Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Powiadają, że niewiedza daje szczęście i jest w tym trochę racji.
Gdybyś nie wiedział o złych rzeczach, takich jak smutek, ból, rozpacz...
Byłbyś pewnie bardzo szczęśliwy.
Ale czy byłbyś naprawdę sobą?
Tak naprawdę?
GORTIMER I MITYCZNY KASOWNIK PAMIĘCI
Przekonałem się o tym na własnej skórze i powiem tylko tyle:
następnym razem, gdy zobaczysz ołówek z dziwnymi napisami,
zachowaj daleko idącą ostrożność.
Jedna Arktyczna Breja.
Tak dokładnie to dwie.
Nie umiesz negocjować. Dobra, ja będę Mel.
Gortimer, ty i Ranger musicie wyczyścić moje teleskopy,
bo ja mam alergię na płyn do czyszczenia teleskopów.
Kupię wam po Arktycznej Brei, co wy na to?
-Dobra. -Solona żurawina, nie!
Dobra, ty bądź Mel, ja będę tobą.
Czekaj.
Widzisz, teraz mam przewagę podczas negocjacji.
Słucham, Mel.
Uważam, że dwie Arktyczne Breje to godziwa zapłata.
Jesteście moimi przyjaciółmi
i zrobiłabym dla was to samo. Brzmi dobrze?
Chcemy 100 Brei. Na twarz.
-I nowe rowery. -Mowy nie ma.
Nie, to ty musisz wyjść z kontrofertą. Zaproponuj połowę.
Powiedz: „50 Arktycznych Brei i jeden nowy rower na dwóch”.
Wracajmy do roboty.
A mogliśmy mieć nowy rower.
Może stałem za nisko, żeby robić wrażenie.
Pamiętnik Mel.
Zamknij. Odłóż.
Musimy to przemyśleć.
Pierwszy raz mówisz coś takiego.
Pamiętnik to coś osobistego, odłóż go na miejsce.
Ale co, jeśli...
Masz rację, nie powinniśmy.
-Ranger! -Ja nie chciałem!
Niedobrze. Fatalnie.
Nic mi nie mów.
Albo... Czekaj, naprawdę źle?
-Dobra, lepiej mi powiedz. -Mel się w tobie buja.
-Co? Niemożliwe. -A jednak.
Nie, to... Tak tam napisała?
-Idzie. -Nawet pary z ust!
-Na pewno? -Tak!
Nie skończyliście?
No, ten...
Prawie.
Ale się spociłeś. Masz, napij się.
Arktyczna Breja
Dzięki.
Już lepiej?
-Dlaczego jesteś taka miła? -Słucham?
Skąd to nagłe zainteresowanie temperaturą mojego ciała?
-Nie łapię. -Nieważne.
Wiesz, Mel, każdy ma w życiu
taki teleskop, na którym mu zależy,
i czasem zaczyna inaczej myśleć o tym teleskopie,
ale teleskop może nie odwzajemniać...
-Co? -Popsułeś mój teleskop?
Tak, popsuł. Ten.
Gortimer!
Tak, Mel, popsułem go.
Pewnie mnie teraz znienawidzisz,
całkowicie to rozumiem.
W porządku.
Wybaczyłaś mi tak od razu? Musisz być ostrzejsza.
Z teleskopem wszystko w porządku.
Zapomnieliście tylko zdjąć osłonę.
To było głupie. Muszę lecieć.
-Ranger też. -Dziwnie się zachowujesz.
Gortimer po prostu jest dziwny.
Swój pozna swego. Chodźmy, dziwaku.
Ale nie skończyliście.
Nie powinnaś powierzać nam takiego sprzętu.
Tak, dzięki za Breje.
Na razie.
PIEKARNIA
Może źle przeczytałeś.
Czarno na białym.
Może spróbuję się zahipnotyzować i o wszystkim zapomnieć.
Pożyczysz mi zegarek?
