Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
Ortasındaysa eski bir evde oturan yaşlı bir kadın var...
Nihai lanetin tam üstünde oturuyor.
Bu benim, Gortimer Gibbon.
Ve evet, çamura bulanmış bir hâldeyim.
Kulaklarım, göz kapaklarım, her yerim...
Hatta iç çamaşırımda bile var.
Bu en iyi arkadaşım Ranger.
Ranger ile o kadar uzun zamandır arkadaşız ki
annelerimiz eskiden bize birlikte banyo yaptırırdı.
-Oyalanmayı bırak. -Ayakkabılarımı çıkaramıyorum.
Zaten mahvolmuşlar.
Bu da diğer en iyi arkadaşım, Mel.
Adı gerçekten de Melody ama kimse ona öyle hitap etmiyor.
Şunu halledelim artık.
Nasıl çamura bulandığımı merak ediyorsanız,
her şey yarılmış bir karpuzla başladı
ve sonra da işler çığırından çıktı.
Hadi.
GORTIMER BÜYÜK KIYAMET KURBAĞASINA KARŞI
Art arda üç gündür, yılın en sıcak günlerini yaşıyorduk.
AYNI HAFTANIN ÖNCEKİ GÜNLERİ
Ve daha saat sabahın dokuzuydu.
Yazın şimdiye bitmesi gerekmez miydi? Bu hiç adil değil.
O kadar sıcaktı ki, Ranger buzlu şekerini yemek yerine
doğrudan vücuduna sürüyordu.
Kafayı sıyırmaya başlamıştı.
Buzlu şekerin eriyor.
Bu kadar sıcaklık doğal değil.
Bir şeyler ters gibi, ceza gibi bir şey.
Neyin cezası?
Yağmur ormanlarının kesilmesi,
fosil yakıtların aşırı kullanımı, reality şovlar. Ne bileyim işte.
Reality şovların mevsimsel değişimlerle bir alakası yok.
Havuçlar aşkına!
O kadar sıcak ki
sanırım beynim eriyip kulaklarımdan akacak.
Ranger'a kötü kelimeler yerine yemek isimleri söyleterek
daha az küfretmesine yardımcı oluyorduk.
Gardner, içeri gir.
Küçük kardeşim bakmadığım zamanlarda sürekli
cebime bir şeyler koyardı.
Hayır. Dur. İstemiyorum...
Anne, Gardner bana bir şey vermeye çalışıyor.
Tatlım, bu da onun "Arkadaşım ol" deme şekli.
Sanki daha çok "Cebine çöp koymak istiyorum" deme şekli.
Şimdi de "Seni seviyorum" mu diyor?
-Senin söylemenin bir zararı olmaz. -Anne.
Gardner'a bebek mayosu lazım. Markete gider misin?
Bu sıcakta yürünmez.
Oğlum, bir şey olmaz. Kardeşinin bugün havuzda serinlemesi lazım.
Çok sıcak bastığını biliyorsun.
Kendine de bir Arctic Sludgy alabilirsin.
Hadi.
Geliyor musunuz?
Peki. Geri dönmezsem, eşyalarımı bölüşürsünüz.
Kardeşime bir şey vermeyin.
Ayaklarım beş sokak boyunca yürümekten, bacak teriyle dolmuştu.
Derler ki, makinelerin Arctic Sludgy yaparken
çıkardıkları özgün ses
fizik yasalarının çığlık atarak protesto etmesiymiş.
Hepsini aldın mı? İstediğim her şeyi?
Bayan Hudspith'i evinin dışında görmek ender bir olaydı.
Kör olana kadar bir sebepten ötürü ünlüymüş.
Karpuz, koli bandı...
Özel sipariş üzerine, bir tane gümüş çatal.
Gerçek gümüş mü?
Evet, sanırım öyle.
Öyle mi, değil mi Egg? Emin ol.
Ranger Bir İyilik Yap Günü'nde gerçekten
Bayan Hudspith'e ulaşmaya çalıştı.
Bu dünyadaki hiçbir insanın karşı koyamayacağı,
annesinin o meşhur
çikolatalı keklerinden ikram etti.
Gerçek. Eminim.
-Bir de süpürge sapı sipariş etmiştim. -Burada.
Ağırlığı ve dengesinin düzgün olması gerek.
-Bu ne? -Süpürgeniz.
Ben süpürge sapı istemiştim.
Ucundaki bu samanı ne yapacağım?
Bayan Hudspith, genelde insanlar onunla süpürür.
Ukalalık yapma Egg.
Burada söz konusu olan hayatım. Benim hayatım.
