.
- Spoko. A ty? - Mniam.
- Sam coś wybierz. - Super.
Usiądźcie przy stoliku dla VIP-ów.
Zaraz wrócę.
„Rezerwacja”.
Ale luksusowo.
To skąd jesteś, Peyton?
Z takiego miasta obok Denver. Nazywa się Columbine. Słyszałaś o nim?
- Tak. - Serio?
Kobietki Willa, co nie?
Naprawdę nie mam teraz czasu na twoje durnoty.
Dobra. Może innym razem.
Tak.
A jak poznałaś Willa?
O Boże. To naprawdę śmieszna historia.
- Tak? - Pracuje tu mój przyjaciel Omar.
A gdzie ty pracujesz?
W Colorado opiekowałam się takimi dziewczynkami, Kenzie i Kayden.
Są teraz w gimnazjum. Wciąż do siebie piszemy.
Jak miło.
Tak.
A gdzie pracujesz teraz? Jaki masz...
Jako opiekunka. Dzieci są moją pasją. Sama czuję się dzieckiem.
- Tak... - Chcę być nauczycielką.
Jesienią wracam na studia pedagogiczne.
To świetnie. A ja wracam do pracy
i szukam opiekunki poza moją teściową.
- O Boże. - Jeśli masz wolne...
- Chętnie. Tak. - Dobrze. Mam trójkę, więc...
Ale super! O czym gadacie?
Spytała, czy zajmę się jej dziećmi.
Tak po prostu wyszło. Nawet nie...
Ale się cieszę.
Dobrze. Tak. To...
Pytałaś, gdzie jest łazienka. Zaprowadzę cię.
To istny labirynt. Zaraz wracam, dobrze?
Dwie sekundy. Zaraz wracam.
Ona nie.
Wiedziałem, że coś spieprzysz.
- O co ci chodzi? - O co?
Minęło pięć minut i już zatrudniłaś Peyton.
To bardzo dziwne.
Ja tak nie uważam i Peyton też nie,
więc może uwierz kobietom.
To niewłaściwe zastosowanie tego zwrotu. Nie szastaj nim!
- Co ci odbiło? - Myślisz, że jest za młoda.
Przez myśl mi to nie przeszło.
Oboje jesteśmy milenialsami.
Na dwóch krańcach spektrum, ale oboje jesteśmy milenialsami.
Z obu stron przedziału i to bardzo romantyczne.
Ponoć Joe Biden też jest.
Różnica wieku jest nieważna. Łączy nas głęboka więź.
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale jest starą duszą.
Myślę, że jest urocza.
Powiedziała, że jest opiekunką. Ja szukam opiekunki. Tyle!
Nie łapię. Zatrudniłaś ją z uprzejmości?
Tak! Jest urocza, miła,
- zabawna... - Nie mów, że jest urocza.
- Czemu? - To nie lalka.
Jest moją dziewczyną. To protekcjonalne.
- Jest świetna, ale jeśli mam ją zwolnić... - Nie. To by było jeszcze dziwniejsze.
Masz nową opiekunkę. Gratulacje.
Ale miło wyjść na kolację. Charliego nie ma dopiero od 52 godzin,
a ja mam już dość nuggetsów i paluszków rybnych.
- Nie. - Nie.
Peyton wysyła mi słodkie zdjęcia. Irytuje mnie to.
- Simon ma dziewczynę. - Co nie?
Dogaduje się z ośmio- i czterdziestolatkami.
To w sumie to samo.
Nie chcę wracać. Zamówimy jeszcze deser?
Zjadłyśmy już wszystkie z menu.
To weźmy więcej wina i talerz serów.
Proszę, nie chcę wracać i rozmawiać z tą dziewczyną.
To mordęga.
Jak sobie dziwnie pościelisz, tak się wyśpisz.
- Zero współczucia? - Zero.
Jak było na kolacji?
Bardzo miło. Dziękuję, że pytasz. Jak dzieci?
Są kochane. Naprawdę słodkie. Łatwo się je usypia.
No cóż... dziękuję ci bardzo.
Ja dziękuję tobie.
O Boże. Dopadło mnie zmęczenie z całego tygodnia.
