Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Pamiętajcie, musimy się skupić, żeby skontaktować się z tamtą stroną.
Może to nie był dobry pomysł.
Ludzie zawsze śmieją się z dzieci bojących się ciemności.
Nikt nie boi się ciemności.
Tylko tego, co się w niej kryje.
Kiedy nie widzisz, co jest wokół ciebie, twój umysł wypełnia wolne miejsca,
a nie ma nic straszniejszego od własnej wyobraźni.
Problem polegał jednak na tym, że to nie była tylko wyobraźnia.
ZAGADKA ZAĆMIENIA KRWAWEGO KSIĘŻYCA
Ranger na pewno zaraz będzie.
Mówiłeś to już 15 minut temu.
To robota dla trójki.
Popatrz na to.
Czemu to ma być straszne?
To szkielet.
W ludzkim ciele jest 206 kości.
To potrwa dłużej niż myślałem.
Może po prostu zasugerujemy szkielet?
Nie chcę sugerować.
Tylko naprawdę straszyć.
To tradycja krwawego księżyca.
Czekałam na to cztery lata.
Siedzimy do późna, opowiadamy straszne historie o duchach,
to będzie najlepsza impreza.
Ale na razie poziom straszności jest na poziomie gumowego węża.
Czemu? Mogę być totalnie przerażający.
Właśnie dlatego potrzebuję Rangera. Jest dobry w budzeniu przerażenia.
Na pewno się spóźni.
Działa według własnego czasu Rangera.
Tak, zawsze się spóźnia. Nawet kiedy to bardzo ważne.
Tydzień temu obiecał, że nagra mój recital
i opuścił całą pierwszą część.
Nawet nie miał żadnego wytłumaczenia.
Jak zawsze według czasu Rangera.
Ciągle coś go rozprasza.
Jeśli chcesz coś do jedzenia, zrób przewrotkę.
No już. Przewrotka.
Przewrotka.
Mogę tak tu czekać cały dzień.
Ty mówisz, że coś go rozprasza, a ja, że to niegrzeczne.
Cześć, co tam?
-Robimy rzeczy na imprezę Mel. -Świetnie.
-Co mogę robić? -Nic. Wszystkim się zajęliśmy.
Muszę iść się przygotować.
Gortimer, do zobaczenia na imprezie.
Ranger, będę pod wrażeniem, jeśli zjawisz się przed świtem.
Rety, wściekła się.
Spóźniłeś się dwie godziny.
A może przyszedłem 22 godziny za wcześnie?
To nie jest zabawne. Musisz mieć zegarek.
-A jak to nazwiesz? -Taki z budzikiem.
WEŹ TYLKO TO, CO POTRZEBUJESZ
Cześć wszystkim.
-Cześć. -Cześć, Gortimer.
-Rangera nie ma? -Nie jego czas.
W końcu się zjawi. Albo i nie.
Ja w każdym razie odpuszczam.
Pokazywałam właśnie, jakie wprowadziłam modyfikacje.
Zamierzam wszystko dokumentować. Poczekajcie, aż zobaczycie zdjęcia.
Kto wie? Może je nawet opublikują.
-Super. -Nie użyłaś teleskopu z dwiema soczewkami?
Chciałam, ale z aparatem tracił równowagę.
Stratę na powiększeniu odzyskałam w rozdzielczości.
Tak, trzeba zwiększyć rozdzielczość. To bardzo ważne.
Stanley, interesujesz się teleskopami?
Wiem, z której strony patrzeć.
Pozwólcie, że coś dodam.
Żeby naprawdę zrozumieć teleskopy, trzeba cofnąć się do Egiptu 700 lat p.n.e.
Chyba nie musimy cofać się aż tak daleko.
Jeśli obiecam nie dotykać teleskopu,
nie będziemy o nim rozmawiać?
-Oczywiście. -Dziękuję.
Zaćmienie będzie dopiero za parę godzin,
mamy więc mnóstwo czasu do zabicia.
Jak wiecie, krwawy księżyc to nie tylko pretekst do imprezy.
To także zwiastun katastrofy.
Ktoś obiecywał pizzę.
I będzie. Ale najpierw
-opowieści o duchach. -Zaczynaj.
-I tak już wszystkie słyszałem. -Tej nie. Bo to nie jest zwykła historia.
To wszystko zdarzyło się naprawdę.
Podczas ostatniego krwawego księżyca nad ulicą Normalną.
Kiedy księżyc jest czerwony, po świecie włóczą się siły zła.
Biada każdemu dziecku, które się na nie natknie.
