Goedenavond, mensen in het publiek van Northampton,
en welkom bij James Acaster, Hecklers Welcome.
Voordat we beginnen, zijn hier de huisregels.
Een.
James Acaster mag zich niet ergeren aan het publiek als ze hem onderbreken,
met elkaar praten, op hun telefoons zitten
of stiller zijn dan hij zou willen.
Twee.
James Acaster mag er niemand uitpikken die niets heeft geroepen,
vooral geen mensen die alleen opstaan om naar het toilet te gaan,
een luchtje gaan scheppen, naar de bar of naar huis gaan of laatkomers.
Drie.
James Acaster hoeft niet te reageren als iemand iets roept
als hij er geen zin in heeft, maar hij mag alleen iemand wegsturen
als die gewelddadig is of haatdragende taal bezigt.
Vier.
Ook al heeft hij zijn hele carrière
nauwgezet elk detail proberen te controleren
in elke show die hij ooit heeft gegeven,
moet James Acaster accepteren wat er ook gebeurt.
EEN COMEDYSPECIAL VAN HBO
LIVE IN HET DERNGATE THEATRE, NORTHAMPTON
Ja, laat ze zien hoe we dat doen!
Zo doen we dat!
Heel erg bedankt, Northampton.
Dat voelde ongelooflijk.
James Acaster hier doet verslag van de beste avond van zijn leven.
Van zijn professionele leven, absoluut.
Maar eerst, zodat je wat context krijgt,
ga ik vertellen over mijn slechtste optreden ooit.
In de begindagen. Ik had een babyface.
Voordat ik bij de microfoon was,
begon een dronken vrouw me te dissen.
Ze zei: "Hé! Weet je moeder dat je nog zo laat op bent?
"Hé, gast, gast! Weet je moeder dat je nog zo laat op bent?"
"Gast, gast, gast!
"Hé, gast!
"Weet je moeder dat je nog zo laat op bent?"
Dit is het verhaal over hoe ik om iemand die iets riep de mond te snoeren,
beweerde dat mijn moeder dood was.
Ik keek naar die dame en zei:
"Ja, mijn moeder is overleden."
En ik voegde, volgens sommigen onnodig, toe:
"Heel recent ook nog."
Omdat ik niet wilde dat ze me weer lastigviel.
Ik wilde zeker zijn dat wat ik ook tegen haar zei,
ze stil zou zijn voor de rest van mijn optreden.
Wat ze trouwens ook was,
samen met de rest van het publiek,
dat zich absoluut ontredderd voelde
voor die jongen op het podium die stand-upcomedy probeerde te doen
ondanks dat hij onlangs zijn moeder had begraven.
Ik heb geen idee waarom ik dat deed.
Ik liep af en dacht: "Dat was gestoord.
"Wat bezielde je? Waar ging dat over?"
Daar ben ik pas de afgelopen jaren achter gekomen.
Ja, dat dacht ik al.
Kijk, soms is het gewoon geruststellender
om het direct maar te verpesten.
Dat was in elk geval niet mijn schuld.
Ik werd vandaag door de microfoon gedist.
Het heet Hecklers Welcome,
dat geldt ook voor het technische team.
Als ze me willen pesten, kan dat.
Ze hebben me absoluut een plezier gedaan.
Ik kan ook wel zeggen:
complimenten voor jullie toen dit gebeurde,
want we hoorden het allemaal.
Vanaf het moment dat ik begon te praten,
dacht iedereen: "Die microfoon is kapot.
"Die microfoon doet het niet. Hij is dit aan het opnemen."
En jullie focusten allemaal absoluut op wat ik zei
en hadden zoiets van: "We zijn er voor je, man.
"Elke keer als we denken dat we moeten lachen, lachen we,
"ook al is dit onaangenaam voor je oren."
Het beste optreden dat ik ooit heb gehad, was vorig jaar
achter in een taxi in Londen.
Ik ging 's avonds naar huis, de taxichauffeur draaide zich om.
"Ik ben al tientallen jaren taxichauffeur in Londen,
"maar ik verhuis naar Norfolk.
"Om dichter bij mijn dochter te zijn."
Ik zei: "Dat is een mooi verhaal, maar besef je wel
"dat als je taxichauffeur wilt worden in Norfolk,
"je een hele reeks examens moet doen.
"Je moet alle routes van Norfolk leren.
"De naam van elke straat, elke weg.
"Die moet je paraat hebben."
"Echt?"
"Ja, ja, ja.
"Het heet...
"The Norwich."
Geen zorgen als je die grap niet begrijpt.
De meesten snappen hem niet.
Dit is een zogeheten slechte grap.
Ik doe hem elke keer.
De hele tour heb ik hem gedaan. Het gaat zelden goed.
Het slechtste van al het materiaal,
consequent elke avond,
maar ik vertel hem omdat ik nooit zo'n succes heb gehad
als toen ik die taxichauffeur die grap vertelde.
Het was maatwerk voor hem.
Hij lachte zo hard, het was echt gevaarlijk.
Hij bleef eraan denken op weg naar huis,
lachte opnieuw en herhaalde hardop "The Norwich".
Zei dat hij hem op de standplaats zou vertellen
en zei me dat ik grappig was.
Dat was vorig jaar,
maar het was voor het eerst
dat ik dacht:
"Ik kan stand-upcomedian worden."
Om te vertellen over het beste optreden dat ik zag,
moet ik vertellen over het op een na beste.
David Byrne die American Utopia speelde, live op Broadway.
Geweldige muziek, choreografie.
Mooie toespraak
over hoe belangrijk stemmen is.
Toen viel dat grote oude doek
en ging het licht aan in dit mooie theater.
Ik zat op de tweede rij en voor me stond een echtpaar op,
witte hipsters van middelbare leeftijd, zou ik zeggen.
Ze draaiden zich om en keken naar het hele publiek.
Er was nog niemand opgestaan.
Ze keken naar elkaar en deden dit.
"Stemmen, stemmen, stemmen,
"stemmen, stemmen, stemmen,
"stemmen, stemmen, stemmen."
Niet één persoon deed mee met die mensen,
en dat is het beste optreden dat ik ooit zag.
David Byrne: nummer twee.
Die stomme idioten: nummer één.
Daarvoor zat ik op de eerste rij, op de tweede rij voor David Byrne.
Kom op, Kermit!
"Kom op, Kermit?" Oh, man.
Waarom heb ik dit aangetrokken?
Je hebt me echt gepakt.
Ongelooflijk.
Dit leek me cool.
Maar je hebt gelijk, ik lijk op Kermit de Kikker.
Je hebt me absoluut afgemaakt.
Ik ben er geweest.
Enig idee hoe het voelt als je afgemaakt bent?
Met een cameraman daar?
Deze man stond zo dicht mogelijk bij het podium als hij kon
tijdens het dieptepunt van mijn leven.
Ik werd net Kermit genoemd.
Kermit de kikker. Weet je wie dat is?
Hij is groen.
Een groene kikker.
Ik draag groen.
En hij kan al het verdriet in mijn ogen laten zien.
Het gaat beter dan toen die vrouw riep:
"Weet je moeder dat je zo laat op bent?"
Ik heb nog niet gedaan alsof een van mijn ouders dood is.
Dat is het criterium voor me.
Heb ik gedaan alsof een familielid dood was? Nee?
Nou, dan is het een succes.
Ik wist niet waarom ik dat zei
tegen dat publiek die avond. Ik vond het krankzinnig.
Ik besef pas de laatste jaren waarom ik het deed.
We hebben allemaal veel
nagedacht over onszelf de afgelopen jaren.
Tijdens de lockdowns hebben we veel over onszelf geleerd.
Wat ik over mezelf leerde, was...
Laat dit zich niet in je hoofd nestelen
of de voorstelling bederven.
Maar wat ik geleerd heb tijdens de lockdown
was dat ik niet graag stand-upcomedy doe.
Dat is trouwens niet raar.
Het is niet raar om niet graag stand-upcomedy te doen.
Ken je de reden
waarom niemand van jullie stand-up comedy doet?
Zelfde reden.
Ik ben het met jullie eens. Jullie hebben gelijk.
Het heeft me 16 jaar gekost om erachter te komen.
16 jaar geleden ging ik voor het eerst optreden,
in een zaaltje boven een pub in Kettering.
Ik zou net oplopen toen de barkeeper op me afkwam.
"Hé, hier is een weetje voor je
"voor je eerste optreden.
