Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Ranger dorastał w rodzinnej piekarni,
co uodporniło go na większość pokus.
Ale gdy chodziło o specjalność dziadka,
rzadkie i cudowny tort Czekoladowa Osobliwość,
tak ciemne i gęste, że wręcz pochłaniało światło...
Cóż, każdy ma swoją granicę wytrzymałości.
Może nawet przebiłem sam siebie.
-Chcesz spróbować? -Naprawdę? Mogę?
Nieważne.
Idę do Gortimera.
Bawcie się dobrze na biwaku,
podobno szanse, że będzie padać, wynoszą 10 procent.
Zaryzykuję.
Tato, milion razy mówiłam, że wieszak nie utrzyma ciężaru.
Planowałem wymienić go w przyszłym tygodniu.
Planowanie nie wymieni wieszaka.
-Nikomu nic się nie stało? -Wieszak się obluzował.
To moja wina. Ciągle mi przypominała, żeby go wymienić.
Tato, masz dwie godziny na nowy trzygodzinny tort,
dwa ciasta i placek.
Kochanie, zadzwoń do Tanyi i Jose,
powiedz, że ich zamówienia będą później
i chyba musimy dać im ciasto za darmo.
Dobrze, gdzie Ranger? Musi nam pomóc.
To moja wina. Nie wciągajmy go w to.
Jesteś pewien? Dobrze.
RANGER I TAJEMNICZA METAMORFOZA
Czemu tak wcześnie go rozstawiacie?
Musi się przewietrzyć.
Połknąłem robala.
Ohyda. Nic ci nie jest?
-Chyba nie. -Możesz nam pomóc z namiotem?
Daj mi chwilę. Muszę umyć ręce.
Jasne.
Domowe gotowanie pyszne grzeszki!
Grzeszki
-Ta mucha bardzo cię lubi. -Tak.
-Jak tam w piekarni? -Czemu? Co słyszeliście?
Nic. A co mielibyśmy słyszeć?
Nic. Nieważne.
Chyba mówiłeś, że dziadek będzie piekł to słynny tort.
Zapomnieliście przyczepić podłogę w namiocie.
Nie potrzebujemy jej.
Pewnie że potrzebujecie. Są 10-procentowe szanse na deszcz.
Namiot się przyczepił.
Co robisz? Przestań się wygłupiać.
Mówiłem, że się przyczepiłem.
Przytrzymaj go, Gortimer.
Zaraz, co? To chyba nie jest dobry pomysł.
Myślałam, że umyłeś ręce.
Umyłem. Czemu miałbym kłamać?
Co teraz chcecie robić?
I nigdy ich nie widziano.
To dobre, Gortimer.
Dzięki.
Słyszałam o czymś, co zdarzyło się przy Normalnej dawno temu.
Opowieść nazywa się Piszczący szczur.
Żył sobie kiedyś mały chłopiec, który uwielbiał swojego szczura-zabawkę.
Piszczącego szczura.
PISK!
Wszędzie go ze sobą zabierał,
a gdzie tylko się pojawił, dzieci się z niego śmiały.
Pewnego dnia największy łobuziak w szkole chwycił szczura
i wrzucił go do kanału.
Tej nocy, kiedy łobuziak już zasypiał,
usłyszał coś.
Pisk.
To było coraz głośniejsze.
PISK!
Następnego dnia wszędzie słyszał ten pisk.
W szkole, w bibliotece, w parku.
Wreszcie o zachodzie słońca
łobuziak wiedział już, co musi zrobić.
Wyciągnął się, jak tylko mógł.
Był pewien, że jeszcze parę centymetrów wystarczy.
Ale poślizgnął się i wpadł do kanału.
Nigdy więcej go nie widziano.
Do dziś,
kiedy przechodzisz koło kanału o zachodzie słońca,
możesz usłyszeć dochodzące z głębin echo.
PISK!
Muszę się przewietrzyć.
To chyba nie było takie straszne?
Nie, ja tylko...
Dziwnie się zachowujesz.
Co się dzieje?
Mnóstwo robali.
Czego one chcą?
Pewnie szukają schronienia przed deszczem.
Po tym, jak leciały za nami przez całą drogę?
To chyba miłe uczucie, być częścią roju.
Za nic nie jesteś odpowiedzialny.
Możesz sobie tylko bzyczeć i robić to, co robią owady.
Nic dziwnego, że są szczęśliwe, patrz na nie.
Wyglądają na szczęśliwe?
Skąd wiesz?
Bo to owady.
Nie słyszałeś, co mówiłem?
Że owady mają lepiej?
Nie chciałbyś być owadem.
W ogóle nie jesteś podobny do owada.
Owady są zimne i nie mają uczuć.
-Uczucia są przereklamowane. -Nie wierzysz w to.
Jesteś raczej jak szczeniaczek.
Zabawny, lojalny, impulsywny.
