Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Het voetlicht doet rare dingen met je.
Als je in het donker zit, ziet het licht er troostrijk uit.
Maar als je in het felle licht staat, kun je je nergens verbergen.
Gortimer en de Verrassingshandtekening
Zal ik mijn achternaam erbij zetten?
-Jij bent de enige Stanley die ik ken. -Echt?
Want ik ken nog drie andere Gortimers.
Je moet er vaker op uit.
Gips is geweldig. Je bent zowat onverslaanbaar.
Er is niets dat je niet kunt.
Behalve douchen.
Of zwemmen, push-ups doen, tennissen.
Of goocheltrucs doen.
De talentenshow. Sorry.
-Dit is mijn hand voor vingervlugge trucs. -Mijn achterachteroom kende Houdini.
Zonder Gortimer hebben we geen act. We gaven hem alleen spullen aan.
-Ik heb zijn oude handboeien. -Wat moeten we nu doen?
Er zijn twee soorten mensen.
Mensen in het publiek en mensen op het podium.
Jongens, ik kan goochelen.
-We kunnen zelf een act doen. -Het is maar goochelen.
Hoe moeilijk kan het zijn?
-Het is echt moeilijk. -Niet als je er goed in bent.
Ik ga verhongeren.
Probeer dat maar als je een kleuter vasthoudt.
Bedankt.
Geen zorgen, de dokter zegt
dat het eraf kan voor je verjaardagsfeest.
-En papa's bezoek? -Ja.
Ben je blij om hem te zien?
Ja, ik heb allemaal leuke dingen gepland.
Maar het is nog leuker met mijn moeder, die een heilige is.
Dat weet iedereen.
Je bent een heel slim kind.
-En ook populair. -Heeft de hele klas 'n handtekening gezet?
Abigail?
-Ik ken geen Abigail. -Misschien is ze nieuw.
Er is niemand nieuw.
DE KIJKER
Abigail...
Abigail.
GEEN FOTO ABIGAIL ARROYO
'Abigail Arroyo.'
VERGEET JE NIET OP TE GEVEN VOOR DE TALENTENSHOW
Heb je ook nooit van haar gehoord? Ze zit in onze klas.
-En ze is niet verhuisd? -Nee, ze is gewoon niet hier.
Ze tekende gisteren mijn gips.
-Waarom sprak je haar niet? -Omdat ik niet zag dat ze tekende.
We hebben het over dit gips, toch?
-Dat aan je arm zit? -Dat is het mysterie.
Sorry, ik wilde dat ik kon helpen. Succes.
Catherine, ik, Stanley, Ranger,
Sineal, Mel, Justin, Cody,
Erik F., Eric S., Eric met een 'C'...
En niemand.
Of...
Abigail.
We kunnen allebei geen vingervlugge trucs
dus we doen Gortimers trucs niet.
Ja, hier hebben we niks aan.
Als we de trucs niet kunnen doen, hoe vullen we dan een hele act?
We moeten één geweldige truc doen, zodat ze meer willen als we afgaan.
De Mayaanse Mysteriekist.
We kunnen niet zomaar het podium oplopen en in de kist springen.
Als we maar één truc doen, moeten het echt goed zijn.
Ik luister.
Een goochelshow is 10 procent goochelen, 90 procent show.
Wat maakt een show goed?
-Getrainde hamsters. -Kostuums.
En kostuums.
Stel je dit voor.
Het gordijn gaat open. De Mysteriekist staat in het midden.
Ik presenteer u Majesteitelijke Mel en haar lieftallige assistent Ranger.
Waarom ben ik de lieftallige assistent?
Ik heb geen lieftallige assistentgenen.
-Maar ik wel? -Jongens, ik moet jullie vragen...
-Wat hebben jullie aan? -Onze goochelkostuums.
Dit zijn oefenkostuums tot we onze smokings hebben.
-Rokkostuums? -Natuurlijk, we zijn professionals.
Ik wil met jullie praten over Abigail.
Ik heb je al verteld wat ik weet en dat is niets.
Ik keek rond toen iedereen weg was en vond een tekening op een bureau.
Die zat er al voordat ik er zat.
Ik zou nooit zoiets tekenen.
Niet op jouw bureau, maar het hare.
Ik denk dat het van haar is, het is dezelfde stift.
Ik heb het iedereen gevraagd, maar niemand heeft haar gezien.
Misschien is ze een mentalist.
Ze gebruiken psychologie om dingen voor je neus te verbergen.
