Diane wysłała obiecującą ofertę domu. Sprawdzimy go?
Dzisiaj nie mogę.
Możemy iść jutro albo w weekend, jeśli chcesz.
Wiesz co? Jestem zawalony robotą,
więc może zapytasz Willa?
Hej. Przepraszam, że powiedziałam mu przed tobą, że mnie zwolnili.
Przepraszam!
Popełniłam błąd. Przepraszam!
Ile razy mam to powtarzać?
Jeśli krzyczysz, to się nie liczy.
Przepraszam.
Ile to będzie trwać?
Nie wiem. Nie mam szklanej kuli.
Przyjdziesz na kolację?
Może. Może nie.
Obiecałem Frances, że pomogę jej z zadaniem,
więc będę przed 21.00.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
To spokojnie 200 godzin rozliczeniowych. Jestem głodny.
Powinniśmy wydać sześć minut zysku na kolację.
Vanessa, co wybierasz? Surf czy turf?
Nie wiem. Płaci Dupont, więc może oba?
Surf oraz turf.
Charlie, zakładam, że dokończysz w domu.
Wiecie co? Zostanę z wami dzisiaj. Chętnie zjem steka plastikowym widelcem.
To specjalna okazja?
No weź. Dostajemy Charliego? Nigdy nie zostajesz.
Normalnie kończysz w domu, jak ktoś, kto kocha swoją rodzinę.
Nie dzisiaj.
O tak!
Mów mi jeszcze, bracie.
Nocny Charlie. Super.
W sumie to mam gdzieś, że straciła pracę. Zdarza się.
Ale nie powiedziała ci najpierw.
Nie powinieneś dowiadywać się ze zdjęć.
Zasadniczy błąd.
Kiedy Doug wyjeżdża służbowo, sprawdzam zdjęcia co 15 minut.
- Serio? - Ostrożności nigdy dosyć.
Wiecie co? Walić to.
Nocny Charlie. Dobra. Idę się spotkać z „przyjacielem”.
Przepraszam.
No proszę. Istna z ciebie bestia, co?
Dobra. I po moim prezentowym winie.
- Masz tu coś? - Wiesz co?
Mam pokazową szkocką.
- To mi się podoba. - Dobrze. Bardzo ładnie.
Mogę?
Zrób Franka.
Jak masz na imię?
- Nie zna żadnych. - Nie.
Albert ma szkocką u siebie. Nie rusza jej.
Typowy Albert.
Ukradniemy ją?
- Ty urwisie. - Tak?
- Ty urwisie. Chodź. - Do dzieła. Nocny Charlie.
Urwis.
Albert jest spoko.
Uciekaj.
To naprawdę dobre. Teraz robi się...
Nie, czekaj. Teraz ja coś puszczę.
- Dobra. - Teraz ja jestem didżejką, okej?
O Boże. Tak.
- Muszę już iść. - Ja też.
- Muszę iść. - Tak.
Nieprzyzwoicie tańczyliście? To znaczy?
No, jak w tym filmie.
Masz na myśli Dirty Dancing?
Chodzi mi o to, że to było niestosowne i tego żałuję.
- Pokaż mi. - Lepiej nie.
Nie. Chciałabym wiedzieć, co się stało.
Pokaż mi.
Byłem trochę pijany. Nie bardzo pamiętam.
Co? Byłeś pijany w pracy?
Trochę wypiliśmy. Stewart tam był.
Co? On też nieprzyzwoicie tańczył?
Nie, wtedy już go nie było.
Chciałabym zobaczyć, co dokładnie robiliście.
Mam włączyć „I've Had the Time of My Life”?
To ci odświeży pamięć?
To była inna piosenka.
Która?
„Red Red Wine”.
- UB40? - Tak.
UB-serio? O Boże.
Aż się wzdrygnęłam z zażenowania.
No i ocieraliśmy się przez 8-10 sekund.
Co?
- O Bo... Pocałowałeś ją? - Nie.
- Kochasz ją? - Nie.
W skrytości coś do siebie czuliście?
Skąd. Nic nie czuję do Vanessy. Jest strasznie nudna.
