Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Koszmary nie są prawdziwe.
Tylko tchórz albo dzieciak bałby się
czegoś tak głupiego jak zły sen.
Jeśli będę to sobie powtarzał,
może uda mi się przespać noc.
GORTIMER I NIESZCZELNY ŁAPACZ SNÓW
-Gotów? -Prawie.
WCZEŚNIEJ W TYM TYGODNIU
Znalazłeś coś?
Chyba tego nie będzie mi brakować.
A to?
Pomyślałem, że spodoba się Gardnerowi.
Świetna robota. Dziękuję.
Możesz spakować to pudło? I to szybko?
Mam spotkanie, przy okazji podrzucę to do opieki społecznej.
Czekam w samochodzie.
Szybko.
Ludzie są pod wrażeniem, jak jesteś młodszym ratownikiem.
No i masz darmową koszulkę z napisem „Młodszy Ratownik”.
I darmowe desery.
Uczymy się też ratować życie.
No tak, to też.
-Mel, już miałaś kurs pierwszej pomocy. -Ale nie ratowania w wodzie.
Połowa tych dzieciaków odpadnie. Rezygnuje średnio 50 procent.
Podobno Duke Withmore omal nie zakwalifikował się na olimpiadę.
Słyszałem, że uratował ponad sto osób.
I może wstrzymać oddech na ponad pięć minut.
To dla ciebie jest rozciąganie?
-Tak sądzę. -Pokaż.
Raczej tak, prawda?
Może kilka basenów? Dwieście metrów stylem dowolnym.
Nie zapominaj, że dostaniesz gwizdek.
„Bawang Merah Bawang Putih
to malajska bajka o dwóch siostrach.
Pozdrowienia z Malezji
Jedna nazywała się Bawang Putih, co znaczy 'czosnek',
a druga Bawang Merah, co znaczy 'cebula'”.
To szczęście, że nie mamy na imię „Czosnek” i „Cebula”.
Cześć, chłopcy.
Cześć, mamo.
Tata znowu jest w Malezji.
Zaczął nam opowiadać nową bajkę o siostrach zwanych Cebula i Czosnek.
-Wiem, że za nim tęsknisz. -Pewnie.
To trudne. Rozwody są do niczego.
Ale mamy się dobrze, tak?
Wasz tata to porządny człowiek.
Często dzwoni.
Wysyła mnóstwo pocztówek tobie i Gardnerowi.
Może przeczytam tę bajkę
-Gardnerowi jeszcze raz. -Tak.
Ale jeśli zacznie mówić do mnie „Cebula”, będą kłopoty.
No więc...
Naciskacie klatkę piersiową 30 razy.
Odchylacie głowę do tyłu i zaciskacie nos.
Przyznaj. Chciałbyś być tym facetem w restauracji,
kiedy ktoś się dławi, a ty zrywasz się i mówisz:
-„Uratuję cię”. -Już jestem tym facetem.
Dobra robota, Mel.
-Dzięki, Duke. -Czy on ma jakieś imię?
Pewnie.
Na imię ma: Chcę Zaliczyć Kurs na Młodszego Ratownika.
A na nazwisko?
-Dobrze się czujesz? -Trochę zmęczony.
-Nie zasypiasz, Gortimer? -Przepraszam, Duke.
Cześć, jestem Ranger i będę cię dziś reanimował.
Zanim skończysz się przedstawiać,
twojemu pacjentowi stanie serce.
W porządku, Ranger. Starałeś się.
Przez następną godzinę poćwiczymy ratowanie w wodzie.
Musicie pamiętać, że ludzie czasem wpadają w panikę.
Gortimer?
Nie wskakujesz?
Zawsze było tu tak głęboko?
Dobrze, masz koszmary. I co z tego?
Wczoraj śniło mi się, że wchodzę na Mount Everest.
Ścigały mnie setki yeti,
krzycząc „yeti”.
Wykrzykiwały swoją własną nazwę?
Sen nie musi być logiczny.
Przez twój koszmar z yeti mam się lepiej poczuć?
Freud powiedział, że sny reprezentują nieświadome pragnienia,
-myśli i motywacje. -To czemu śni mi się, że tonę?
Może coś cię przytłacza?
Kurs młodszego ratownika? Boisz się, że nie zdasz?
Gortimer jest najlepszy. Oczywiście, że zda.
Nie, jeśli nie wejdę do wody. I niczym się nie martwię.
Poza snami.
Jesteś pewien, że to ten sam basen?
Dokładnie ten sam, te same kafelki.
