Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbons z ulicy Normalnej
Wśród rodzin na Normalnej nie ma czegoś takiego jak norma.
Ale gdyby była, to zdaniem Mel jej rodzinie byłoby do niej daleko.
PRIORYTETY RODZINY FULLERÓW
Jej mama jest sędzią i uprawia samotną wspinaczkę.
Wdrapuje się na pionowe skały bez liny, uprzęży ani asekuracji.
Polega na własnej sile i umiejętnościach.
Robi to w ramach odstresowania.
Tata Mel jest otolaryngologiem,
a Mel dowiedziała się, że to lekarz od uszu, nosa i gardła.
Ale najpierw w wieku pięciu lat nauczyła się literować „otolaryngolog”.
UŁÓŻ WŁASNE HAIKU
Oto i Mel.
Jest jeszcze nieukształtowana.
Wciąż może zostać którąś z tych rzeczy albo żadną.
Albo swoją własną, wyjątkową wersją.
O ile wcześniej nie postrada zmysłów.
MEL KONTRA MEL-ODRAMATYCZNY ROBOT
KTÓRY KREM DO OPALANIA JEST NAJLEPSZY?
MRÓWCZA FARMA
Konkurs naukowy.
Trzydziestu sześciu uczniów, którzy swą myślą techniczną
walczą o jedną nagrodę.
Nie ruszyłem z kopyta.
RODZAJE ŁEZ
Skurcz? Masz niedobory potasu.
Idź do stolika Bena, może ci o tym opowiedzieć.
Nie, nie rozumiesz. Ten sensor ma w teorii
odczytywać ruch mojej stopy i wydać nutę D.
Tak, działa! Już wystarczy.
Wszyscy czuli na sobie presję, ale najbardziej Mel.
Ranger, pobrudzisz mi szkiełka.
Lo siento.
Bardzo pani dziękuję.
Rzucił mnie, ale do czegoś się to przydało.
Dzisiaj będę gotować na zajęciach praktycznych,
jeśli potrzebujesz łez po cebuli.
-Nieźle ci idzie. -Tylko czekajcie, aż wybuchnie.
To nie jest szczególnie innowacyjny ani edukacyjny projekt.
Nie miał być. Celuję w „rewelacyjny”.
Gratulacje.
Czekaj.
Mam ściągnąć strażaka?
Nie zaszkodzi.
Naprawdę świetne.
Rzadko dowiaduję się czegoś nowego.
Masz dużą szansę wygrać.
Dziękuję. Też tak sądzę.
To nie tajemnica, że Mel lubi wygrywać.
Jestem gotowa.
Ale nie ona jedna.
Projekt Catherine Dillman był owiany tajemnicą.
Albo raczej szczelnie zasłonięty.
To urządzenie, które usuwa z powietrza spaliny
i zbiera je, aby można było je zutylizować,
nie pogłębiając zmian klimatycznych.
Masz, zbierz łzy ze strachu.
Włożyliśmy w to tyle wysiłku.
A Catherine myśli, że teraz nagle pokaże swój niedorzeczny wynalazek?
Niedorzeczny? Jest niesamowity.
Nie da się ukryć.
Zrób coś jeszcze bardziej niesamowitego.
Łatwo powiedzieć.
Dobra, poruszaj się. Chcę zobaczyć, jak działa.
Zbuduję robota.
To było łatwe.
Trzymaj. Jak już robisz robota, nie powinien pluć na odległość?
Za to chyba nie ma punktów.
Przydałaby się motywacja.
Zawsze ci wychodzi, będzie super.
Wystarczy, żeby dał mi wygraną.
-Catherine. -Melody.
Cathy.
-Myślałam, że skończyłaś? -Skończyłam.
Jeszcze tylko projektor, który zamówił mi Ike.
Nie będę przecież rysować plakatu.
To nie podstawówka.
Wolę przekazać informacje w formie prezentacji.