To mi nie poprawia humoru. Ma czwórkę dzieci.
Jest płodna jak fabryka. Pewnie już nosi twoje bliźniaki.
Nie ma mowy. Byłem daleki od ejakulacji.
Nie wymawiaj tego słowa. To ohy... Nic już nie mów.
Czyli zaliczyliście szybkie ocieranko? Co? To okropnie tandetne.
Może świrowałem, bo spędzasz tyle czasu z Willem.
To moja wina? Co za manipulacja.
Nie próbuję się tłumaczyć.
Chcę ci tylko powiedzieć, jak się czułem. Bardzo cię prze...
Absolutnie! Zostań tam.
Przepraszam. Oczywiście.
Vanessa. Jest taka nudna i drętwa. Jest jak tapeta.
Mogę się tu położyć?
Dobra, raz, raz.
- Hej. - Dobry.
Hej, mamusiu.
Dzieci są najedzone, ubrane i uczesane. Zawiozę je, a potem odbiorę.
Zrobiłem ci jajka w koszulce. Są w kuchni. Jeśli wystygły, zrobię nowe.
Dziękuję panu.
To jest latte z mlekiem owsianym.
Jeśli wystygło, zamówię nowe.
- Nie trzeba. - Co dziś robisz?
To, na co będę mieć ochotę.
Dobrze. Świetnie.
- Pa. - Pa.
Czemu mamusia tak na ciebie patrzy? Zbroiłeś coś?
Nie. Dobra, raz, raz. Idziemy.
- Chodźmy. Dobrze. - Dalej to robi.
Odjebało ci?
Ani trochę.
Ten kombuczowy biznes nie zaistniałby beze mnie.
Zdobywacie inwestorów tylko dzięki temu, co w tym barze zbudowałem.
- Mam prawo do kawałka tortu. - Gadasz jak pojebany.
Czemu? Mówiliśmy o tym w San Diego. Byłeś otwarty.
Tak. Zanim zepsułeś partnerstwo z Johnnym 66.
To było z przyczyn moralnych.
Nie miało nic wspólnego z moją żyłką do interesów.
Nazywano mnie Warrenem Buffetem!
- To się wymawia... - Zamknij się.
Jeśli dobrze pamiętam,
to ja uratowałem tamto partnerstwo.
To powiedz mi, jak myślisz, na ile zasługujesz?
Dobre pytanie.
Ponieważ nie chcę, żebyście brutalnie mnie wyruchali, to 51%.
O Boże. Pojebało cię.
No to 52%.
- O Boże. - Co...
Nie masz przewagi, a to nie negocjacje.
- Prosisz tylko o pieniądze. - No to 53%.
Nie negocjuję z terrorystami.
No to 54%.
- Omar to łapie. - Nie ma szans.
Zbudowaliśmy całe podwaliny Daa Booch bez ciebie.
Stanęliście na ramionach olbrzymów.
Ty jesteś tymi olbrzymami?
Jasne, że tak.
Znosiłem cię już, kurwa, długo.
Spójrz mi w oczy i niech do ciebie dotrze, że nie ma, kurwa, szans!
Chcesz przewagi? To ci ją, kurwa, pokażę.
Trysnę ci nią na twarz. Ogłaszam strajk!
- Pierdol się. - Strajk? W twojej własnej firmie?
Żebyś, kurwa, wiedział. Zobaczmy, jak sobie poradzicie beze mnie.
Wrócę, kiedy włączycie mnie do Daa Booch.
A moją pierwszą decyzją jako akcjonariusza większościowego
będzie zmiana tej nazwy.
Kutas.
Wróci.
Za jeden, dwa, trzy,
cztery...
O cholera.
Omar, zajmiesz się zbiornikiem?
To nie budzi zaufania.
Ma tyle osiągnięć. Patrz, w ilu jest zarządach.
O Boże. Kogo obchodzi, w jakich jest zarządach?
Wygląda jak wariatka. Jak Amy Coney Barrett.
Jedna z najbardziej wpływowych Amerykanek?