Opowiedz o mnie, Mel.
Myślałem, że jestem...
-Pieskiem preriowym. -Orłem.
-Pieskiem preriowym? -Pewnie.
Zaradny, silny, niebojący się wchodzić w ciasne, ciemne korytarze.
-Gracz zespołowy. -Tak.
Piesek preriowy.
A kim byłaby Mel?
Lwicą.
Z oczywistych powodów.
Biwakowicze.
-Częstujcie się. -Wygląda pysznie.
Starałam się. Mam nadzieję, że Rangerowi będzie smakowało.
Dorastał na kuchni dziadka.
Czy on ciągle robi ten tort?
Jak ono się nazywało? Zaraz.
Coś z czekoladą?
Kto chce się zabawić?
Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Myślisz, że człowiek naprawdę może zmienić się w owada?
Teraz moja kolej na pytanie, Ranger.
Najprostsze pytanie świata. Nie.
Ale pamiętasz?
Jak połknąłem dziś owada?
Strawisz go, jak wszystko inne.
A moje pytanie brzmi,
gdyby wasz dom płonął i mógłbyś uratować tylko jedną rzecz,
co by to było?
-Komiksy. -Gortimer!
A twoja mama?
A Gardner?
Mówiłaś o jednej rzeczy.
Uratowałbym mamę, która przypadkiem
miałaby na rękach Gardnera.
-Nieźle. -Dobra, Ranger, prawda czy wyzwanie?
-Wyzwanie. -Zawsze wybierasz wyzwanie.
Ty zawsze wybierasz prawdę i wiemy o sobie wszystko.
Dobrze, wyzwanie polega na tym, żebyś szczerze odpowiedział na pytanie.
-Łamiesz zasady. -Popieram to wyzwanie.
Jaka jest najgorsza rzecz, jaką zrobiłeś?
Ale pytanie.
Wiem, eksperyment z taśmą klejącą.
Nie aquapark?
-To było straszne. -Podobno wiosną znów otwierają.
Oddali mu kąpielówki?
-Chyba je spalili. -Tak pewnie lepiej.
Do dziś widzę zieleń w twoich włosach.
W twoich też.
Odrastały całą wieczność.
Słyszeliście? Co to?
Przestań się wymigiwać. Prawda.
To, co Gortimer powiedział o aquaparku.
-Wiedziałem. -Dobrze, moja kolej.
Jestem głodny. Może go obudzimy?
Tak. Śpi już dziewięć i pół godziny.
Dzień dobry, robaczku. Twoi mali przyjaciele ciągle są
przy oknie.
-Co? -To dziwne. Przestań.
-Nie wiem, o czym mówisz. -Dobra, rozumiemy.
Nie rozumiem.
Twoje oczy. Dobra, jesteś robalem. Spoko.
Super.
To znaczy, że nie robisz tego celowo?
-Nie. -Zamknij oczy.
A teraz otwórz.
Chyba teraz po prostu takie są.
Może zjedzmy śniadanie.
Przyniosę płatki.
Dla mnie płatki z miodem.
Chcecie się dziś pobawić?
Przecież się bawimy.
Nie wy. Owady.
Świetnie, teraz gada z robalami.
Mógłbyś założyć ciemne okulary?
Te oczy są niepokojące.
-Co się dzieje? -A skąd mam wiedzieć?
-Ty wszystko wiesz. -Wiecie, że was słyszę, prawda?
To niemożliwe.
„Co się dzieje?”
„A skąd mam wiedzieć?”
„Ty wszystko wiesz”.
Miód jest najlepszy.
Proszę.
Cześć. Ranger, dziadek dzwoni.
Dziękuję.
-Halo? -Cześć. Co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Przepraszam, że dzwonię, kiedy jesteś na biwaku z przyjaciółmi,
ale potrzebujemy cię w piekarni. Musisz pomóc rodzicom.
Myślałem, że ty dziś pracujesz.
W tym właśnie problem.
Wczoraj popełniłem wielki, głupi błąd,
który może kosztować nas parę zleceń.
Pomyślałem, że może warto zrobić sobie
przerwę od piekarni,
bo chyba przynoszę teraz więcej szkody niż pożytku.
Dobrze.
Jeszcze raz przepraszam, że odrywam cię od przyjaciół.
W porządku, do zobaczenia.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Muszę wracać do piekarni.
Odda płatki?
Nie wiem, mamo.
Owady zniknęły.
Ciekawe.
Raczej dziwne.
Piekarnia jest w drugą stronę.
Ciągle powtarzał, że zmienia się w robaka.
To niemożliwe.
-Wspaniale. -A może jednak.
Pewne rzeczy mnie niepokoją.
Po pierwsze, jego ręce były lepkie, mimo że je dopiero co umył.
Po drugie, w jego pobliżu krąży rój owadów.
Po trzecie, po obudzeniu miał większe oczy.