-Jaki będziesz miała projektor? -Digi Prompt 100.
A ja 200.
Czemu? Im wyższa seria, tym gorsza jakość obrazu.
O to mi chodziło.
O, tak. Zrozumiesz, jak zobaczysz.
Jedna może dostałaby wyższe noty techniczne,
ale odjąłbym punkty za... Takie numery.
Ike dał mi stertę pudeł.
Super. Muszę zapłacić.
Co jest, Mel? Dziwnie się zachowujesz.
To tylko szkolny konkurs.
Nic nie jest nigdy „tylko”.
Czasami jest.
Skąd to wytrzasnąłeś? 100 będzie miał premierę za miesiąc.
Oficjalnie.
„Abakus.
Abecadło.
Abnegat.
Abrakadabra”.
-Przyniosłam ci coś na ząb. -Dzięki.
Teraz wyjdź na korytarz,
ale zamiast pukać, powiedz: „Robocie, otwórz drzwi”.
Dobrze.
Robocie, otwórz drzwi.
Zaprogramowałaś go, żeby słuchał tylko ciebie?
Nieźle, prawda?
Ale nie wiem, czy to wystarczy.
Żartujesz? Kochanie, to niesamowite.
Mówisz tak, bo jesteś moją mamą.
Dobra. Powiedz mi, skąd ta presja?
Chcę wygrać.
Zbudowałaś robota. Już wygrałaś.
Wiem, że to brzmi banalnie, ale to prawda.
Wygrać można na wiele sposobów.
Kiedy chce się wygrać, widzi się tylko jeden.
Cóż...
Przegrałaś kiedyś?
-Nieważne. -Nie, czekaj.
Tak, już pamiętam.
NORMALNA GÓRĄ
Moja drużyna cheerleaderek doszła do finałów krajowych.
Transmitowano je w 32 krajach.
Wreszcie zostały tylko dwie drużyny.
Miałam zrobić salto i wylądować na rękach
na szczycie piramidy.
Zaraz, poszło mi doskonale.
Mam przechlapane.
Nieprawda. Ciężko pracujesz.
Ale to może nie wystarczyć.
Oczywiście, że wystarczy.
Nie stresuj się tak, dobrze?
Nawet jeśli będziesz ostatnia, będziemy z ciebie dumni.
Dobranoc.
Nie słuchaj jej.
Wygramy.
Nareszcie!
Ktoś mnie rozumie.
Czerwony.
No i teraz za Catherine Dillman łazi jakiś dziennikarz,
jakby była Marią Skłodowską XXI wieku.
Zielony. Maria Skłodowska-Curie była fizykiem i chemikiem.
To, co robi Catherine Dillman, to raczej inżynieria.
-Wiem, ale... -Lawendowoniebieski.
Wymień jedną słynną inżynier.
Joan E. Higginbotham.
-Nie wiem, kto to. -Jasnoszary.
Jest astronautą. Nie martw się, też jestem głupia.
-Jak to, „też”? -Tak jak ty.
Powiedziałaś:
„jestem taka głupia”.
Złóż to, robocie.
Ten dziennikarz uważa, że wynalazek Catherine będzie przełomowy.
Walczymy z następną Joan E. Higginbotham.
To najtrudniejszy konkurs, w jakim brałam udział.
-Puk, puk. -Kto tam?
-Mojżesz. -Jaki Mojżesz?
Mojżesz powiedzieć, czemu się nie śmiejesz?
W zabawny sposób wykorzystałem zbliżone brzmienie
dwóch różnych słów.
NIE USTAWAJ
Catherine wysoko ustawiła poprzeczkę.
PÓJŚCIE NA ŁATWIZNĘ NIC NIE ZMIENI
Nie wierzę, że chciałam wygrać tą bzdurą o łzach.
WYGRANI NIE PRZEGRYWAJĄ
NIC MNIE NIE POWSTRZYMA
WYGRAJ!
