NA SPRZEDAŻ
Nie może być tak ładny w środku jak na zewnątrz.
Nie, na pewno jest z nim coś nie tak, choć wygląda bardzo ładnie.
- Bardzo. - Tak.
- Coś jest nie tak. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
- O Boże. Jest piękny! - Jedna łazienka.
- Na dole jest jedna łazienka. - Jest śliczny.
- Jedna na dole. - Ładny sufit. Drzwi przesuwane.
- Jest też druga. - Okej!
Na górze jest trzecia łazienka!
- Świetnie! Tak! - Tak! Hurra!
O Boże. Powiedz nam, co jest nie tak.
- Tak. - Zupełnie nic. Jest idealny.
Mamy obowiązek wam powiedzieć,
że w zeszłym roku zabito tu trzy osoby, ale ten okręg szkolny!
- Sprzedany. - Bierzemy.
Super. Bardzo się cieszę.
Tylko nie guglujcie O’Connellów.
PLATONICZNA PRZYJAŹŃ
Ej, Omar, wysterylizuj drugi zbiornik.
Nie ma szans, szefie.
Śmieszne. Zrób to.
Nie, bo jestem teraz piwowarem, głupku.
Coś ty powiedział?
Powiedziałem: „Nie, bo jestem teraz piwowarem, głupku”.
Przykro mi. Awansowali mnie.
Czemu Omar uważa się za piwowara?
Bo nim jest.
- Tak. - Co takiego?
Mamy większościowy udział w barze, więc tak postanowiliśmy.
Chcecie mnie zgnoić, żeby sprzedał wam udziały?
- W sumie. - No.
To nie zadziała. Nie macie pojęcia, ile gnoju jestem w stanie znieść.
Dobra. Chcesz, żebym rozładował ciężarówkę czy...
Powoli.
Najpierw chciałbym zadać ci parę pytań.
Rozmowa o pracę? Świetnie. Dawaj.
- Czemu chcesz to stanowisko? - Nie chcę.
Albo to. Jak się piwowarzy?
Konsultantka ślubna spytała mnie, ile będę mieć druhen.
Jestem po 40. Jestem na nie za stara.
Powinnaś zatrudnić naszą konsultantkę ślubną.
Była cudowna.
Zero sztywniactwa. Znajdę ci jej stronę.
O Boże. Nie żyje.
- Rany. „Z przyczyn naturalnych”. - Czyli jednak jest sztywna.
- Boże, ale jesteśmy stare. To dołujące. - Jezu.
Może zaczniesz od Pinteresta?
- Dodasz pomysły na tablicę? - Boże. Ale nudziarstwo.
Może ty go zaplanujesz? Jesteś w tym świetna.
- Nie mogę. - Tak!
- Za dużo roboty z domem. - O Boże.
Chcę zobaczyć ten wasz zabójczy dom.
Próbujemy o tym zapomnieć.
Dla dzieci. Więc już więcej tego nie mów.
Jasne.
Zapraszasz Willa na parapetówkę?
Zapraszamy sąsiadów i kolegów Charliego z pracy.
To ludzie z innych światów, a wiesz, że kiedy spotykam się z Willem,
to nas ponosi i się wydurniamy.
À propos domu.
Widziałaś jakieś duchy albo poltergeista?
Nie.
Jeszcze nie.
- Ile osób tu zginęło? - Nie wiem. Trzy albo cztery.
Mam dwa pomysły na motyw przewodni, ale możemy je połączyć.
Nie planuję waszego ślubu.
Spokojnie. Tego nie powiedziałem. Ale jesteś w tym dobra.
Pogadajmy o motywach.
Kocham moją kicię. Kocham cię, kiciu.
- Ale nie ma wizji. - Żadnej.
- Chce tylko, żeby było słodko. - Tak.
- Widzisz, o co mi chodzi? - Dobra. No to dawaj.
Dobra. Pierwszy to „Pewnego razu na weselu”,
a drugi „Dwie minuty do północy”.
No tak. Czyli to... western?
- Nie, to tylko motywy. Czego nie łapiesz? - Dobra.
Popracujemy nad tym. Mamy czas.
- Pomyślę. - Pogadamy.
- Sorry. - Spoko.
- Hej. - Cześć.
