No proszę.
Jestem z ciebie dumny.
- Świetnie sobie poradzisz. - Dzięki, misiu.
Hej. Mama wygląda super.
Jestem z ciebie dumny.
- Świetnie sobie poradzisz. - Dziękuję, skarbie.
Dwie ręce, Simon! Dwie ręce. Dziękuję. Przepraszam, nie chciałam...
- Hej. - Cześć.
- Dobrze. No to pa. - Miłego dnia.
Pa, skarbie.
Prawniczka z Miasta Aniołów! Bomba!
Obróć się. Tak.
- Denerwuję się. Czy to głupie? - Nie! To poważna sprawa.
Nie mogę się doczekać, aż znów będę mieć kolegów z pracy.
Nasze własne żarty.
- Chodzenie na lunch. - Poczucie koleżeństwa.
- Pogaduszki. - Tak.
- Rozmowy z kimś poza mną. - Nie! Wiesz, o co mi chodzi.
- Tak. - Marzyłam o tej chwili.
Angie! Przepraszam.
Nie będzie mnie dzisiaj, więc Maeve odbierze moja teściowa, bo ja idę...
- Wracam do pracy. - Dobra, dzięki.
Dzięki.
Teraz już wie.
- Nie wiedziała. Byłam zajęta... - Tak.
- Musiałaś jej powiedzieć. - Pewnie.
- To co robimy? - Muszę iść do pracy.
- Kurde. - Tak.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Mówię tylko, że się martwię.
- O co? - Nie chodzi o Sylvię.
Jest przebojowa.
Ale będzie pracować
z ludźmi po 20.
Nie znam nikogo, kto ma więcej energii. Da radę.
Nie ma energii dwudziestolatki. Nikt z nas już nie ma.
Nie przesadzaj.
Daniels, chodź tu.
- Do której pracowałeś? - Do 2.00.
- A potem? - Dalej z domu.
- Bierzesz Adderall? - Nie.
- Tak. - Nie przyznawaj się komisji.
- Widzisz? - Tak.
- Co tu jeszcze robisz? - Sorry.
Świetny chłopak.
Sylvia da radę.
Skoro tak mówisz.
Co ty robisz?
Wkrótce się przekonasz.
To żadna odpowiedź.
Robię nowe piwo. A coś ty myślał?
Pracowałem bez przerwy, panowie,
i przedstawiam wam blackberry sour o stopniu złożoności IPA.
Większość ludzi takich nie pije, bo zwykle smakują dziwnie jak chuj,
ale mnie się chyba udało.
Smacznego.
Zajebiste.
- Co nie? - Zarządziłeś.
- No. - Zarządziłeś.
- Za ile będzie gotowe? - Parę tygodni.
Ile beczek?
To jest najlepsze. Dwadzieścia cztery butelki na miesiąc.
- Tylko tyle? - Co, 24?
Tak. Niełatwo je wyprodukować, a składniki nie są tanie.
Ale zastanówcie się.
Zareklamujemy je jako limitowaną edycję.
Całe piwo sprzeda się na pniu.
Ludzie będą opowiadać o nim legendy.
Will, po ile są składniki?
Produkcja tej butelki kosztowała 60 $.
Ja pierdolę. To 60 $ za piwo. Przestań je pić.
To 60 $.
- Ma w sobie diamenty? - Przestań.
Nie da się pić diamentów. Pocięłyby nam flaki.
Dobra, za ile chcesz je sprzedawać?
Za pięć albo sześć dolarów.
Wykończysz mnie.
Będą o nim pisać. Zdobędziemy nagrody.
To piwo przyniesie barowi prestiż.
Prestiż? Ja chcę pieniędzy.
Zarobimy je.
Potraktujcie to jak budżet na reklamę.
Stary, już wiem.
Zrobimy to piwo i policzymy 100 $ za butelkę.
- Niegłupie. - Nie!
- Nie. - To jak towar luksusowy.
- Zrobiłeś zajebiste piwo. - Tak.
Zachwyci klientów. Nadaj mu luksusową cenę.
Zastanów się. To będzie nasz Cristal, ziom.