Po czwarte, nie może przestać jeść płatków z miodem.
I po piąte, mówił, że zmienia się w robaka.
W to jakoś najmniej wierzę.
Idziemy za nim?
Oczywiście.
Dla pewności weź jakiś środek na owady.
Ludzie tego nie rozumieją.
My, owady, możemy jeść, co chcemy,
kiedy chcemy i nikt się tym nie przejmuje.
Wiecie, o czym jeszcze w kółko mówią?
O odpowiedzialności.
Zabawne, prawda?
Myślę, że dzieje się coś jeszcze.
Kiedy pytamy Rangera, czy coś przed nami ukrywa,
-zaczyna się zachowywać... -Jak owad.
Czekaj.
Patrz.
Płatki z miodem.
-Zostawił ślad. -Myślisz, że to możliwe,
że Ranger przechodzi jakąś przemianę?
Jeśli tak jest, to powinno pomóc.
Rozsypał mnóstwo płatków.
Ranger!
W nocy nie mogłem spać.
Martwiłem się.
Ale dziś to już jest lepiej.
Czy mam powiedzieć: „mucha nie siada”?
Rozumiecie? Mucha?
O rety.
Ranger, to my.
Hej.
-Musimy porozmawiać. -Jestem zajęty.
-Idziemy do ciebie. -Na waszym miejscu bym tego nie robił.
-Bo co? -Bo...
Nie wiem. Po prostu chcę być sam z moimi nowymi przyjaciółmi.
Z kim? Z robalami?
Nie mów tak.
Ranger, co się dzieje?
Ostatnio dziwnie się zachowujesz.
Może to ludzie są dziwni. Zastanawialiście się nad tym?
Może owady, jak ja i moi przyjaciele,
wcale nie są dziwne.
To zaszło za daleko.
Chodź stąd.
Nigdzie nie idę. Nie rozumiesz?
Mówiłem wam, teraz jestem owadem.
Bo co? Bo połknąłeś jednego przypadkowo?
Jadłem kurczaka i nie zmieniłem się w niego następnego dnia.
Moi prawdziwi przyjaciele rozumieją.
My jesteśmy twoimi prawdziwymi przyjaciółmi.
-Wierzcie sobie, w co chcecie. -Dobra. Sam się o to prosiłeś.
Psikaj.
Przestań! Co robisz?
W porządku.
Zostaliśmy sami.
Powiedz nam, co się dzieje.
Od wczoraj
mówisz i robisz mnóstwo dziwnych rzeczy.
Nie wiem. Może.
Dziś rano twoje oczy były takie wielkie
i zachowywałeś się jak nie ty.
A teraz
rozmawiasz z robalami i mówisz, że jesteś jednym z nich.
Sam rozumiesz, że się trochę niepokoimy.
Czy coś się wczoraj stało?
Nie.
Ale kiedy...
Kiedy zapytałem, jak poszło z dziadkiem i tortem Osobliwości,
powiedziałeś: „Co słyszeliście?”
O co chodziło?
Powiedz. To na pewno nic strasznego.
Skąd możesz wiedzieć.
Zdejmij okulary.
Więc...
Wszystko w porządku.
Wczoraj dziadek zrobił tort Czekoladowa Osobliwość,
a kiedy wyszedł,
zjadłem kawałek.
Ale to nie wszystko.
Po tym, jak zjadłem kawałek,
przypadkiem zniszczyłem całe ciasto.
No tak. To...
To złe, naprawdę straszne, ale nie obłędnie złe.
Nie wiem, czemu tak szalałeś.
Bo oskarżyli dziadka, a to była moja wina.
I teraz dziadek nie może pracować w piekarni.
A dziadek zawsze był dla mnie bardzo dobry, wiecie?
Jest najlepszy.
A kiedy zobaczyłem, że to on ma kłopoty,
a nie ja,
poczułem...
ulgę.
Ranger, to nic takiego.
Spanikowałeś.
Jesteś tylko człowiekiem.
Tak.
Nie robalem.
O co w ogóle chodziło?
Chyba poczucie winy zmieniło mnie trochę w owada.
Boję się, co o mnie pomyślą, kiedy im powiem.
Będą źli. I słusznie.
Ale to nie znaczy, że cię nie kochają.
Jeśli zrobisz coś złego,
naprawdę złego,
czujesz się winny.
Jeśli będziesz od tego uciekał, będzie cię gryzło sumienie.
Może cię to nawet zmienić.
Ranger, gdzie byłeś? Nie wiemy, w co ręce włożyć.
Kochanie, co się stało?
Możemy zarządzić zebranie rodzinne?
Rangerowi nie było łatwo przyznać się tym,
którzy kochali go najbardziej na świecie.
Ale nie było tak źle, jak się spodziewał.
Wszyscy popełniamy błędy
i Ranger nie jest wyjątkiem.
Jest tylko człowiekiem.
I takiego go lubimy. em.