NEW ROCHELLE, NOWY JORK
4 SIERPNIA 2019 18.00
Panie i panowie, mecz finałowy rozgrywamy do dwóch zwycięskich setów.
Na prawo Patrick Zweig.
Tak, Patrick!
Na lewo Art Donaldson.
Donaldson wygrał losowanie i będzie podawał.
MISTRZ SINGLA MĘŻCZYZN 2019
Pierwszy set.
- Tak jest! - Jazda!
Kochamy cię, Art!
Podaje Donaldson.
PIERWSZY SET
Gotowi? Gramy.
AMERYKAŃSKIE STOWARZYSZENIE TENISOWE
Aut!
15-0.
O to chodzi.
15-15.
Tak jest!
15-30.
DWA TYGODNIE WCZEŚNIEJ
Chodźmy.
Każde premierowe wydarzenie...
Stary, kostka ci wysiada.
Porozciągam cię trochę.
O tak. Zrelaksuj się.
Dobrze, teraz trochę docisnę, a ty weź oddech.
Przyjrzyjmy się parom pierwszej rundy.
Bądźmy szczerzy...
Jeszcze raz.
Donaldson to faworyt meczu z nastoletnim Francuzem Du Maurierem.
Teoretycznie. Ale rok temu miał operację.
Zarezerwowaliśmy kort na 8.00.
Trzeba ruszać za jakiś kwadrans.
Będzie gotowy.
Pierwsze ATP 250 w roli kwalifikanta...
Art, odpręż się.
Lily, zjedz jakieś owoce.
Musi grać pewnie i dobrze. To szansa,
by przerwać serię klęsk przed US Open.
Potrzebuje sukcesu. Pamiętajmy, do czego dąży w tym roku.
Wygrał 6 turniejów wielkoszlemowych,
dwa Wimbledony, dwa Australian Open,
dwa French Open, ale od lat bezskutecznie próbuje
zwyciężyć w US Open, żeby zdobyć Karierowego Wielkiego Szlema.
NIEZRÓWNANA SIŁA GAMECHANGER
Ma szansę w tym roku?
Marnie to widzę.
Patrząc na wyniki z tego sezonu,
będzie mu trudno.
Ale nigdy nie można lekceważyć faceta jak Art.
Wrócił do zdrowia, jest w dobrej formie,
wspiera go świetna ekipa.
GAMECHANGERZY
Tashi Donaldson,
trenerka i zarazem żona, zatrudniła kilka osób.
Fizjoterapeutę i nowego partnera treningowego.
Wszystko działa na jego korzyść.
Pytanie, czy zdoła odnaleźć swój rytm.
Jego fani liczą, że pokaże...
Dobra, sprawdzę, co z autem.
Możesz jeść pankejki?
Nie wiem, mogę?
Nakarm mnie.
- Jesteś za stara. - Kto tak mówi?
- Że jestem stara? - Ty sama.
- Masz. - Babcie mogą to jeść.
- Kwestia, czy zdoła... - Daj gryza.
...przestawić się mentalnie.
Właśnie. A wiele czynników mu sprzyja.
Zna ten turniej, lubi go
i wygrał tu kilka razy.
I jest specem od kortów twardych.
- Jeśli zdoła... - Tata i mama idą do pracy,
my poczytamy książkę, a potem pójdziemy na basen.
Obejrzymy film?
Najpierw poczytamy książkę, którą zaczęłyśmy.
O żyrafie?
Nie, tę już skończyłyśmy. Poczytamy tę.
Odwrotny forhend!
Kros.
Odwrotny forhend.
W linię.
W aucie był masażer?
Zabrałeś go, prawda?
Nie, ten drugi.
Tak, jest tu.
Zmuszaj go do wymian bekhendowych, ile się da.
Ma jedną broń i chce jej użyć,
więc mu ją odbierz.
BB&T Atlanta Open to impreza wolna od palenia.
Używanie wyrobów tytoniowych i e-papierosów
na terenie zawodów jest zabronione
- poza wyznaczonymi strefami. - Panie Donaldson.
Panie Donaldson, można?
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Kibicuję panu. - Widziałeś ten wzrok?
Rozjedzie mnie, co?
Nie myśl o tym.
Art, tutaj!
Tak?
Już czekają.
Jesteś gotowy?
Roznieś gnojka.
Donaldson gra tak, jak się spodziewaliśmy.
Nie może się odnaleźć.
A to dodało Du Maurierowi pewności siebie.
- Aut! - Auć, robi się brutalnie.
Nie można przepuszczać takich piłek.
No i poleciała rakieta.
- Widać... - Grał naprawdę dobrze.
- ...frustrację. - Rozumiem to.
Wycofuję cię z Cincinnati.
- Kotku. - Może też
z US Open, skoro to nie twój rok, po co się męczyć?
Zardzewiałem. To kwestia wiary w siebie.
To ją, kurwa, odzyskaj.
Ja tego za ciebie nie zrobię.
Nikt cię nie prosi.
Tak grając, prosisz.
Zabiłabym, by wyzdrowieć jak ty.
Dosłownie bym kogoś zadźgała.
- Dziecko, staruszkę... - Chyba już kończą.
- Gdzie oni są? - W salonie.
Oglądają dzisiejszy mecz tatusia.
Mama mówiła, że też mogę.
Co musimy zrobić, żebyś zaczął grać?
Co ja mam zrobić?
- Hej, skarbie. - Mamusiu?
- Co tam? - Obejrzymy Spider-Mana Uniwersum?
Jasne, że tak. Chodź tutaj.
Ale teraz gadamy o tenisie.
Zawsze gadacie o tenisie.
Wiem.
Wiesz co? Może zacznij z babcią?
A ja zaraz dołączę
i zamówimy sobie coś do pokoju.
- Co ty na to? - A co możemy zamówić?
Nie wiem.
Podoba jej się tu.
Możemy tu zostać.
Możemy.
Możemy tu zostać. Możemy po prostu być bogatymi ludźmi.
Tylko na tyle cię stać?
Możemy podróżować. Poświęcić cały czas fundacji.
Albo dalej będziesz tenisistą.
Którym jesteś. Nadal.
Czego ty chcesz?
Czego chcesz?
Będę grać w tenisa.
Dobrze.
Przyda ci się więcej ogrania.
Mogę grać w Cincinnati.
Nie możesz. Nie w tym stanie.
Dobra, co powiesz
na New Rochelle?
TURNIEJ W NEW ROCHELLE 29.07 - 4.08
To challenger.
Tak, wiem o tym.
To za kilka dni. Może załatwimy dziką kartę.
Art?
Musisz zacząć wygrywać.
