Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere,
normalden başka her şey denir.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
Ranger ailesinin fırınında büyüdü.
Bu da onu cezbedici pek çok şeye karşı dirençli yaptı.
Büyükbabasının spesiyali ise,
nadir bulunan ve şahane bir çikolatalı pastaydı.
Eşsiz Çikolatalı Pasta öyle koyu ve öyle çikolatalıydı ki ışığı bile emiyordu.
Herkesin bir kırılma noktası vardır.
Galiba kendimi aştım.
-Tatmak ister misin? -Gerçekten mi? Tadabilir miyim?
Boş ver.
Gortimer'a gitmem gerek.
Kampta iyi eğlenceler ama dikkatli olun,
yüzde on yağmur ihtimali varmış.
Şanslı hissediyorum.
Baba, o rafın ağırlık taşımadığını sana kaç kez söyledim.
Gelecek hafta değiştirmeyi düşünüyordum.
Düşünmek fayda etmez.
-Herkes iyi mi? -Evet, raf yerinden çıktı.
Benim hatamdı, yenilemem gerektiğini söylemişti.
Baba, üç saatlik keki yapmak için iki saatin var,
sonra iki pasta, bir turta yapacaksın.
Tatlım, Tanya ve Jose'yi arayıp
siparişlerinin gecikeceğini söyle.
Sanırım onlardan para almayacağız.
Tamam, Ranger nerede? Yardımı gerekli.
Bak, bu benim hatam. Onu bu işe karıştırmaya gerek yok.
Emin misin? Tamam.
RANGER VE GİZEMLİ BAŞKALAŞIM
Neden bu kadar erkencisiniz?
Çadırın hava alması gerek.
Bir böcek yuttum.
İğrenç. İyi misin?
-Evet, sanırım iyiyim. -Çadır için bize yardım eder misin?
Bir saniye. Ellerimi yıkamam gerek.
Tamam.
HOMESTYLE YEMEK DERGİSİ YASAK ZEVKLER!
YASAK
Selam.
-O sinek seni sevdi. -Evet.
-Fırında işler nasıl gitti? -Neden sordun? Ne duydun?
Hiçbir şey. Neden bir şey duymuş olalım ki?
Bir sebebi yok.
Sanırım büyükbabanın meşhur pastasını yapacağını söylemiştin.
Çadırın altına örtüyü koymayı unutmuşsunuz.
Ona ihtiyacımız yok.
Tabii ki var. Yüzde on yağmur ihtimali var.
Bu çadır yapış yapış.
Ne yapıyorsun? Şununla uğraşmaktan vazgeç.
Dedim ya yapıştım.
Ona yardım et Gortimer.
Dur, ne? Bence bu iyi bir fikir değil çocuklar.
Ellerini yeni yıkadığını sanıyordum.
Evet. Sana da söyledim. Neden yalan söyleyeyim ki?
Pekâlâ, şimdi ne yapmak istiyorsunuz?
...bir daha kimse onları görmedi.
İyiydi Gortimer.
Sağ ol.
Aslında uzun zaman önce Normal Sokak'ta yaşanmış gerçek bir hikâyem var.
Adı da Ciyaklayan Fare.
Bir zamanlar çok sevdiği bir oyuncak faresi olan bir oğlan çocuğu varmış.
Bu fare ciyaklarmış.
Çocuk fareyi gittiği her yere götürürmüş
ve her gittiği yerde çocuklar onunla dalga geçermiş.
Bir gün, okuldaki en yaramaz çocuk
fareyi alıp rögara atmış.
Aynı gece yaramaz çocuk uykuya dalmaya çalışırken
bir ses duymuş.
Ciyak.
Ses giderek yükselmiş.
Ciyak! Ciyak! Ciyak!
Ertesi gün çocuk farenin ciyaklamasını her yerde duymaya başlamış.
Okulda, kütüphanede, parkta.
Nihayet güneş batarken
yaramaz çocuk ne yapması gerektiğini anlamış.