Masz chwilę na rozmowę?
Tak. O Boże. Bardzo chętnie.
Znacie się z Willem od dawna, tak?
Tak. Od ponad 20 lat.
Trudno go odczytać. Czasem nie wiem, co się dzieje.
Tak czy siak, wkrótce mam urodziny. Dość ważne.
Dwa i sześć.
Gratuluję.
Znajomi urządzają mi imprezę.
I tak sobie myślałam, sama nie wiem. Chyba...
- Co? Chcesz... - ...chcę, żeby był tam Will.
- Żeby poznał moich znajomych. - Jasne.
Motywem jest YOLO. Wiesz, co to znaczy?
- Tak. - „Żyje się tylko raz”.
Ciekawe. To dobry pomysł.
- To pierwsze litery tych słów. - Tak.
Trzeba iść na całość,
- bo ma się tylko jedno życie. - Rozumiem.
Myślisz, że Will będzie chciał?
Stopić nasze światy na moich urodzinach?
Możesz go po prostu spytać.
Jak sądzisz, co powie?
Nie wiem. Wciąż dochodzi do siebie po rozwodzie.
Wygląda na poukładanego, ale wciąż to przeżywa.
Audrey już nie przeżywa. Pojechała ze Skaagnem do Norwegii.
Co? Skąd ich znasz?
Śledzę ich na Insta.
Warkocze. Oczywiście.
Co nie? Totalna sztampa.
Myślisz, że Will wciąż ją kocha?
Skądże. Ale na pewno wciąż do siebie dochodzi.
Więc jeśli nie będzie chciał stopić światów na twoich urodzinach,
to nie przez ciebie.
„Stop światów” brzmi super.
Tak.
Zostanę przy YOLO.
To świetny motyw przewodni.
Dobrze. Dziękuję ci jeszcze raz.
- Proszę. - Dziękuję.
Znalazłaś miejsce z przodu?
- Dzieci śpią. - Musimy natychmiast poga...
- Pogadać. - Z tyłu.
Dobra.
Domagam się przeprosin.
Co? O co ci chodzi?
Powiedziałaś Peyton, że wciąż kocham Audrey.
- Wcale nie. - Nie powiedziałaś tak?
Teraz wariuje,
bo powiedziałaś, że wciąż kocham Audrey i nie jestem gotów na „prawdziwy związek”.
- Nie powiedziałam tak. - Nie?
Nie.
Powiedziałam, że potrzebujesz więcej czasu,
bo wciąż dochodzisz do siebie po rozwodzie,
ale nie odzwierciedla to twoich uczuć do niej.
- Czemu cokolwiek jej mówisz? - Bo spytała mnie wprost.
Próbujesz podkopać mój związek.
Nie próbuję.
- Lubię Peyton. Jest urocza. - Znowu ta „urocza”.
Przestań to mówić!
Myślisz, że jest dla mnie za młoda
i zamiast powiedzieć to wprost, zatrudniłaś ją jako opiekunkę.
Tak, masz rację.
Myślę, że jest dla ciebie za młoda, bo jest.
Wiele kobiet lekko razi widok
faceta w twoim wieku z o wiele młodszą dziewczyną.
Powiedziałbym tym kobietom, że nie wybieram, kogo spotykam.
Jako barman spotykam młodych.
Wiesz, kto jeszcze ich spotyka? Wykładowcy. Drużynowi. Księża.
- Niezwykle obraża mnie ten komentarz. - To świetna grupa.
Nic nie może obrazić mnie bardziej.
Jesteś bardzo krytyczna.
Oczywiście, bo to żałosne.
Mamy bardzo piękną, głęboką, intensywną więź.
Dobrze... Wiesz co?
Nieważne, co powiesz. Jesteś dla niej za stary.
Wszystko, co nie pasuje do twojego stylu życia z 2,3 dzieci
i domkiem otoczonym białym płotkiem zachodzi ci za skórę, co?
Ty mnie pouczasz? Nawet nie pogratulowałeś mi pracy.
Nawet raz o nią nie spytałeś.
Wiesz, jakie to dla mnie ważne.
Mam własne problemy. Teraz mnie to wali.
Dałeś to jasno do zrozumienia.