Tak. Ale wiesz, o co mi chodzi.
Jak ona ma na to wszystko czas? Ma czwórkę dzieci.
Jest partnerką, a dopiero co urodziła.
To śliczny noworodek. Nawet nie wygląda dziwnie.
Pewnie nigdy nie widuje żadnego dziecka.
Znienawidzą ją. Zobaczysz.
Będą chciały być takie jak ona.
Czy mógł wybrać kogoś gorszego?
Jest partnerką, ma czwórkę dzieci. Jest bardzo wysoką blondynką.
Dobra, zróbmy to po twojemu.
O rety. Jest piękna,
utalentowana.
Myślę, że powinnaś oddać jej swojego męża.
Jest cholernie nudna! Zajebiście drętwa.
Tak. Nawet nie jest taka atrakcyjna.
No i kto się ociera? Zdejmij spodnie i zrób to, jak należy.
Za łatwo się poddaje.
Co ja zrobię z Charliem? Musi za to zapłacić.
Biżuteria?
Tak? Czy ocieranie jest warte biżuterii?
Może raczej torebki.
Syl, jak się czujesz? Chcesz, żebym przyszła?
Nie trzeba. Wszystko w porządku.
Muszę iść. Ktoś przyszedł. Dzięki.
Hej. Wszystko gra?
Tak. Skaleczyłam się papierem. Co ty tu robisz?
Wziąłem dziś wolne. Muszę sobie ponarzekać.
- To dobrze trafiłeś. - Tak myślałem.
Myślisz, że włączą cię do Daa Booch?
Myślę, że mnie włączą i dadzą mi daa kasę, żebym mógł przejść na daa emeryturę.
- Serio? - Na daa wyspę.
- Czemu? - Po czyjej jesteś stronie?
Nie wiem. Próbuję tylko pokroić to mięso.
Zobaczą, jak bardzo mnie potrzebują, żeby interes dobrze funkcjonował,
przeniosą to na Daa Booch i będą mnie błagać, żebym w to wszedł.
Serio cię to relaksuje? Gotowanie to mój największy obowiązek.
Bardzo relaksuje.
W innej grze sprząta się mysi domek. Też jest super.
Hej, Will.
- Hej! - Co porabiacie?
Nie widzisz, że wirtualnie tworzymy posiłek
odłączonymi od ciała, białymi rękami?
Widzę. Gdzie są dzieci?
W ogrodzie z kolegami. Czekają, aż zabierzesz ich na pizzę.
Na pizzę? Dobra.
Wam też coś wziąć?
Dla mnie pepperoni. Will?
Ja poproszę z pieczarkami, skoro kupujesz.
A ja poproszę o różowe wino. Na przykład Whispering Angel.
Gdybyś znalazł jakieś IPA, nie musi być lokalne,
ale gdyby było, to też bym wziął.
Dobra, jasne.
- Dzięki. - Dobra. Hej, dzieci! Pizza!
- Podrzucaj! - Podrzucaj tego kotleta!
- O tak! - Podrzucaj!
Pizza!
- Czy Jack może u nas spać? - Jasne, czemu nie? Jest piątek.
Wtedy inne dzieci też będą chciały...
Gemma, Shelby, chcecie u nas spać?
Hurra!
- Dobra! Czas na pizzę! - Powiedz rodzicom.
Kluczyki są na haczyku.
Dobra.
- Kupa zabawy. - Tak. Piątek wieczór.
Szkoda, że nie masz kamery w ogródku, byłbym teraz sławny.
Tak, jako głupia osoba.
A czy jakieś inne są sławne?
Cztery maluchy są już w łóżku.
Nie wiem, czy Shelby przetrwa noc,
bo ma pięć lat i nigdy u nikogo nie spała.
No to chyba... uderzę w kimono, na wypadek, gdyby ktoś mnie obudził o 2.00.
Mam już sobie iść? Nie wiedziałem, że już czas na sen, bo jest 21.23, ale...
Nie, powinieneś zostać na noc. Tak? Spoko?
- Spoko. - Nie chcę się narzucać.
