Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Gdzieś pośrodku, starsza pani mieszka w starym domu.
A pod nim czai się ostateczna katastrofa.
To ja, Gortimer Gibbon.
Tak, jestem cały ubłocony.
Błoto mam wszędzie: w uszach, pod powiekami...
Nawet w majtkach.
A to mój najlepszy kumpel, Ranger.
Przyjaźnimy się od bardzo dawna.
Nasze mamy kąpały nas razem.
-Rusz się. -Nie mogę ściągnąć butów.
I tak są już do wyrzucenia.
To moja kumpela, Mel.
Naprawdę ma na imię Melody, ale nikt tak do niej nie mówi.
Daj już sobie z tym spokój.
Jeśli zastanawiacie się, dlaczego jestem taki ubłocony,
no cóż, wszystko zaczęło się od pękniętego arbuza
i powoli nabierało rozpędu.
Dawaj.
GORTIMER KONTRA ŻABA OSTATECZNEJ ZAGŁADY
To był najgorętszy dzień roku, już trzeci dzień z rzędu.
Wcześniej w tym tygodniu
A była dopiero dziewiąta rano.
Czy lato nie powinno się już skończyć? To niesprawiedliwe.
Było tak gorąco, że zamiast jeść lody,
Ranger kładł je bezpośrednio na skórę.
Zaczynał pękać.
Lody ci się roztopiły.
Te upały nie są normalne.
Coś jest nie w porządku, może to jakaś kara.
Za co?
Za wycięcie lasów tropikalnych,
za nadużywanie paliw kopalnych, reality TV, sam nie wiem.
Reality TV nie ma związku z sezonowymi zmianami temperatury.
Groszek i marchewka.
Tak mi gorąco,
że zaraz mózg mi się roztopi i wypłynie uszami.
Żeby Ranger przestał przeklinać, kazaliśmy mu używać nazw dań
zamiast przekleństw.
Gardner, do środka.
Mój młodszy brat ciągle wkładał mi coś do kieszeni,
kiedy go nie pilnowałem.
Nie. Przestań. Nie chcę...
Mamo, Gardner chce mi coś dać.
Kochanie, on tak mówi: „Zostań moim przyjacielem”.
Chyba raczej: „Chcę ci włożyć śmieci do kieszeni”.
A teraz, co mówi? „Kocham cię”?
-Sam czasem mógłbyś mu to powiedzieć. -Mamo.
Zabrakło pieluszek do pływania. Mógłbyś pójść do sklepu?
Jest za gorąco.
Nic ci nie będzie, synku. Twój brat musi się ochłodzić w basenie.
Wiesz, jak łatwo się przegrzewa.
Możesz sobie wziąć Arktyczną Breję.
No już.
Idziecie?
No dobra. Jeśli nie wrócę, podzielcie się moimi rzeczami.
Brat niczego nie dostanie.
W moich butach zebrał się pot z całej przechadzki.
Podobno dziwaczne dźwięki, jakie wydaje maszyna
tworząc Arktyczną Breję,
to krzyki protestu wydawane przez prawa fizyki.
Masz wszystko, o co prosiłam?
Pani Hudspith rzadko wychodziła z domu.
Kiedyś była z jakiegoś powodu sławna, potem straciła wzrok.
Arbuz, taśma klejąca.
Srebrny widelec na specjalne zamówienie.
Na pewno ze srebra?
Tak sądzę.
Więc tak czy nie, Egg? Musisz być pewien.
Właściwie to Ranger kiedyś wyciągnął rękę do pani Hudspith,
chcąc zrobić dobry uczynek.
Zaproponował jej słynne brownie mamy,
któremu żadna zrodzona na Ziemi istota ludzka
nie jest w stanie się oprzeć.
Srebro. Jestem pewien.
-Zamówiłam też nowy kij do miotły. -Proszę bardzo.
Musi dobrze leżeć w dłoni i być wyważony.
-Co to jest? -Pani miotła.
Chciałam tylko kij.
Co mam zrobić z tą słomą przyczepioną do jednego końca?
Zwykle ludzie używają tego do zamiatania.
Nie wymądrzaj się.
Mówimy o moim życiu.
-Uważaj, gdzie leziesz. -Przepraszam, pani Hudspith.