Nie, bo to zmieni coś fajnego w gadżet.
Jak te pieprzone cheeseburgery Salt Bae.
No to tak. Dam ci miesiąc. Jeśli klientom się nie spodoba, zrobimy to po mojemu.
Możemy spróbować?
- Przez miesiąc, ziom. - Spoko.
Dziękuję. Nie pożałujecie.
Ludzie oszaleją na punkcie tego piwa.
Naprawdę zarządziłeś.
- Serio. - Dzięki.
Od dawna dla nas harujesz,
więc jako inwestor chcę ci zaproponować, żebyś wziął dziś wolne, bo to petarda.
- Serio? - Tak.
- Żeby to uczcić. - Dziękuję. Super.
- Dzisiaj ma przyjść jęczmień. - Ogarnę to.
Serio.
- Bomba. - Dzięki.
- Super. - Brawo.
- Naprawdę dobre. - Mogę spróbować?
Jest dla ciebie za drogie.
Zajebiście śmieszne.
Dział fuzji i przejęć jest na południowym krańcu 11. piętra.
Mamy najlepsze obrazy, bo Friedkin kolekcjonuje.
Cudownie.
Młodsi prawnicy będą tam,
a partnerzy mają biura z oknami.
Rozumiem.
Będziesz pracować głównie dla Sterna, ale każdy partner
może ci coś przypisać.
To Kirk.
- Tak. - To Kirk. Cześć!
Hej, Kirk!
Sylvia, żona Charliego.
- Greevesa. - Rozmawiam.
To mój pierwszy dzień.
- Nie rozmawiaj z Kirkiem Friedkinem. - Ale ja go znam.
Nie znasz, jasne?
- Znam. - Nie znasz. Po prostu nie.
Tutaj są wszyscy młodsi prawnicy.
Hej, słuchajcie.
To nasza nowa koleżanka, Sylvia Greeves.
- Cześć. - Hej.
Jesteś młodszą prawniczką?
Tak, na trochę wypadłam z gry.
Wracajcie do pracy, dzieci.
- Będziesz właśnie tutaj. - Dobrze.
To twoje biuro.
Twój nowy drugi dom.
W razie pytań daj znać.
- Dziękuję. - Proszę.
Jestem Josh Stern, młodszy partner w dziale fuzji i przejęć.
- Sylvia Greeves. - Miło cię poznać.
Nawzajem. Mieszkasz blisko?
No to zaczynamy. Przejrzyj to,
a Levinson odpowie na pytania podczas lunchu.
Super. Dzięki.
Szybko się z tym uporam.
No dobrze.
Hej. Dzięki.
Cześć. Sylvia. Miło mi. Dzięki.
Cześć. Sylvia. Dziękuję.
Dobra. Co to jest?
Napisał z pytaniem, co u mnie.
Co w tym złego?
To dziwne. Nie każ mi zdawać relacji.
- Spotkaliśmy się raz. - No weź.
Macie wspólnych znajomych. To nie była fota fiuta.
Chce się tylko przywitać.
Adam, chyba to ty chciałbyś przywitać się z Britney.
Co nie?
Jakby co, Britney, lubię cię jako przyjaciółkę.
Z bonusem.
Wyczuwam chemię, ale nie wiem, co się dzieje.
Adam, gdzie zabrałbyś Britney na pierwszą randkę?
- Na plażę, bo jest za darmo. - Przeskakujemy do trzeciej.
Trzy to szczęśliwa liczba.
- Na studiach Adam zaprosił profesorkę. - Stary.
- I jak mu poszło? - Jak zawsze. Dostał kosza.
- Śmieszne. - Adam na pewno masturbuje się w łazience.
Co?
Co powiedziałaś?
- Tak się tylko nabijam. - Nie robię tego.
- Wiem. - Kim jesteś?
Jestem Sylvia.
- Tymczasowa? - Nie, pracuję tu.
Po prostu przyłączyłam się do grupy. Poznaliśmy się rano.
Czemu tak powiedziałaś? Nawet mnie nie znasz.
To takie australijskie powiedzenie.
„Masturbować się w łazience” to znaczy, no wiesz...