Teraz leją cię kolesie pokroju Du Mauriera.
Musimy jechać w miejsce,
gdzie po drugiej stronie siatki nie będzie nikogo, kto może
zachwiać twoją pewność siebie.
Dobrze?
Dlatego jedziemy...
na Phil's Tire Town Challenger.
- Nie odpadnij w 1. rundzie. - Jesteś podła.
Spytam Toma, czy umieści cię w drabince.
- Hej. - Tak?
Kocham cię.
Wiem.
Jak oceniłbyś ten mecz?
Szczerze? Gość wygląda, jakby nie chciał tu być.
KILKA DNI PÓŹNIEJ
SPRZEDAŻ
ODRZUCONO
Mogę zapłacić jutro?
Prowadziłem przez całą noc. Padam z nóg.
Dając nocleg każdemu zmęczonemu, który tu wchodzi
- i o to prosi... - Jasne.
...zmienilibyśmy się z hotelu w przytułek dla bezdomnych.
Proszę posłuchać, jestem tenisistą.
Wie pani o turnieju?
- Tym czymś tam w klubie? - Zgadza się.
- Tak. - Płacą 7000 dolarów za wygraną.
I bulą za samo zakwalifikowanie się.
Potrzebuję noclegu, by wypocząć przed meczem.
Przykro mi. Muszę mieć kartę w systemie.
Może dam pani podpisaną rakietę?
Proszę pana.
Nie wiem, kim pan jest.
- Jestem zawodowym tenisistą. - Spójrz na typa. Tragedia.
Jest całkiem uroczy.
Carl, on śmierdzi.
- Rakieta... - Jest sportowcem.
- ...jest warta... - Wygląda
- na menela. - ...300 dolców.
Wysokiego i przystojnego menela.
- Jesteś jak pies. - Musimy mieć kartę, która działa.
Nie może zapłacić za pokój.
Może zaprosimy go do nas?
Serwus!
Dzień dobry. Nazwisko?
Barry Gardner.
Wygląda tu zupełnie inaczej
- niż na stronie. - Robimy remont.
Chyba powinniście uaktualnić zdjęcia, żeby oddawały...
Ludzie z kampanii Clinton zapłacili milion dolarów
firmie Fusion GPS, żeby wynajęła...
Nie może pan tu spać.
Nie śpię. Gram w...
To prywatny klub.
- Musi pan odjechać. - Nie.
Startuję w challengerze.
Cóż...
Jest pan nieco za wcześnie.
Dopiero otwieramy.
Proszę iść tam. Ona właśnie się instaluje.
Mogę jakoś pomóc?
Jestem tenisistą.
Gram w challengerze.
Nazwisko?
Patrick Zweig.
Zgadza się.
To ty!
Pewnie nie pamiętasz,
ale byłam sędzią liniowym na Junior US Open w 2006 roku.
Jesteś głodny?
Tak.
Dzięki.
Cieszymy się, że jesteś.
Pierwszy mecz rozgrywasz... z Grosu, dziś po południu.
Zapowiada się fajny turniej.
W środku tygodnia wiatr,
ale przed finałami się poprawi. Trzymam kciuki.
Czy jest szansa na jakąś zaliczkę na poczet nagrody?
Bo jestem...
Nawet jeśli dziś odpadnę, mam gwarantowane 400 dolarów.
Z zasady nie wypłacamy wygranych,
- dopóki zawodnik gra w turnieju. - Jasne.
Mam problem z kartą w hotelu. No i...
Zawsze możesz dziś przegrać,
wtedy wystawimy ci czek wieczorem.
Racja.
Przy okazji...
krąży plotka, że w ostatniej chwili doszła nam dzika karta.
Zgadniesz, kto to?
Kto?
Przewaga, Donaldson.
O to chodzi!
- No już! - Grajcie!
Błąd serwisowy!
Kurwa!
Naruszenie kodeksu, wulgarny język.
Ostrzeżenie, Donaldson.
Równowaga.
- Tak jest. - Dawaj, Art.
Przewaga, Zweig.
Weź się w garść, Art. Dasz radę.
Omal nie dostał drugiej kary.
TRZYNAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
PIŁKA MECZOWA
Tak!
O to chodzi!
Tak!
- Tak! - Tak!
No już, chodź.
Hej, chłopaki!
Dzięki, stary.
Dobry mecz.
- Fajnie było poznać. - Git gra.
Tak.
Ogień i Lód. Tak jest!
Dajcie czadu!
Wyświadczysz mi przysługę?
- Nie rozjedziesz mnie jutro? - Stul pysk.
Pogodziłem się z faktem, że wygrasz.
- To nie fakt. - Tylko mówię...
Odpuść mi parę gemów, może seta.
Jeśli to takie ważne, mogę ci oddać mecz.
- Serio? - Tak.
Dzięki.
Od czasu do czasu
mistrz juniorów staje się wielkim graczem,
ale większość kończy w top 300.
- To klątwa. - Mówiłeś,
że jara cię zwycięstwo w deblu.
To coś innego. Graliśmy razem.
Czysta frajda.
No dobra...
Ale musisz grać na serio.
Niech to wygląda, jakbym naprawdę cię złoił.
Postawiłeś kasę?
Nie. Babcia ogląda to z całym domem opieki.
Wciąż dzwoni i powtarza, jaka jest dumna.
Nie obarczaj mnie konającą babcią.
Na kort wchodzi...
Mark mówił ci o bibie na Long Island?
- Tej Adidasa? - Tak.
- ...Anna Mueller. - Nie idę.
- Co? Dlaczego? - Jutro gramy finał.
Mówiłem, że dam ci wygrać.
Nie chcesz poznać Tashi Duncan?
Nie spotkałeś jej osobiście.
To inna liga.
Mówisz o jej grze?
Nie, to najgorętsza laska, jaką widziałem.
Zwyciężczyni Junior Australian Open,
Tashi Duncan.
Tak, mała! Tak!
GEM, SET, TASHI!
Panie i panowie, mecz finałowy rozgrywamy do dwóch zwycięskich setów.
Na lewo Anna Mueller ze Szwajcarii.
Na prawo Tashi Duncan ze Stanów Zjednoczonych.
Duncan wygrała losowanie i będzie podawać.
Kurwa.
Pierwszy set, podaje Duncan.
Gotowe?
Gramy.
Spójrz na ten jebany bekhend.
15-0.
40-0.
No już!
40-30.
ADIDAS CELEBRUJE TENISOWE MISTRZYNIE JUTRA.
Zrobi z całej rodziny milionerów.
Będzie miała linię odzieżową,
własny suplement diety,
fundację.