Kto tu jest?
Chłopiec Gibbonów?
Gortimer?
Tak, proszę pani.
Czy mój arbuz pękł?
Mów prawdę, natychmiast.
Wygląda, że wciąż można go zjeść.
To dobrze. Do widzenia.
Właśnie dzwoniła pani Hudspith.
Prosiła, żebyś zaraz do niej poszedł.
Teraz?
Nim pojawiliście się z bratem na świecie,
często wpadałam sprawdzić, co u niej.
Myśl o niej jak o rodzinie.
Ona potrzebuje pomocy.
A wspominała coś o arbuzie?
Chodź tu, kochanie.
Znam ten dom.
To ona wywaliła moje brownie.
Zachowujcie ostrożność.
Nie można tak wyrzucać ciastek.
Jak myślicie, czego chce?
Chcę, żebyś pozbył się żaby.
Przyniosłem pani arbuza na przeprosiny.
Czy powinna pani używać narzędzi?
Jestem w stanie zrobić więcej, niż ci się wydaje, chłopcze.
Mówiłam ci, jak straciłam wzrok?
Właściwie nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy.
Uciekaj.
Może zostawię go tu i sobie pójdę?
Nie chcę pani przeszkadzać.
Wiele poświęciłam, żeby zostać modelką.
Rodzinę, przyjaciół, nawet szacunek do samej siebie.
Mówi się, żeby uważać, czego się pragnie, bo można to dostać.
Chodzi o to, że zawsze trzeba zapłacić jakąś cenę.
Życzenia nigdy nie spełniają się za darmo.
Oddała pani wzrok za to życzenie?
Niczego nie oddałam.
Wzrok został mi odebrany.
-Ja... -Idź.
Olśniewająca piękność ozdobiła billboardy w całym kraju,
widziana i podziwiana przez miliony.
Ja, która nie mogłam już nic zobaczyć.
To był wypadek?
To była żaba.
Ta żaba.
A teraz wróciła po więcej.
A co więcej mogę jej dać?
Nie tak szybko.
O rety. Ona poluje z harpunem na arbuza.
-Gortimer, uciekaj. -Jak na niewidomą, ma dobrego cela...
Ona ze mnie szydzi.
Nie słyszysz?
Dzień i noc wołanie. Słyszysz?
Co to?
Słyszę to co minutę, co godzinę, co dzień.
Wróciła.
I przyniosła ze sobą upał.
Będzie nas wszystkich smażyć,
dopóki nie dostanie, czego chce.
Weź to.
Jeśli chcesz jeszcze kiedyś w życiu poczuć chłodny powiew, weź to.
Jest w piwnicy pod domem.
Co mam z tym zrobić?
Uratuj mnie.
Uratuj nas wszystkich.
Naprawdę chcesz zabić żabę widelcem?
Jeśli ją dźgnę, może uciec.
-To na pewno żaba? -A co innego?
-Może ropucha. -A co to za różnica?
Taksonomicznie to żadne rozróżnienie.
Fasola z wieprzowiną. Pewnie, że rozróżnienie.
Ropuchy mają gruczoły jadowe za oczami.
Mogą oczami strzelić w ciebie jadem.
To rzadkie przystosowanie. A przy okazji, to nie oczy.
Wyspecjalizowane gruczoły strzelające jadem są za oczami.
Trzeba było słyszeć historię, jaką strzeliła pani Hudspith.
Coś o życzeniu, żabie i upale.
Żaba Ostatecznej Zagłady?
Dziadek mi o tym kiedyś opowiadał. Nie mówiłem wam?
No dobra. Był sobie kiedyś chłopiec,
który miał życzenie.
Pobiegł więc na szczyt Wzgórza Życzeń na końcu ulicy Normalnej
Chciał, żeby zima się skończyła i jego rodzina nie straciła całych plonów.
Czekał, aż usłyszy plusk monety wpadającej do wody,
ale nic nie usłyszał.
Opuścił wiadro,
ale znowu nie usłyszał plusku.
A potem...
Zaraz. Nie pamiętam. Jak to było?
A, tak.
Potem chłopiec złapał coś ciężkiego.
Wyciągnął wiadro.
A w wiadrze siedziała Żaba Ostatecznej Zagłady.