Uzanabileceği kadar uzanmış.
Fareye çok yaklaştığına emin olduğu zaman ise
kayıp rögara düşmüş.
Ve bir daha onu gören olmamış.
Bugün bile, gün batarken
rögarın yanından geçerseniz
derinden gelen sesi duyabilirsiniz.
Ciyak! Ciyak! Ciyak!
Hava almam gerek.
Çok korkunç değildi, değil mi?
Hayır, değildi. Ben sadece...
Tuhaf davranıyorsun.
Ne oldu?
Bir sürü böcek.
Dertleri ne?
Yağmur yüzünden olmalı, sığınak arıyorlar.
Evimden buraya kadar beni takip ettikten sonra mı?
Böcek kümesinin bir parçası olmak güzel olmalı.
Hiçbir şey için sorumlu olmazsın.
Sadece böcek olur, vızıldayıp durursun.
Mutlu olmalarına şaşmamalı, şunlara bak.
Mutlu mu görünüyorlar?
Bunu nasıl anladın?
Çünkü onlar böcek.
Söylediklerimi dinlemiyor muydun?
Ne diyorsun? Böcek olmak daha mı iyi?
Bundan nefret ederdin.
Tanıdığım en az böceğe benzeyen insansın.
Böcekler soğuk ve kalpsizdir.
-Duygular abartılıyor. -Buna inanmıyorsun.
Hayır, sen daha çok evcil hayvan gibisin.
Eğlenceli, sadık, biraz düşünmeden davranan birisin.
Beni de anlat Mel.
Düşünüyordum ben bir şey olsam...
-Çayır köpeği. -Dazlak kartal.
-Çayır köpeği mi? -Evet.
Becerikli, güçlü, yerin altındaki karanlık yerlere girmekten korkmayan.
-Takım oyuncusu. -Evet.
Çayır köpeği.
Mel ne olurdu?
Aslan.
Nedenleri çok açık.
Selam kampçılar.
-Alın bakalım. -Harika görünüyor anne.
Elimden geleni yaptım. Umarım Ranger beğenir.
Büyükbabasının yemekleriyle büyüdü.
Hâlâ... Hâlâ o pastadan yapıyor mu?
Adı neydi? Şey... Bekle.
Çikolata... Çikolatalı bir şey miydi?
Kim oyun oynamak ister?
Doğruluk mu cesaret mi?
Doğruluk.
Sence bir insanın böceğe dönüşmesi mümkün mü?
Soru sorma sırası bende Ranger.
Çok basit. Hayır.
Ama, anlarsınız ya, bugün
o böceği yuttum, buna ne diyeceksiniz?
Diğer yiyecekleri olduğu gibi onu da sindireceksin.
Gortimer, benim sorum şu,
evin yansaydı ve sadece tek bir şey kurtarabilseydin
neyi kurtarırdın?
-Çizgi romanlarımı. -Gortimer!
Ya annen?
Gardner?
Tek bir şey söylememi istedin.
Annemi kurtarırdım,
o da Gardner'ı kucağında taşırdı.
-Güzel. -Pekâlâ Ranger, doğruluk mu, cesaret mi?
-Cesaret. -Hep cesareti seçiyorsun.
Sen de doğruluğu, zaten birbirimizi tanıyoruz.
Tamam, öyleyse bir soruma dürüstçe cevap vermen için meydan okuyorum.
-Kuralları bozuyorsun. -Ben de meydan okuyorum.
Yaptığın en kötü şey neydi?
Ne soru ama!
Biliyorum, şu bant deneyi.
Su parkı değil mi?
-O çok kötüydü. -Baharda tekrar açacaklarmış.
Mayosunu geri verdiler mi?
-Sanırım onu yaktılar. -En iyisi.
Saçında hâlâ yeşiller var.
Seninkinde de.
Tekrar uzaması çok zaman aldı.
Durun, sesi duyuyor musunuz?
Oyalamayı bırak. Doğru.
Gortimer'ın dediği gibi, su parkı.