że masz pieniądze i że jesteś...
to znaczy...
Że jesteś wyluzowany.
Pierwsze słyszę. To raczej nieprawda.
Nie... Czołem.
Nie znasz tego?
- Nie. - To prawda.
- Nie. - Naprawdę.
- Możesz użyć tego w zdaniu? - Tak. Na przykład...
No wiesz...
„Masturbowałam się w łazience i oddał mi moje pieniądze”.
- Hej, skarbie. - Hej.
Hej. Co u ciebie?
Dobrze. A u ciebie?
Co ważniejsze, jak cię traktują?
Dobrze.
Rzucili mnie na głęboką wodę,
ale dam radę. Po prostu zapomniałam, ile to pracy.
- Lubisz innych prawników? - W sumie. Nie wiem.
Młodzi ludzie są dziś przewrażliwieni.
Żartowaliśmy sobie i chyba uraziłam jednego gościa.
- Co powiedziałaś? - Nic.
W tym właśnie rzecz. Nieważne co.
Mogłam powiedzieć, że ma ładne oczy i by mnie skanselowali...
To brzmi okropnie.
Nie szkodzi.
Muszę kończyć. Mam dużo pracy.
Miło to mówić.
- Dziękuję. - Pa. Kocham cię.
Możemy już iść do domu?
Partnerzy już wychodzą, ale reszta zostaje dłużej.
Ale jeśli musisz wracać do dzieci, to spoko.
O nie. Nie muszę. Wpadłam w rytm.
Brnę przez robotę. Zjem batoniki granola na kolację.
Mamy trochę proteinowych.
Miała rację. Tak się nie mówi.
Ta druga Australijka.
Bez kitu.
- Dziękuję. - Spoko.
- Hej, wszystko gra? - Tak. Tylko się rozciągam. Zesztywniałam.
No tak. Rozumiem.
- U ciebie gra? - Tak.
- Na pewno dobrze? - Tak, dziękuję.
Dzięki.
O Boże.
O kurwa!
Boże, nie!
O Boże.
Naprawdę myślałam, że to naprawiłam.
- Co tam? - Hej.
Jestem w biurze. Możesz przyjechać? Strasznie nawaliłam.
- Ostrożnie. - Dobra, robię to.
- Skup się. - Po prostu...
Twoje nerwy to utrudniają. Uspokój się.
Zaczynam.
To zły kolor.
To kolor jego koszuli.
- Nie... - Jest gorzej.
Co mam ci powiedzieć? Dałaś mi korektor.
- Wygląda, jakby wciągał kokę. - Faktycznie.
Wciągnął za dużo, krwawi z nosa, upadł i rozciął twarz.
Zmieszam je ze sobą. Czerwony i biały dadzą różowy.
- Kolor skóry tego faceta. - Dobra.
Zaczynamy.
- Tak jest gorzej. - Przestań już.
Czego, kurwa, ode mnie chcesz? To twoja wina.
Kto zasypia na stojąco?
- Jesteś wielbłądem? - Lecę z nóg!
Zdrzemnij się! Wypij macchiato! Na pewno mają tu ekspres.
Kawa mnie męczy.
- Nie męczy cię. - Męczy!
Zawsze tak mówisz. To nieprawda!
- Dla mnie tak. - Co mam ci powiedzieć? Jest źle.
- Wciągnęłaś mnie w to! - Wylecę.
Stracę pracę po jednym dniu.
Wiem, jak to naprawić, ale nie spodoba ci się to.
- Co? Jak? - Audrey.
Audrey? Jest beznadziejna hipsterką. „Konsultantką” sztuki.
Potrzebujemy szalonego geniusza.
- Kogoś, kto to naprawi. - Zna wiele osób.
Da radę.
- Chcesz jej pomocy? - Tak. Gadacie ze sobą?
Tak. Odbudowujemy mosty.
- Pukacie się? - Nie! Chcesz...
- Chcesz jej pomocy czy nie? - Pewnie. Tak.
Boże.
- Miła okolica. - Tak.
- Dobry okręg szkolny. - Nie snobuj.
Jeden gość sprzedaje tu z mieszkania lobster rolle.