Namąciłaś mi w głowie. Myślę tylko o tym, co z nią nie tak.
Chcę tylko, żebyś był szczęśliwy, ty zjebie!
Jestem, kurwa, szczęśliwy. Gratulacje. Nigdy nie byłem szczęśliwszy!
O Boże. Jesteś cały?
O nie.
Wyślij mi fakturę.
Tata się wkurzy.
Od kiedy tam stoisz?
- Słucham. - Jest tu Peyton?
Hej, Peyton. Jakiś facet do ciebie.
Hej. O Boże. Co ci się stało?
Wszedłem w szklane drzwi.
Nic mi nie jest. Słuchaj. Chcę ci urządzić zarąbistą imprezę.
Zamknę Lucky Penny. Alkohol będzie za darmo.
Zaproś znajomych. Zaszalejemy.
Na pewno? Nie chcę cię do niczego zmuszać.
Jestem na to gotowy, jasne? Kocham cię.
Nie chciałem tego powiedzieć.
- Nie szkodzi. - To był błąd.
Naprawdę nie chciałem. Wymsknęło mi się.
- Zależy mi na tobie, ale... - Nie szkodzi.
- Byłem żonaty. Przywykłem, by to mówić. - Jasne.
- Udawajmy, że to się nie stało. - Super! Może kiedyś.
Dziękuję.
- To najlepszy prezent. - Będzie super.
Tak?
- Pytanko. - Tak?
Kim jest ten mężczyzna na twojej kanapie?
To Alan. Nasz nowy współlokator.
Czy Alan zbliża się do sześćdziesiątki?
Ma 29 lat.
Nie.
- Co? - Alan nie ma 29 lat. To nieprawda.
Alan to senior.
Ktoś mówił o imprezie?
Jeśli potrzebujecie pomocy,
chętnie pościągam zdjęcia, zrobię tablicę inspiracji.
Chciałam wam powiedzieć o czymś,
co będzie dla nas dużą zmianą.
Rozwodzisz się z tatą?
Co? Nie. Wracam do pracy.
- Spoko. Nara. - Usiądź, proszę. Dziękuję.
Jak mówiłam, wracam do pracy.
- Jakiej? - Będę prawniczką.
Ty? Myślałem, że tata jest prawnikiem.
Tak. Tata jest, a ja byłam kiedyś. Mówiłam wam to już.
Będziesz pracować dla taty?
Nie, we własnej pracy.
To ważne, żebyście widzieli, że kobiety też pracują
i mają wkład w społeczność i rodzinę, tak jak mężczyźni.
To będzie zmiana dla nas wszystkich, ale sobie poradzimy.
Jakieś pytania?
- Skończyły się Oreo. - Co?
Kazałaś zapisywać potrzebne rzeczy.
Ale i tak ich nie ma.
ZAPROSZENIE
O Boże. To od Peyton?
Nie, od Willa.
Ale o imprezie urodzinowej Peyton. Proszę, możemy iść?
Nie, skarbie. To w barze.
O Boże. Uwielbiam ją. To najlepsza opiekunka, jaką mieliśmy.
Wygląda jak Billie Eilish.
„YOLO” to „żyje się tylko raz”.
Tak, wiem.
- Oreo. - Jasne.
Co jest, kurwa? Zamknąłeś bar w sobotę?
Will ci nie mówił? Zamknął bar
w najrentowniejszą noc, by urządzić imprezę
dla swojej dziewczyny, Lśniące Portki.
Cokolwiek dziś stracimy, ty oddajesz.
- Po to właśnie ma się bar. - Wcale nie.
- Po to, by zarabiać. - Dziękuję.
Hej. Rety. Nie spodziewałem się, że przyjdziesz.
Jak to mówią, 26. urodziny obchodzi się tylko raz.
- Jeśli ma się szczęście. - Tak.
- Cieszę się, że jesteś. - Lubię Peyton.
- Jak drzwi? - Jak twarz?
Mam na sobie sporo makijażu. Widać?
- Jest idealnie. - Co nie?
- Peyton pomogła. - Dobra jest.
- Sylvia! - Hej! Wszystkiego najlepszego.