- Muszą ci wyschnąć paznokcie. - Właśnie.
Nie chcę ich zepsuć. Starałem się.
Dobra, jasne. Sylvia, idziesz?
Dobra, wezmę dmuchany materac.
Tego nie kliknę, ale kliknę megapołów Brandy Melville.
O Boże. Znam tę dziewczynę.
Fajna bluzka. Nosiłbym ją.
- Szukałam jej. - Śliczna jest.
Mają też zielone...
O Boże. Możesz poczekać, aż skończymy oglądać?
- Wygląda na egocentryczkę. - Tak. Nie podoba mi się.
Ja też chodzę na zakupy, ale nie wrzucam tego na YouTube’a.
Kliknij „Czemu NASA ukrywa, że Ziemia jest płaska”.
Mój tata o tym ciągle mówi.
Ma bardzo przekonujące argumenty.
- Pisze też o tym posty. - Tak.
To brzmi, jakbyś waliła sobie ręce.
Daj mi się posmarować kremem.
Dziękuję ci bardzo za to zaproszenie.
Jestem w lepszym nastroju, niż gdybym był sam.
Tak to jest, kiedy nigdy nie jesteś sam.
Nie masz czasu niczego poczuć.
- Brzmi super. - Dobrze.
Nie myślisz o tym, żeby zostawić Lucky Penny?
Mam wrażenie, że ci z nimi nie po drodze.
Tak. Choć nie cierpię aspektu biznesowego,
za bardzo lubię robić piwo. Nie mam alternatywy.
- Doritozaurus. - Doritozaurus.
Po co się wyprowadzacie? Ten dom jest super.
O wiele za mały dla naszej piątki.
Masz jeszcze ten nieużywany garaż.
Jest ohydny. Jak laboratorium mety.
Te, które widziałem, były nieskazitelnie czyste.
Cóż, nasze jest obrzydliwe.
Kupiliśmy ten dom i nigdy go nie ruszaliśmy.
Możesz zmienić go w dobudówkę. No wiesz, mały domek dla gości.
Nie chcemy gości, tylko dodatkową sypialnię i łazienkę.
Właśnie to możesz tam umieścić.
To wygląda na duży projekt.
Nie większy niż przeprowadzka. To by zwiększyło metraż
i wartość ponownej sprzedaży,
co jest bardzo odpowiedzialne i dorosłe.
Nawet bym nie wiedziała, od czego zacząć.
- Pomógłbym ci. - Serio?
Tak. Przekształciłem nasz garaż w małe biuro dla Audrey,
w którym później uprawiała seks z prawnukiem Adolfa Eichmanna.
Rany. Sam to zrobiłeś?
Tak. Zajęło to wiele weekendów, ale to nic trudnego.
Rety, no proszę. W tajemnicy jesteś mężczyzną.
Czemu w tajemnicy?
Bo nosisz damskie czapki i torebki.
Pomalowałeś ślicznie paznokcie i mamy piżama party.
Tak, widzę to.
- Kiedy zdradziłeś Audrey... - Nie zdradziłem,
tylko przeleciałem przypadkową dziewczynę.
- Wybacz. - No.
- Kiedy ją przeleciałeś... - Dziękuję.
...to czy Audrey cię do tego doprowadziła?
Czy doprowadziła mnie do jej mieszkania w Laguna Hill?
- Tak. Zabrała cię tam? Ale miło. - W sensie przenośnym?
Czy zrobiłeś to przez to, jak cię traktowała?
Wiesz co, wtedy powiedziałbym, że tak.
Ale usprawiedliwiałem tylko złe zachowanie.
Choć często się kłóciliśmy, to było słabe i już bym tak nie zrobił.
To zabiło wasze małżeństwo?
Nie. Zdecydowanie nie.
Zaczęło umierać o wiele wcześniej.
Gdyby nasze małżeństwo było lepsze, to byśmy to przetrwali.
Czemu o to wszystko pytasz?
- Zastanawiam się nad napisaniem powieści. - Serio?
Od razu ci powiem, że to brzmi okropnie.
Tytuł to Przed Adolfem.