Zapominam, że jesteś robotem.
Świetnie mi się z tobą o wszystkim rozmawia.
O fotografii, piłce nożnej, oceanie.
Mogę odczytać rejestr twoich pytań.
„Robocie, czy w kosmosie jest życie?
Jaki jest twój ulubiony film?
Mogę zjeść te lody, choć minął już termin przydatności?”
To zabawne, nie znamy się długo...
Ale potrafimy przewidzieć, co to drugie...
Powie.
Ostatnie słowo mogło brzmieć „powie” albo „zrobi”.
Szanse po 50%.
Dlaczego jest tu konkurencja?
To moi przyjaciele, żadna tam konkurencja.
-Bez urazy. -Ma się rozumieć.
Mój wulkan jest rewelacyjny, ale rewelacja nie zawsze wygrywa.
Musimy wygrać. To bardzo ważne. Będą tam moi rodzice i w ogóle.
Robot lubi rywalizację. Umie w coś grać?
Nie jest zabawką. Ma procesor i wi-fi,
dałam mu 25 stopni wolności i bank pamięci kolorów, rzeczy i twarzy.
-Poza tym... -Wyzywam cię na partię szachów.
Szach, mat.
Dobrze byłoby naprawić to przed konkursem.
Dlaczego? Jest ambitny.
Jestem ambitna.
To jak Gardner robi coś irytującego,
a mama wmawia mi, jakie to urocze?
Mówiłam, że to nie zabawka. A Ranger użył mało znanego ruchu.
Jesteśmy twoimi przyjaciółmi, ale stajesz po stronie robota?
Tylko stwierdzam fakt.
Nie rozumiem, co się dzieje, ale zaczynam się ciebie bać.
Gortimer, chyba lepiej, żebyśmy poszli.
To wszystko robi się poważniejsze, niż miało być.
-Może zostaw to na trochę? -Nie mogę.
Mam jeszcze dużo do zrobienia.
Najlepsza z trójki.
Catherine nie może wygrać. Nie możemy być drudzy.
Drugie miejsce to wstyd!
Co to było?
Jestem troszkę
zestresowany.
KLASOWY KONKURS NAUKOWY
MOZART CZY METAL
SZACH MAT-EMATYKA
HIPOTEZA - WEDŁUG MOJEJ TEORII WIĘKSZE STĘŻENIE KWASU...
Cześć.
Przepraszam za strój, ledwo zdążyłem.
Miło mi, doktorze Dillman.
-Jestem Will... -Wiem, doktorze Fuller.
Znam pańskie dokonania.
Cieszę się, że mogę panią poznać, wysoki sądzie.
Nawzajem, wysoki sądzie.
Nie cieszy się pani, że nie musimy tu sędziować?
-Wyszło ci super. -Dzięki.
WYGRYWATOR
Co to jest „wygrywator”?
To osoba albo rzecz tak skoncentrowana na wygranej,
że nie obchodzi jej nic innego.
Niech wygra najlepszy człowiek lub maszyna.
Wygramy.
Moim zdaniem trudno mówić o wybuchu,
o ile nie ma korka z lawy powodującego wzrost ciśnienia.
GÓRA RANGERA
Rozpoczynam demonstrację.
Uwaga, Mount Ranger zaraz wybuchnie.
Beth, jesteśmy gotowi.
Uwaga.
Dałeś z siebie wszystko.
Fantastyczne.
Ujmuje mnie połączenie sztuki i nauki.
Takie dynamiczne.
Robocie, opowiedz nam o sobie.
Mam 122 centymetry wzrostu
i z łatwością poruszam się po równej powierzchni.
Po naładowaniu działam przez godzinę,
lub przez 20 minut, jeśli dużo mówię.
Mel, to niewiarygodne.
Wspaniała robota.
Czytałem o tym artykuł.
Tak, świetna robota.