Centrum Tashi Duncan.
Zagrożone demoralizacją małolaty trafią na korty.
Nie kpij. To niezwykła młoda kobieta.
Wiem.
Jest filarem społeczeństwa.
Dałbym się jej wyruchać rakietą.
O Boże.
Spójrz, Anna Mueller.
O Boże.
Oj.
Idę po drinka.
- Hej, Patrick Zweig. - Art Donaldson.
Wiem, kim jesteście.
Ogień i Lód, tak?
- Boże. - We własnych osobach.
Który jest który?
A jak myślisz?
Byłaś dziś zajebista.
- Dzięki. - Serio.
To nawet nie przypominało tenisa.
Tylko zupełnie inną grę.
Było mi szkoda Anny.
Daj spokój, to rasistowska sucz bez klasy.
Nic jej nie będzie.
Idziesz na Stanford?
Tak, skąd wiesz?
Właśnie przyjęłam ofertę i wspomnieli o tobie.
- Poważnie? - Tak.
Nie zagrasz zawodowo?
Jeszcze nie.
Po co tracić czas na studenckiego tenisa?
Skarbie...
muszę cię na chwilę porwać. Do trofeów.
Dobra.
Będą mi cykać fotki.
Miło było was poznać.
- Tak. - Tak.
Dobra.
Co teraz?
W sensie? Po sprawie.
Nie spróbujemy znów pogadać?
Wyjdziemy na desperatów.
Poczekajmy na transfer do hotelu.
Tak, jasne.
W porządku.
Unieś to odrobinę. O to chodzi. Dobra robota.
- Chodźmy. - Tak. Chodźmy.
Pa, panno Uniwersytet Stanforda.
Pa.
- Hejka! - Cześć!
Cześć.
Wciąż tu jesteście.
- Super impreza! - Tak.
Dziękuję.
Nie gracie finału? Nie powinniście się przygotowywać?
- To zawody juniorskie. - Wiemy, co nas czeka.
Dobra, fajnie, że zostaliście.
Chciałem zapytać
- o to, co mówiłaś... - Palisz?
Papierosy?
- Tak. - Nie. A ty?
Tak.
Pójdziemy na plażę?
Jasne.
Absurdalne miejsce, nie?
W jakim sensie? Tu jest miło.
Jest jak jakiś zamek.
Jakby chcieli być feudalnymi władcami.
A jak wygląda chata twoich rodziców?
Tak konkretnie.
- Nie tak. - Jest większa.
Nie. W sumie tak. Faktycznie jest większa.
Muszę cię zapytać o Stanford.
Dobra.
Po co to robić?
Spuszczać manto dziewczynom,
które są najlepsze w szkołach?
A wiesz, że na studiach są też zajęcia?
Chcę umieć więcej, niż tylko odbijać piłkę.
Rozumiem.
Musimy poczekać.
18-letni fenomen tenisa,
któremu zależy na edukacji.
Dlatego wpadliście na imprezę?
To genialne. Poważnie.
Już widzę tę kampanię Adidasa.
A kiedy ty zagrasz zawodowo?
Jak najszybciej się da.
Odbijanie piłki to świetny sposób, by uniknąć pracy.
I to jest twój problem.
Myślisz, że w tenisie chodzi o wyrażanie siebie, grę po swojemu.
Dlatego tak serwujesz.
To działa.
Tak, ale nie jesteś tenisistą.
Nie wiesz, czym jest tenis.
A czym jest?
To związek.
Taki jak dziś z Anną Mueller?
Właśnie taki.
Przez jakieś 15 sekund naprawdę grałyśmy w tenisa
i całkowicie się rozumiałyśmy.
Podobnie widownia.
Jakbyśmy były zakochane.
Albo jakbyśmy nie istniały.
Przeżyłyśmy razem
coś naprawdę pięknego.
Krzyczałaś.
Po zdobyciu punktu.
Nigdy czegoś takiego nie słyszałem.
Muszę iść,
nim tata zacznie mnie szukać.
- Dozo w szkole, Art. - Chwila,
jesteś na Facebooku?
Co?
Prosi cię o numer.
I ja też.
- Obaj chcecie mój numer? - Bardzo.
Tak.
Nie niszczę relacji.
Nie mieszkamy razem.
- To otwarty związek. - On ma dziewczynę.
Wcale nie. Może wpadniesz do nas?
Umieścili cię w hotelu we Flushing, prawda?
Jesteśmy w 206.
Mam was utulić do snu?
Nie. Zwyczajnie pogadamy...
O tenisie.
Dobranoc.
- Mamy piwo. - Okej.
Właśnie zaglądam do torby.
Sprawdziłeś w tej małej kieszonce z boku?
Daję głowę, że tam jest.
Jest zepsuty.
Ona nie przyjdzie.
Może przyjdzie.
Gadałeś, jak byśmy chcieli ją zerżnąć.
Bo chcemy.
Może i tak. Ale co planowałeś?
Załóżmy, że przychodzi. Wtedy co?
Bajerujemy ją dalej,
aż zaczyna się lizać z jednym z nas,
a ten drugi
siedzi w kiblu?
Gdyby do tego doszło, tak.
To cię poniża?
Raczej ją.
A jak wybierze ciebie?
- Nie zechcesz mnie pogonić? - Nie przyjdzie!
- Art? - Co?
- Jebany popiół. - Tu.
Oj, stary.
Czekaj.
W mordę.
- Cześć! - Hej!
Łazicie razem na jakieś zajęcia w stylu „mama i ja”?
Wyglądacie jak bracia.
To robi z tobą Akademia Tenisowa Marka Rebellato.
Byliście w szkole z internatem.
Współlokatorzy od 12 roku życia.
To serio urocze.
Nie myślałaś o czymś takim?
Szkole z internatem? Nie było nas stać.
A gdybym dostała stypendium,
rodzice nie pozwoliliby mi dorastać w takim otoczeniu.
Czemu? Czego się obawiali?
- Tak. - Jasne.
Więc tam poznałeś swoją dziewczynę?
Nie jest moją...
Tak, tam.
A ty nie udajesz, że jesteś wolny?
- Art ma przerwę. - Nie,
- brzmi, jakbym był... - Flirciarzem.
- Tak. - Radzi sobie sam.
Spójrz na niego.
Więc...
Często to robicie?
Startujecie do jednej laski?
- Nie tak często. - Serio?
- Tak. - Tak, my...
zwykle mamy inny gust.
Mam się czuć wyróżniona?
- Cóż... - Nie.
Nie jesteś w typie każdego?
A wy dwaj?
Co masz na myśli?
Nie.
A co? To cię zaskakuje?
Co?