"Opwinding en nervositeit
"zijn chemisch eigenlijk dezelfde emotie in je lichaam.
"Het hangt ervan af of je een positief of een negatief iemand bent
"hoe je ervoor kiest om die emotie te interpreteren."
Als ik nu om me heen kijk,
hebben jullie dat allemaal geïdentificeerd als een leugen.
Ik dus niet.
Ik had zoiets van: "Bedankt, wijze barkeeper. Dat is handig."
En de afgelopen 16 jaar
heb ik de meeste avonden naast het podium gestaan van:
"Ik ben enthousiast.
"Ik doe datgene waar ik van hou!"
Door de jaren heen is me zo vaak gezegd
dat ik dapper was dat ik stand-upcomedy deed.
"Ik zou het niet kunnen.
"Je bent zo dapper."
Elke keer ontken ik dat glashard.
"Ik ben niet dapper! Waar heb je het over?
"Ik ben veel te enthousiast om dapper te zijn."
Maar nu ik me realiseer hoe bang ik elke avond ben,
kan ik jullie vertellen dat ik waanzinnig dapper ben.
Kan me niet schelen als dat arrogant klinkt.
Ik ben echt dapper dat ik dit doe.
Niet zoals een brandweerman of een soldaat of zo.
Maar zoals een badmeester? Natuurlijk.
Ik ben net zo dapper als een badmeester.
Een badmeester in een zwembad, geen strandwacht.
Geen strandwacht.
In 2019 deed ik de grootste tournee uit mijn carrière.
Grote zalen zoals deze, alleen voor mij,
voor de allereerste keer.
90% van het jaar onderweg.
Dat was de droom toen ik begon
in een zaaltje boven een pub in Kettering.
Maar vier van de vijf avonden liep ik het podium op
en deed ik mijn optreden met mijn strak gescripte materiaal.
En nog voordat ik bij de eerste clou was,
riep iemand boven in de engelenbak, die ik niet eens kon zien,
iets als...
"Ik zei toch dat ik het zou doen?
"Ik zei het toch?"
En elke keer dat dat gebeurde,
pikte ik die persoon eruit voor het hele publiek
en reageerde met iets geestigs zoals: "Hou je verdomme je kop."
Of: "Kom nooit meer bij me kijken." Dat is grappig.
Of de gouden klassieker: "Rot op."
Dat is een mooie reactie voor een onconventionele komiek.
Als je op Frankie Boyle lijkt en het bij je personage past.
Maar als je op het podium loopt met: "Ik eet sinds kort abrikozen.
"Stik er maar in, klootzak! Ik hoop dat je doodgaat!"
Nogal een andere toon. Niemand heeft daar ooit van genoten.
Dat maakt een soepele overgang naar materiaal
over het starten van je eigen honingbedrijfje erg moeilijk
zodra je zoiets zegt.
Ik ging tekeer als ze te luidruchtig waren.
Ik ging ook tegen ze tekeer als ze te stil waren.
Niets was goed genoeg voor mij.
Als ik één persoon verveeld zag kijken,
wat, dat even terzijde, mijn fout was,
maakte ik ze kapot.
De rest van het publiek kon zich rot lachen,
iedereen. Maar als ik iemand zag die zo naar me keek...
Wat trouwens is hoe ik naar alles kijk.
Ik die naar de grappigste komiek kijkt die ik ooit heb gezien.
Goed zeg.
Ik heb in mijn hele leven twee keer hardop gelachen in het publiek,
beide keren in de bioscoop, dus het was niet eens live.
Ik moest lachen toen Jack Black de hond van de brug schopte
en ik lachte toen Mini-Me de laser besprong.
Dat zijn de twee keren dat deze verfijnde gast
met anderen heeft gelachen,
en ik ga elke avond tegen jullie tekeer.
Ik ben niet de enige. De meeste komieken kunnen er slecht mee omgaan
als je niet lacht om hun grappen.
Negen van de tien keer geven we jullie de schuld.
We gaan in de aanval.
De komiek zal iets zeggen als:
"Oh, het spijt me, jongens. Ben ik te ver gegaan?
"Oh, zijn mijn radicale gedachten te veel
"voor jullie zwakke sneeuwvlokhersentjes?"
Het is nooit: "Oh, het spijt me, jongens.
"Was dat slecht geschreven en uitgevoerd?"
Ik zag laatst een komiek die zei: "Oh, het spijt me, jongens.
"Jullie zijn wel snel beledigd, hè?
"Nou, laat me je iets uitleggen over komedie.
"Komedie komt altijd voort uit liefde, oké?
"Het komt nooit voort uit haat."
En ik zat achterin en dacht:
"Daar zou ik niet zo zeker van zijn."
Ik weet in ieder geval dat ik naar huis ga
en hier een sketch over schrijf.
Dat komt niet voort uit liefde, dat kan ik je vertellen.
Ik heb een hekel aan die komiek. Ik hoop dat hij dood is.
Echt. Ik hoop dat hij en al zijn fans snel doodgaan.
Dat is wat ik hoop.
Ik hoop dat dat gebeurt.
Ik hoop dat ze in een put vallen, allemaal,
dezelfde put, de een na de ander.
Ik hoop dat ze de polonaise lopen om hun vrije meningsuiting te vieren
en ze naar beneden tuimelen in een put als een trapveer.
Dat hoop ik.
Ze klagen onderweg naar beneden dat ze het zwijgen wordt opgelegd
en knallen als dominostenen op elkaar.
Dat hoop ik. Dat vind ik grappig.
Ik vind dat grappig.
Dat is komedie. Dat is komedie.
Ik weet dat ik hier komieken heb aangevallen
alsof er geen slecht publiek bestaat.
Natuurlijk bestaat dat. Ik ben lid geweest van slecht publiek.
Slechtste publiek waar ik ooit ingezeten heb.
Ik was 13 jaar oud.
Schoolbijeenkomst.
Maar het was meer een verkeerde boeking.
Om voor mij onbekende redenen
lieten ze een yogaleraar komen om met ons te praten
over de voordelen van het beoefenen van yoga.
Ik weet niet of je ooit 13 bent geweest.
Je bent de lenigste persoon in de wereld.
Het enige waar je minder respect voor hebt dan stretchen,
is iedereen die vaag religieus lijkt.
We hebben die lul helemaal afgemaakt.
Zodra hij het podium opliep, zagen we
dat hij fysiek sterk maar mentaal zwak was.
Het zieligste tot op heden
wat ik ooit iemand heb horen zeggen tegen zijn publiek
was deze yogaleraar: "Alsjeblieft, jongens,
"als jullie blijven schreeuwen, kan ik mijn geheimen niet vertellen."
Ik moet er nog om glimlachen. Geweldig.
Zo triest.
"Ik kan je mijn geheimen niet vertellen."
Dit zijn geen geheimen, kerel!
Dit zijn geen geheimen. Je bent een willekeurige witte man uit Kettering.
Alles wat je weet over yoga is openbaar, Derek.
Het was wel jammer.
Ik vond het leuk als mensen van buiten school met ons kwamen praten.
Mijn favoriete dagen.
Toen ik vijf was, kwam mijn oma in mijn klas op de basisschool
om een presentatie te geven over het spinnewiel.
En dat is ook niet normaal waar ik vandaan kom.
Ik heb geen antwoord op jullie vragen. Sorry.
Ik weet niet waarom dat was.
Ik was vijf. Ik accepteerde het
Alles overkwam me voor de eerste keer.
Later besefte ik dat het raar was.
Toen was ze al overleden.
Ik kon haar niet vragen waarom dat gebeurd was.
Ik vroeg het mijn ouders en zij zeiden:
"We wisten niet dat dat gebeurd was."
Nam het mee haar graf in. Respect voor die vrouw.
Ze bracht dit grote oude houten spinnewiel mee van thuis.
Ze zette het neer.
Er zaten wel 35 vijfjarigen
voor haar op de grond. Ze zat op een kruk.
Ik herinner me niet wat het gesprek precies was.
Iets in de trant van:
"ik ben hier dol op."
Ik weet nog hoe ze het afsloot.
Aan het einde van haar presentatie zei ze:
"Wie wil naar voren komen en een poging wagen op het spinnewiel?"
Zodra ze dat zei, wilde ik alleen maar
voor de rest van mijn leven
wol spinnen voor publiek.
Dat verlangen brandde gewoon diep in mijn hart.
Ik stak mijn hand op.
Dit is zo'n verhaal.
Ik hoef dit niet af te maken.
Je weet hoe dit afloopt.