- Czemu? - Są dobre. Ma listę oczekujących.
Teraz chcę spróbować.
Jeśli znajdziesz się w sytuacji jak z Uprowadzonej, przyjdź tu.
Ojej. Audrey ma teraz porsche?
Od rozwodu żyje jej się coraz lepiej.
Wygląda jak Daniel Craig.
Zły z Szybkich i wściekłych.
- Hej. - Cześć.
- Jak leci?
Świetnie.
- Wyglądasz super. - Dziękuję.
Bardzo ci dziękuję.
- Ratujesz mi życie. - Sylvia. Nie ma za co.
Jaki konserwator pracuje o północy?
Gregory ma wielki talent.
Jeszcze się nie przebił, więc konserwuje obrazy.
I tylko w ramach przysługi. To znaczy, że może być trochę drażliwy.
Rozumiem.
- Ma pseudonim Lord Rotero. - Pewnie.
- No? - Hej, to ja.
Biorąc pod uwagę jego usposobienie,
może Sylvia powinna zostać tutaj?
- Tak. - Zrelaksuj się tu.
O co wam chodzi? Dam radę.
Słuchaj, nie chcę cię obrażać, ale nie jesteś dość fajna i to spieprzysz.
A ktoś o ksywie Lord Rotero uchodzi za fajnego?
- O tak. Bardzo fajnego. - Bardzo.
- Wiesz, że jestem fajna. - Teraz
- tak nie wyglądasz. - Jestem fajna.
- Dobra. - Wiesz co? Wpasuję się wszędzie.
- Masz rację. - Polubi mnie.
Postawisz dach na swoim porsche?
- Niby po co? - Dobre pytanie.
Rety. Ale tu zajebiście.
Niczego nie dotykaj. Daj to tam.
Ale super.
Lord Rotero. Cześć!
Dobrze wyglądasz.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Miałem skromne oczekiwania, ale to istne gówno.
Podoba mi się tylko uszkodzenie.
Nałożyłem korektor, więc dzięki.
Myślisz, że możesz nam pomóc?
Tak. Znam się na takim stylu.
Kiedy zaczynałem,
namalowałem mural w lobby bogatej firmy księgowej
na milionowym piętrze w Century City. Zachorowałem po tym.
Jasne. Twoje ciało odrzuciło truciznę.
Czaję to. Moi partnerzy biznesowi
zawsze forsują korporacyjne metody. To do dupy, więc cię rozumiem.
- Ziom. - Ziom.
Ziom.
- Ile potrzebujesz czasu? - Około pięciu godzin.
- Pięć. - Godzina na jego twarz,
a potem cztery, żeby pozbawić go człowieczeństwa.
Tak na to patrzę
i może nie zrobię dokładnej kopii,
tylko komentarz na temat tego obrazu.
Oryginalny Lord Rotero? O Boże, tak!
Może wsadzę mu w łapy gotówkę, a na łeb czapkę Trumpa.
Czad. Jego zęby to kule.
- Koale. - To brzmi świetnie,
by powiesić w galerii, z całym szacunkiem, ale chcemy tylko odtworzyć ten obraz.
Możemy go podrasować. Widziałem taką retrospektywę Kusamy.
Możemy zrobić lustrzaną salę z LED-ami,
ale powiększyć temu skurwielowi tw...
- Twarz! Ziom. - Tak, ziom.
- Mam dobre oświetlenie... - Nie!
Proszę! To poważna sprawa!
Jego twarz musi wyglądać jak jego twarz!
Nie chcę stracić pracy. Właśnie po to tu jesteśmy.
Proszę, niech jego twarz wygląda znów jak jego twarz. To wszystko.
Nudziara.
Lepiej poczekajcie na zewnątrz.
- Mamy wziąć obraz? - Zostawcie go. Po prostu wyjdźcie.
Wybacz. Uśmiech Audrey mnie nakręcił. Strasznie się wywyższa.
Tak, to wszystko przez jej uśmiech.
Będzie dobrze?
- Co ja zrobię? - Nie wiem.
Zrobiłaś wszystko, żeby nie było.
Nie pomagałeś!