-Adımlarına dikkat et. -Özür dilerim Bayan Hudspith.
Kim o?
Yoksa şu Gibbonların çocuğu mu?
Gortimer?
Evet efendim.
Karpuzum yarılmış mı?
Hemen doğruyu söyle.
Hâlâ yenilecek kadar iyi duruyor.
Tamam, hoşça kal.
Selam ufaklık. Az önce Bayan Hudspith aradı.
Hemen yanına gitmeni istiyor.
Hemen mi?
Biliyor musun, kardeşinle sen doğmadan önce
eskiden sürekli onun yanına giderdim.
Aileden biri gibi düşün.
Sana ulaşmaya çalışıyor Gortimer.
Karpuzla ilgili bir şey dedi mi?
Gel buraya bebeğim.
Bu evi biliyorum.
Çikolatalı keklerimi çöpe atan kadının evi.
Dikkatli ilerleyin.
İnsan pişmiş kekleri öylece atmaz.
Sence ne istiyordur?
Şu kurbağadan kurtulmanı istiyorum.
Hatamı telafi etmek için size karpuz getirdim.
Marangoz eşyaları kullanmamanız gerekmez mi Bayan Hudspith?
Senin gibi bir çocuğun sandığından çok daha fazlasını yapabilirim.
Görüşümü nasıl kaybettiğimi anlatmış miydim?
Aslında bugün ilk kez konuştuk.
Dışarı çık.
Bunu buraya bırakıp gitsem olur mu?
Sizi rahatsız etmek istemem.
Model olabilmek için bir çok şeyden vazgeçtim.
Ailemden, arkadaşlarımdan, hatta kendime olan saygımdan.
Ne dilediğine dikkat et çünkü gerçek olabilir derler.
Aslında söylemek istedikleri, kimsenin söylemediği gizli bir bedel olduğu.
Dileklerin hep bir bedeli vardır.
Gözlerinizi bir dilek için mi feda ettiniz?
Hiçbir şey feda etmedim.
Gözlerim benden alındı.
-Ben... -Kaç.
Tüm ülkede milyonların görüp taptığı, panoları süsleyen
ışıldayan bir güzelliktim
ve artık hiçbir şey göremeyen biriyim.
Kaza mı geçirdiniz?
Bir kurbağa yüzünden oldu.
O kurbağa.
Şimdi de daha fazlasını almak için geri geldi.
Verecek başka neyim kaldı?
O kadar acele etme.
Salçasına yandığım. Karpuzu mızrakla deliyor.
-Gortimer, çık oradan. -Bir köre göre nişan alması gayet iyi.
Benimle alay ediyor.
Duymuyor musun?
Gece gündüz çağırıyor. Dinle.
O neydi?
Her günün her saati onu duyuyorum.
Geri geldi.
Yanında da sıcağı getirdi.
Niyeti istediğini elde edene kadar
hepimizi kızartmak.
Bunu al.
Bir sün yeniden serin bir esinti hissetmek istiyorsan, bunu al.
Evin altındaki boşlukta.
Bununla tam olarak ne yapmam gerekiyor?
Kurtar beni Gortimer.
Hepimizi kurtar.
Gerçekten bir kurbağayı çatalla öldürecek misin?
Biraz dürtersem gider diye düşünmüştüm.
-Kurbağa olduğundan emin misin? -Başka ne olabilir ki?
-Kara kurbağası olabilir. -Bir fark var mı?
Sınıflandırma olarak belirgin bir fark yok.
Domuz ve fasulyeler adına. Tabii ki fark var.
Kara kurbağalarının gözlerinin arkasında zehirli bezeler var.
Gözleriyle zehir püskürtebiliyorlar.
Ender görülen bir adaptasyon ama gözlerinden değil.
Gözlerinin arkasında zehir püskürten özel bezeler var.
Bayan Hudspith'in uydurduğu hikâyeyi duymalıydınız.
Sıcaklık, kurbağa ve dilekle alakalı bir şeydi.
Büyük Kıyamet Kurbağası mı?
Büyükbabam anlatmıştı. Size anlatmadım mı?
Peki. Çocuğun biri varmış
ve bir dilek tutmak istemiş.
Normal Sokak'ın sonundaki Dilek Tepesi'ne gitmiş.
Ailesi ekinlerini kaybetmesin diye kışın bitmesini dilemiş.
Bozuk paranın suya çarptığını duymak için beklemiş
fakat hiçbir şey duymamış.
Kovayı aşağı indirmiş
fakat su sesi duymamış.
Ve sonra... Sonra da...