Piekarnia, Ranger przy telefonie. W czym mogę pomóc?
Rozumiem.
Czym możemy służyć?
Tak, oczywiście.
Pański adres?
Tak, proszę pana. Do widzenia.
Nie działa, wciąż wszystko pamiętam.
Mamo, dzwonił facet imieniem Fred i zamówił...
Tort urodzinowy.
Tak.
Tu jest zamówienie.
Szczegółowe.
Dobra robota.
Foremki do ciastek.
Pani Bowen, jak chłopak ma się dowiedzieć, czy naprawdę podoba się dziewczynie?
Pytam czysto hipotetycznie.
Więcej mówi.
Inaczej się ubiera.
Może mocniej się maluje.
Makijaż, gadanie, nowe ciuchy.
Dziękuję, pani Bowen. Zaraz wracam.
Wiedziałam. Zbyt jaskrawy, prawda?
-Co? -Błyszczyk.
Nie, w porządku.
Dziwnie się zachowujesz
i masz zwiększoną potliwość.
Martwię się o ciebie. Choć rzecz jasna powodów może być wiele.
Za dużo wysiłku, upał.
Czy ostatnio obciążałeś organizm...
Więcej mówi.
Inaczej się ubiera.
Może mocniej się maluje.
-Ponadto, nadmiar cynku może... -Mel, musimy porozmawiać.
O tym, dlaczego ostatnio dziwnie się zachowywałem.
Nareszcie.
Widzisz, chodzi o to...
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Chcę, żebyś to wiedziała.
Przecież wiem.
Chciałbym, żeby tak zostało.
Czemu coś miałoby się zmienić?
Znowu zaczynasz się pocić.
Chodź tu.
Tak, ja... Nie czuję się najlepiej.
Przepraszam, muszę lecieć.
Dlaczego ona mi to robi?
Nam. Mnie też to dotyczy.
Chwila, durzysz się w Mel?
Nie.
Lubię ją. Zwyczajnie.
Zawsze myślałem, że przyjaźń naszej trójki jest...
-Oczywista? -Dokładnie.
Jeśli się we mnie zabujała, to wszystko się skomplikuje.
Żałuję, że w ogóle zobaczyłem ten pamiętnik.
-Przepraszam, mam pomóc? -Nie.
Lubię machać mopem.
-Ranger. Dostawa. -Już.
To Fred. Przyjąłem to zamówienie, mówił, że sam odbierze.
Tak, zapomniał. Znowu.
Ciągle zamawia torty i ciągle zapomina odebrać.
Chciałbym umieć tak zapominać.
Wcale nie.
Teraz, dobrze?
-Mogę pójść z tobą? -Jasne, tylko nie jęcz na temat Mel.
To naprawdę najczarniejszy scenariusz.
Nie da się cofnąć czasu.
Pamiętasz, gdy życie było prostsze?
Przesiadywaliśmy we trójkę w obserwatorium.
-Czuję, jakby minęły wieki. -To było dziś rano.
Byliśmy tacy niewinni.
-Dzień dobry. -Dostawa. Cztery torty urodzinowe.
Wyglądają smakowicie.
Ale nie zamawiałem żadnych tortów.
A może zamawiałem.
Tak?
Dajcie mi chwilkę.
Rzeczywiście, niedługo mam urodziny, więc to by miało sens.
Ale żeby cztery? Przedziwne.
OKULARY DO CZYTANIA
Przepraszam, szukam pieniędzy.
-Nie ma pośpiechu, proszę pana. -Mówcie mi Fred.
Może tam?
PIENIĄDZE
Doskonale!
Przepraszam, rozwiesiłem te napisy, bo...
Właściwie dlaczego?
PLATON
Platon.
Masz kłopoty z pamięcią, ale jesteś chyba szczęśliwy.
Chyba tak. Mam szczęście.
Postawcie tu pudełka.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, FRED!
To dziwne, że zamówiłem torty sam dla siebie.