Idealnie. „P” jak przelecieć.
- Żelki zaczynają działać. - No i dobrze.
Potrzebuję frytek.
Pomyślałem o tym samym 20 minut temu.
- Co? - Podziękujesz później!
Dzyń-dzyń.
Dobry.
Hej.
Ładny obrazek.
- Dzień dobry. - Jak spałeś?
Nieźle. Maeve i Shelby parę razy przyszły do naszego pokoju,
ale... jakoś żyję.
A ty dobrze bawiłaś się z Willem?
Tak. Wpadł na dość ciekawy pomysł.
A gdyby przekształcił garaż w pokój dla gości?
- Co się śmiejesz? Mogę go zaprojektować. - Mówisz poważnie?
Po co nam to? A przeprowadzka?
Może się przydać w międzyczasie.
Nie musi być dla gości.
- To dodatkowy metraż. - W czym to pomoże?
Nie przeniesiemy tam żadnego dziecka.
- Może być moim biurem. - Do czego?
Tak, to dobry plan.
Dziękuję.
- Dobry. - Dobry.
Czuję kawę.
- Kawy? - Tak, dziękuję. Charles?
- Tak? - Mam do ciebie pytanie prawne.
Spieram się ze swoimi partnerami. Zaczęli beze mnie interes na boku.
Powinienem być jego częścią. Co mam robić?
Przede wszystkim negocjować z nimi osobno. W ten sposób możesz dzielić i rządzić.
To mi się podoba.
Dobry jest.
Spotkamy się potem, żeby pogadać o dobudówce?
Charlie jest za.
- Serio? Zobaczyłeś światełko? - Tak.
Super. No to pozdrówka. Łapiesz?
Rymuje się z dobudówka?
- Dziękówka. - Dziękówka. Łapiesz to.
Will ma na sobie moje ciuchy?
Wolałbyś, żeby miał moje?
Will, masz ochotę na naleśniki?
Nie chcę gadać o interesach bez Reggiego.
Kto ci załatwił pierwszą pracę?
- No dobra, ty. - Reggie zna się na kasie.
Mogę mu to przyznać.
Ale nie wie nic o zakładaniu firmy alkoholowej.
A ja wiem. Zarobię dla was więcej kasy,
jeśli mnie w to włączycie, jasne?
Dobra, pogadam z Reggiem. Umówimy się na jutro.
Na pewno coś wymyślimy.
- Spoko. Dziękuję. - Super.
Co ważniejsze, wiem, że właśnie zjedliśmy,
ale jestem na liście oczekujących na to unagi. To co?
Nie mogę. Idę do Sylvii.
Co u niej?
Co to znaczy?
To znaczy... Nic. Nieważne.
Jak to „nieważne”? Wyraźnie słyszałem podtekst.
- To nic. - A jednak coś.
- Nie. - Wyraźnie coś.
- Co się dzieje? - Słuchaj, nie mogę ci powiedzieć.
Sylvia powiedziała Katie w zaufaniu, a ja nie zdradzam mojej kici.
- Za późno! Już mi powiedziałeś. - Nie.
- Zdradziłeś swoją kicię! - Wcale nie.
Ja jestem twoją kicią.
Dobra. Powiem ci.
Charlie pracował do późna z jakąś dziewczyną.
- Upili się i... - O Boże. Zdradził ją?
Nie, poocierali się.
- Co? - Poocierali się.
Poocierali się?
Poocierali się.
Całowali się?
- Ocierali. - Dotknęła kutasa?
- Ocierali się. - Spuścił się w majty?
Nie, bo to było samo ocieranie bez finiszu.
- Ale dziwne. - Co nie?
- To... - Pojebane.
Przedyskutowaliśmy to z Katie. To superdziwne.
Przedziwne.
- Bardzo dziwne. - Pokręcone.
- To w ogóle zdrada? - Nie prawdziwa, ale jakaś tak.
Nie chciałbym, żeby moja partnerka się z kimś ocierała.
- To gorsze. - Bo dziwniejsze.
Tak. U Charliego to ma sens,
bo jest przystojny i miły. Jak nikt inny.