-Biliyordum. -Pekâlâ, benim sıram.
Acıktım. Onu uyandıralım mı?
Evet. Dokuz buçuk saattir uyuyor.
Günaydın, böcek çocuk. Arkadaşların hâlâ...
Penceredeler.
-Ne? -Bu tuhaf. Dur.
-Ne dediğinizi anlamıyorum. -Tamam, anlıyoruz.
Ben anlamıyorum.
Gözlerin. Sen bir böceksin, bunu anlıyoruz.
Çok iyi.
Yani gözlerini sen öyle yapmıyor musun?
-Hayır. -Gözlerini kapa.
Şimdi aç.
Sanırım artık böyleler.
Belki kahvaltı etsek iyi olur.
Mısır gevreği getireyim.
Ballı çıtır lütfen.
Bugün takılmak istiyor musunuz?
Zaten takılıyoruz.
Siz değil, böcekler.
Harika, artık böceklerle konuşuyor.
Affedersin ama güneş gözlüğünü takabilir misin?
Gözlerin çok rahatsız edici.
-Neler oluyor? -Nereden bileyim?
-Sen her şeyi bilirsin. -Sizi duyduğumu biliyorsunuz, değil mi?
Bu imkânsız.
"Neler oluyor?"
"Nereden bileyim?"
"Sen her şeyi bilirsin."
Baldan iyisi yok.
İçeri gel.
Çocuklar, Ranger, büyükbaban.
Teşekkürler Bayan Fuller.
-Alo? -Selam dostum, ne haber?
İyiyim.
Bak, arkadaşlarınla kamp yaparken seni aramak istemezdim
ama annenle babana yardım etmek için fırına gitmelisin.
Senin çalıştığını sanıyordum.
Sorun da bu.
Dün büyük ve aptalca bir hata yaptım
ve bu, bize müşterilere mâl oldu.
Bu yüzden fırından biraz uzak kalmanın
iyi olacağını düşündüm.
Çünkü faydadan çok zararım dokunuyor.
Tamam.
Tamam. Seni arkadaşlarından alıkoyduğum için tekrar özür dilerim.
Tamam, hoşça kal.
-Her şey yolunda mı? -Evet.
Şimdi fırına gitmem gerek.
Mısır gevreğini geri getirecek, değil mi?
Bilmiyorum anne.
Böcekler gitmiş.
İlginç.
Bu tuhaf.
Fırın ters istikamette.
Sürekli böceğe dönüşeceğini söyleyip duruyordu.
Bu imkânsız.
-Harika. -Aslında, belki de.
Dikkatimi çeken birkaç kanıt var.
Bir, yıkadıktan sonra bile elleri yapış yapıştı.
İki, bir böcek kümesi onu takip edip duruyor.
Üç, uyandığında gözleri büyümüştü.
Ve dört, ballı mısır gevreği yemeden duramıyor.
Beş, bir böceğe dönüşmeye başladığını söyledi.
Buna çok güvenmiyorum.
Onu takip edelim mi?
Kesinlikle.
Güvende olmak için yanımıza böcek kovucu alalım.
Görüyorsun ya, insanlar işte, bunu anlamıyorlar.
Biz böcekler ne zaman,
ne istersek yeriz ve kimsenin umurunda olmaz.
Başka ne saplantıları var, bilmek ister misiniz?
Sorumluluk.
Komik, değil mi?
Bence başka bir şeyler dönüyor.
Ranger'a bir şey saklayıp saklamadığını her sorduğumuzda
-şey gibi... -Böcek gibi davranıyor.
Dur.
Bak.
Ballı Çıtır.
-İz bırakmış. -Sence Ranger'ın
bir çeşit değişim geçirdiği doğru mu?
Öyle olsa bile bu işimize yarar.
Etrafa gerçekten çok mısır gevreği saçmış.
Ranger!
Dün gece uyuyamadım.
Çok endişelendim.
Ama bugün yeni bir reçine var.
Belki de buna bal mumu demeliyim.
Anladınız mı? Bal mumu.