To było cztery lata temu.
W noc krwawego księżyca.
Każdy na Normalnej robił wszystko, żeby zostać w domu.
Każdy, z wyjątkiem Mahesha Patela.
Nikt nie ostrzegł go przed tym, co kryje się w ciemności.
Mahesh wiedział, że nie jest sam, ale choć bardzo się starał,
nie mógł dostrzec, kto lub co za nim idzie.
Im szybciej biegł, tym szybciej ciemność zdawała się go otaczać.
I zanim się zorientował, nie miał dokąd uciekać.
Biednego Mahesha już nigdy nie widziano.
Czyli Mahesh umarł?
O nie. Dużo gorzej.
Stał się jednym z nich.
Teraz w każdą noc krwawego księżyca wraca, by ścigać kolejne ofiary.
Na twoim miejscu bym się nie martwiła.
Nie martwię się. Głodny? Tak. Zmartwiony? Nie.
Wiatr?
Wszystkie okna są zamknięte.
Nieźle, Mel. Prawie mnie nabrałaś.
A jednak powiało tu chłodem.
Stanley, mógłbyś mi podać koc z tej skrzyni?
Jasne.
Pająki!
Mam cię! Kto jest straszny? Gortimer. Król Strachu? Gortimer.
-Najstraszniejszy jest ten taniec. -Przerażający.
Nie znoszę pająków.
-Daj spokój, Stanley. To tylko żart. -Moja kolej?
Bo znam jedną straszną opowieść.
O chłopcu imieniem
Mortimer
i o tym, jak dostał to, co mu się należało.
Mortimer myślał, że jest bardzo zabawny. Lubił płatać ludziom figle.
Takim jak Manley,
najfajniejszemu, najmilszemu dzieciakowi w mieście.
Mortimer jednak nie wiedział, że Manley nie należy do tych,
którzy wybaczają i zapominają.
Kiedykolwiek.
Panie policjancie! Proszę mi pomóc.
Gdzie nie spojrzę, widzę tego Manleya.
Naprawdę? Czy on nie wygląda tak?
-Nie. -I wtedy Gortimer zrozumiał,
że w końcu udała mi się...
To znaczy wtedy Mortimer zrozumiał,
że Manley'owi w końcu udała się jego słodka zemsta.
To były tylko plastikowe pająki.
I kto jest teraz Królem Strachu?
Żaden z was.
W waszych historiach nawet nie było ducha.
Dobra robota, Gortimer.
To nie ja.
Więc Mel. Jak to zrobiłaś? Sznurek? Układ hydrauliczny?
Żeby było jasne, niczemu nie jestem winien.
To tylko Mel chce nas wystraszyć.
To nie ja. Przysięgam.
To ty wymyśliłeś ten dowcip.
Jeden. Nie to wszystko.
Daj spokój, jak to zrobiłaś?
To na pewno jest na pilota.
No dobrze, to dziwne.
W dobry czy zły sposób dziwne?
-A kiedy coś jest dziwne w dobry sposób? -Nie wiem.
W ramie jednego okna jest szpara.
Powiew wiatru poruszył papiery i pewnie też strącił książki.
-A tablica rozdzielcza? -Ładunek elektrostatyczny?
To był duch Mahesha Patela.
Słuchajcie, to nie był żaden Mahesh Patel.
Wiedziałabym, gdyby mój własny dom był nawiedzony.
Mel, kiedy to się stało?
Na pewno istnieje racjonalne wyjaśnienie.
-Prawda, Catherine? -Nie bardzo.
Jak zawsze miło się z wami spędza czas, ale muszę już iść.
Nikt na razie nie wychodzi.
Nie odpuszczę imprezy.
Nie wkręcam was.
Nie bardzo wiem, co się dzieje, ale daję słowo,
że nie ma się czego bać.
-Co to było? -To on.
-Nieprawda. -Czemu duch miałby pukać?
Jeśli chcą cię dorwać, przenikają przez ściany.
-Drzwi ich nie powstrzymają. -Wielkie dzięki.
Niech ktoś otworzy.
Stańcie za mną.
Na trzy.
Raz.
Dwa.
Czy jest tu...
Sara, co ty tu robisz?
Pizza pana Zippa.
Pyszna pizza.
-Myślałem, że zaraz umrzemy. -Z głodu.
Najpierw pieniądze.
Chciałeś iść do domu.
Po tym, jak stawiłem czoło duchom, nie wrócę do domu głodny.
Impreza na krwawy księżyc?
Robiłam je, gdy byłam w waszym wieku.