Chciałem jego oryginał. Jest sporo warty!
Nie jestem fajna. Wybacz.
- Masz rację. - Nie jesteś.
Nie w tym kontekście, ale w innych uchodzę za fajną.
Dobra. Uspokoiłam go i to zrobi.
- Co zrobiłaś? - Nieważne.
Jak ci się udało?
- Nie puknęłam go. Jezu. - Nie sugerowałem tego.
Ale miałabyś takie prawo.
Dziękuję.
Przekażesz Reggiemu, że mi przykro,
- ale nie przyjdę na imprezę? - Jaką imprezę?
- Kurde. Nie wiesz, co? - Jaką imprezę?
Mój brat potrafi być dupkiem.
Przyrodni brat. Jaką imprezę?
Co tu się, kurwa, dzieje?
Zaczynamy nową linię kombuczy, Daa Booch.
- Nazwa nie jest jeszcze pewna. - My?
- Reggie i ja. - Spoko.
Nie rozumiem,
czemu nie powiedzieliście mi, że robicie coś takiego.
Czemu mnie nie włączyliście?
Nie znasz się na kombuczy.
Nikt się nie zna, bo jest głupia.
Zdrowe jelita dla najebkowiczów?
- To dwie różne grupy. - Racja.
Poza tym studiowałem fermentację.
Jeśli ktoś się na tym zna, to ja.
Hej, Will, jak tam? Dobrze wyglądasz.
- Super. Omar tu jest. - No pewnie.
Muszę być przy starcie mojego produktu.
Jego wzięliście?
No co? Lubię wszystkie fermentacje.
- Omar. - Nie tak jak inni.
A konkretnie ty.
Idź sobie.
Przykro mi, że dowiedziałeś się w ten sposób.
To słabe. Ale obiecuję, że to tylko interesy.
- Nie bierz tego do siebie. - Nie mogę.
Nie powinieneś.
Powiem jednak,
że może to dlatego, że uwalasz każdą naszą szansę.
Jara cię tylko limitowane piwo,
które będzie obchodzić jedynie snobów.
Tobie smakowało.
No jasne! Jesteś artystą.
Nie o to chodzi. Stracilibyśmy 40 $ na butelce.
To pojebane. Nie wiem już, czego chcesz.
Chcę robić dobre piwo.
A Reggie chce zmienić to miejsce w dyskotekę z laskami.
Reggie nie jest taki zły.
Diabeł ubiera się u Boochy!
Ten gnojek jest okropny, ale umie zarabiać,
a o to chodzi. To tylko kasa.
- Potrzebujemy więcej Boochy. - Hej, skarbie.
Zaraz przyniesiemy.
Katie?
Hej!
Co ty tu robisz?
Jesteście razem?
Sama nie wiem. Spytaj może jego.
Ja też nie wiem. Ale jest fajnie.
- Bardzo. - Zajebiście.
Jak do tego doszło?
- Feromony. - Dobre.
- Znów uprawiam seks. - Dobra, rozumiem.
Spróbujecie Daa Booch?
Co ty tu robisz?
To moja kumpela. Mówiłem ci. Nie słuchasz.
No i potrzebuję pracy, skoro nie jestem już opiekunką.
- I zerwałeś ze mną w moje urodziny. - Ale kicha.
Dzieci za tobą tęsknią.
Zdzwonimy się na FaceTime.
Dobra! Tęsknię za nimi!
Są słodkie.
Co tu się dzieje?
Nie wierzę, że mi to robią.
W moim własnym barze?
- Nie wierzę, że nam to robią. - Jak to nam?
Twoi partnerzy nie mówią ci o nowym projekcie.
Moja przyjaciółka nie mówi mi o nowym związku.
To nie to samo.
Przepraszam. Masz rację.
To do dupy. Przykro mi. Rozumiem cię.
- Spokojnie. Załatwiłam to. - O co ci chodzi?
Wszystko załatwione.
Co to jest?
Wszyscy na zewnątrz!
Co ty zrobiłaś?
Był wyciek gazu.
- Zgłosiłaś wyciek gazu? - Jestem porządną obywatelką.
Ja pierdolę.