Tylko że wszystko jest nieco inne.
-Jak to, inne? -Nie jestem pewien.
Może skoncentruj się na tym, kto cię topi.
Nie widzę go.
Tylko jego rękę.
Czemu jeszcze nie śpisz? Już późno.
-Czytałem. -Możesz mi powiedzieć.
Jeśli się czymś martwisz.
Czemu miałbym się czymś martwić?
Bo zawsze się czymś martwisz. Mamy wiedzą takie rzeczy.
Po prostu chcę być dobrym młodszym ratownikiem.
O to chodzi?
Gdzie to znalazłeś?
W pudełku z rzeczami do oddania.
Zrobiłam to, kiedy byłam harcerką. Wieki temu.
Trochę się rozpada.
Może odbiorą ci sprawność robienia łapacza snów.
Śpij, kawalarzu.
Dobranoc.
No jasne.
Sny nie były moje, tylko mojej mamy.
Nie musiałeś robić śniadania.
Dziękuję.
Nie spałem za dobrze.
Znów nie je płatków z mlekiem?
Rety. Czemu nie mogłeś spać?
Miałem złe sny.
-O czym? -Że się topię.
Brzmi okropnie.
Śniło ci się kiedyś coś takiego? Że toniesz?
Nie. Wiesz przecież, że nie lubię wchodzić do wody.
Nigdy nie nauczyłam się pływać.
-I nigdy nie miałaś takich snów? -Dzięki Bogu nie.
Chodź.
Muszę oczyścić cię z płatków i odprowadzić do przedszkola.
No dobrze, wszyscy się zbieramy.
Kiedy mówię „wszyscy”, mam na myśli ciebie.
Chyba nie nadaję się na młodszego ratownika.
-Jesteś jednym z lepszych kursantów. -Może kiedyś byłem.
Myślałem, że tego chcesz.
Bo chcę.
Witamy w centrum nurkowym
Na dnie basenu był dzieciak.
Starali się go wyciągnąć bosakiem.
Nazywają go hakiem życia.
No dobrze, bosak brzmi lepiej.
-Czemu wyszedłeś? -Nie miałem ochoty wchodzić do wody.
-Ciągle masz te koszmary? -Tak.
Ale to nie moje koszmary.
Tylko mojej mamy.
Widziałem jej odbicie w wodzie.
Powiedziałeś jej o tym?
Próbowałem, ale powiedziała, że nie umie pływać.
Jeśli ona boi się wody, czemu to przechodzi na ciebie?
Nie wiem.
Idziemy do Egga.
-Pójdziesz z nami? Mel zaprasza. -Hej.
Spotkajmy się na miejscu.
1988 r. - Kobieca drużyna pływacka Claire Knowles
Mama?
Cześć.
-Jak trening? -W porządku.
Czemu powiedziałaś mi, że nie umiesz pływać?
Widziałem twoje zdjęcie.
Byłaś w drużynie pływackiej.
Powinnam była powiedzieć.
Wstyd mi, ja nigdy...
Nigdy nie poszłam z wami na basen.
Ale czemu?
Trudno to wyjaśnić.
To dlatego, że boisz się wody?
Trenowałam przed ważnymi zawodami.
Dzień wcześniej zakradłam się wieczorem na basen, żeby popływać.
Wiedziałam, że nie powinnam tam iść.
Kratka na dnie błyszczała.
Wyglądała inaczej niż zwykle.
Zamiast komuś o tym powiedzieć,
podpłynęłam bliżej, żeby się przyjrzeć.
Na początku to było piękne.
Ale potem zaczęło mnie wciągać. Byłam przerażona.
I wtedy...
Nie wiem, co to było.
Na pewno nie pochodziło z naszej ulicy.
Kiedy wydostałam się z basenu, uciekłam najszybciej, jak mogłam,
i nigdy tam nie wróciłam.
Czemu mi tego nie powiedziałaś?
To wydaje się dziś takie głupie.
Nie mogłem przestać myśleć, że coś ukrywa.
Potrzebowałem wsparcia.
Dobrze. Z Rangerem wszystko już rozumiemy.
Musisz tylko zasnąć i dotrzeć do chwili, gdy toniesz.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Chcesz być młodszym ratownikiem?
Nie, jeśli mam wrócić do tego snu.
Tylko tak dowiemy się, co zdarzyło się twojej mamie.
-I kto chciał ją chwycić. -Basenowy potwór?
Miał zęby ostre jak brzytwa? Płetwę grzbietową?