Więc wiesz o duchu?
Dziś można zetknąć się z czymś dużo straszniejszym, niż jakiś duch.
Czymś tak strasznym, że nie powinnam wam nic mówić.
-Powiedz. -Dobrze.
Ale nie mówcie, że nie ostrzegałam.
To nie jakaś tam opowieść, to się zdarzyło
i może znowu się zdarzyć.
To była noc taka jak dziś
i pokój taki jak ten,
gdy czwórka dzieci nawet całkiem do was podobnych
stanęła twarzą w twarz z najstraszniejszą rzeczą na świecie.
To była ciepła, letnia noc,
lecz nagle zdało się, że lodowaty uścisk śmierci
pochłonął całe ciepło świata.
I wtedy to usłyszeli.
„Dajcie, co jesteście winni”.
Stwór czekał, aż dostanie wszystko, co do niego należało.
Ale czego chciał? Mózgów?
Krwi? Dusz?
Czegoś znacznie cenniejszego.
Dajcie,
co jesteście winni.
A co jesteśmy winni?
Jesteście winni...
Tym razem 15,50 plus napiwek.
Przepraszam, myśleliśmy o czymś innym.
Spokojnie.
To tylko opowieści.
Muszę lecieć.
Pizza.
Czemu jest zamknięte?
Lepsze to niż nic.
Widzieliście to?
Ja spróbuję.
Te drzwi zamyka się od środka. Czemu nie można ich otworzyć?
-Jesteśmy tu uwięzieni? -Z duchem?
Jeżeli duch nas tu zamknął, to musiał mieć jakiś powód.
Duchy zawsze mają jakiś powód.
Wszystko zaczęło się 80 lat temu.
Osiemdziesiąt lat? Nie ma na to czasu.
Przejdź do finału.
Dobrze.
Młode małżeństwo. Stary dom. Odgłosy na górze. Przesuwanie.
Strych. Stare zdjęcia. Dziecko z lalką.
Coś o kominku.
Kopią w ogrodzie, znajdują lalkę i duch znika na zawsze.
-Więc musimy znaleźć lalkę? -Nie.
Musimy się dowiedzieć, czego chce ten duch.
A jak mamy to zrobić?
Zapytamy.
Zrobimy seans.
UKŁAD OKRESOWY PIERWIASTKÓW
Palce na przycisk do papieru.
Pamiętajcie, musimy się skupić, żeby skontaktować się z tamtą stroną.
Może to nie był dobry pomysł.
Duch czy nie, nie kradnie się pizzy.
Wzywamy tego, kto tu jest.
Powiedz, kim jesteś.
Rentgen.
Na pewno nie nazywa się Rentgen.
Nagle znasz się na duchach?
No dobrze.
Spróbujmy jeszcze raz.
Czemu tu jesteś?
Dobrze. Dajmy sobie spokój z seansem.
Po prostu napisz, czego chcesz.
Może nie lubi zadań domowych.
„Ranger”.
Typowe. Duch chce coś od Rangera, a on nawet nie raczy się zjawić.
A może jednak?
Chyba widziałem...
Plecak Rangera?
Możemy iść.
Powodzenia z duchami, a następnym razem?
Zamówcie taco.
Jeśli Ranger tu był, to dokąd poszedł?
Może Mahesh go dorwał?
Może należy teraz do sił zła.
To była tylko opowieść.
Ranger nie mógł zniknąć.
Prawda?
Co to za dźwięk?
Dochodzi z plecaka Rangera.
Zegarek kieszonkowy?
I popcorn.
Od kiedy Ranger nosi zegarek kieszonkowy?
Bardzo szybko chodzi.
Co się z nim dzieje?
Jak znam Rangera, pewnie za mocno go nakręcił.
Można to jakoś odkręcić?
Nie można odkręcić...
Jestem uratowany.
Tak bardzo się nudziłem.
-Co ty tu robisz? -Utknąłem.
Ciasto z kruszonką. I dalej tkwię.
Obaj tu tkwimy. To twoja wina.
Nie rozumiem.
Co im się stało?
Im nic. To my mamy kłopoty.
Posłuchałem cię i kupiłem nowy zegarek, żeby przestać się spóźniać.
Nakręciłem go i pobiegłem do Mel na imprezę.
Na początku wszystko wydawało się zupełnie normalne.
Ale nie było, zrozumiałem to, gdy dotarłem do Mel.
Hej, Mel.
-Wszystko było zamrożone. -Mel.
Mel nie zwracała na mnie uwagi, nieważne, co robiłem.