Bir saniye. Hatırlayamadım. Bu kısım nasıldı?
Tamam.
Sonra çocuk ağır bir şey yakalamış.
Yukarı doğru çekmiş.
Ve kovanın içinde Büyük Kıyamet Kurbağası varmış.
Kurbağa çocuğun dileğini yerine getireceğini söylemiş
fakat tek bir bozuk paradan fazlasını istemiş.
"Elini uzat" demiş kurbağa.
Hart! Parmağını ısırmış. Bu da dileğinin bedeliymiş.
Galiba bazı dileklerin bedeli diğerlerinden fazla.
Ama çocuk dileğine kavuşmuş, değil mi?
O gün yaz gelip ekinleri kurtarmış.
Ancak birkaç ay sonra, yaz bitmeyince
ekinler kurumuş ve güneş ortalığı kavurmuş.
Ama sıcaklık bir noktada bitmiş.
Biri Kıyamet Kurbağasını yenmiş olmalı.
Evet. Kaderin Çatalı gibi bir şey vardı sanırım.
Yoksa o başka bir hikâye miydi? Tam hatırlamıyorum.
Ama o parmak ısırılmasını unutması zor.
Bir saniye. Kaderin Çatalı mı?
Bir hikâyenin en önemli kısmını atlamak tam Ranger'ın yapacağı bir şey.
O evin altında beni bekleyen her neyse ona karşı hazır olmak istedim.
Gözlerini koruyacak bir şey lazım,
bir de parmaklarını...
Başlıyoruz.
Kaderin Çatalı.
Sakın düşürme.
Biraz kurbağa pataklayalım.
Aklın nihai savaş alanı. Kafanın içine girmesine izin verme.
Bir de sürekli olarak parmaklarını ısırma mesafesinin dışında tut.
-O ne için? -Cesedini oradan çıkarmak için.
Acil kaçış sistemi. Üç kere çekersen, seni oradan çıkarırız.
Ya da artık senden geriye ne kaldıysa.
-Ses kontrol. -Nefes alamıyorum. Hasta olacağım.
Konuş ki hayatta olduğunu bilelim.
İlerleme kaydediyoruz.
Aşağı in, kurbağayı dürt ve oradan çık Gortimer.
Tavayı ısıt Mel. Akşama kurbağa bacağı yiyeceğiz.
Örümcekler.
Neden örümcek olmak zorunda ki?
İlerle Gortimer.
Küfe alerjim var.
Ne dedin? Sesin kesiliyor.
Mel, beni duyuyor musun? Devam ediyorum.
Büyük Kıyamet Kurbağası.
Üzgünüm ama yaz artık bitmeli.
İçeride ne oldu? Bağlantı koptu.
Onu hakladın mı?
Bayan Hudspith!
Bayan Hudspith.
Gortimer. Bitti mi?
Bu hikâye başladığında daha çocuktum.
Bir zamanlar gençtim.
Aciz bir hâldeydim.
Büyük hayallerim vardı ama küçük bir kasabada yaşıyordum.
Çok güzelmişsiniz.
Bu tasarımlar sizin mi Bayan Hudspith?
Uzun bir süre boyunca,
hayalime ancak bu kadar yaklaşmaya cesaret edebildim.
Sonra bir gün,
hatırladığım o en sıcak gün
her şey kavruluyordu.
Dilek kuyusuna gittim.
Atacak bozuk param yoktu.
-Tek değerli şeyim... -Yüzüktü.
Kuyuya attım ve dileğimi tuttum.
Öylesine içten diledim ki.
Sonra o gözüktü.
Hiç o kadar güzel bir çocuk görmemiştim.
O garip, hüzünlü gözlerle bana baktı.
O zaman bilmiyordum, görmedim
fakat o gözlerdeki aşkmış.
Elimi uzattım.
O güzel gülümsemesini takındı ve yüzüğü parmağıma taktı.
Her şey değişmişti.
Her yerdeydim. Herkes beni istiyordu.
İstediğim her şeyden fazlası olmuştum.
Hayalimi yaşıyordum.
Fakat bütün hayaller gibi bu da aniden bitiverdi.
Çocuk bir gece tekrar göründü.
Bütün o yıllar boyunca
yüzüğü taktığımı o ana dek fark etmemiştim.
Onunla sözlendiğimi sanmıştı.
Fakat tek yaptığım bir dilekte bulunmaktı,
kendimi işime adayacağıma dair kendime verdiğim bir söz.
İşimi yaptım. Saatlerce çalıştım.
Hayatta kaldım. Bu benim başarımdı.
Kimseye bir şey borçlu değildim.