- Dzięki, że jesteś. - Pewnie. YOLO!
- Tak, YOLO. Tak się mówi. - YOLO!
YOLO!
- Miło cię widzieć. - Spoko impra.
- Dziękuję. - Tak.
- Mój współlokator, Alan. - Miło cię poznać.
Peyton, zróbmy fotkę.
- Sorry, muszę iść. - Jasne.
Alan, pamiętasz, gdzie byłeś podczas ataku na WTC?
Nigdy tego nie zapomnę.
Byłem w szkole, bo miałem wtedy osiem lat. Przepraszam.
Mówi, że ma 29 lat.
- Akurat. - Skoro tak, to zaraz wykituje.
Tak.
Hej, jestem Riley.
Znam Peyton od...
Riley jest super.
Pracuje w Baskin-Robbins, gdybyś chciała gratis szejka albo coś.
YOLO!
YOLO daje kopa.
To nasza ulubiona piosenka z liceum.
- O Boże, nie. - Już za późno!
To ich ulubiona piosenka z liceum?
Tak.
Super.
W co ja się pakuję?
W nią.
- Jestem banalny. - Co?
O nie.
Co? Co się dzieje?
- Muszę się z tego wyplątać. - Co?
Miałaś rację. Muszę z nią zerwać. I to natychmiast.
- Nie w jej urodziny. - Muszę.
Pomożesz mi to zrobić?
- Nie. - Musisz.
Powiesz, że mamy gorący romans?
- Proszę? O Boże. - Nie powiem.
Mówiłeś, że macie więź. Że jest starą duszą.
Nie jest. Patrz, co robi.
Normalnie nie wierzę. O Boże. Zawsze już będę sam.
Wcale nie. Przynajmniej nie byliście ze sobą długo.
No weź, będzie dobrze.
Poznasz kogoś, kto nadaje na twoich falach,
jest mądry, zabawny i lepiej do ciebie pasuje.
Nie musisz zostawać.
Żartujesz? Wystroiłam się. Zostaję.
Czekaj. Twoje szczęście sprawia...
Dobra, patrz. Złapaliśmy ją?
Byłam szczęśliwa.
Nie! Wyglądała w tym głupio.
Nie. Jestem głupia. Myślę, że wyglądała dobrze.
- Nie zaprosiłam jej. A ty? - Zaprosiłam wszystkich.
Słodziak.
To były najlepsze urodziny w moim życiu. Wszystko dzięki tobie.
Co się dzieje?
Może usiądźmy i chwilę pogadajmy.
- Oho. - Zamknę tylko drzwi.
Co?
Okropnie się czuję, robiąc to dzisiaj, ale...
Nie do końca do siebie pasujemy, zwłaszcza teraz.
Jesteś bardzo młoda. Masz przed sobą całe życie.
A ja jestem stary i zmagam się z nudnymi problemami starych ludzi.
Po prostu...
Zrywasz ze mną w moje urodziny?
Tak. Myślę, że prawdopodobnie wyjdzie nam to na dobre.
Chcę mieć pewność, że nic ci nie będzie,
więc jeśli chcesz, żebym został albo coś, to chętnie...
Czemu miałabym tego chcieć?
Na wypadek, gdybyś wolała nie być sama.
Nawet nie uważam, że to zasługuje na zerwanie.
- Serio? - Tak.
Dokąd idziesz?
Do znajomych. Mam urodziny. Wróciłam tylko dlatego, że jesteś stary.
- Chodźmy do Riley. - Zajebiście!
- Balanga trwa! - Wezwę ubera.
Naprawdę mi przykro, że tak wyszło.
Dobranoc.
Zamknij się, staruchu, dobra?
- Okej, boomer. - Ani mi się waż.
- Jesteś stary! - Twoje pokolenie zniszczyło środowisko.
Umrzesz przede mną. Masz osteoporozę.
- Kurczysz się. - Ubieraj się jak dorosły.
Uważaj na tego gościa.
Sam się tak ubieraj. Kup sobie cylinder, monokl
i rower z jednym kołem, ty zjebie.
Weź lek na serce!
Ty stary chuju. Stetryczały skurwielu.
Napisy: Marzena Falkowska