Mel.
Wtedy zrozumiałem, że nie była zamrożona.
Tylko ruszała się naprawdę bardzo wolno.
Zegarek jakoś sprawił, że byłem dużo szybszy od innych.
To byłeś ty cały czas? Te odgłosy, stukanie? Czemu?
Wiesz, jak długo tu już jestem? To strasznie nudne.
Nuda.
-Jak długo to dla ciebie trwało? -Biliardy lat. Nie wiem.
Dość długo, żeby bardzo zgłodnieć.
I nie starałeś się jakoś z nami porozumieć?
Starałem się.
Użyłem alfabetu Morse'a na tym czymś.
Przecież nie znasz alfabetu Morse'a.
NAUCZ SIĘ ALFABETU MORSE'A
Już znam.
Dobrze, ale ja nie znam. I czemu zamknąłeś drzwi?
Chciałem się upewnić, że mnie tak nie zostawicie.
No dobrze. Jeśli ruszamy się za szybko, żeby ludzie nas zobaczyli,
to czemu nie staniemy nieruchomo?
Próbowałem. To niemożliwe.
Jak długo to trwało?
Mniej niż 10 sekund.
A ona jest w pół mrugnięcia.
Można to jakoś wyłączyć?
Zegarek nakręca się w jedną stronę.
Mel mogłaby coś wymyślić.
-Gdybyśmy tylko mogli dać jej znać. -Jak?
Układ okresowy był katastrofą.
RG. Ranger.
Co mam zrobić, przeliterować?
Czekaj, przecież właśnie to zrobiłem.
Papier darł się, kiedy na nim pisałem. Pióro było za szybkie.
Może trzeba pisać na czymś twardszym.
Dokąd on poszedł?
Duch go dorwał.
„Zatrzymać zegarek”?
-Skąd się to wzięło? -Zaraz.
Nie dotykaj go. To przez niego zniknął Gortimer.
Jak mam go zatrzymać bez dotykania?
Może weźmiemy coś i...
Moglibyśmy wrzucić go do jakiegoś płynu i zamrozić.
Do wody?
Może do czegoś, co tężeje w temperaturze pokojowej, do żelatyny...
-Posłuchajcie, może po prostu... -Powinniśmy zrobić testy.
Lepiej nie robić nic, czego nie da się cofnąć.
Sprawdzę odczyty elektromagnetyczne, a wy sprawdźcie profil newtonowski...
Naprawiłem go.
-Ranger. -Gortimer.
-To zajęło wieczność. -Dwie wieczności.
I jutro.
Stanley, jesteś bohaterem.
Młotek wykonał większość pracy.
Po prostu rozbiłeś zegarek? To wystarczyło?
Nie próbowałeś go rozbić?
Kosztował mnie 25 centów.
To mamy się przejmować duchem, czy...
Zaraz. Tu jest duch? Od kiedy?
To ty byłeś duchem.
Mieliśmy z Rangerem przyjść do Mel
-robić dekoracje na zaćmienie... -Zaćmienie.
Zapomnieliśmy zrobić zdjęcia.
Nie wszystko przepadło.
Chciałaś zrobić przerażającą imprezę i ta na pewno taka była.
Może dla was. Ja się wynudziłem.
Zaraz. Karta pamięci jest prawie pełna.
-Ranger, majstrowałeś przy tym? -Nie.
To znaczy bawiłem się taką małą rzeczą z guziczkami.
Czemu? Do czego to jest?
Do robienia zdjęć.
Naciskałem to cały wieczór.
Tu jest pewnie z dziesięć tysięcy zdjęć.
Jedno z nich zapewni mi...
Zapewni nam okładkę Młodego Astronoma.
Chodźcie, bo stracimy końcówkę zaćmienia.
Ranger, bez ciebie ta impreza by się nie udała.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Ja też. Lepiej późno niż wcale.
Ciemność jest pełna tajemnic.
Dopóki jednak masz przy sobie przyjaciół,
nie musisz bać się tego, co w niej znajdziesz.
Czy będzie to duch,
klątwa,
czy po prostu figiel,
zawsze jest jakieś wyjaśnienie.
A czasem, w noc krwawego księżyca
może nawet da się pewne rzeczy naprawić.
-Gotowa? -Jesteś trochę za wcześnie.
-Recital jest za godzinę. -Tak, wiem.
Chcę mieć pewność, że nie stracę ani sekundy.
Wiem, jak to jest, kiedy się czeka na ludzi.
Od teraz czas Rangera to za wcześnie. ludzi.