Pewnie zapomniałem, czy ktoś urządza dla mnie przyjęcie.
Mam okrągłe urodziny. Kończę 30 lat.
Nie, to nic.
Tyle rzeczy chciałem osiągnąć przed trzydziestką.
Napisać powieść.
Nauczyć się japońskiego.
Grać na puzonie.
Działać na rzecz zapominalskich dzieci.
Wziąć ślub.
Ale...
Nic z tego...
Czas to złodziej, chłopcy.
Czas to złodziej.
Daj spokój, 30 to nie tak dużo.
Nie?
MÓJ ULUBIONY FOTEL
Fred, nic ci nie jest?
Nie przejmuj się.
Ja tylko...
Nic mi nie będzie.
WYMAŻ ZŁE MYŚLI!
NAPISZ, CO CHCESZ ZAPOMNIEĆ I WYMAŻ TO.
Moje trzydzieste
urodziny.
MOJE 30. URODZINY
Rany, przepraszam.
Przypomnijcie mi, po co przyszliście?
Przynieśliśmy torty z piekarni.
-Torty? -Tak, ale widzisz,
przez pomyłkę wyszły nam torty urodzinowe.
Ale nie przejmuj się, w końcu nie masz dziś urodzin.
Dobrze.
Wyglądają smakowicie!
Powiedz, Fred, jak zamieszkałeś na Normalnej?
Skąd się tu wziąłeś?
Niech pomyślę.
Nic nadzwyczajnego, dorastałem tutaj, na Normalnej.
Mieszkałem z rodzicami i ukochanym psem.
Ale nie pamiętam, co się z nim stało.
W szkole lubiłem skakać o tyczce.
Kiedyś startowałem w zawodach, ale...
W każdym razie, spotykałem się z cudowną dziewczyną.
Pamiętam, że poszedłem do jubilera i kupiłem pierścionek.
Potem zacząłem pisać powieść,
która okazała się całkiem niezła...
Ale nie pamiętam, co się stało.
Była też inna kobieta. Dobrze nam się układało.
Może jeszcze jakiś pies.
No i...
No i to chyba wszystko.
Cóż za opowieść.
Interesująca sprawa z tymi urodzinami.
Ciekawe, kiedy przypadają.
Lepiej o tym nie myśleć.
Słuchaj, Fred, mam takie pytanie.
Mogę pożyczyć ołówek?
Serio?
Wiecie, jest mi potrzebny.
Proszę, to bardzo ważne.
Niestety, wybacz.
Może komuś bardzo pomóc.
Odniosę jeszcze dzisiaj.
Obiecuję.
W porządku.
Możesz nam ufać.
Nie zapomnij o tym.
SIADAJ
Wiem, że twoim zdaniem to kiepski pomysł.
Zgadzam się, że Fred
jest trochę dziwny, ale jest też miły i szczęśliwy.
Poza tym ciągle używa ołówka, stąd jego zachowanie.
My użyjemy go tylko raz.
Określimy, co chcemy wymazać i nic złego się nie stanie, prawda?
Nie mogę poprosić Mel o radę.
To by dopiero było.
-Dlaczego mnie dręczysz? -Nic nie mówiłem.
No właśnie!
Dobra, zrobię to pierwszy, jeśli zadziała, ty też spróbujesz.
Nie ma mowy! Rób, co chcesz, ja się tego nie tykam.
Będę niósł brzemię wiedzy i trzymał buzię na kłódkę.
Dobra.
Raz kozie śmierć.
Wszystko, co dotyczy pamiętnika Mel.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Pamiętasz, że znaleźliśmy pamiętnik Mel,
w którym napisała, że się w tobie durzy?
Teraz tak.
Dobra, rozumiem.
Jeszcze raz.
Gortimer.
Cześć, mamo.
Idę z Gardnerem na spacer do parku, chcecie dołączyć?
Jasne.
-Świetnie. Zaproście też Mel. -Kto to jest Mel?