- Ta okolica mi pasuje. - Jak myślisz, jak idzie?
- Dobrze. - Tak.
Jesteśmy dwie przecznice od domu Gemmy. Nie musimy już odwozić Frances.
- Mogą spędzać cały czas razem. - Robiąc to dziwne coś.
Simon ma dziewczynę.
To córka Diane. Widać, bo też ma kremowe ubranie.
Po co one to robią? To dziwne.
Nawet Maeve ma koleżankę.
- Chcę się huśtać. - Cały czas się huśtałaś.
- Tak. To łobuziara. - Ale wredna.
Wkurza mnie.
- Hej. - Stary!
- No proszę. Ale kwieciście. - Hej!
- Witaj! - Joł.
- Hej. - Dobrze was widzieć.
- Dzięki, że wpadłeś. - Co słychać?
- Dzięki za zaproszenie. Proszę. - W lodówce jest piwo.
- Super. - Wino i sery.
- Wszystko się pali. - Czemu nic nie zrobiłeś?
- To nie moja impreza. - No weź.
Przepraszam, że wciągnęłam cię w ten pasztet z Charliem.
- Spoko. - Wybacz.
Zdarza się.
- Jak w ogóle... cała ta sprawa? - Dobrze.
- Świetnie. Jak się czujesz? - Ja?
- Tak. - Super.
- To świetnie. - Mamy dom.
Znasz to powiedzenie.
„Kiedy coś kupisz, twoje problemy znikną”.
Pójdę przełamać lody z Andym.
- Dzięki za przyjście. - Dzięki za zaproszenie.
Strzelec wszedł przez okno w kuchni.
Poszedł od razu do jadalni. To było jak egzekucja.
- A potem na górę do sypialni. - Gdzie go zabili?
Co to jest egzekucja?
Deser. Chodźcie.
Powiem ci później.
Myślałam, że to pieprz!
- Hej, wszystko gra? - Co się stało?
- Kazał mi pociągnąć. - Wcale nie kazałem.
To sprawa na jutro.
Jeśli wejdę na dach, mogę to wciągnąć i podłączyć.
Nie musisz tego robić, Will.
Ale mogę.
Simon, pomożesz mi wejść?
- Nie. - Będzie fajnie.
- Absolutnie. - Chcesz mi pomóc?
- Dobra. - Dobra. Uważaj na żarówki.
No i...
- Dobra. - A ty dokąd?
Mam dwie-trzy minuty, zanim ktoś mnie zawoła.
Dobra. Chcesz zaszaleć przez 180 sekund?
- Chętnie. - 190 sekund?
Do dzieła.
Co słychać? Jak tam w barze?
W barze jest aktualnie okropnie.
Pracuję pod Omarem, co jest dla mnie próbą charakteru.
To pojebane.
Robi szalone piwa. Każde ma jakiś myk.
- Myk? To znaczy? - Na przykład
- cynamonowy porter. - Ojej.
- Czekoladowe IPA. Takie coś. - To chyba smaczne?
Nie. To ohydne.
Tobie by smakowało. Jest bardzo słodkie.
Nie zgadniesz, od kogo dostałem ofertę pracy.
Od kogo?
- Jonathana Revolutiona. - Daj spokój.
Johnny Rev zaoferował mi prowadzenie działu alkoholi.
- Co? - Tak.
Pobiłeś się z nim.
Musi się często prać,
bo nie pogorszyło to jego opinii o mnie.
Obłęd.
Nie przyjmę tej pracy, ale...
- Brum, brum. - Właśnie.
Widziałeś coś?
Szczerze mówiąc, boję się powiedzieć, co widziałem.
To był helikopter wojskowy
- czy jakiś dron? - Nie.
Helikoptery i drony się tak nie poruszają.
Coś z Caltechu?
To było UFO.
- No weź. Nie. Tak? - Widzieliśmy UFO.
To było UF...
- Co? No weź! - Widzieliśmy UFO.
Serio. Czy dziś jest rój meteorów?
A myślisz, że je śledzę?
Nie.
Naprawdę myślę, że to było UFO.
Po co ci to? Odleciało już w hiperprzestrzeń.
To jak...
Jak mogę coś takiego mówić?
- To było UFO. - O Boże. Widzieliśmy UFO.
- Tak. - Co innego?