Ben de yüzüğü yüzüne fırlatıp kaçtım.
Onu son görüşüm oldu.
KAZA YÜKSELEN YILDIZI KÖR ETTİ
SÜPER MODELİN KARİYERİ MERDİVEN BOŞLUĞUNA DÜŞEREK SONA ERDİ
Ondan sonra hiçbir şey görmedim.
DÜŞTÜKTEN SONRA KÖR MODEL İNZİVAYA ÇEKİLDİ
Sonra ne oldu?
Ondan sonra hayatımı talihsizlikle lanetledi.
Çok şanslıymışsın.
Kask ya da omuzluk istemediğine emin misin?
Hayır, sadece onunla konuşmak istiyorum.
Peki ya Kaderin Çatalı?
Oraya ilk girdiğimde çatalı düşürmüştüm.
Hay böyle yaban mersinine Gortimer.
Adında "Kader" olan bir şey düşürülmez.
O yüzden ona "Kader" denir, yani düşürme olmaz.
İçeri giriyorum.
-Aldın mı? -Evet.
Merhaba?
Konuşmalıyız.
Bir yere gittiğim yok...
Hâlâ buradan çıkabilirim, değil mi?
Tamam, bak...
Nasıl söylesem bilemiyorum ama onunla konuştum
ve seninle ilgilenmiyor.
Hayatına devam etmiş.
Duymak istediğin bu değilse üzgünüm.
Sana ne söz verdiyse, ne kadar beklersen bekle
onu vermeyecek.
Bak, sonsuza dek yaza mahkûm olamayız.
Buna son vermelisin. Onun peşini bırakıp yoluna devam etmelisin.
Zaten gözlerini kaybetmiş. Daha ne istiyorsun?
Zehirli gözler.
Dur.
Ağlama.
Kötü bir şey değil...
Sıcak çarpmış. Bayıldı.
Turplar. Kırmızı turplar. Havuçlar.
Ranger, odaklan. Onu serinletmemiz lazım.
Ben hallederim.
LİMONATA
O büyükannemin sürahisi! Ranger!
Geri getiririm!
Hay böyle fasulye sosuna!
-Bayıldın. -Küfür ettim.
-Kimseye söylemem. -Tamam.
Orada ne oldu?
Başarısız oldum.
Arctic Sludgy, Mel'in bir inceliğiydi.
Bu kavurucu sıcaklıkta sadece benim için
markete kadar gidip aldı.
Bitiremeden uykuya dalmışım
fakat uzun bir süredir duymadığım bir sese uyandım.
Ve öylece, hiç bitmeyen yaz sona ermişti.
-Alo? -Gortimer, hemen gel.
Döşemenin altını su bastı.
Orada mı?
Orada boğulur Gortimer. Lütfen ona yardım et.
Kimse var mı?
Hey, çocuk! Kurbağa!
Kurbağa çocuk!
Orada mısın?
Fazla zamanımız yok.
Ranger çok sevinecek.
Gortimer!
Ne oldu?
Buradayım Bayan Hudspith.
Gortimer?
Gitmiş Bayan Hudspith.
Sıcaklık artık Normal Sokak'ı terk ettiğine göre,
biz de artık normal hâlimize dönebiliriz.
RANGER - GEÇ SAATE KADAR PASTANEDEYİM. BUNLAR SANA.
ARKADAŞLARINLA PAYLAŞ. - SENİ SEVİYORUM, ANNEN
Orada mısın?
Ben Gortimer, Bayan Hudspith.
-Ben de Mel. -Bir de ben varım. Yani Ranger.
Sizi burada bulabileceğimizi düşündük.
Annem çikolatalı kek yaptı.
Size de getirdik.
Tabii atmayacağınıza söz verirseniz.
Ben...
Eski bir arkadaşı bekliyordum.
Üç arkadaşınız burada.
Bayan Hudspith...
Evinize gitmenize yardım edelim mi?
Buzdolabında biraz kremşanti var.
Çikolatalı kekle harika olur.
Dilemesine rağmen altın gözlü çocuk geri dönmedi.
Onların hikâyesi sona ermişti.
Yeni bir hikâye ve başlangıç
zamanıydı.
Aşka çok sıkı sarılırsanız sizi yakabilir.
Gözlerinizi kaparsanız karanlıkta yalnız kalabilirsiniz.
Bir bakıma Bayan Hudspith bizi ilk defa görmüştü
ve biz de onu.
Aşkın gözü kördür derler.
Fakat asıl tehlike aşkı görmemektir.
Hey, Gardner.
Seni seviyorum. ike aşkı görmemektir.