Wtedy może pozbędziesz się lęku przed wodą, który masz po mamie.
A to pomoże ci pozbyć się twojego lęku.
-Brzmi logicznie. -No to zasypiaj.
Musi ci być wygodnie.
Dusicie mnie!
Zeszłego lata wybraliśmy się w góry.
Pamiętam, jak wsłuchiwałam się w szum wiatru.
Punkty uciskowe są najważniejsze.
Chyba tutaj. Poczujesz się senny.
Najwyraźniej nie ten.
Zupa, banany, jogurt i ciepłe mleko.
-Na pewno zaraz zaśniesz. -Albo zwymiotuję.
No dobra, Mel, może opowiedz mu coś z fizyki.
Wtedy nie zaśnie całą noc.
Kiedy dowiedziałam się, że mechanika kwantowa to zasadniczo
matematyczna maszyna do przewidywania zachowań maleńkich cząstek,
nie mogłam spać przez...
Widziałem go.
Człowieka, który chciał skrzywdzić mamę. To Duke, nasz ratownik.
-Moim zdaniem wygląda jak normalna kratka. -Która błyszczy?
To jak świecący wzór.
Rodzaj bioluminescencji.
-Co robisz? -Chcę to sprawdzić.
Zwariowałeś? Przecież boisz się wody.
A jak pójdziesz na dno jak kamień?
To twój kurs na młodszego ratownika się przyda.
Ranger ma rację. Nie z tym kamieniem,
ale to koszmarny pomysł.
-Ja to zrobię. -Nie.
Chodzi o moją mamę. To muszę być ja.
Wskakujesz do wody
i podpływasz z boku do tonącego.
Co tu robicie? Basen jest już zamknięty.
Jesteśmy najpilniejszymi uczniami,
bardzo chcieliśmy poćwiczyć i postanowiliśmy natychmiast zacząć.
Co wy wyprawiacie? Przy kratce jest niebezpiecznie.
To właśnie powiedziałeś mojej mamie?
Claire Knowles, pamiętasz?
Kiedyś tu pływała, ale coś się stało.
Skrzywdziłeś ją. Widziałem to w jej snach.
Nigdy nikogo nie chciałem skrzywdzić.
Przez ciebie moja mama nie wchodzi do wody.
Nie pływała przez te wszystkie lata?
Claire zakradła się tu pewnego wieczoru i pływała w pobliżu kratki.
Kiedy dotarłem na basen, miała kłopoty.
Ssanie było zbyt silne.
Nie zaufała mi. Wpadła w panikę.
Nie rozumiała, co robię.
Nie chciałeś jej skrzywdzić.
Starałeś się ją uratować.
Czasem w moich snach
masz łuski.
Jak ryba.
Dawno temu usłyszałem historię dzieciaka mniej więcej w twoim wieku.
Nie wiadomo skąd pojawił się na Normalnej.
To chyba wtedy kratka w basenie zaczęła błyszczeć.
Ludzie mówili wtedy, że dzieciak
może jest z drugiej strony kratki
i że może kratka to tak naprawdę portal.
Portal do innego świata.
A dzieciaka przysłano, żeby go pilnował.
Musiał porzucić wszystko, co znał i kochał.
Ale to zadanie było zaszczytem,
Młodszy ratownik
a on przysiągł wypełnić swój obowiązek.
Niezależnie od okoliczności.
Weź to.
Twojej mamie potrzebny jest inny sen.
-Cześć, dzieci. -Dzień dobry, pani Gibbon.
Musi pani być dumna z Gortimera. Najlepszy młodszy ratownik.
-To wielki zaszczyt. -Wiem.
Ktoś chce coś z bufetu?
Na pewno dostaniemy coś za darmo.
Gratulacje, mój młodszy ratowniku.
Słuchaj...
Bardzo przepraszam, że nie powiedziałam ci prawdy,
czemu boję się pływać.
W porządku.
Nie. Nie powinniśmy mieć przed sobą tajemnic.
Tak, wiem.
Powinienem powiedzieć ci o koszmarach, jak tylko zaczęły mi się śnić.
To zabawne, człowiek się czegoś boi,
a potem boi się, że się czegoś zacznie bać.
Czyli jedyna rzecz, której trzeba się bać, to sam strach.
O nie.
-Ja to wezmę. -Popilnujesz brata?
Mama miała rację. Bać się, że zaczniemy się bać?
Co za strata czasu.
To może być okropne, ale lepiej stawić czoło lękom.
Człowiek wtedy lepiej śpi. piej stawić czoło lękom.