In ieder geval wat er daarna gebeurde.
Je weet dat ze mij niet koos.
Nee. Ze koos drie andere kinderen en ik gedroeg me stijlvol
en barstte in luide, niet te missen tranen uit.
Ik werd hysterisch.
Brullen. Brullen.
Ze raakte in paniek.
"Oké. Er is nog wel tijd voor nog iemand.
"Kom maar naar voren, James.
"Ook al zie ik je elke zondag
"en heb je nooit interesse getoond in het spinnewiel."
Ik wankelde over mijn klasgenoten heen,
nog steeds op volle sterkte, ik besproeide ze met tranen.
Mijn lichaam was helemaal slap. Van emotie, denk ik.
Dus ik kon niet bij het spinnewiel staan
zoals de andere kinderen en het pedaal waardig gebruiken.
In plaats daarvan bediende mijn oma het pedaal.
Ze nam me op schoot.
Ik stuiterde gewoon rond.
Hier één hand die de wol vasthield.
Met open ogen huilend bij al mijn klasgenoten.
En veel te lang.
Ze hoefde niet zoveel wol te spinnen, volgens mij.
We verkopen het niet. Rustig aan, oma.
En dat, belangrijk om te weten,
was mijn eerste keer ooit voor een publiek.
Toen ik dat aan mijn therapeut vertelde,
was zijn reactie:
"Uh-huh. Ja.
"Dat is de reden, James. Dat is de reden van alles.
"Dat is absoluut de reden voor alles bij jou.
"Wat je net hebt verteld,
"is heel belangrijk. Houd dat in je achterhoofd.
"Onthoud dat elke keer als je op het podium staat
"voor een publiek, je daar niet alleen staat.
"Dat jongetje staat daar ook.
"En jij moet hem beschermen."
Wat... Ik zou zeggen dat het
moeilijker is dan wat ik eerst aan het doen was.
Stand-up comedy is al moeilijk.
Nu moet ik elke keer een jongen beschermen.
Logisch dat ik elke avond op mijn hoede was.
Iemand onderbreekt me...
"Het is maar een jongen! Laat de jongen met rust!
"Ga achter me staan. Ik bescherm je wel."
Ik moet die jongen beschermen, man.
Door de tijd heen ook.
Ik moet die vijfjarige beschermen
die bij het spinnewiel zat, zeker.
Maar ik moet ook de zesjarige jongen beschermen
die in de spiegel keek van de slaapkamer van zijn ouders
en zijn imitatie van prins Charles oefende.
Dat kind heeft veel bescherming nodig.
Meest tenenkrommende moment ooit
en ik was de enige die erbij was.
Het was slecht, man.
Ik zat op het bed, deed de deur dicht. Ik keek in de spiegel.
Ik had me aangemeld voor de talentenjacht op school
en gezegd dat ik kon imiteren terwijl ik dat niet kon.
Ik was zes. Dus ik was een leugenaar. Nou en?
Ik wist niet
dat geen zesjarige ooit een goede indruk heeft gemaakt met imiteren.
Ik weet niet. Niemand van jullie...
Niemand van jullie kent een zesjarige die er goed in is.
Niemand kent een zesjarige
en zegt: "Heb je Johns kind al ontmoet?
"Hij kan geweldig McConaughey nadoen.
"Luister eens naar hem."
Oké, oké, oké.
Ja, die jongen is goed.
Oh, ze houden van je in Northampton.
Je hebt de nog nooit applaus gekregen, jochie.
Wil je meer McConaughey voor ze doen?
Oké, geweldig!
Je doet het fantastisch.
Wil je er nog één doen voordat je gaat?
Doe True Detective. Doe McConaughey in True Detective.
Tijd is een platte cirkel.
Duister voor een klein kind.
Goed gedaan.
Die vonden ze minder leuk. Te duister.
Dat Wall Street-gedoe was leuk,
maar "tijd is een platte cirkel" is wat veel.
Tijd is een platte cirkel.
James! James.
Hallo, Jilly.
Hoe gaat het?
Kun je de microfoon nemen?
Ja Ik neem de microfoon.
en we gaan de clip nu wisselen.
Welke andere McConaughey-films zijn er?
Oh, ik zal je vertellen wat ik zal doen voor Dallas Buyers Club.
Ik zal zijn Oscar-acceptatietoespraak doen
omdat ik me dat herinner, hij won er de Oscar voor.
En ik denk de hele tijd aan deze acceptatiespeech.
Toen ik een kind was,
zei een man die ik kende tegen me: "Wie is je held?
"Wie is jouw held?"
En ik zei: "Mezelf over tien jaar."
Tien jaar later zag ik die man weer
en hij zei me:
"Ben jij je eigen held al?"
En ik zei:
"Nee, zeg."
Hij zei: "Juist. Wie is nu je held?"
Ik dacht erover na.
En ik zei: "Mezelf over tien jaar."
Ik zal altijd mijn eigen held zijn over tien jaar.
Ik bedank de Academy.
Hartelijk dank.
Hallo. Dit is het. Daar gaan we.
Ik ben zes jaar oud en dit is woordelijk wat ik die dag gedaan heb.
Ik herinner het me.
In mijn geheugen gegrift omdat het zo gênant was.
"Hallo. Mijn naam is prins Charles."
Ik weet dat de opbouw lang duurt,
maar ik ga hier een pauze inlassen.
We zijn halverwege de imitatie. En ik heb alleen een pauze ingelast
omdat het onmogelijk is
dat iemand van jullie kan raden waar het nu heen gaat.
"Hallo, mijn naam is Prins Charles.
"Dat is de kat."
En dat is hoelang
mijn carrière als imitator duurde.
Je hebt gelijk als je denkt
dat ik de volgende ochtend
direct naar school beende
en de bekende slogan uitsprak:
"Dag, mevrouw Weaver. Ik wil niet meer meedoen
"met de talentenjacht op school.
"Waarom? Omdat ik niet getalenteerd ben.
"Omdat ik geen talent heb."
Dat was mijn conclusie.
Ik had nog nooit echt opgetreden.
"Ik heb geen talent."
Als je me door de jaren heen hebt gezien
bij een optreden, en sommigen hebben dat, statistisch gezien,
zag je me bij een optreden dat vrij goed ging
en dan uit het niets, je begrijpt het niet eens
als lid van het publiek, zeg ik
dat het optreden klote gaat.
"Dit optreden is klote. Dit is een klote optreden."
Dat heeft niets met jullie te maken.
Wat ik de meeste avonden zie als ik naar het publiek kijk,
is mijn eigen zesjarige gezicht dat me in de spiegel aankijkt.
"Dat klinkt niet als prins Charles.
"Waarom zit hier een kat in?
"Ze staan bekend als hondenfamilie.
"Ze houden van corgi's. Ze houden van cor..."
Het had erger gekund!
Had het erger gekund?
Het had prins Andrew in de jaren 90 kunnen zijn!
Huh? "Het had prins Andrew kunnen zijn in de jaren 90."
Applaus voor een pedofiel.
Zou je....
Hoe heet je, de persoon die dat riep?
- Danny. - Danny, ja.
Verzonnen naam. Danny?
Kun je een imitatie doen
van prins Andrew in de jaren 90?
- Dat is niet verstandig. - Is dat niet verstandig?
Dat had hij in de jaren 90 moeten zeggen.
Dat was goed geweest.
Dat zou ons allemaal veel moeite bespaard hebben.
Ik moet de achtjarige jongen beschermen
die zomaar
de gezinshond liet meedoen aan een hondenshow.
Ik wist niet dat ik naar een hondenshow zou gaan
toen ik die ochtend wakker werd.
We wandelden in het bos met ons gezin
en kwamen bij een open plek.
Amateurhondenshow Uit het niets.
Ik wist niet dat dat zou gebeuren.
Mensen zaten op picknickkleedjes te kijken.
Zodra ik in het gras ging zitten,
wilde ik voor de rest van mijn leven
meedoen aan amateurhondenshows en deze winnen.
Dat was wat ik wilde.
Nu had ik een hond bij me,
maar die was niet wat ik
"wedstrijdklaar" zou noemen.
Een miniatuurteckel,
echt het onderdeurtje uit het nestje.
Toen we haar meenamen,
renden er heel veel gezonde miniatuurteckeltjes rond
en eentje was nog kleiner
dan de rest, met een kromme ruggengraat,
een staart die recht omhoog stak als bij een botsautootje
en oren die uitstaken als een fietsstuur.