Powiedziała, że spełni życzenie chłopca,
ale zażądała czegoś więcej, niż monety.
„Wyciągnij rękę”, powiedziała żaba.
I haps! Odgryzła mu palec. Taki był koszt tego życzenia.
Pewne życzenia kosztują więcej od innych.
Ale życzenie chłopca się spełniło?
Tego samego dnia nadeszło lato i zbiory zostały uratowane.
Tyle że parę miesięcy później lato wcale się nie skończyło.
Zbiory wysychały, ale słońce nie przestawało prażyć.
Upał się jednak w pewnej chwili skończył.
Ktoś musiał pokonać żabę.
Tak. Było coś takiego, chyba Widelec Przeznaczenia.
A może to była inna historia. Nie pamiętam.
Ale odgryzanie palców trudno zapomnieć.
Czekaj. Widelec Przeznaczenia?
Niech Ranger szybko opowie najważniejszą część historii.
Cokolwiek mnie tam czeka, chcę być przygotowany.
Będziemy potrzebować czegoś chroniącego oczy,
czegoś na palce...
Proszę.
Widelec Przeznaczenia.
Tylko nie upuść.
Skopmy żabie tyłek.
Umysł to najważniejsze pole bitwy. Nie pozwól jej nad sobą zapanować.
I trzymaj palce poza zasięgiem.
-Po co wam to? -Żeby wyciągnąć twoje ciało.
Awaryjny system ewakuacyjny. Pociągnij trzy razy, to cię wyciągniemy.
Albo to co z ciebie zostanie.
-Powiedz coś na próbę. -Nie mogę oddychać. Niedobrze mi.
Ciągle mów, będziemy wiedzieć, że żyjesz.
I posuwasz się do przodu.
Wejdź tam, dźgnij żabę i wróć cało, Gortimer.
Podgrzewaj patelnię, Mel. Na kolację będą żabie udka.
Pająki.
Dlaczego to muszą być pająki?
Nie zatrzymuj się.
Mam alergię na pleśń.
Co się dzieje? Przerywa.
Jeśli mnie słyszysz, Mel, posuwam się do przodu.
Żaba Ostatecznej Zagłady.
Przykro mi, ale to lato musi się skończyć.
Co się tam stało? Nie było łączności.
Dorwałeś ją?
Pani Hudspith!
Pani Hudspith.
Czy już po wszystkim?
Sama byłam małą dziewczynką, kiedy to się zaczęło.
Też byłam kiedyś młoda.
I nieszczęśliwa.
Miałam wielkie marzenia, ale mieszkałam w małym miasteczku.
Jest piękna.
To pani zrobiła te projekty?
Bardzo długo
ośmielałam się tylko marzyć i rysować.
Aż pewnego dnia,
najcieplejszego, jaki pamiętam,
wszystko zaczęło się gotować.
Pobiegłam do Studni Życzeń.
Ale nie miałam monety.
-Jedyną wartościową rzeczą był... -Pierścionek.
Wrzuciłam go do studni i powiedziałam życzenie.
Bardzo tego pragnęłam.
Wtedy on się zjawił.
Nigdy nie widziałam tak pięknego chłopca.
Spojrzał na mnie swoimi dziwnymi, smutnymi oczami.
Wtedy tego nie wiedziałam,
ale w jego oczach była miłość.
Wyciągnęłam rękę.
Przepięknie się uśmiechnął i włożył mi pierścionek na palec.
Wszystko się zmieniło.
Jeździłam po całym świecie. Wciąż nowe zlecenia.
Spełniły się wszystkie moje marzenia. Nawet więcej.
Żyłam niczym we śnie.
I jak wszystkie sny, także i ten niespodziewanie się skończył.
Pewnej nocy chłopiec wrócił.
Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę,
że przez te wszystkie lata miałam na palcu pierścionek.
Uważał, że zgodziłam się z nim być.
Ale ja tylko miałam życzenie
i obiecałam sobie ciężko pracować, by je spełnić.
I pracowałam. Długo i ciężko.
Przeżyłam. To był mój triumf.
Nikomu nic nie byłam winna.
Więc rzuciłam mu pierścionek w twarz i uciekłam.
Wtedy widziałam go po raz ostatni.