- Cóż... - Nie.
- W sumie... - Nie.
- Patrick, nie. - Sorki.
Teraz musicie powiedzieć.
To urocza historia.
- Dobra. - Posłuchajmy.
Tak, śmiało, mów.
Uczyłem Arta walić konia, i tyle...
Patrick dojrzał przedwcześnie, jasne?
A ja we właściwym czasie.
I pewnego razu, gdy mieliśmy po 12 lat,
myślał, że śpię, no i wtedy, wiesz...
- Waliłem. - Walił.
I zapytałem go: „Co robisz?”.
- I powiedział mi. Walił. - Waliłem.
Zapytał, czy kiedyś to robiłem, a ja zaprzeczyłem.
Więc po prostu...
Pokazał mi jak.
W jakim sensie pokazał?
Nie. W sensie...
Robił to na swoim łóżku.
A ja na swoim. Trzepaliśmy razem, ale...
- po przeciwnych stronach pokoju. - Tak.
No wiesz.
Tak w ciszy?
- O nie. - Nie.
Gadaliśmy o Kat, prawda?
- Kat Zimmerman. - Powiedział,
że dobrze o kimś myśleć, gdy to robisz.
Zapytałem, o kim myśli, i zaczął gadać o tej lasce.
Kat Zimmerman.
Więc też o niej pomyślałem.
Tak.
I kto skończył pierwszy?
- Nie pamiętam. - Chyba ty.
I co było potem?
Art był nieco zaskoczony całą akcją.
Po prostu siedział tam umazany.
- Co? - Wyglądał, jakby rozlał mleko
- na kolanie. - Jezu, Patrick.
Wiedziałem, że warto mieć pod ręką skarpetę.
- Jasne. - Zapomniałem mu wspomnieć.
Tak.
- Tak. - Jasne. Dobra.
A co z panną Zimmerman?
Coś się zdarzyło? Czy wy...
Żaden z nas...
Po tygodniu zrezygnowała przez kontuzję.
Naprawdę?
- Nie była za dobra. - Była do bani.
- Tak. - Tak.
Masz rację. To urocza historia.
Dzięki.
Skończyło się piwo.
No już.
Który z nas...
Dobra.
Idę spać.
A twój numer?
- Nie psuję relacji. - Proszę.
Dobra...
Jutro obejrzę wasz mecz.
Zwycięzca dostanie numer.
W porządku.
Możesz go pokonać, wiesz?
Powinieneś go pokonać.
Chcesz, bym to zrobił?
Inaczej nie dostaniesz numeru.
Ale czego chcesz ty?
Chcę zobaczyć trochę zajebistego tenisa.
Dobranoc.
Pamiętasz, że obiecałeś mi wygraną?
To było wieki temu.
- A co z moją babcią? - Oby dostała udaru.
30-40.
Tak to się robi!
Pięknie! Właśnie tak się gra!
No już!
30-0.
- 40-0. - Dalej, Art, dasz radę!
- To nie koniec, Art! - Trzymaj się!
Błąd serwisowy!
Gem i set pierwszy, Zweig.
Zweig prowadzi w setach jeden do zera.
PRZERWA MIĘDZY SETAMI
WCZEŚNIEJ W TYM TYGODNIU
Głupio przegrać z kimś takim, Victor.
PHIL'S TIRE TOWN CHALLENGER WYNIKI PIERWSZEJ RUNDY:
ZWEIG POKONAŁ GROSU
Jebany idioto.
BIEŻĄCE SALDO 70,52 USD
Kurwa.
Niezły mecz, Zweig.
Też byłeś niezły, Grosu.
Co za niefart.
Uspokój się, Victor.
Co teraz zrobisz, Victor?
Jak do tego doszło?
NOWY MATCH!
Przegrać z taką łajzą?
I ty nazywasz się...
GAMECHANGERZY
Więc grasz w Wimbledonie, US Open, czy coś w tym stylu?
Tak, czasem. Kiedy się zakwalifikuję.
- Poważnie? - Tak.
Co to oznacza?
Wielkie turnieje zwykle mają miejsca dla 128 graczy.
Jeśli jesteś w czołowej setce,
od razu dostajesz miejsce.
Pozostali grają w czymś w rodzaju
- turnieju przed turniejem. - Jasne.
W jednym roku mi się udaje, w innym nie.
Ale jeśli wygram w New Rochelle,
mój ranking wystarczy na US Open.
Dostaniesz miejsce?
Dostanę miejsce w kwalifikacjach.
Jasne.
Mówiłem, że tenis to nudy.
Nie, naprawdę...
to interesujące.
Przepraszam.
Dostanę herbatę z cytryną?
Już przynoszę.
Opowiedz o prawie nieruchomości.
Sama nie wiem...
Moja firma...
Nie moja, firma, dla której pracuję.
Zajmuje się planowaniem majątkowym.
To coś trochę innego.
Zajmowałam się prawem nieruchomości w Hartsdale,
pewnie nie wiesz, gdzie to,
- ale to 5 minut... - Dziękuję.
...jazdy stąd, ale zostawiłam tę firmę. Była mała. W każdym razie
- zajmuję się umowami typu trust i... - Trust.
...pełnomocnictwami.
Zapytaj ich o łóżka.
- Dobrze. - Okej.
Czekać z FaceTime'em z tatą?
Nie, w porządku.
- Weźmiesz to na górę? - Jasne.
- Kocham cię. Zaraz będziemy. - Pa.
Wszystko, co trzeba załatwić,
kiedy ktoś odchodzi na tamten świat...
Coś nie tak?
Wszystko gra?
Tak.
Mogę cię przeprosić? Muszę tylko...
Tak.
Co tu, kurwa, robisz?
Gram w challengerze.
Wiem o tym. Ale nie nocujesz tu, prawda?
Nie. A czemu wy tu nocujecie?
Zakładałem, że wynajmiecie willę.
Lily lubi hotele.
Nasza córka.
Nie może nas zobaczyć. I tak myśli, że zaplanowałam to, by go poniżyć.
A zaplanowałaś?
Nie tę część.
Masz jebaną randkę?
Nie.
W sumie tak, ale to nie...
Nie mam gdzie spać.
Co?
Nie każdego stać na Ritza.
Dobra. Możesz dobić targu i spadać?
Jesteście po przeciwnych stronach drabinki.
Nie zagracie ze sobą, chyba że w finale.
Tym nie musimy się martwić.
Nie, ty zwykle odpadasz w drugiej rundzie.
Mama dobrze wygląda.
Wiem o tym, Patrick.
Zrób mi przysługę.
I odpierdol się od nas.
Przepraszam, to była...
Hej...
TRZYNAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Treningi juniorów od teraz odbywają się na korcie szóstym.
Trener Stevens proszony o zgłoszenie się do biura zawodów.
Jak to nie powiesz?
- Nie gadam o tym. - Od kiedy?
Nie spotka się już ze mną, jeśli komuś powiem.
W porządku.
Musiała wiedzieć, że ze mną pogadasz.
Nie wspomniała o wyjątkach.
W porządku, luz.
To daj mi znak.
Chcesz to usłyszeć? Nie boli cię to?
Nie. Bardzo się cieszę.
Tylko nie chcę czuć się wykluczony.
To może tak? Przespaliście się - normalny serw.
Art.
Nie proszę, żebyś mi powiedział. Jeśli się pieprzyliście, zaserwuj jak ja.
- Jak ty? - Tak.
Wiesz, że masz tik?
Zanim podrzucisz piłkę,
umieszczasz ją pośrodku główki rakiety.
Dobra. Zrób to. Jeśli się pieprzyliście.
- Nic ci nie powiem, Art. - Bo nie powiesz. Dawaj.
SET DRUGI
- Wszystko gra? - Tak, dzięki.
Przepraszam, Tashi.
Dziękuję.
Oczywiście.
Czas. Set drugi. Podaje Donaldson.
DWANAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Kiedy przejdziesz na zawodowstwo?
Jeśli zdobędziemy mistrzostwo, odchodzę.
Czyli w maju.
- Jeśli wygramy. - Jasne. Więc w maju.
Patrick mówił, że wpadnie na mecz?
Tak, wspomniał.
Może jakaś kolacja?
Tak. Jeśli chcesz.
Co jest?
Nic.
Art.
Widzę, co robisz,
- i słabo ci idzie. - Nic nie robię.
Dziwię się tylko, że nadal się spotykacie. I tyle.
- Jasne. - Wybacz.
Czemu zaprosiłeś mnie na lancz?
Mam bony obiadowe i wkrótce tracą ważność.
Nie bądź taką cipą. Spotyka się z innymi?
- Nie... - O to chodzi?
- Nie wiem. - Czego?
- Nie to próbuję powiedzieć. - A co?
Dobra.
On cię nie kocha.
Skąd myśl, że chcę, by ktoś mnie kochał?
- Mówiłam, że go kocham? - Nie.
Myślisz, że mnie to rusza?
- Chyba nie. - Dobrze.
Dobrze.
A nie zasługujesz?
- Jezu, kurwa, Chryste. - Kto by się w tobie nie kochał?
Jesteś najgorszym kumplem świata.
Być może.
Zdecydowanie!
Dziękuję. Za lancz, Art.
No już!
Kurwa, kim jest ten koleś?
- Uczy się tu? - Nie wiem. Chyba nie.
No, Donaldson, atomowy serwis!
Tak jest! Pokaż chujkowi, kto tu rządzi.
Zakończ to, Donaldson. No już.
W porządku.
No chodź.
Art!
Z drogi!
Jak tam w trasie?
Wesoło jest?
W sensie?
Nie wiem. Nowe znajome?
O czym mówisz? Jestem zajęty.
Myślisz, że co tu robię?
Nie wpadłeś do mnie?
Co?
Naprawdę się angażujesz?
W akcję z Tashi?
Tak, to rozwija się powoli, ale wiesz...
Lubię ją.
Wyporządniałbym przy niej.
- Nie wierzysz mi? - Po prostu...
nie jestem pewny, co ona o tym sądzi.
Nie chcę, by cię zraniła.
Ty tego nie chcesz?
Powiedziała ci coś?
Nie.
Tylko odniosłem wrażenie, że nie uważa tego za poważny związek.
Odniosłeś wrażenie?
Po rozmowie z nią.
Ty jebana żmijo.
Szczerze, jestem z ciebie dumny.
Robiłbym to samo.
Ja nic nie robię.
Nie szkodzi. Fajnie widzieć cię takiego.
Tego brak w twojej grze.
Co?
Fajnie widzieć, że coś cię jara.
Nawet jeśli to moja dziewczyna.
Teraz tak ją nazywasz?
Wiesz, że tylko mnie nakręcasz?
Siedząc tu i wzdychając do niej.
Nigdy nie stanąłbym między tobą i twoją dziewczyną.
Wiem. To nie w twoim stylu.
Ty grasz w tenisa procentowego.
Czekasz, aż coś zjebię.
Chodź, odprowadzisz mnie.
Tęskniłem.
Wiesz, jak samotnie jest w trasie?
- Tak? - Tak.
Dlatego nie wygrywasz?
Właśnie powiedziałem, że tęskniłem.
Oglądałam twój mecz z Shinodą.
Mogłeś wygrać, ale odpuściłeś w trzecim secie.
- Tashi, przestań. - Co?
Spójrz na mnie.
Kiedy powiesz mi o Arcie?
Myślałam, że wiesz.
Źle mi z tym, bo wiem, że cierpi, ale...
Jasne, ale?
Nie czujesz się zagrożony?
Nie.
- Poważnie? - Nie.
A powinieneś.
Dlaczego?
- Jest mądry. - Tak.
- Przystojny. - Tak.
I zajebiście gra w tenisa.
Zawsze był bardzo dobry.
Tak, ale odkąd tu jest, gra lepiej.
Wciąż walczymy o twój numer?
Sądziłem, że wygrałem.
To twój problem.
Myślisz, że wygrałeś, nim skończy się mecz.
Mówimy o tenisie?
Zawsze o nim mówimy.
Możemy przestać?
Pewnie.
Co robisz?
Przygotowuję się do meczu.
Tak jak zawsze. Widzimy się na korcie.
- Tashi. - Co?
Nie chcesz rad gratis,
nie ma sprawy. Luzik.
Aż tak ci zależy?
Spotykamy się, nie? Trochę słabo, jeśli posysasz.
- To teraz posysam? - Boże.
To nie tenis uniwersytecki.
Tam nie spacerujesz, obwołując się Duncanatorem.
Wybacz, po prostu...
Spoko. Wszystko gra.
Git, że cię lubią, ale nie chcę cię na trenera.
Ktoś musi nim być.
- Zaczniemy od nowa? - Czego ty chcesz?
Szczerze? Kim mam być?
Cheerleaderką? Dziewczyną? Kumpelą do pieprzenia?
Tu jest mnóstwo lasek, które z chęcią zostaną twoją dziewczyną.
Jesteś czarujący.
Masz talent, dużego fiuta, wyrwij którąś.
To jakaś nowa strategia nakręcania się przed meczem?
Kłótnia, by uwolnić energię?