We waren het erover eens, als gezin,
dat we die moesten nemen,
anders zouden we ons voorgoed zorgen om haar maken.
Mijn vader had jarenlang nee gezegd tegen een hond,
maar we hadden hem murw geslagen.
Hij zei: "Oké, prima. Maar op één voorwaarde."
Ik ben de oudste van de drie. Basisschoolkinderen.
We dachten dat het ging om
verantwoordelijkheid leren, zoiets.
Zijn vuiligheid opruimen, hem te eten geven.
In plaats daarvan zei deze 40-jarige man:
"Oké, jullie mogen een hond onder één voorwaarde.
"Dat ik hem een naam mag geven."
Dat je beseft dat je ouders
ook kleine kinderen zijn.
Hij wilde alleen een hondje een naam geven. Schattig.
Hij koos een naam die een kind zou kiezen.
Hij noemde een miniatuurteckel...
Mini.
Dat is schattig,
maar hier had hij niet over hoeven beslissen.
Drie basisschoolkinderen.
Onze eerste drie suggesties waren Mini, Worstje en Hond.
Je hoeft je hier niet mee te bemoeien, David.
Relax.
Hij zag dat we niet onder de indruk waren. Hij zei:
"Nou, je spelt het anders dan je denkt."
Hoe wordt het dan gespeld, kampioen?
"M, I, dubbel N, E, Y."
En mijn moeder vroeg hem waarom het zo gespeld was.
In die tijd was hij leraar op een middelbare school.
Hij zei: "Omdat ik tien jaar geleden een jongen lesgaf
"die Steven Minney heette
"en zo werd zijn naam gespeld."
Ik was in de war, maar ook boos.
Ik had niet die duistere gedachten
zoals sommigen van jullie.
De Prince Andrew-onderbreking
heeft bepaalde dingen in je hoofd gestopt.
Ik weet zeker dat zodra we weg waren, mijn moeder zei:
"Wie is dat en waarom betekent hij zo veel voor je?"
Dat gesprek is gevoerd.
Wij reageerden: "Onze vader is raar.
"We hebben een rare vader."
Maar het zit zo. Ik ben nu 39.
Bijna net zo oud als hij.
En ik ben bezorgd dat ik in hem verander, want nu
ben ik het met hem eens dat dat grappig is.
Ik vind het objectief gezien grappig,
nominalewaardegrappig,
om als je kinderen een hond willen, die hond te vernoemen
naar een heel ander kind dat ze nog nooit hebben ontmoet,
ze hebben geen referentiekader.
En als gevolg daarvan
dacht ik elke dag van het leven van die hond, aan Steven Minney.
Mijn broer en zus en ik
hadden het steeds over hem.
Lange gesprekken,
speculerend wat hij kon doen als volwassene.
"Denk je dat Steven Minney nog in de stad woont?
"Wat denk je dat Minney voor de kost doet?"
Ik ontdekte wat er gebeurd was met Steven Minney
toen ik tien jaar oud was en ik bij de welpen ging.
En kronkel van alle kronkels,
Steven Minney was mijn welpenleider.
Puur toeval.
Kettering is een kleine stad, maar dit is waanzin.
Maar het zit zo.
Ik wist niet dat Steven Minney mijn welpenleider was.
Als je betrokken bent geweest bij welpen, weet je dit.
Welpenleiders worden niet bij hun echte naam genoemd.
In plaats daarvan noemen ze zichzelf...
Als je nooit betrokken bent geweest bij de welpen,
let op, dit zal krankzinnig klinken.
Ze noemen zichzelf naar personages uit Het jungleboek.
Om je eraan te laten wennen
om in een wereld te leven waar dat zo is.
Waargebeurd.
Ze noemen zich Bagheera, Akela.
Betere namen voor honden dan Steven Minney.
Zo noemen ze zichzelf allemaal.
Wij moesten ze ook zo noemen.
Als kind moest ik naar een volwassene toestappen
en zeggen: "Hallo, Baloe. Hoe was je weekend?"
"Goed, dank je.
"Maak nu dit Illuminati-gebaar
"en zeg hoeveel je van de koningin houdt."
"Ik beloof mijn best te doen."
Ze lieten me dat opzeggen als tienjarige.
Elke week moest ik zeggen: "Ik beloof mijn best te doen
"om mijn plicht te doen aan God en aan de koningin."
Als ik het niet zei,
mocht ik niet met een schuimrubberen voetbal spelen.
Ik had geen idee...
dat Shere Khan Steven Minney was.
Tot op een dag mijn vader me kwam afhalen van de welpen
en hij begon te kletsen met Shere Khan.
Ik wachtte in de gang
tot ze uitgepraat waren. Een halfuur.
Alle welpen waren naar huis.
Alle andere leiders,
Koning Lowietje en dat hele zootje waren weg.
Later reed mijn vader me naar huis.
Hij zei:
"Weet je wie dat was? Met wie ik stond te kletsen?"
"Ja, pap.
"Dat is Shere Khan. Ik zie hem elke week.
"Ik ken hem beter dan jij."
"Nee. Dat was Steven Minney."
"De Steven Minney? Maak je een grapje?
"Het is niet grappig als je dat verzint.
"Is dat de man naar wie we de teckel vernoemd hebben?
"Meen je dat?
"Meen je dat nu?"
"Yep. Dat is de Steven Minney
"naar wie we de teckel hebben vernoemd."
En wat hij me toen niet vertelde was:
"Uiteraard, vertel dat niet aan Steven Minney.
"Volwassenen zijn niet zo enthousiast als kinderen
"als willekeurige mensen honden naar hen vernoemen."
Ik was de hele week opgewonden.
Ik kon niet wachten om Steven Minney weer te zien.
Ik wreef het mijn broer en zus in.
"Hij heet nu Shere Khan.
"Ik ken hem vrij goed."
Dinsdagavond breekt aan. Ik ga meteen naar binnen,
negeer al mijn vrienden die me groeten.
Recht op hem af.
Uw naam is Steven Minney.
M, I, dubbel N, E, Y.
We hebben onze teckel naar u vernoemd, Steven Minney.
Het is een klein opdondertje.
Mijn vader is u nooit vergeten.
Nee. Toen we een hond wilden, zei hij: "Onder één voorwaarde.
"We vernoemen hem naar Steven Minney,
"de jongen die ik tien jaar geleden lesgaf. M, I, dubbel N, E, Y."
Ik denk elke dag aan u.
Mijn zus denkt graag dat u liefde hebt gevonden in de armen van een ander.
Ik zat in het gras naar de hondenshow te kijken.
En Steven Minney, de teckel,
zat hier naast me.
Ik zei tegen mijn ouders:
"Mag ik Steven Minney inschrijven voor de hondenshow?
"Dat zou ik willen."
En ze zeiden ja omdat het gratis was om mee te doen
en het ze niets kon schelen.
Ik herinner me dat ik naar de inschrijflijst ging
en de meeste categorieën gingen om uiterlijk.
Deze hond vinden wij prachtig,
maar ik wist dat deze specialisten dat niet zouden inzien.
Dus ik vond een speelsere categorie:
"Meest kwispelende hond."
Steven Minney kwispelt altijd thuis,
onophoudelijk. Deze gaan we winnen.
Weer zo'n verhaal.
Ik hoef dit niet af te maken.
Je weet hoe dit verhaal afloopt.
Dat het niet eindigt met:
"En toen wonnen we."
Je weet wat er komt.
Vier volwassenen met honden die totaal doordraaiden.
En ik stond daar met wat net zo goed een opgezette hond kon zijn,
die amper iets doet
terwijl volwassenen op picknickkleedjes naar me wezen
en me vol overgave uitlachten.
Toen deed ik wat inmiddels mijn visitekaartje was:
in tranen uitbarsten.
Daar stond ik om bekend.
Geef de mensen wat ze willen.
Denk je dat McCartney Blackbird niet zingt? Kom op, zeg.
Ik barstte altijd in tranen uit.
Bij het spinnewiel,
op de hondenshow,
toen ik erachter kwam dat Jezus dood bleek te zijn.
De "Grote Drie" zoals het bij mij thuis heet.
Ontdekken dat Jezus dood was
is het meeste dat ik ooit gehuild heb.
Het was... Het was lelijk, man.
Ik ontdekte dat op mijn vierde.
Ik ben christelijk opgevoed,
maar niemand had me de twist verteld.
Ik wist alleen dat ik een beste vriend had die veel van me hield.
Het leven was best leuk voor James Acaster.