Właśnie widzieliśmy UFO. Prawdziwe.
- Nie spodziewałam się tego. - Ja też nie.
- Nawet nie myślę o UFO. - Myślałem, że ich nie ma!
Właśnie widzieliśmy UFO.
- Nie wierzę. - Serio.
O co wam chodzi?
- Widzieliśmy UFO. - O UFO.
Dwie minuty temu leciało nad naszym domem.
- O Boże. - Widzieliście je?
Nie wierzę w obcych.
- Co? - Nie ma UFO. Zresztą kogo to obchodzi?
- Kogo to obchodzi? - O Boże.
Nie jesteśmy pod trasą lotów?
Czyli nikt nie widział tego UFO?
- Raczej nie. - Co?
Prawdopodobieństwo, że obcy istnieją,
a co dopiero, że są w stanie dotrzeć na Ziemię, jest znikome.
Prędkość nadświetlna jest w zasadzie niemożliwa.
- Kto tak mówi? - Nauka.
- Walić ją. - „Nauka”.
Nauka nic nie wie. To wykracza poza nią.
Dobrze, opanujmy się i nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
Nie ma wniosków. To prawda. Rząd próbuje to ukryć.
- To konspiracja. - Pracuję w urzędzie Altadeny
i nigdy nie widziałam żadnych dowodów na konspiracje.
Myślisz, że mówią o tym pieprzonemu urzędowi Altadeny?
- Dobra... - Skąd.
- On nie mówi serio. - To przekracza jego kompetencje.
Dużo osób puszcza latawce w parku Beeman.
Może jakiś uciekł.
Z całym szacunkiem, Diane, nie jestem zjebem,
który nie odróżnia latawca od statku kosmicznego.
Musimy wyznaczyć dwie osoby, które pójdą na dach obserwować,
bo może wrócić.
Pójdę najpierw. Kto ze mną? Różowe polo? Chodźmy.
Dobrze. Wiecie co?
Boję się obcych.
I dobrze. To podważa całą naszą wiedzę, a to straszne.
- Dobra. - Nie martw się, kochanie.
Jako dziecko musi to wiedzieć.
Chyba już pójdziemy. Zaraz trzeba się kłaść.
Nie, proszę. Nie idźcie. Może to był latawiec.
- Co? Nie. - Może.
Widziałeś to najpierw. Ja tylko patrzyłam z tobą.
Nie... Idea UFO jest fajna, jak...
„Niezidentyfikowany fenomen powietrzny”. Pełno ich na TikToku.
- To prawda. - Widzicie?
Dobra. Frances, dość tego. Zostawmy to już.
- Tak. - Skarbie, jadłaś deser?
Mam lizaki lodowe, które mogą ci posmakować.
Tak? Dobrze.
Ty też to widziałaś.
Proszę, Will.
Są tu rodziny z dziećmi. Nasi nowi sąsiedzi.
- Wybacz. Nie czas na to. - Robisz ze mnie wariata?
- To twój pomysł? - Proszę cię o trochę wyczucia.
To grill, nie konwent Z archiwum X.
- Widzieliśmy UFO! - Proszę, nie rób sceny.
Nie robię sceny! To UFO robi scenę!
Co ty... Zostaw to już!
Nie mogę. Jak można to zostawić?
My się tu sprzeczamy, a oni może chcą przekazać nam wiedzę o środowisku
albo energii jądrowej.
A ciebie obchodzi tylko twoja pojebana impreza!
Wal się. Musisz dorosnąć.
Uważasz się za lepszą, bo masz tace z ciastkami?
- Jesteśmy tacy sami. - Nieprawda.
Jesteś żałosny. Utknąłeś i chcesz pociągnąć mnie za sobą.
Myślisz, że kilkaset metrów kwadratowych rozwiąże twoje problemy? Oszalałaś.
- Spierdalaj! Nie znasz mnie. - Znam.
Jesteś nieszczęśliwą mamusią, która zadaje się ze mną,
- żeby uciec od nudnego życia. - A ty?
Starzejący się hipster, który tleni swoje problemy.
- Podobało ci się! - Było mi ciebie szkoda!
- Nie chcę cię widzieć. - Nie ma sprawy.
Do widzenia. Miło było was poznać.