Nie potrzebuję do tego kłótni.
Nie. Tylko godziny medytacji.
Według ciebie to złe?
Niepotrzebne, zważywszy, że grasz z jebaną Sally z Pepperdine.
A jak twoja jazda na samym talencie?
Wiesz, jakie to śmieszne, gdy dzwonisz co tydzień,
gadając o swoich wtopach w trakcie trasy?
Jakbym nie miała co robić.
Wybacz, że przeszkadzam.
Bo przeszkadzasz.
Chcę być sama. Spotkamy się potem?
- Nie. - Co?
Nie idę na mecz.
Nie dam się odprawić.
Nie jestem jakimś przydupasem, którego możesz karcić.
Nie jestem Artem.
Może kogoś takiego potrzebujesz.
Kto dołączy do ciebie jako pan Tashi Duncan.
Myślisz, że tego chcę?
Tak. Członka fanklubu.
Nie jesteś w moim fanklubie?
Jestem ci równy. Nie jestem twoim jebanym groupie ani uczniem.
W porządku.
Powodzenia, mistrzyni.
A teraz triumfatorki rozgrywek NCAA w 2002,
2005 i 2006 roku.
Brawa dla Kobiecego Klubu Tenisowego Stanford.
GDZIE TY? MECZ SIĘ ZACZYNA.
BYŁA OSTRA KŁÓTNIA. NIE PRZYJDĘ.
Na korcie jeden Maria Foster z Pepperdine
i Tashi Duncan ze Stanford.
Kochamy cię, Tashi!
O Boże.
W porządku. Tashi, nic ci nie będzie.
- Z drogi! - Na plecy.
Spróbuj oddychać.
Wszystko gra.
Okej.
Spójrz na mnie, Tashi. Dobrze?
Po prostu oddychaj.
Jest mocno uszkodzone,
ale musimy poczekać na wyniki prześwietlenia.
Widziała to pani?
Tak, to był moment.
Poślizgnęła się i źle wylądowała.
Więcej nie trzeba.
Oby nie było tak źle, jak wygląda.
Mówili, kiedy będzie karetka?
Jest już w drodze.
- Przykro mi. - Wyjdź.
- Słuchaj, Tashi! - Won!
- Tashi, proszę. - Won!
- Wynocha! - Patrick, wypierdalaj stąd!
Aut!
30-0.
Była na aucie!
Wyszła na aut!
Piłka dobra.
- Ślepa jesteś? - Zweig!
Przyszłaś sędziować
czy jarać się, że gra Donaldson?
Jeszcze chwila i uznam to za naruszenie kodeksu.
Hej, Art!
Ta pani chce autograf.
Naruszenie kodeksu. Niesportowe zachowanie.
Kara punktu, Zweig.
Tak chcesz zdobywać punkty?
Jestem gotów do serwu.
Tak, nie wątpię.
40-0.
Przestań dawać mi fory.
Nie daję.
Uderz piłkę!
Uderz ją, kurwa, serio.
Daj spokój.
Boisz się mnie skrzywdzić?
Pizda.
Czekaj!
W porządku?
I staraj się wygrać.
Proszę.
- Hej. - Wszystko gra.
Nic ci nie jest?
Luz. Wszystko gra.
Nic mi nie jest.
Wszystko gra.
Dobrze jest.
Nic mi nie jest.
Chodź tu.
Nic mi nie jest. Wszystko gra.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Agresywniej.
Nieco wyżej.
Agresywniej.
Jutro możesz pospać dłużej.
Mecz Kateriny jest wieczorem.
Nie. Żartujesz? Rano budzę ją na trening.
Ma fart, że ją szkolisz.
Za wysoko podrzucasz piłkę.
Serio?
- Tak. - Rachunek.
Świetnie serwujesz,
ale w tej chwili osiągasz jakieś 207, 209 km/h.
Po kilku korektach dojdziesz do 217.
Ale musisz słuchać Karla. To twój trener.
Ja tylko partneruję Katerinie.
Może dołączysz do ekipy? Jako asystentka trenera?
Rozumiem.
Wolisz pracować z kimś
- o większym potencjale. - Nie! Nie o to chodzi.
Masz ogromny potencjał. Tylko...
Czy to dobry pomysł?
Dlaczego nie?
- To było dawno temu. - Nie tak dawno.
Wydaje się, że dawno.
Już się we mnie nie kochasz?
Jestem z ciebie dumny.
- Mówię serio. - O Boże.
Świetnie sobie radzisz.
A co? Myślałeś, że...
po kontuzji się zabiję?
Super, że nie rzuciłaś tenisa.
Niestety odbijanie piłki rakietą
to jedyne, co potrafię.
To naprawdę głupie, ale...
po twojej kontuzji...
nie mogłem przestać...
zastanawiać się, co by się stało, gdybym pokonał Patricka.
Zatrudnisz mnie z poczucia winy?
Nie.
Dlatego że chcę zwyciężać.
Pokonałbyś go, gdybyście teraz grali.
Nie sądzisz?
Nie wiem.
Nie graliśmy jako zawodowcy i nie utrzymujemy kontaktu.
Co?
Jednak okazałam się niszczycielką relacji?
- Art. - Tak.
Nie powiedziałeś, czy nadal mnie kochasz.
Kto by nie kochał?
No co?
Bardzo chciałbym cię pocałować.
Ale boję się, że uznasz mnie za najgorszego kumpla świata.
Czyjego?
O Boże!
Gem i set drugi, Donaldson.
6-2. Remis.
Po jeden.
Naruszenie kodeksu, nadużycie rakiety.
Kara punktu, Zweig.
Proszę.
PRZERWA MIĘDZY SETAMI
Nowe piłki, proszę.
WCZEŚNIEJ W TYM TYGODNIU
Nie jest zły. Graliśmy kilka razy.
Co tu robisz?
Nie prostytuujesz się za nocleg?
Nocuję w...
domu tej laski.
To musi być miłość.
Chodź na fajka. Chcę pogadać.
Nie palę. I nie gadam z tobą.
Mam pewną propozycję.
- Możesz na mnie nie dmuchać? - Wybacz.
To cię wkurzy.
Bardzo cię wkurzy.
Zostań moją trenerką.
Co?
Nawet jeśli wygra Open,
zdobędzie Karierowego Szlema,
i tak odejdzie z kortu jako ktoś, kto był tylko naprawdę dobry.
Razem dokonacie tylko tyle.
Ale pomyśl, że robisz
z Patricka Zweiga zwycięzcę Wielkiego Szlema.
Wciąż mam sezon.
Noszę w sobie jeden dobry sezon i chcę, byś go wyciągnęła.