Hadi ya.
Ranger, biziz.
Selam.
-Seninle konuşmak istiyoruz. -Meşgulüm.
-Yukarı geliyoruz. -Yerinizde olsam bunu yapmazdım.
-Yoksa ne? -Yoksa...
Bilmiyorum. Sadece yeni arkadaşlarımla yalnız kalmak istiyorum.
Kimlerle? Böceklerle mi?
Öyle söyleme.
Ranger, neler oluyor?
Gerçekten tuhaf davranıyorsun.
Belki tuhaf olan insanlardır. Bunu hiç düşündün mü?
Belki de tuhaf olmayanlar, ben ve arkadaşlarım gibi
böceklerdir.
Bu iş çok uzadı.
Bizimle aşağıya gel.
Hiçbir yere gitmiyorum. Anlamıyor musun?
Size söyledim, ben artık böceğim.
Neden? Kazara böcek yuttun diye mi?
En son tavuk yediğimde ertesi gün tavuğa dönüşmedim.
Gerçek arkadaşlarım bunu anlar.
Gerçek arkadaşların biziz.
-Neye inanmak istiyorsan ona inan. -Pekâlâ, bunu sen istedin.
Püskürt.
Dur! Ne yapıyorsun?
Tamam.
Artık biz bizeyiz.
Lütfen bize neler olduğunu anlat.
Seni dün gördüğümüzden beri
pek çok tuhaf şey yaptın ve söyledin.
Bilmiyorum. Belki de.
Ve bu sabah, gözlerin büyüdüğünde
hiç de kendin gibi değildin.
Şimdi de
böceklerle konuşup bir böceğe dönüştüğünü söylüyorsun.
Neden endişelendiğimizi anlıyorsundur.
Dün bir şey mi oldu?
Hayır.
Ben...
Sana Eşsiz Pastayı ve büyükbabanı sorduğumda
bana "Ne duydun?" dedin.
O ne demekti?
Anlat bize. O kadar kötü olamaz.
Olabilir.
Güneş gözlüğünü çıkar.
Yani...
Sorun yok.
Dün büyükbabam Eşsiz Çikolatalı Pastadan yaptı.
O gittikten sonra
ben de bir dilim yedim.
Ama hepsi bu değil.
Ben pastayı yedikten hemen sonra
yanlışlıkla tüm pastayı berbat ettim.
Yani bu... Bu...
Bu kötü, çok kötü ama... O kadar da kötü değil.
Bu seni neden bu kadar delirtti anlamıyorum.
Delirdim. Çünkü büyükbabama kızdılar ama benim suçumdu.
Ve artık büyükbabam fırında çalışamıyor.
O bana karşı hep çok iyi davrandı, anlıyor musun?
O büyükbabaların en iyisi.
Ama benim değil de onun başının
belaya girdiğini
görünce...
Çok rahatladım.
Ranger, sorun yok.
Paniğe kapılmışsın.
Sen de insansın.
Evet.
Böcek değilsin.
Neden böyle oldu?
Sanırım suçluluk duygusu böcek gibi hissetmeme neden oldu.
Gerçeği söylediğimde hakkımda kötü düşüneceklerinden korkuyorum.
Kızacaklar, kızmalılar da
ama bu seni sevmedikleri anlamına gelmez.
Yanlış, gerçekten çok yanlış
bir şey yaptığınızda
suçlu hissedersiniz.
Bundan kaçmaya çalışırsınız ama suçluluk duygusu sizi yiyip bitirir.
Sizi değiştirebilir bile.
Ranger, neredeydin? İşimiz başımızdan aşkındı.
Neyin var tatlım?
Aile toplantısı yapabilir miyiz?
Ranger için onu çok seven insanların karşısına çıkıp
yaptığı hatayı kabul etmek kolay değildi.
Ama düşündüğü kadar kötü de değildi.
Hepimiz hata yaparız
ve Ranger da istisna değil.
O sadece bir insan
ve onu böyle seviyoruz. il.