Tak. Jakby podniecał go brak wilgoci.
- Dziwak. - Suchość całego procesu.
Tarcie.
Czemu Sylvia mi nie powiedziała?
To zajebiście żenujące.
- No. - Nie wiedziałem, że to w sobie ma...
Bo nie miał.
Nie dotarł do finiszu.
- Hej. Jak poszło z Andym? - Cześć.
Dobrze było z nim pogadać.
Dobrze. Miło mi to słyszeć.
Jak się masz?
- Dobrze. - Tak? Wszystko gra?
A co?
Andy...
Wspomniał, co zrobił Charlie.
To nic takiego.
- Serio? - Tak.
Po prostu...
To był tylko raz. Już się nie powtórzy i wszystko jest w porządku.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie, dzięki.
Dobra.
Myślałam, że byłoby super,
gdybyśmy zmienili to w biuro.
Dobra. O co ci konkretnie chodzi?
No wiesz, wyściełane sofy, kaszmirowe koce, coś w tym stylu.
Coś jak kobiecy kącik?
Nie, eleganckie biuro.
Chcesz mieć wszędzie malutkie świeczniki,
może małą lodówkę z różowym winem, stojaki z Us Weekly, Cosmo?
To brzmi świetnie.
To typowy kobiecy kącik. Przykro mi.
- Rety. Ładnie. - Tak.
- Większy niż myślałem. - I co? Na pewno wymaga pracy,
ale ma potencjał, nie?
Na idealną cipkochatkę.
- To dziwne. - Co?
Te słupy w ogóle nie są przymocowane do fundamentów.
To chyba niedobrze.
Całość trzyma się na czterech słupach, które nie są do niczego przymocowane.
Nie szkodzi. Możemy je wzmocnić.
- Tak? - Tak. Będzie dobrze.
Słyszysz to?
Tak.
- O Boże! - Kurwa! Pomocy!
O Boże! Cholera!
- Wychodź stąd! - Jest na drzwiach! Nie mogę!
O cholera. O nie.
O Boże.
- To problem z konstrukcją. - O nie.
- Jesteś cała? - O Boże.
- Tak. O kurwa, a ty? - Też.
- Patrz! - Co się stało?
Nie uwierzysz, kurwa.
Szop na mnie skoczył,
- wpadłem na słup... - Rozwalił się.
- ...i się zapadł. - Co?
Nie był dobrze zbudowany. Nie spodziewałem się tego.
- A ja tak. - Ja nie.
- Poradzimy sobie. - Będzie dobrze.
Poradzicie sobie? Serio?
- Tak! - Na 100% nie.
Serio? Nie wygląda na to.
- Nie. - Mamy to pod kontrolą.
Niszczenie domu to słaby sposób na radzenie sobie z gniewem.
Nie mów mi, jak mam sobie radzić.
Możemy, proszę, porozmawiać o tym na osobności?
Pójdę już.
No weź. Nie musisz iść.
- Twój mąż chce porozmawiać na osobności. - To był twój pomysł.
Zniszczyłeś garaż. Musisz pomóc go naprawić.
Pomogę innym razem, a w międzyczasie rozwiążcie wasze problemy.
Przepraszam. To była mała sprzeczka.
W małżeństwie to norma. Wszystko gra.
- Ale ty możesz tego nie rozumieć. - Nie wygląda na to, że gra.
O Boże. Nieźle to wygląda.
Jest mi przykro.
Wiem.
To zajście między Vanessą a mną nie było w żaden sposób twoją winą.
Dziękuję.
I nie ma to nic wspólnego z Vanessą.
To w ogóle nie poprawia mi nastroju.
Wiem i przepraszam.
Po prostu...
Co?
Nic.
Powiedz mi, kochanie, proszę. Co?
Nie chcę być dla ciebie drugim najważniejszym mężczyzną.
Po Simonie?
Dobra, trzecim najważniejszym...
mężczyzną.
Po prostu...
Odkąd Maeve poszła do szkoły,
mam wrażenie, że sobie nie radzę.