Więc...
co myślisz?
Jak, kurwa, śmiesz?
Jezu Chryste!
Dać ci dobrą radę?
- Od trenerki? - Tak.
Zejdź z kortu.
W tej chwili.
Odpuść, kurwa, teraz.
W formie jestem w światowym topie.
- Jesteś 271. - Wciąż mogę wystrzelić.
Masz 31 lat. Lepiej wystrzel sobie w łeb.
Dlaczego nie wrócisz do domu?
Poproś rodziców, żeby cię przyjęli,
albo wyciągnij od nich trochę forsy.
Jak każdy zepsuty bachor,
który przepierdolił swoje żałosne życie,
i przestań już zgrywać pechowego profesjonalistę.
- Tashi... - Nie masz już 20 lat
i to słabe, że pętasz się
po chujowych turniejach, udając, że się starasz,
i śpiąc w aucie.
I to niewybaczalne,
że prosisz, bym poświęciła choć sekundę mojego jebanego czasu
i pomogła ci spełnić marzenia.
Jakie marzenia, Patrick?
Nigdy ich nie miałeś!
A ty i Art? Wiedziecie życie z marzeń?
Właśnie to, kurwa, robimy.
To czemu go nienawidzisz?
Bo tak jest.
To oczywiste.
Czujesz, że odpuszcza, choć wiesz,
- że nie odejdzie bez twojej zgody. - Jest dorosły.
Może robić, co chce.
Tak, ale nie robi.
Robi, co mu każesz.
Tylko że teraz nawet nie udaje, że to lubi.
Marzy o tym, żeby znów jeść hamburgery.
Patrzeć, jak dorasta...
wasza córka Lily.
Może pokomentować mecze na Tennis Channel.
Jest gotowy na śmierć.
A ty nie chcesz być pochowana razem z nim,
bo kim będzie dla ciebie, nie grając w tenisa?
Myślisz, że tym dla mnie jest?
Rakietą i fiutem?
Art wie o Atlancie?
Mówisz, że zjawiłaś się tu, bo musi grać.
Uważam, że z innego powodu.
Myślisz, że dla ciebie?
Zjawiłam się tu, żeby rzucić wszystko dla ciebie?
Może chciałaś mnie zobaczyć.
I zobaczyłam.
Wyglądasz chujowo.
Pokonam go.
Jeśli dotrzemy do finału,
zamierzam go pokonać.
Nawet gdybyś zdołał,
to by nic nie zmieniło.
To go złamie. Wiesz o tym.
Ale ty nie urośniesz. Jasne? Na to już za późno.
Mój numer, gdybyś zmieniła zdanie.
Nie zmienię.
SET TRZECI
Czas.
Ostatni set. Podaje Zweig.
0-1.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ ATLANTA OPEN
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Pozbierajcie to! I zabezpieczcie namiot.
Zrobisz mi przysługę?
Możesz mnie jutro nie rozjechać?
Gratuluję miejsca w finale Phil's Tire Town Challenger.
Nawzajem.
Liczę, że wiatr ustanie
i rozegramy porządny mecz.
Tak.
Art. Daj spokój. Możemy pogadać?
Możesz zabrać fiuta?
To sauna.
Jesteśmy tu od tygodnia i nie zamieniliśmy słowa.
To głupie, stary. Dramatyczne.
Powiedz, ale serio, czemu jesteś na mnie taki wściekły?
Nie wierzę, że to przez Tashi,
ani przez to, co jej się stało.
Może wciąż uwiera cię fakt,
że czuła pociąg do kogoś jak ja.
Gdy byliśmy nastolatkami.
...jutro wieczorem.
ATLANTA 3.00
W tym roku jest w szczytowej formie. Prawda, Jason?
Tak, widać w jego grze wielką różnicę.
Jest zdecydowanym faworytem US Open.
Całkowicie się zgadzam.
A wśród kobiet mamy Annę Mueller.
W tym roku wygrała Wimbledon.
To dla niej świetny sezon.
Absolutnie niesamowity.
W kobiecym tenisie nie było nikogo,
kto mógłby jej dorównać.
Jeśli chodzi o Donaldsona...
Należał do jego babci.
Co tam u niej?
Umarła.
Udar.
Tęsknię za tobą.
Masz rację. Uwiera mnie ten fakt.
Niepotrzebnie, stary.
Wiele na mnie leciało. Żadna nie chciała się chajtać.
Nie po to byłem.
A po co?
DROGA DO US OPEN ART DONALDSON
Masz pełną rację. Gwoli potwierdzenia:
w zeszłym roku jego pierwszy serw osiągał około 209 km/h, co było świetnym wynikiem.
Ale teraz dochodzi do 217, czasem 225 km/h.
Dzięki temu częściej punktuje z podania.
Właśnie takie drobiazgi...
Art? Pan Donaldson?
Boże, jaki fart,
że wpadłam na pana tak późno.
Da mi pan...
Tak, pewnie.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję.
Przewaga nad rywalami.
To często różnica między graczem dobrym i graczem wybitnym.
Donaldson zaczyna teraz wyglądać na gracza wybitnego.
Z pewnością. Będę zaskoczony, jeśli nie wyjedzie jutro...
Pewnie ucieszyłeś się, że gram.
Zawsze chciałeś pokonać mnie w turnieju,
a triumf na parę tygodni przed US Open doda ci pewności.
Wiem, co próbujesz zrobić.
Niczego nie próbuję.
To challenger. Nie muszę ci grać na emocjach.
Racja. Wisi ci to.
Tego nie mówiłem.
Obaj wiemy, że masz tu zdecydowanie więcej do stracenia.
Czyżby?
Kurwa, skąd u ciebie tyle buty, stary?
Włazisz tu, machając fiutem,
jakbym miał się czego bać...
Dociera do ciebie, jaka to żenada, że tu teraz jesteś?
Nie taka jak twoja obecność.
Ja tu jestem przejazdem.
A ty tu mieszkasz.
Wiesz...
zawsze próbowałem zrozumieć, co się z tobą stało, ale...
kiedy o tym myślałem, dotarło do mnie,
że chodzi o to, co się nie stało.
Nigdy nie dorosłeś.
Myślisz, że możemy gadać jak równy z równym,
bo razem zaczynaliśmy.
Ale nie chodzi o to, jak zaczynałeś w tenisie.
Tylko o wygrywanie.
A ja wygrywam. Dużo.
Mnie nie pokonałeś.
I co z tego?
Jak większości graczy z tych turnieików.
W tej grze liczą się punkty, które coś znaczą.
Ja nic nie znaczę?
Nawet dla największego fana tenisa na świecie.