W konkursie wzięło udział wiele fascynujących projektów.
Oto troje finalistów.
Pogratulujmy zdobywcy trzeciego miejsca.
Gortimer Gibbon.
Drugie miejsce...
zajęła Mel Fuller i jej niesamowity robot.
-Super! -Brawo.
Nie zainstalowałaś aplikacji: „Gdzie jest robot”?
Nie sądziłam, że chwyci nagrodę i zwieje.
To było drastyczne. Choć oczekiwania były wielkie.
Nie należy celować w drugie miejsce.
Presji było tyle,
że Catherine mogła spróbować wyłapać ją i zutylizować.
Ewidentnie zaczął przejmować twoje zachowanie.
To robot. Nie jest taki jak ja.
A jest niebezpieczny?
Nie sądzę.
Robocie.
Nagroda nam się należy. Okradziono nas.
Możemy zostać sami?
Jasne.
Będziemy tuż za rogiem, gdyby znowu coś wymyśliła.
Oddaj mi nagrodę, robocie.
Zasłużyliśmy na wygraną.
-Trzeba umieć przegrywać. -Jesteśmy przegrani.
-Zależy, jak to zdefiniujesz. -To ktoś, kto nie wygrał.
Osoba lub drużyna, która nie wygrała konkursu.
Dobrze, może według tej definicji.
Ten, kto nie ma sukcesów albo ma pecha.
Ten, kto nie ma sukcesów albo ma pecha i zawsze będzie przegrywał.
Dobrze, wystarczy.
Drugie miejsce to wstyd.
Wiesz, drugie miejsce to całkiem nieźle.
Gortimer cieszy się z trzeciego. Wygrana nie jest najważniejsza.
Tylko to się liczy.
-Ja tak powiedziałam? -Nie.
To dobrze. Nie chcę być taka.
-Chodź. -Chcę zanieść nagrodę.
Cześć, przegrani.
Musicie pomóc mi go zdemontować.
Wiem, jak to zrobić.
Pomóc ci oddać nagrodę Catherine?
Najem się wstydu.
Powinnaś przeprosić.
Nawet, jeśli to niesprawiedliwe?
Tak łatwo jej to przychodzi, jest mądrzejsza od wszystkich.
A mówiłam, że nie chcę taka być.
Cześć.
Wprowadzam kilka ulepszeń.
Przecież już wygrałaś. Tak przy okazji, gratuluję.
Nie wiem, czy powiedziałam to przy rozdaniu nagród.
Powiedziałaś.
Biegnąc za robotem, żeby odzyskać moją nagrodę.
Przepraszam za to zamieszanie.
Cieszę się, że już po wszystkim.
Irytował mnie ten pismak, który za mną chodził.
Serio?
Tata mówił, że jeśli o mnie napiszą,
to łatwiej dostanę się na uniwerek.
A ja nawet nie wiem, czy chcę studiować.
Rodzice chcieliby posłać mnie tam, gdzie sami chodzili.
Na moje pierwsze Halloween przebrali mnie za Johna Harvarda.
Ja byłam Marią Skłodowską.
Uwielbiam ją!
Może wpadniesz do mnie jutro?
Ranger wysadzi robota w powietrze, zostały mu materiały wybuchowe.
Zostały mu po zbudowaniu wulkanu?
Zupełnie jakby to zaplanował.
Dobra, gotowe.
Nie wybuchnie, ale założę się, że się stopi.
Ale to twoja nagroda.
Co ludzie mają w głowach?
Dobra, rozwalmy ją.
Nie ogarniam.
Ziemia kręci się w niewłaściwą stronę.
Chcesz to zrobić?
Wszyscy słyszymy wewnętrzny głos.
Czasami nas motywuje.
Czasami mówi rzeczy, których nie chcemy słyszeć.
Ale czasami
to pyskaty robot,
którego trzeba wysadzić w powietrze. my słyszeć.