Wbrew temu, co twierdzi ta osoba, widzieliśmy UFO.
Nie jesteśmy sami!
Było tam, kurwa, UFO!
Powiedział brzydkie słowo.
Ciągle je mówi.
Przykro mi, że zepsułam imprezę. Straszna szkoda.
Will i ja działamy sobie na nerwy.
A coś się stało? Nie zauważyłem.
Wszystko gra?
Tak.
On ochłonie. Ty ochłoniesz. Będzie dobrze.
No nie wiem.
Co?
Zawsze czułem, że matematycznie rzecz biorąc,
to mało prawdopodobne, że jesteśmy jedynym i najinteligentniejszym
gatunkiem we wszechświecie.
Po waszym doświadczeniu
pomyślałem, że może moglibyśmy zbadać to bliżej razem.
Wybrać się na pustynię.
Nasze nowe wspólne hobby.
Wiem, że nie lubisz golfa. Pickleball też nie wypalił,
więc moglibyśmy się tym wspólnie zająć.
Dobranoc, skarbie.
Moglibyśmy coś takiego zaplanować.
Dobranoc.
Na balkonie mamy miejsce na teleskop soczewkowy. Trochę mocy...
Cicho już.
To ciekawe, bo widziałaś dziś UFO,
ale teraz masz to gdzieś.
10 LOKALI WESELNYCH, KTÓRE SAME SIĘ DEKORUJĄ
ALTANY IDEALNE NA TŁO
To co mam robić?
Dodaj dwa do wywaru.
Dwa opakowania strzelających cukierków?
Nie.
Dwa wiadra.
Uwielbiam te cukierki,
- bo się bronią. - Super.
A tutaj będą kamyczki.
Ile wiader kamyczków mam wsypać?
Nie wiem. Zacznijmy od sześciu, dobrze?
Nie. Wcale nie dobrze.
Ale ja tu rządzę, więc sześć wiader.
Potem spróbuję i zadecyduję,
tak jak ty to robiłeś.
A potem możesz rozładować ciężarówkę.
Hej! Ty dupku!
Serio?
Dobra, przepraszam.
- Przepraszam. - Co ty wyrabiasz?
Zapłacę za szkody.
- To mało, nie? - Serio, gościu.
Nie wiem, skąd w tobie ten gniew,
ale wyładuj go na czymś innym.
To kiepska robota i nie mam żadnych świadczeń,
bo przez jakieś referendum oficjalnie jestem zleceniobiorcą.
Pieprzyć polityków.
- Zawsze chcą... - Nie brataj się ze mną.
Nie o to tu chodzi.
Wybacz. Masz rację.
Straciłeś przywilej jeżdżenia na hulajnodze.
Sorry.
Bardzo się cieszę, że organizujesz nasz ślub.
Serio. Ale będę wchodził w szczegóły.
- Naprawdę będzie wchodził. - Tak.
- Jak mówiłam, mój plan na... - Odbierasz?
- Co ty robisz? - Oddzwonię. Pa.
- Halo. - Mogę rozmawiać z Sylvią Greeves?
- Słucham. - Mówi Sydney Plemmings
z Garouf & Associates z San Diego, Kalifornii.
Sprawdzamy skargi przeciw Jerry’emu Revonsky’emu.
Podano panią jako potencjalną ofiarę.
Przykro mi, ale nie znam pana Revonsky’ego.
Może jego ksywa coś pani powie.
Johnny Rev.
Wiedziałam, że to wymyślił.
- Niezłe, nie? - Absolutnie. Jest chujowe.
- Smakuje, jakbyś wrzucił tam cukierki. - Tak właśnie było.
- O nie. - O tak.
Przyszłaś skrytykować moje życie
i powiedzieć, że najwspanialsze, co w życiu zobaczyłem, nie istnieje?
Nie. Przyszłam pokazać ci to.
- Pięć dolarów zniżki w Nordstrom? - Co? Nie to. To.
KONIEC JOHNNY’EGO: ZMIANY W ZARZĄDZIE
Przeszłość Reva w końcu go dopadła.
Od dawna molestował seksualnie.
Szok. Dobrze, że dostał za swoje.
No to jedźmy tam i załatwmy ci tę pracę, którą ci oferowali.
- Ja prowadzę. - Nie. Oszalałaś?