Vier jaar oud. Op paaszondag ging ik naar de kerk.
Ik was enthousiast.
Daar had ik mijn sociale contacten.
Ik was nog niet naar school geweest.
Ik vond het nog steeds cool om christen te zijn.
Ik ging naar de coole kerk waar alle coole kinderen komen.
Paaszondag en iedereen vierde meer dan gewoonlijk.
Het bruiste van de activiteit.
Ik had zoiets van: "Alle lof. Dit is waarom we naar de kerk komen."
"Wat vieren we?
"Iets geweldigs, zo te zien."
Elk nummer dat de rockband speelde,
want zo'n soort kerk was het,
elk nummer dat de rockband speelde
was iets in de trant van: "Hij is dood!
"Hij is dood!"
Ik zat daar, vier jaar oud...
"Hopelijk gaat dit niet over wie ik denk dat het gaat."
In mijn herinnering kwamen mijn tranen er horizontaal uit.
Ze stuwden me achteruit de kerk uit,
alles, overal, allemaal tegelijk.
Oh, dat was riskant!
Ik heb die beweging nog nooit met een microfoonkabel gemaakt.
Ik voelde het. Ik had zoiets van: "Jezus, red me."
Plotseling ben ik weer terug.
Ik ben weer terug. "Als u er bent,
"sorry dat ik deze sketch de hele tournee heb gedaan.
"Red me, alstublieft."
Ik raakte de achtermuur
en viel op mijn knieën, huilen en stuiptrekken
op de grond, zo hard aan het huilen.
Toen liep er een oude man langs me heen.
"Hé, James. Alles goed?
"Waarom huil je, jongen?"
"Jezus is dood!"
- "Jezus is gestorven." - Spoilers!
Huh? "Spoilers?"
Je zult niet geloven wat er verder nog gebeurt.
Ik wil niets spoileren,
maar ik denk dat het gebaseerd is op de Matrix-trilogie.
Ik denk dat ze het idee van de Matrix-trilogie hebben.
"Spoilers..."
Had hij maar "spoilers" gezegd.
Dat deed hij niet. In plaats daarvan zei hij:
"Oh, maak je geen zorgen. Hij is voor jou gestorven."
"Sorry, hoe ben ik hierbij betrokken? Waar hebt u het over?"
"Waarom is Jezus voor mij gestorven?"
"Om alle slechte dingen
"die je ooit hebt gedacht, gezegd en gedaan.
"Daarom hebben ze hem publiekelijk geëxecuteerd.
"Weet je wat kruisigen is? Ik leg het uit.
"Je bent vier jaar oud
"en niet mijn kind.
"Ik zal het je uitleggen in detail op Mel Gibson-niveau
"hoe het is om gekruisigd te worden.
"Vrolijk Pasen."
Dus als je naar deze voorstelling kijkt en denkt:
"Veel van deze verhalen lijken van weinig belang.
"Ik snap niet waarom deze volwassen man
"zoveel schuld en schaamte verbindt aan triviale verhalen",
vergeet dan niet dat op mijn vierde
mijn beste vriend is vermoord door de Romeinen.
Ik ga een positief verhaal vertellen over die kerk
voor de christenen hier.
In die kerk, toen ik zeven jaar oud was...
Die kerk is waar ik mijn allereerste optreden heb gedaan,
mijn eerste optreden voor een echt publiek.
Een komische sketch. Verrassing.
Mijn vader en ik.
Mijn vader schreef hem en, geen ontkomen aan,
kende zichzelf de rol van God toe.
Dat is het enige dat ik ooit tegen mijn therapeut heb gezegd
waar hij hardop om moest lachen.
Toen ik mijn therapeut vertelde over die hondenshow, zei hij niet...
Voor de duidelijkheid, het is een goede therapeut.
Hij zei niet:
"Wat je in gedachten moet houden is,
"elke keer als je op het podium staat voor een publiek,
"sta je daar niet alleen.
"Er staat ook een teckeltje."
Dat zei hij niet, maar ik ben er vrij zeker van
dat ik me elke avond hoe dan ook zo voel.
Steeds als ik hier sta,
bescherm ik de hele tijd een jongen,
en dan staat er een teckeltje
dat niets voor me doet.
Dus als ik jullie te grazen neem omdat jullie niet lachen,
is wat ik eigenlijk wil zeggen:
"Kwispel, Steven Minney, alsjeblieft!
"Kwispel alsjeblieft, Steven Minney! We staan voor schut.
"We staan voor schut, Steven Minney.
"Steven Minney, we staan voor schut."
Dat is wanneer ik me het meest schaam na optredens,
door de jaren heen.
Altijd als ik een publiek te grazen neem omdat ze niet genoeg lachen...
Tenenkrommend, het aantal keren dat ik dat deed...
Het is gênant, man.
Slechtste keer dat ik ooit een publiek afbekte omdat ze te stil waren,
was toen ik geboekt was
om een verhaal van Roald Dahl voor te lezen aan kleuters.
Er is een aantal redenen waarom dit gebeurd is.
in 2018 was ik geboekt om
Joris en de geheimzinnige toverdrank voor te lezen.
Dat boek heeft mijn leven veranderd.
Toen ik klein was, las mijn moeder me
Joris en de geheimzinnige toverdrank voor.
Mijn kennismaking met komedie.
Daarvoor wist ik niet dat de wereld grappig kon zijn.
Jullie weten allemaal nog waardoor jullie van comedy gingen houden.
Het was dat boek. Ik moest zo hard lachen.
Ik wist niet dat dit gevoel bestond.
Dus in 2018, toen ik op weg was naar Roald Dahl-dag,
had ik de nogal onrealistische verwachting in mijn hoofd:
"Ik neem aan dat ik het leven van die kinderen ga veranderen,"
wat, terugkijkend, 100% is
hoe die yogaleraar zich voelde op weg naar mijn school.
Dus ik verdien alles wat me in dit verhaal overkomt.
Ten tweede was het een heel speciale dag, 18 september,
de officiële Roald Dahl-dag.
De meesten van jullie weten dat.
Ze hadden Cardiff Castle afgehuurd.
In elk vertrek van het kasteel
komt een ander iemand
een ander boek van Roald Dahl voorlezen aan de kinderen.
Klinkt leuk, maar wat het in de praktijk betekende was
dat ik daar Joris en de geheimzinnige toverdrank stond voor te lezen
in totale stilte, en alles wat ik de hele tijd kon horen
was dat Floella Benjamin een veel beter optreden had in de feestzaal onder me
en Sjakie en de chocoladefabriek las
onder daverend gelach en applaus.
Ik zat op een kruk.
Er zaten 35 kinderen voor me.
Als je de voorstelling hebt gevolgd,
hoef ik niet te zeggen waarom dat iets bij me triggert.
Ik putte me uit voor dit boek.
"En toen gaf Joris zijn oma het drankje
"en ze werd zo groot, dat ze door het plafond brak."
Ze zaten daar allemaal gewoon...
Gewoon de hele tijd als teckels.
Ik hoorde alleen:
"Wat krijg je als je snoep naar binnen schrokt?"
van beneden.
Ik denk dat het moment waarop ik knapte
was toen ik een imitatie moest doen,
geen idee of dat er iets mee te maken heeft,
van de oma. Om je geheugen op te frissen
over Joris en de geheimzinnige toverdrank, ze dronk de drank
en werd zo groot, dat ze door het plafond brak.
Ze ging verder en brak door het dak
en nu zit ze vast in het dak. Ik wil niet lullig doen,
maar dat is grappig.
Niet iedereen is beschadigd door zijn oma zoals ik,
maar het is grappig als dat een bejaarde overkomt.
Dat is grappig. Vast in het dak.
Wil je hier van bovenin onderbroken worden?
Of ik dat zou willen? Luister.
Ik wil absoluut dat de meest beleefde persoon in de wereld het doet.
Ik zou graag onderbroken worden door iemand van bovenin.
- Hoe heet je? - Stuart.
Stuart. Hallo, Stuart.
Dat is een heel mooie formele introductie tot de onderbreking.
Geweldig.
Toe maar, Stuart. Onderbreek me maar.
Ik heb wat tijd nodig om na te denken.
Oh, absoluut. Ja.
Dat waardeer ik, ja. Je moet er even over nadenken.
Dat...
is een volledig ontwikkeld personage.
We zien hem niet allemaal, maar weten hoe hij eruitziet.
"Wil je onderbroken worden vanaf hier?"