- Dobra z ciebie przyjaciółka. - Pewnie.
Wychodzimy! Wyciek gazu! Może być wybuch!
O nie.
No to tak.
Wiele z tych pomysłów to były wtórne interpretacje kapitalizmu.
Więc zrobiłem, co chcieliście, z jednym małym mykiem.
Ten myk to kutas na jego nosie?
- Widzisz go? - Tak.
Gdzie są jaja?
- Czołem. - Czołem.
Dobra, Stern. Może powiesz nam, co nowego w sprawie Dobsona.
Dobrze.
Przede wszystkim wszyscy musimy się zgodzić
w sprawie klauzuli arbitrażowej z ustępu 7.5 H.
Konkretnie czy w przypadku konfliktu
potrzebna będzie poprawka w sprawozdaniu firmy.
Jakikolwiek spór rozstrzygnie sędzia rozjemczy
z dziesięcioletnim doświadczeniem w złożonych operacjach fuzyjnych.
Poza tym...
- Sorry. - ...zespół analityczny...
Hej, Jessica z działu kadr cię szuka.
W jakiej sprawie?
Widziałaś tego kutasa na obrazie?
Widzieliście to? No nie. Masakra.
Cześć. Wzywałaś mnie?
Wszystko idzie dobrze. Miło mnie powitali i...
Mówiłam ci już, że jaszczurka moich dzieci
ma na imię prawie tak samo jak ty?
Jessipa.
Sylvia, wiesz może, co stało się z portretem pana Friedkina,
który wisiał przy pokoju z kserem?
To śliczny obraz. Cudowny.
Ma piękne kolory, a kompozycja...
Więc wiesz, co się z nim stało?
Nie. Co się stało?
Cóż...
To bardzo dziwny kawał.
To...
To niemożliwe. To nie mogę być ja.
To dosłownie ty.
Bardzo przepraszam. Po prostu...
Byłam bardzo zmęczona, wpadłam na obraz i spadł.
Poszłam gdzieś, żeby go naprawili, ale nie mogli.
Próbowałam go przynieść z powrotem,
a byłam bardzo zmęczona.
W moim wieku praca jest o wiele trudniejsza i...
Bardzo przepraszam. Zupełnie nawaliłam.
- Przepraszam. - Rozumiem.
Sylvia... rozumiem to.
Czasem bywa tu naprawdę strasznie.
Pamiętam, że na początku czułam się tak samo,
a też jestem mamą, więc...
- Naprawdę? - Tak.
- To było niechcący. - Wiem.
Naprawdę. Zupełnie tego nie chciałam.
- Jestem przerażona. - Wiesz co?
Było, minęło.
- Przytulmy się. - Dobra!
- Dziękuję, że przyszłaś. - O Boże. Tak cię lubię.
- Jesteś super. Dziękuję. - Dobrze.
- Zostawić otwarte? - Tak. Dziękuję.
- Co ty tu robisz? - Hej.
Pracuję nad kontraktem dla Levinsona. Wiesz, jaki jest.
Nie. Zostałaś zwolniona. Musisz iść.
Ale właśnie rozmawiałyśmy i byłaś...
Co? Nie możecie mnie zwolnić. Byłam tu tylko dzień.
Czekałam na to 13 lat.
To nie może być koniec.
- Co mogę ci powiedzieć? - Że mogę zostać.
Albo nie mów nic i idź dalej do kuchni
czy gdzie tam szłaś.
Proszę, Jessica. Proszę, pozwól mi zostać.
Zostanę.
- Słuchaj. - Zostanę.
Sylvia, to nie zależy ode mnie.
Ale wiesz co? Możesz porozmawiać o tym z Kirkiem.
Nieważne.
Tak myślałam.
- Dobra. Długo mi to nie zajmie. - Super.
- Będziesz tu cały czas? - Tak.
Widzę, co robisz.
Wolno się ruszasz. To nie jest śmieszne.
To bardzo dziecinne.
Jesteś z siebie dumna?
Wiesz...
Idź już, proszę.
Dobra. Wiesz co? Zawołam ochronę.
Jezu.
Napisy: Marzena Falkowska