Dzwoniłam już do Jenny. Jest teraz prezeską.
- Tak? - Tak. Oferta nadal aktualna.
Chce tylko, żebyś przyjechał to omówić.
Nie ma czego omawiać, rozumiesz?
Nie sprawdzę się w korporacji.
Piwo to piwo. Tamto miejsce zrobiło na tobie duże wrażenie.
Tu jesteś nieszczęśliwy.
Co może pójść nie tak? Nie zatrudnią cię?
- Tak. - No weź. Czego się tak boisz?
Spróbuj czegoś nowego. Zaryzykuj.
Czemu ci na tym zależy?
Ja też utknęłam i mi to wytknąłeś.
Nie chciałam tego słuchać, ale byłeś szczery i to pomogło.
Zaczęłam organizować ślub Katie i Andy’ego.
Wiem, że to nic wielkiego,
ale może coś z tego będzie.
Teraz ja będę szczera z tobą.
Stary, musisz stąd odejść.
Ale wtedy kto rozładuje 230 kilo żelków, które właśnie przyszły?
Zaraz wracam.
Will?
Joł. Odchodzę.
Nara.
To znaczy, że sprzedam wam moje udziały
za stawkę wynegocjowaną przy prawniku.
Nara.
Dzień dobry, ja do Jenny Lewis, pani prezes.
Pan?
Will Zysman z browaru Lucky Penny.
W sprawie pracy. Spodziewa się mnie.
Dobrze, chwilka.
Zmienicie te znaki?
Pracujemy nad tym.
Koszule też. Wyglądacie, jakbyście promowali R. Kelly’ego.
Dałem jej znać, że pan przyszedł. Może usiądziecie?
Super. Dziękuję.
O Boże. Idzie.
Tak naprawdę nie rozmawiałam z Jenną.
Nagrałam jej wiadomość. Jeszcze nie oddzwoniła.
Może nas nie pamiętać, ale jesteśmy tu, więc...
- Co? Co ty wygadujesz? - Tak.
- Czemu? - Inaczej byś nie przyjechał.
Jechaliśmy tyle bez powodu?
- Spokojnie. - Spadajmy stąd.
Musisz się jej pokazać.
O Boże. Cześć.
- Co wy tu robicie? - Akurat
- szliśmy na plażę. Pływałam. - A ja byłem w zoo.
No tak.
Ostatnio, kiedy się widzieliśmy,
wspomniałaś, że byś mnie zatrudniła, gdybym szukał pracy.
No i chyba jej szukam.
Nie wiem, czy to jeszcze aktualne.
Mogę dać ci CV, jeśli chcesz.
Potrzebuję tylko drukarki i 45 minut, żeby je napisać.
To głupie. Widzę, że jesteś bardzo zajęta. Przepraszam, że marnuję twój czas.
Czekaj. Dokąd idziecie?
- Gratulacje. No proszę! - Dziękuję.
- Cieszysz się? - Trochę się boję.
To zupełnie inne niż wszystko, co robiłem.
Stworzysz wiele drinków, które mi nie posmakują.
Jeden zrobię dla ciebie. Nazwę go Sylvia.
Riesling z sokiem jabłkowym i otoczką z chrupek
podawany w foteliku dziecięcym.
- Piłabym go litrami. - Na pewno.
Nie wierzę, że będę musiał jeździć do pracy do San Diego.
Jeśli weźmiesz tę pracę, będziesz musiał się przeprowadzić.
W ogóle na to nie wpadłem. Rany.
Będziesz świetny w tej robocie. A zmiana zawsze jest dobra.
Co cię trzyma w LA?
Chcecie kwiaty?
Nie. Nie jesteśmy razem.
Moim mężem jest ktoś inny. Nie ma go tutaj.
Jest o wiele przystojniejszy.
Chcecie kwiaty?
Wiesz co? Ja chcę.
Dziękuję. Twój bajer zadziałał.
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
- To dla pani. - Dziękuję.
Bardzo sztuczny i plastikowy.
To znaczy, że nie zwiędnie.
ROK PÓŹNIEJ
Odbierzesz Simona w sobotę z piłki?
Sorry, ale mam bat micwę bliźniaków Schaeffer,
a za tydzień bociankowe w Palm Springs.