Onmiddellijk grappig.
Het is erg moeilijk, dat je het maar weet,
om een grappige openingszin te bedenken.
Dat is erg moeilijk.
Het was grappig. Het was origineel.
Het stelde vast wie hij is.
Toen ik vroeg hoe hij heette, dacht hij: "Ik zeg gewoon Stuart,
"ik ga het niet uitmelken.
"Ik zeg: 'Stuart'. Ik weet wat ik in petto heb."
"Wat wil je zeggen?"
"Mag ik er een paar minuten over nadenken?"
Dat is objectief gezien grappig.
Wil je van hier beneden onderbroken worden?
Wil ik van hier beneden onderbroken worden?
Je hebt al imitators.
Zo goed ben je dus.
Heb je enig idee hoe lang dat vergt?
Bij de meeste komieken duurt het meer dan een decennium
voordat we imitators zien verschijnen
en we onze invloed beginnen te zien op de wereld van komedie.
Je eerste grap ooit
en je hebt een na-aper op de eerste rij.
"Joris!" Dit is de grootmoeder. Daar gaan we.
Dit is de grootmoeder.
Ik lees de kinderen voor.
En dit is het moment waarop ik knapte.
"Joris!
"Jij verrotte kleine worm!
"Jij opstandig jongetje!
"Haal me hier onmiddellijk uit!"
En mijn volgende woorden waren:
"Vind je dit lekker of zo?"
Tegen kleuters!
Zo onzeker ben ik.
Ik dacht dat ze maandag op de kleuterschool zouden komen.
"Hé, wat heb je gedaan voor Roald Dahl-Dag?"
"Oh, ik zag die James Acaster.
"Doe geen moeite."
Nu komt het ergste.
Dat was de eerste van zes groepen kinderen
die ik die dag moest voorlezen.
Spoiler alert! Ik moest ze allemaal doen.
Laatste groep, ik was bij het einde van het hoofdstuk gekomen
zonder commentaar te geven.
Terwijl ik het boek sloot en bijna naar huis kon,
keek ik naar een kind dat alleen op de eerste rij zat
en zei op spreekvolume:
"Weer stilte. Geweldig."
Dat is hij voor de rest van zijn leven.
Dat is hij voorgoed.
Hij groeit op, wordt volwassen,
gaat naar een comedyshow. De komiek vertelt een grap.
Weinig reacties.
"Nee. Stilte is slecht.
"Kermit!"
We lopen allemaal in cirkels.
Niemand wordt ooit beter.
Niemand leert iets.
Gewoon de pijn doorgeven, man.
Want dat moet ik ook onthouden
als ik hier sta.
Kijk, prioriteit nummer één,
de jongen beschermen. Tuurlijk.
Het zou onwetend van me zijn
als ik het feit niet zou erkennen
dat jullie ook jullie jongere zelf bij je hebben.
Ze zijn er allemaal, zitten op schoot.
Sommigen beschermen hen.
Sommigen niet.
Daarom is elke comedyshow waar je ooit geweest bent,
emotioneel gesproken een puinhoop.
Bij elk optreden ben ik een baby die een crèche moet leiden.
Ik ben Tommy Pickles. Dat is wat dit is.
Ik ben Tommy Pickles en probeer niet Angelica te zijn
bij elk optreden ooit.
Voor elk kind dat huilde bij een spinnewiel,
waren er 35 kinderen die daar moesten zitten
en naar een kind moesten kijken dat huilde bij een spinnewiel.
Denk je niet dat dat ze beïnvloed heeft?
Ze groeien op, gaan in een publiek zitten.
"Waarom ben ik nerveus voor de artiest?
"Waarom?
"Ik hoop dat hij goede wol spint.
"Ik bedoel goede grappen vertelt. Wat was dat?
"Heb ik dat net gezegd?"
Over alle verhalen die ik vanavond heb verteld,
heb ik veel nagedacht,
vooral tijdens de lockdowns.
We hebben allemaal veel nagedacht
over onze banen en onze relatie met ons werk.
Niet dat we allemaal dezelfde ervaring hadden.
Ik ben stinkend rijk.
En ik denk dat het belangrijk is om dat te erkennen.
Dat is...
Want ik heb genoeg van beroemdheden,
wat ik ben en zal zijn tot mijn dood,
die de autoriteit zijn op het gebied van de lockdown. De voornaamste mensen
van wie we hoorden over hoe de lockdowns waren, waren beroemdheden.
En soms is het ergste wanneer ze beweren
dat ze er iets van hebben geleerd
waar we allemaal profijt van kunnen hebben.
Zoals: "Niet veel mensen zeggen dit,
"maar de lockdowns waren echt goed voor me.
"Daarvoor was ik een workaholic.
"Ik putte mezelf gewoon uit.
"Toen kwam de lockdown
"en dwong me op de rem te trappen.
"Voor het eerst
"deed ik een stap terug. Ik overzag het tafereel.
"Ik had zoiets van: nee toch?
"Wil ik me zo gedragen?
"Wil ik dit blijven doen, met deze mensen blijven werken?
"Wil ik dit voor mijn carrière?
"Wat ik iedereen wil zeggen is:
"Hé, je hoeft niet de hele tijd te werken.
"Vul je agenda niet langer met werk.
"Gewoon op de rem trappen. Doe een stapje terug.
"En ook jij zult beseffen
"dat je al genoeg verdient met je podcast over eten."
Lockdowns één, twee en drie waren de beste tijd ooit.
Ik hoop dat er nog een komt en dat die eeuwig duurt.
Elke avond was ik ontspannen voor het eerst in ruim tien jaar
omdat ik me deze waanzin niet oplegde.
Overdag ging het beter, ik zorgde voor mezelf.
Begonnen met yoga. Waar is dat mijn hele leven geweest?
Ze houden die dingen geheim voor je op school.
Zet dat op het lesprogramma, Blunkett.
Ik zat in lockdown met mijn vriendin,
alias mijn favoriete persoon. Fluitje van een cent dus.
We passen goed bij elkaar.
Als je zegt dat je goed bij je partner past,
zullen er een paar sceptici zijn. Logisch.
Een kort verhaaltje ter illustratie.
Je kent me. Je kent deze helft van de vergelijking al.
Alles wat je over haar moet weten
is dat ze een keer haar haar wilde laten verven bij de kapper
en als referentie, zodat ze de kleur kreeg die ze wilde,
bracht ze een foto van een paard mee.
Dat is met wie we te maken hebben. Ik ben smoorverliefd.
Niet zomaar een foto van een paard.
Ik wilde hem zien, om te zien of de kleur klopte.
Ze liet hem zien.
Het was een meme van een paard.
Een paardenmeme. Ken je een paardenmeme?
Een plaatje van een paard met weelderige manen.
En de meme zei: "Omdat ik het paard ben."
"Verder hoef je niet te zoeken." Je weet wel, "hoef".
Paardenvoeten...
Dat liet ze aan een professional zien.
"Ja, ik wil er graag uitzien alsof het paard ben als dat kan."
"Hartelijk dank. Dames."
Ik was er niet bij,
ze dachten daar vast:
"Wedden dat ze met James Acaster gaat?"
Toen de lockdowns voorbij waren,
merkte ik dat al mijn angst en stress in volle hevigheid terugkwamen.
Ik zat in een trein van Londen naar Kettering
en mijn wagon werd overgenomen door een kleine bende pubers.
Als we allemaal volwassen kunnen doen
en niet doen alsof dat niet angstaanjagend is, zou dat mooi zijn.
Snap je?
Ze begonnen meteen.
Ze renden op en neer in de wagon, door het gangpad
en duwden elkaar tegen de rest van ons aan.
Gooiden met spullen, schreeuwden en scholden
uit volle borst.
Op een zeker moment haalde de leider
aan het begin van de wagon een volle fles cola
uit zijn zak en smeet die
op hoofdhoogte naar de rest van ons, gewoon
"boem!" Zo. Hij gooide hem gewoon.
Hij kaatste terug op een raam. Boem!
Stak bijna de ogen van een volwassen man uit.
En deze man, waarschijnlijk rond de 40, reageerde met...
Hij deed alsof het niet gebeurd was.
Net zoals hoe hij vroeger omging met pestkoppen
toen hij op school zat.
Dat hadden we allemaal.
Zodra die kinderen begonnen,
veranderden we allemaal in welke leeftijd we ook hadden
toen de eerste keer iemand ons pestte.
Er was een man, een rijk uitziende zakenman van in de 50,
die wat verderop zat. Alles was duur.