WSCHODZĄCA GWIAZDA TRACI WZROK W WYPADKU
UPADEK ZE SCHODÓW KOŃCEM KARIERY
To wtedy straciłam wzrok.
NIEWIDOMA MODELKA WYBIERA ODOSOBNIENIE
Co się wtedy stało?
Przeklął moje życie. Szczęście mnie opuściło.
Miała pani tyle szczęścia.
Na pewno nie potrzebujesz hełmu ani ochraniaczy?
Nie, chcę z nią tylko porozmawiać.
A co z Widelcem Przeznaczenia?
Upuściłem go, kiedy byłem tam pierwszy raz.
A niech to malina, Gortimer.
Nie upuszcza się niczego, co ma w nazwie „przeznaczenie”.
Dlatego użyli takiego słowa. Żeby go nie zgubić.
Wchodzę.
-Jak tam? -Dobrze.
Halo?
Musimy porozmawiać.
Nie wyjdę...
Ciągle mogę stąd wyjść, prawda?
Posłuchaj...
Nie wiem, jak to powiedzieć, ale rozmawiałem z nią
i nie jest zainteresowana.
Już jest na innym etapie życia.
Przykro mi, jeśli nie to chciałeś usłyszeć.
Cokolwiek ci obiecała, nigdy ci tego nie da.
Nieważne, jak długo będziesz czekał.
Posłuchaj, lato nie może trwać wiecznie.
Musisz to skończyć. Zapomnij o niej i żyj dalej.
Poświęciła już swój wzrok. Czego jeszcze chcesz?
Jadowite oczy.
Czekaj.
Nie płacz.
To nie takie złe...
Udar cieplny. Zemdlał.
Rzepa. Rzodkiewka. Marchewka.
Ranger, skup się. Musimy go szybko ochłodzić.
Już się za to biorę.
LEMONIADA
To dzbanek mojej babci!
Zaraz ci go oddam!
Co, do fasolki?
-Zemdlałeś. -Powiedziałem przekleństwo.
-Nikomu nie powiem. -Dobrze.
Co się tam stało?
Nie udało mi się.
Mel postarała się o Arktyczną Breję.
Poszła do sklepu w tym upale
tylko po to, żeby mi ją przynieść.
Zasnąłem, zanim wypiłem do końca.
Obudził mnie dźwięk, którego już bardzo długo nie słyszałem.
I lato bez końca tak po prostu się skończyło.
-Halo? -Chodź szybko.
Zalewa piwnicę.
Myśli pani, że on tam jest?
Utopi się tam. Pomóż mu. Proszę.
Halo?
Chłopaku! Żabo!
Żabi chłopaku!
Jesteś tam?
Nie mamy czasu.
Ranger się ucieszy.
Gortimer!
Co się stało?
Jestem, pani Hudspith.
Gortimer?
Odszedł, pani Hudspith.
Teraz, gdy upały opuściły Normalną,
mogliśmy wrócić do normalności.
Ranger, pracuję do poźna. Są dla ciebie
Podziel się z przyjaciółmi. Kocham cię, mama
Przyszedłeś?
Tu Gortimer, pani Hudspith.
-I Mel. -I ja. To znaczy Ranger.
Pomyśleliśmy, że panią tu znajdziemy.
Mama zrobiła brownie.
Przynieśliśmy pani jedno.
Tylko proszę obiecać, że go pani nie wyrzuci.
Ale...
Czekam na dawnego przyjaciela.
Ma pani troje przyjaciół.
Pani Hudspith.
Pomóc pani w drodze do domu?
W lodówce mam bitą śmietanę.
Doskonale pasuje do brownie.
Choć bardzo tego chciała, złotooki chłopiec nie wrócił.
Ich historia się zakończyła.
Nadszedł czas na nową historię.
Nowy początek.
Gdy uścisk jest zbyt mocny, miłość może poparzyć.
Zamknij na nią oczy, a zostaniesz sam w ciemności.
W pewnym sensie pani Hudspith zobaczyła nas pierwszy raz,
a my zobaczyliśmy ją.
Mówią, że miłość jest ślepa.
Ale naprawdę groźna jest dopiero ślepota na miłość.
Hej, Gardner.
Kocham cię.