Ale kolejny weekend mam wolny.
- Na piłkę? - Tak.
- Muszę zdążyć przed cateringiem. - Wybierz krawat.
- O ten. - Super. Pa.
- Pa. - Z kim siedzimy?
Z rodziną Katie i Willem. Przyjeżdża z San Diego.
- O rany. Trochę już minęło. - Wiem.
Miło będzie go zobaczyć.
- Widzimy się na miejscu. - Pa.
ORGANIZACJA UROCZYSTOŚCI
Sylvia.
Piękny dzień, nie? Jest cudownie.
- Tak? - Andy ma problem z muzyką.
Dał im konkretną listę utworów
- i chciałby, żeby je zagrali. - Zajmę się tym.
- Nie słyszę. - Zajmę się tym.
- Dobrze, może... - Spokojnie.
- Usiądź. - Jak najszybciej, proszę.
Dobra. Tak. Gotowe. Dziękuję.
Możemy przejść dalej. Dzięki.
San Diego jest spoko.
- A jak praca? - Świetnie.
Jak to w korporacji, ale mam dużo swobody, na szczęście.
- Poza tym mieszkasz z prezeską... - Tak.
- ...co gwarantuje zatrudnienie. - To prawda.
Jak weszłaś w branżę chemii spożywczej?
No, studiowałam chemię.
- I tyle. - Tak.
Wystarczyło.
A skoro mowa o chemii, zaręczyliśmy się.
Tak.
Serio.
O Boże.
- Super. - Ekstra.
Dziękuję bardzo.
- Gratuluję, stary. - Dziękuję.
- Gratulacje. To nie byle co. - Dziękuję. Super.
- O Boże. Świetnie. - Więc tak,
Will powiedział, że znasz się na organizacji wesel.
Myślimy o Austin.
Rodzice przestaną ze mną gadać,
jeśli nie zaproszę każdego, kogo znam.
- No tak. - Dlatego...
- Świetne wesele. Brawo. - Hej. Dzięki, stary.
Nie ma za co. Jest super.
- Dziękuję. - Bez kitu.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Nie dzisiaj, dobra? - Musimy pogadać.
- Nie chcę. - Powiem to wprost, sorry.
Ale ty i ja...
widzieliśmy UFO.
- Totalnie, kurwa! - Widzieliśmy razem UFO.
- Tylko my dwoje. - Żebyś, kurwa, wiedziała.
- To było szaleństwo. - Całkowite.
Cały ten okres...
- był narwany. - Zwariowany.
- Postrzelony. - Był super.
Kupa zabawy.
Niesamowicie było być w takiej euforii i takim dole
- jednocześnie. - Tak.
Wiem.
A teraz okropnie nudno jest czuć takie szczęście i stabilizację.
A twoja narzeczona jest taka piękna
- i tak do ciebie pasuje. - Wiem. I będę z nią
szczęśliwy do końca życia.
Nie wierzę.
A ja przestałam nienawidzić męża za to, że dał mi trójkę dzieci.
Masz prosperującą firmę
- i piękną rodzinę. - Jestem spełniona.
- Do dupy. - No.
- To miejsce też jest do dupy. - Jest ohydne.
- Brzydkie, nie? - Bardzo.
- Mogłaś wybrać jakieś ładne. - Wiem.
- Tak. - Ale wiesz,
gdyby znowu się posypało i gdybyś...
- Znów się załamał? - Odezwij się.
To ciekawe, bo Jennie bardzo się to podoba,
więc rozważyłabyś może zorganizowanie wesela w San Diego?
Żartujesz? W stolicy Mavericka?
- Jasne. - Daj spokój.
- Musimy zaangażować wojsko. - Przyleci Tom Cruise.
- Zrobimy najazd. - Uśmiechnie się.
- Ucieknie? - Uściśnie dłonie i ucieknie.
A ślubu udzieli wam hologram.
- Super. - Na przykład 2Pac.
Hologram 2Paca udzieli nam ślubu?
Ale wesele chcemy mieć wyjazdowe.
- Gdzie? - Mar-a-Lago, znasz?
- Spodobałoby ci się. - Mam dojścia. Właściciel mnie podrywał.
Kolejny stulatek?
Oni się znają.
Podoba im się.
Napisy: Marzena Falkowska