De kinderen sloten hem in. Noemden hem een klootzak
omdat hij een waardeloze tas had.
En deze volwassen man die zeker zijn eigen bedrijf had
reageerde op deze kinderen met:
"Ja, wat een stomme tas! Nietwaar, jongens?
"Wat voor een loser zou zo'n stomme tas hebben?"
We keken allemaal zo van: "Heb wat waardigheid, man.
"Je bent je eigen tas aan het pesten.
"Je hebt mensen op de loonlijst staan."
Op een zeker moment pakten de kinderen hun schoolboeken
en scheurden de bladzijden eruit.
Ze maakten er proppen van en begonnen
een sneeuwballengevecht door de hele wagon,
en ze hebben ons allemaal in het vizier.
Dit was schoolboekenpapier.
Het was glanzend. Met harde randen.
Op een gegeven moment had een kind een papieren sneeuwbal
en zijn vriend zat aan de andere kant van de wagon
en hij gooide die met alle kracht naar zijn vriend daar
en raakte een vrouw die hier zat.
Recht in haar gezicht. We voelden het allemaal.
Een andere vrouw, die haar niet kende,
stond op en berispte ze allemaal.
Ik weet niet of je ooit met het openbaar vervoer bent geweest
en een bende, altijd mannen...
Ze kunnen 13 zijn of in de 60,
maar ze hebben besloten de anderen te intimideren
omdat ze hun hun eigen shit niet verwerkt hebben.
Als dat gebeurt,
komt het altijd zover
dat een vrouw alleen in haar eentje wordt gedwongen
om de hele bende te confronteren terwijl mannen zoals ik daar zitten van:
"Laat dit alsjeblieft werken.
"Ik kan niet eens naar haar kijken, want dan slaan ze me.
"Bescherm deze vrouw. Sorry dat ik uw zoon heb laten vermoorden.
"Dat ligt nu al lang achter ons.
"Kom op, bescherm deze vrouw."
"Je moest je schamen."
Voordat ze verder kon, maakte de leider haar af.
Hij overschreeuwde haar, zei een hoop onzin.
Dat hoop ik, want hij was 13,
hij begreep niet het volle gewicht ervan,
maar het was klote.
Ze ging zwijgend zitten.
De rest van de wagon was triester dan daarvoor.
Volgende halte,
een oude man stond op om uit te stappen.
Wat je moet weten over deze oude man is dat hij
kaal was. Deze man had geen haar op zijn hoofd.
Dus ze maakten hem helemaal kapot.
De hele weg door het gangpad, riepen ze: "Doei, kale,"
onoriginele bagger die hij al een miljoen keer had gehoord.
En hij stapte het perron op.
In plaats van door te gaan, draaide hij zich om,
keek achterom in de wagon, woedend,
trillende oogballen, starend naar die kinderen.
De deuren belden dat ze dichtgingen.
Toen riep hij:
"Je ouders houden niet van je!"
Toen gingen de deuren dicht en reden we weg.
"Je ouders houden niet van je!"
Hun ouders zijn dood!
Hoe kan niemand dat ooit geroepen hebben tijdens mijn tournee?
De perfecte reactie.
Heerlijk, iemand die reageert en de structuur waardeert.
Twee dingen.
Ik baal dat ik daar niet zelf opgekomen ben.
Ik heb deze show vaker gedaan dan ik me kan herinneren,
en niet één keer is dat bij me opgekomen,
zelfs ook niet maar een beetje.
Ten tweede ben ik blij dat ik er niet aan gedacht heb,
omdat ik dan nu woedend zou zijn
als dat mijn volgende zin was en jij had hem gezegd.
Misschien heeft een van hen onlangs zijn moeder begraven.
"Misschien heeft een van hen onlangs zijn moeder begraven."
Absoluut. Een briljante toevoeging aan de grap.
Structureel is het goed.
Het was te duister, gast.
De manier waarop je het zei ook,
je bracht het erg morbide.
"Misschien heeft een van hen onlangs hun moeder begraven."
De rillingen liepen over ieders rug.
Wat krijgen we nu? Ik weet dat ik iets
soortgelijks zei. Dat zei ik aan het begin.
Je hebt het woordelijk onthouden. Indrukwekkend.
Maar mijn God.
Waarschijnlijk zelfmoord!
Ik neem het mee. Wacht even.
Die gast is gewoon veel te ver gegaan.
Dus goed gedaan.
Iedereen vond de jouwe een beetje duister,
en toen hoorden de mensen iets
dat iemand net zelf had bedacht.
Wie was dat? Kun je even zwaaien?
Hallo. Hoe gaat het? Hoe heet je?
Richard. Richard.
Wat is er mis met jou, gast?
- Huh? - Hoe lang heb je nog?
Hoe lang heb ik nog? Weet je wat?
Ik heb zo lang als ik wil.
"Je ouders houden niet van je!"
Ze zijn dood!
Zijn ze dood? Oké. We doen het gewoon opnieuw.
Iedereen herinnert zich wat hij zei.
Ja.
Structureel vind ik dat geweldig. Een structurele reactie.
Geweldig om te horen. Absoluut.
Ik erger me op twee niveaus.
Ik baal dat ik daar niet zelf opgekomen ben.
Ik heb deze show al vaak gedaan.
Nooit aan gedacht.
En ik ben blij dat ik er niet aan gedacht heb,
omdat ik anders had gebaald
dat je eerder bij de clou was dan ik.
Maar dat is geweldig.
"Hun ouders waren dood."
Misschien heeft een van hen zijn moeder begraven!
Oh, dat is duister. Dat is te...
Dat is structureel ook goed.
Dat zei ik al eerder. Maar dat was veel te duister.
En hoe je het zei...
"Misschien hebben ze onlangs hun ouders begraven."
En dat was behoorlijk heftig.
Maar weet je,
goed dat je het geprobeerd hebt.
Zelfmoord!
Wauw!
Hebben jullie dat gehoord?
Dat was echt...
Nu ben je uit de gevarenzone.
Dat was veel duisterder.
Wat krijgen we nou? Wie zei dat? Zwaai even naar me.
Wie zei dat?
Hoe heet je?
Richard.
Wat is er mis met jou, Richard?
Wat is er mis met jou, gast?
Hoe lang heb ik nog? Een hele tijd.
Een hele tijd. Ik bedoel...
Niet zo lang als de eerste keer dat je dat zei,
maar nog best lang.
Die kinderen gingen door met pesten.
En nu was het mijn beurt.
Ik zat op de achterste rij biddend tot God
dat ze fan waren van Would I Lie to You?
Ze sloten me in.
De leider zat voor me, zijn rug naar me toe.
Zijn vriend tegenover hem. Ze duwden elkaar met hun knieën.
Ze letten niet op mij.
Drie van hen stonden geleund tegen de wand achter me, de achterwand.
In mijn herinnering hadden ze tandenstokers in hun mond.
Ik weet dat dat niet echt is.
Ik weet dat dat verzonnen is, maar zo voelde het.
Maar ze letten niet op mij.
De laatste twee kinderen stonden hier.
Eentje leunde tegen de bagage.
Hij keek de wagon in en lette niet op mij,
maar een van hen, die tegen de stoelen aan stond,
zat me steeds aan te kijken
en op me te letten.
En ik zat daar en ik keek gewoon uit het raam.
Ik deed alsof ik geen idee had dat dit allemaal gebeurde.
Zo zit ik in de trein in deze moderne tijd.
Ik zit niet op mijn telefoon als een normaal persoon.
Ik kijk naar buiten als een Enid Blyton-personage.
Wat een prachtige dag op het spoor.
Is dat Cecil?
Het is Cecil Armitage, de kwajongen.
Toedeloe, Cecil! We gaan naar de stad.
Deze jongen.
"Hé!" Ik keek naar hem.
"Waar kijk je verdomme naar?"
Uitzonderlijk werk.
Ik had van doen met de beste van hen.
Want ik ken de regels van de jungle.
Als iemand "hé" tegen je zegt, moet je hem erkennen.
Maar als je naar iemand kijkt, vraag je om problemen.
Mijn enige uitweg
was geweest als dit kind "hé" had gezegd en ik had gezegd:
"Ja, hoe kan ik je helpen, jongeman?
"Het gaat regen. Ik hoop dat je je overschoenen bij je hebt.
"Is dat Montgomery?
"Het is Montgomery St. Stephens, de nietsnut.
"Toedeloe, Montgomery!