Nie gadamy o tenisie.
A o czym innym mam z tobą gadać?
Przyszedłem tu życzyć ci powodzenia.
To nie ma sensu.
Powiedzieć, że nie mogę się doczekać.
I tęsknię za grą z tobą.
Tak.
Ja za graniem z tobą nie tęsknię.
Jestem na to za stary.
Całus dla mnie. Dziękuję. I dla babci.
Dobranoc, skarbie.
Przykryjcie się.
O to chodzi.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc.
Dziękuję.
O której jutro ją odebrać?
Kiedy chcesz, może zostać z Andrew, gdy będziemy się
- rozgrzewać. - Dobrze.
- Pogadasz rano z Ralphem? - Tak, zrobi się.
- Dziękuję, mamo. - Miłych snów.
- Kocham cię. - Nawzajem.
- Masz klucz? - Tak, mam.
- Pa, pa. - Dobrze.
Dobranoc.
Powiedz, że to nieważne.
Powiedz, że to nieważne, czy jutro wygram.
Nie.
Ty mi to powiedz. Ty jesteś zawodowcem, Art.
Nie grasz dla mojego osądu.
Nie jestem zakonnicą ani mamą.
Pytam, czy kochasz mnie bezwarunkowo?
A co ja, Jezus?
Tak.
Możesz go pokonać.
A jeśli przegram?
Jak na mnie spojrzysz, jeśli wciąż nie mogę pokonać Patricka?
Właśnie tak.
Coś ci powiem.
Zapewne cię to rozzłości.
Ale wysłuchaj mnie, dobrze?
W tym roku kończę, bez względu na to, czy wygramy Open.
Podejmę się tego.
Chcę spróbować, ale...
Jestem zmęczony.
Nie chcę być jednym z tych gości, którzy nie wiedzą, kiedy odejść.
To żenujące zajmować się tym szajsem po 40-stce.
W porządku.
W porządku?
Chcesz skończyć z tenisem, skończ.
Nie potrzebujesz mojej zgody.
Robimy to razem.
Zawsze robiliśmy.
Trenuję cię. Dobra, pracuję dla ciebie.
- No to mnie trenuj. - Trenuję.
Gram za nas dwoje, Tashi.
Wiem to.
Jeśli nie wygrasz, zostawię cię.
Mówię serio. Czy to ci pomaga?
Możesz mnie po prostu przytulić, dopóki nie zasnę, proszę?
Dobrze.
PÓŁNOC
Przewaga, Donaldson.
Gem, Donaldson.
Donaldson prowadzi 6-5.
Phil's Tire Town przypomina, żebyście się nawadniali.
Napoje są dostępne w barze.
Co ty robisz?
Myśli, że to Uber. Jedź.
Nie zostanę długo.
Ktoś uzna mnie za dziwkę i wezwie gliny.
Jedźmy do mojego hotelu.
- Dostałem forsę. - Nie chcę się pieprzyć.
- Nie chcesz? - Nie.
Więc?
Chcę, żebyś przegrał.
Jestem tego świadomy.
Proszę cię, żebyś jutro przegrał.
Spierdalaj.
Dobrze mu idzie.
Jest gotów na powrót i występ w Open,
a jeśli wygra, uwierzy w siebie.
Potrzebuje tego.
- On potrzebuje? - Tak.
A moje potrzeby?
Nie wierzę, że mu to robisz.
Bo wiesz...
ruchać się ze mną to jedno, ale to? To niewybaczalne.
Jestem teraz przekurewsko miła dla was obu.
Troszczę się o moich białych chłopczyków.
Nie. Za chuja nie.
Odwieź mnie do hotelu.
- Jedź. - Wiesz, co mnie
- wkurza? - Co?
- Doprowadza do szału? - Co?
Przyszłaś się rżnąć,
ale sama przed sobą się do tego nie przyznasz.
Jeśli tylko wtedy położysz mecz, spoko.
Pierdol się.
Jesteś totalnym przegrywem.
- Ja? - Tak, jesteś. Spójrz na siebie.
Czas, by Uber odwiózł cię do rodziny.
30-0.
Dawaj, Art.
- Niewiarygodne. - Wiem. No już!
Chuj z tym. Zrobię to.
- Czemu? - Jak to czemu?
Zależy mi na tym i chcę wiedzieć, czy rozumiesz...
Nie jestem twoim mężem.
Ciesz się, że to zrobię, i zamknij się.
Jesteś takim dzieciuchem.
Pewnie, że tak.
Przez całe życie odbijałem piłkę rakietą.
Po co wlazłam do tego auta?
- Bo jesteś głupia. - Ty jesteś.
Wiem. Ale nie rusza mnie to tak jak ciebie.
Nie mam aż tak wysokiej samooceny.
Jesteś największym egotykiem,
- jakiego w życiu spotkałam. - Jasne.
Ale nigdy nie wadziło mi, że jestem kutasem.
- I to we mnie lubisz. - Niczego w tobie nie lubię.
Lubisz we mnie to, że jestem takim kutasem,
że dostrzegam, kim ty jesteś.
Kim niby jestem?
Tak naprawdę?
Obłędnie atrakcyjną laską.
Spierdalaj.
Teraz to w sumie MILF-em.
- Stój. - Nie dramatyzuj.
Zatrzymaj auto.
- Dobra. - Zatrzymaj się.
Twój hotel jest w tamtą stronę!
Znów mi przywalisz?
GAMECHANGERZY
Stęskniłem się za twoją grą.
Jesteś taka piękna.
Niech jutro uwierzy, że wygrał zasłużenie.
Nie możesz odpuścić w środku meczu.
Na pewno tego chcesz?
Czego innego mogę chcieć?
Skąd będę wiedzieć, że to zrobisz?
Nie będziesz.
- Tak jest. - No już!
30-40.
PIŁKA MECZOWA
- O to chodzi. - Nie odpuszczaj.
Dawaj.
- Tak jest! - Pokaż mu, Patrick.
Tak, równowaga!
- Tak jest! - Tak!
Donaldson! Dawaj!
Daj z siebie wszystko!
Błąd serwisowy!
No już, grajcie!
Nie! Zweig!
No już, Patrick, serwuj!
Przekroczenie limitu czasu.
Ostrzeżenie, Zweig.
Równowaga!
Pierdol się!
Naruszenie kodeksu, wulgarny język. Kara punktu, Donaldson.
Przewaga, Zweig.
Art?
Może serwować.
Musisz zająć pozycję.
No już, Art, dawaj!
Serwuj.
Gem, Zweig.
Ostatni set, tie-break.
Tak jest!
KONIEC
Napisy: Bartek Fukiet