I z jakiegoś powodu łatwiej mi gadać o tym z Willem niż z tobą.
Przykro mi.
Wiem. Chcę ci mówić najpierw. Jesteś moim mężem, ale sama nie wiem.
To po prostu trudne.
Czemu? Bardzo cię kocham. Możesz mówić mi wszystko.
Wstydzę się być taka przy tobie,
a Will nie radzi sobie jeszcze bardziej albo przynajmniej podobnie.
- No tak. - Czy to ma sens?
Rozumiem. W pewnym sensie.
Dziękuję.
Kiedy następnym razem będziesz się o kogoś ocierał,
mógłby być to ktoś, kto ma trochę mniej osiągnięć?
Jak sędzia Sotomayor?
Nie, w drugą stronę.
Obiecuję.
No to...
- Co my zrobimy? - Nie wiem.
A ta nowa oferta? Kiedy możemy zobaczyć dom?
- Mówiła, że w ten weekend. - Na pewno będzie super.
O Boże. Znowu on.
- Tylko nie on. Nie jest słodki. - Jest.
Jest słodki, a ja cię obronię.
- Ty jesteś słodki. - Ty jesteś.
Co to jest?
Lista zatwierdzonych przeze mnie nazw naszej kombuczowej firmy.
- Kombucza Cza-Cza? - Kombu Cza-Cza-Cza.
Jak ten legendarny afrokubański taniec.
Właśnie. Jeśli ta wam nie pasuje, jest więcej.
- Podoba mi się Boochy Call. - Co? Nie.
Daa Booch jest idealne. Nic nie zmieniamy.
To ty mnie tu wezwałeś,
żeby wszystko obgadać.
Poza tym co to, kurwa, za facet?
- Nikt ważny. - Taki facet.
Taki facet?
Czy to interwencja? Czy to interwencjonista?
Nie.
On pije więcej niż ja. Nie chcesz wiedzieć, co odpierdala.
Nie idę na odwyk, chyba że do Malibu.
Jest tam taki ośrodek umieszczony na wodzie.
Nie chodzi o picie, Will. Chodzi o interesy.
- Czyli to nie interwencja? - Nie. Clark tylko słucha.
To zawodowy słuchacz? Co się tutaj dzieje?
Will, świetnie sobie poradziłeś, rozkręcając Lucky Penny.
Może już czas, żebyś się odsunął.
Czemu mówimy o Lucky Penny?
Stary, to nie działa. Musisz odejść.
- Próbujecie mnie wyrzucić? - Tak.
Nie możecie go wyrzucić. Musi odejść dobrowolnie.
Czemu on cię poprawia? Czy to, kurwa, prawnik?
Tak.
Nie musisz tego ujawniać.
Muszę.
Will, słuchaj. Wiesz, że cię kocham, nie?
Ale w niczym się nie zgadzamy.
W tym, jakie piwa robić.
W tym, z kim wejść w partnerstwo. To śmieszne.
Wybacz, że nie chciałem ubić interesu ze starym zbokiem.
Walić Reva. To znacznie więcej.
Jak mówiłem, wszystko.
Nie możesz zabrać mi tego baru. To moje życie. Zbudowałem go od podstaw.
Nikt nie próbuje ci go zabrać.
Poza tym prawnie nie możemy.
- Prawnie nie możemy. - Widzisz?
Nie dziwi mnie, że on tego chce, bo jest beznadziejny.
Ale po tobie spodziewałem się więcej. Jak możesz mi to robić?
- Will... - Dokąd idziesz?
Donikąd, bo to mój bar.
To moje piwo. Nigdy się mnie nie pozbędziecie.
Poszło lepiej, niż myślałem.
Czego się spodziewałeś?
Nie wiem, rękoczynów. Karate, noży. Wiecie, jak w serialu.
Piłeś kiedyś Johnny’ego Blue?
Nie.
Moje motto to „ostra praca i zabawa”.
Nic tam nie ma.
- Tak, widzę, kurwa. - Możemy wypić to.
Nie. Wypierdalaj. Wynocha.
Napisy: Marzena Falkowska