"Vrolijk kerstfeest voor jou en de jouwen."
"Hé!
"Waar kijk je verdomme naar?"
Nou, je zei: "hé", dus ik keek naar je.
Dat is wat ik zei.
Ik was weer een kind dat bij een spinnewiel zat.
Nou, je zei: "hé", dus ik keek naar je.
"Ben je fucking brutaal tegen me, gast?"
Ik ben 36 in dit verhaal.
Het is wetenschappelijk onmogelijk voor mij om brutaal te zijn
tegen een 13-jarige jongen.
Dat zei ik niet.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Ik had iedereen elke aanpak zien proberen.
Niets had gewerkt.
Ik had niet gezegd wat ik zei
op enig ander moment in mijn leven.
Maar ik was net uit lockdown. Ik had nog lockdownhersenen.
Ik dacht nog zoals in de lockdown.
Ik had toen veel gepraat
over hoe ik confrontaties wilde aangaan,
vooral met mensen die iets roepen bij optredens.
Ik had erover gepraat tijdens therapiesessies via Zoom,
die ik me kon veroorloven wanneer ik maar wilde.
Dus ik dacht: ik ga reageren op dit kind als een volwassene.
Ik ga eerlijk reageren.
"Ben je fucking brutaal tegen me, gast?"
Waarom probeer je me bang te maken?
"Ben je verdomme bang?"
Ja, ik ben bang.
Je maakt me nu bang.
Toen ik zei: "Je maakt me nu bang,"
veranderde alles aan hem.
Zijn hele bravoure smolt gewoon weg.
Hij was weer een 13-jarig kind.
Zijn blik veranderde. "Wat ben ik geworden?"
Alsof hij alles probeerde te verwerken.
Hij raakte in paniek en keek naar de leider.
Als een McDonald's-werknemer op zoek naar zijn supervisor.
"Dit stond niet in de handleiding.
"Ik heb je hulp nodig hier. Deze zegt dat hij bang is."
De leider schoot omhoog.
Hij keek op me neer over de rugleuning.
"Waar ben je verdomme bang voor?"
Uh...
Hij zei: "Hé."
Dus ik keek hem aan en hij zei:
"Waar kijk je verdomme naar?"
En ik weet dat dit stom klinkt, maar ik kan daar niet mee omgaan.
Ik ben angstig op de beste momenten.
Als een onbekende confronterend doet tegen mij,
bevries ik.
Jullie hebben dingen naar mensen gegooid
en mensen uitgescholden en geïntimideerd.
En nu heb je me ingesloten.
Ik denk dat het in deze situatie vechten, vluchten of mislukken is.
En ik misluk elke keer, dat weet ik van mezelf.
Dit is nu echt eng. Ik ben echt bang.
En hij keek me aan en zei:
"Geef hem wat ruimte. Hij is bang.
"Ga van hem weg. Achteruit. Geef hem wat ruimte.
"Waarom maak je mensen bang?
"Het land heeft genoeg meegemaakt de afgelopen twee jaar.
"Je maakt mensen bang in een trein.
"Ja, trots op jezelf.
"Haal die verdomde tandenstokers uit je mond!"
Toen ik die jongen vertelde dat ik bang was,
keken alle andere volwassenen
me aan alsof ze wilden zeggen:
"Nou, ik denk dat dit de eerste van ons is die sterft."
Toen ze me met rust lieten, dacht iedereen:
"Dat had ik kunnen zeggen.
"Ik was de hele tijd bang. Waar heb je het over?
"Je gooide een fles cola in mijn ogen! Dat is klote!"
De rest van de reis lieten ze iedereen met rust.
Ze zaten op hun telefoon, kletsten.
We kwamen bij hun station, Wellingborough, ze stapten uit.
Ze moesten langs me om bij de deur te komen.
Niet om op te scheppen, maar van vier van de zeven kreeg ik een boks,
best goed. Best goed.
Niet zo cool als dat vergezeld gaat met de zin:
"Sorry dat we je bang maakten," maar oké.
Jij was de allerengste.
Wel thuis, wel thuis.
Van dit verhaal, meer dan van elk ander verhaal,
wil ik altijd benadrukken dat het 100% waar is,
omdat ik besef dat het niet waar klinkt.
Dat het klinkt als een te nette metafoor
voor hoe ik omga met mensen die me onderbreken.
Ik zeg niet dat ze me met rust hebben gelaten.
Dat is het enige waarop mijn therapeut reageerde met:
"Waar heb je nog meer over gelogen?
"Ze hebben je niet met rust gelaten." Maar dat was wel zo.
Alles in dat verhaal
is voor 100% waar. Allemaal gebeurd.
Die man die riep: "Je ouders houden niet van je,"
dat zag ik in een andere trein
en heb ik ge-AirDropped in dit verhaal.
Maar het is waargebeurd en ik heb het gezien.
Zodat we elkaar in vertrouwen kunnen verlaten,
een deel van de show heb ik verzonnen.
Ik ga schoon schip maken,
dan kunnen we vertrekken en weten wat wat is.
Het enige van de voorstelling dat niet waar is,
was toen ik vertelde dat Steven Minney mijn welpenleider was.
Dat is niet waar. Hij was mijn welpenleider niet
Hij was mijn verkennersleider. Ik was 15.
Ik wilde dat niet toegeven,
maar dat is wat er gebeurde.
En hij heette niet Shere Khan, maar Steve
en ik snapte het nog steeds niet.
Ik waardeer alle onderbrekingen.
Luister, toen ik twee jaar geleden met deze show begon,
wist ik niet wat het resultaat van dit experiment zou zijn.
Ik had besloten dat ik het publiek
liet doen wat het wilde zodat het me dwong
om mijn eigen tekortkomingen aan te pakken als komiek,
maar ik wist niet wat er zou gebeuren
als ik zei dat je kon doen wat je wilde.
Wat ik heb geleerd is:
jullie deden toch al wat jullie wilden.
Niemand heeft zich anders gedragen
dan bij een tournee met alle regels intact.
Dat is wat ik heb geleerd.
Als je me onderbrak, had je dat toch al gedaan.
Zo niet, dan had je het niet gedaan.
Ik heb elk type optreden gehad dat ik normaal heb,
van bijna abjecte stilte
voor de hele twee uur
tot een volledig lachende zaal, tot constante onderbrekingen,
tot één iemand die me onderbrak waar de hele zaal zich tegen keerde
tot optredens op het randje van geweld en dan moet je...
Dat is bij elke tournee die ik ooit heb gedaan.
Ik probeer jullie niet te veranderen.
Ik probeer mijn reactie op jullie te veranderen.
En mijn reactie op jullie was vroeger slecht,
en wat de situatie ook was, ik zou hem laten omslaan.
Dus als je de voorstelling niet leuk vond,
put dan enige troost uit het feit
dat het voorheen veel erger was.
Veel erger.
Ik probeer voor mezelf te zorgen zowel buiten het podium als erop.
Daar doe je je meeste werk.
Ik heb geprobeerd meer vrij te nemen.
Ik trap op de rem. Ik doe een stapje terug.
Mijn vriendin en ik gingen een week met vakantie,
naar Disney World in Florida.
Natuurlijk de jongen meegenomen.
Denk je dat ik hem op het podium zet,
maar hem niet meeneem naar Disney? Ik ben geen monster.
Iedereen die we zeiden dat we naar Disney gingen,
reageerde met:
"Wat? Zonder kinderen?"
"Oh, we nemen kinderen mee."
Ik nam de jongen mee. Zij nam het meisje mee
en ze hadden het geweldig. De hele week renden ze
door Disneyland en genoten.
Want voor mij... Ik ga niet afronden
door te vertellen wat een goede relatie is.
We zijn allemaal anders. Het is voor iedereen anders.
Voor mij is een goede relatie wanneer je
niet alleen goed met elkaar kunt opschieten in het hier en nu,
maar tegelijkertijd
elke vroegere versie van jezelf
het ook goed met elkaar kan vinden.
Je hoeft je jongere ik niet bij ze te beschermen,
omdat ze die leuk vinden. Ze houden van hem
en willen hem ook beschermen.
En kijk,
ik weet dat dit stukje niet grappig is.
Dat krijg je als je komedie schrijft vanuit liefde.
Het is niet grappig. Het is het slechtste stuk van de show.
Bedankt voor jullie komst.
Jullie waren geweldig. Ik vond het erg leuk.
Tot de volgende keer. Bedankt.
Ondertiteling: TransPerfect Media