Nie chwytam dowcipu.
Zgarniemy Mel i przyjdziemy do parku.
Dobrze.
Nie znasz Mel? Mel Fuller?
Nie znam takiej.
Wymazałeś tylko „wszystko o Mel”.
PAMIĘTNIK
Nie wiem, o co tyle szumu.
To tylko ktoś imieniem Mel.
A niech to małż trzaśnie.
Potem źle przeliterowałeś „konfidencja”, ale Mel dobrze,
więc ty zająłeś drugie miejsce, a ona pierwsze.
Potem wygrała konkurs rejonowy i była czwarta w stanowym.
-Nie pamiętasz tego? -Nie.
-Ale chętnie jej pogratuluję. -Zrobiła nawet...
POWIERNIKOWI WSZYSTKO MOŻNA POWIEDZIEĆ
Coś świta?
Nie, ale nigdy nie zapomnę, jak pisze się „powiernik”.
-To nie jest zabawne. -Przepraszam.
Nie widzę problemu.
Z twojej opowieści dowiedziałem się tylko, że przegrałem konkurs.
-Cieszę się, że tego nie pamiętam. -Mel bardzo na tym zależało.
Wszyscy jej kibicowaliśmy.
Jest twoją siostrą krwi.
Z rodzeństwa mam tylko Gardnera.
-Ja jestem twoim bratem krwi. -Że jak?
We trójkę łapaliśmy świetliki w ogrodzie pana Rodrigueza.
Potknęliśmy się o pieniek i otarliśmy kolana.
Powiedziałem, że musimy zostać rodzeństwem krwi.
I co, wymieszaliśmy krew z kolana?
-Fuj. -Nie.
Mel powiedziała, że to niehigieniczne,
więc po prostu obiecaliśmy sobie, że na zawsze będziemy rodzeństwem.
Przykro mi.
To ładna historia, ale nie pamiętam tego.
Prawdziwa katastrofa. Musimy poradzić się Mel.
Dobre wieści są takie, że dobrze się czuję.
Jest dobrze. I wiesz co? Przyjaźnie czasem przemijają.
Świat jest tak urządzony.
Ja żyję w innym świecie.
Proszę.
-Cześć. -Gortimer, patrz.
Cześć, Mel.
Jesteś Mel, prawda?
Nie mam na to czasu.
Moja mama dostała nagrodę i wszyscy idziemy na galę.
Dlatego się tak wystroiłam i założyłam te bzdurne buty.
Zamknijcie za sobą drzwi.
Baw się dobrze.
Pogratuluj mamie.
Wszystko w porządku?
Nie, ani ze mną, ani z tobą.
Cześć, chłopaki!
Twoja gumka wymazała za dużo. Musisz nam pomóc.
Jest mi naprawdę przykro, ale nie wiem, jak odzyskać wspomnienia.
Nigdy nie chciałem tego zrobić.
Jeśli dobrze pamiętam.
Właśnie. Wiesz, co powinieneś zrobić? Też zapomnieć o Mel.
-Pozbędziesz się stresu. -Doskonały pomysł.
Nie.
Ten ołówek jest niebezpieczny.
-Nie pozwolę ci znowu go użyć. -Ostrożnie.
Połamiesz go.
Może odzyskam przyjaciół.
Nie wiesz tego! A co, jeśli po złamaniu ołówka
nasze wspomnienia przepadną na dobre?
Przynajmniej nie będziecie mogli już nic wymazać.
To zły pomysł.
-Puść, proszę. Potrzebuję go. -Fred,
wiem, że przeżyłeś trudne chwile
i martwię się o Platona,
ale wymazywanie każdej przykrej myśli?
Tak nie można.
Ludzie tak nie robią.
Myślisz, że to szczęście, ale tak naprawdę jesteś pusty.
A Gortimer nie wymazał tylko niemiłych wspomnień.
Usunął całą naszą przyjaźń.
Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Nie pamiętam swoich przyjaciół.
Proszę.
Dobrze.
Dobrze?
Dobrze.
Raz.
Dwa.
Trzy.
I jak?
Wszystko pamiętam.
Ale byłem głupi!
Jutro rano powiemy o wszystkim Mel.
Dlaczego? Dowie się, co zrobiliśmy.
O to chodzi.
Fred, a ty?
Nic ci nie jest?
Tak mi przykro, nie wiedziałem.
Nic mi nie będzie.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Co zrobiliście?
Przepraszamy.
To osobisty pamiętnik!
Taka jest definicja pamiętnika. Wszyscy to wiedzą.
To moja wina. Ja go przeczytałem.
Ja też jestem winny.
Dobrze, co przeczytałeś?
Powiedz mi, a potem nigdy do tego nie wrócimy.
Dobra. Przeczytałem,
że bujasz się w Gortimerze.
-Słucham? Nie napisałam tego. -Sam widziałem.
Było tam o tym, że nie możesz przestać na niego patrzeć
i że robi ci się gorąco.
„Ostatnio nie mogę przestać patrzeć na Gortimera.
Próbuję, ale nic z tego.
Kiedy na niego patrzę, aż samej robi mi się gorąco”.
-Obrzydliwe. Przestań. -Czytaj dalej.
„Na przykład wczoraj czytał swoje streszczenie
i na całej twarzy miał krople potu.
Strasznie mi go żal. Ma tak tylko, kiedy się denerwuje?
Może to kwestia gruczołów.
Muszę wymyślić delikatny sposób, żeby mu o tym powiedzieć”.
To nie było delikatne.
Dlaczego się tak uśmiechasz?
To był głupi błąd. Możemy dalej się przyjaźnić. Jest super.
Wcale nie jest super.
Czytałeś mój pamiętnik.
Naruszyłeś moją prywatność.
Bardzo nam przykro, Mel.
Możemy ci to jakoś wynagrodzić?
Wiem już nawet, jak.
W ten sposób skończyliśmy polerowanie.
Przynajmniej pierwszą część.
Gniew Mel był straszny,
ale umówmy się, zasłużyliśmy sobie.
Choć było ciężko, to zapewniam was,
jako ktoś, kto poznał obie wersje,
że rozgniewana Mel jest lepsza niż żadna.
Okna były kryształowo czyste.
Chwilę to zajęło, ale w końcu wszystko się ułożyło.
Babeczka przeprosinowa też swoje zrobiła.
Wybaczam wam.
Zapomnijmy o tym.
Nie mów tak.
Kiedyś ci opowiem.
Wiesz co, to dziwne.
Teraz trochę żałuję, że się we mnie nie bujasz.
Co? Dlaczego?
Bo lepsze to, niż ta sprawa z potem.
Naprawdę się wstydzę.
Ludzie o tym wiedzą? Mówią o tym?
Świetnie, znowu.
Gortimer, przestań jojczyć i kup silniejszy dezodorant.
Chciałbym zapomnieć o tej rozmowie.
Ja nie.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciele muszą być wobec siebie szczerzy.
Zgadzam się, ale czy możemy nie wracać już do potu?
Cześć, co tam?
Świetnie, Fred. A u ciebie?
Kończę właśnie powieść i związałem się z dziewczyną.
Mam też psa imieniem Ari.
-To od Arystotelesa. -Fred, twoje zamówienie.
-Dzięki, Vicki. -O, nie.
Znowu zamówiłeś torty? Masz nawrót?
Nie, ale okazało się, że siedem razy wymazałem urodziny,
więc teraz zrobię obchody wszystkich na raz.
Czujcie się zaproszeni.
Jeśli masz szczęście, to twoi przyjaciele będą u twojego boku
nawet w chwilach, o których wolałbyś zapomnieć.
Może mi ktoś pomóc?
I we wszystkich chwilach, które zapamiętasz do końca życia. ku