Een mentalist? Het is duidelijk dat ze een ninja is.
Weet je hoeveel ninja's nu in deze kamer zijn?
-Geen. -Nul.
Of wel tien, maar dat weet je niet. Weet je waarom?
Omdat het ninja's zijn.
Ze heeft je gips getekend. Dat is je beste aanwijzing.
Ik heb een expert nodig.
Kijk, de hele verzameling.
Jeetje, Stanley, is er iets dat je niet hebt gebroken?
Probeer jij maar 5 jaar met ongeluk door te komen.
Dan kom je wel in een paar ziekenhuizen.
Dit zijn mijn souvenirs.
Eens kijken.
-Hier is er een. -Wanneer was dit?
Rechterbeen.
Kinderboerderij. Twee jaar geleden.
Eenden zijn niet je vrienden.
-Ze is hier al twee jaar. -Vier jaar, kijk.
Ligstoelongeluk. Dat was geen pretje.
Vier jaar en niemand herinnert zich haar.
-Hoe ga ik dit meisje vinden? -We zetten een val uit.
Ze tekent gips, dus als we je andere arm breken,
komt ze naar ons toe.
Ik denk dat ik verder ga zoeken. Maar bedankt.
Pech gehad.
Hoi.
Hallo? Is daar iemand?
Oké, Abigail de kunstenaar,
wat heb je nog meer gemaakt?
-Hallo, Abigail. -Hoi.
Wanneer ben je binnengekomen?
-Ik was hier de hele tijd. -Maar ik zag je niet.
Ben je een geest?
Nee, ik ben een meisje. Net zo eng.
-Je hebt mijn gips getekend. -Iedereen heeft je gips getekend.
Maar ik heb niet gezien dat je het tekende.
Ik heb rondgevraagd
en niemand in de klas herinnert je.
Dat ze me niet herinneren, betekent niet dat ze me niet zien.
Je hebt toch Mr Henwick voor geschiedenis?
Welke kleur broek had hij vandaag aan?
Weet ik niet.
Maar hij had een broek aan, toch?
Dat hoop ik.
Je zag hem, maar je zag hem niet.
Je lette niet op.
Ik zie je nu wel.
Nu let je op.
Heb je je de hele tijd achter in de klas verborgen?
Hoe zit het dan met huiswerk, boekverslagen, de wetenschapspresentaties?
Die ene over bestuiving was van mij.
De grote bij.
Een acht, trouwens.
Nu je me hebt gevonden: wat wil je van me?
Zover heb ik niet vooruitgedacht.
Fijn.
Dit was een opwindende ontmoeting. Ik moet gaan.
Wacht.
Ik vind je kunstwerken mooi.
Ga door.
Dit noem ik 'De Snel-Langzaam'.
Bewaar die bewegingen maar voor als je in de kist zit.
Ik ga niet de kist in. Jij gaat de kist in.
Ranger, je wilt in de kist zitten. Dat is het goochelgedeelte.
Degene erbuiten wijst er alleen naar. Laat maar. Ik ga wel in de kist.
-Jij blijft erbuiten en wijst. -Nee.
Jij zei dat ik de kist in moest, dus ik ga de kist in.
Laten we het hebben over iets waar we het eens over zijn: de muziek.
Dat heb ik al bedacht.
Blijf je hier zitten en naar me staren?
Sorry. Je hebt zoveel talent.
Ik teken wat ik zie.
Pak wat papier. Probeer het ook eens.
Gaat niet lukken, denk ik.
Het is kunst, het maakt niet uit of je er goed in bent of niet.
Echt?
Nee, het maakt wel echt uit.
De wereld heeft niet nog meer slechte kunst nodig.
Gortimer, ik maak een grapje. Humor, weet je wel?
-Ik vind je verwarrend. -Ik heb liever 'mysterieus'.
Kom, teken iets, druk jezelf uit.
Ik ben goed in robots.
Prima, zolang ze maar laserstralen hebben.
Een robot zonder laserstraal is een ruimtematroos zonder...
-Zwaartekrachtlaarzen. -Jij bent echt een nerd.
-Jij begon erover. -Verander het onderwerp niet.
Gortimer.
Je moet een knoop doorhakken. Het is echt belangrijk.
Rustig aan, ten eerste, dit is...
-Wie? -Dit is...
-Dit is iets voor morgen. -De talentenshow is morgen.
Hé, welke is beter?
Een geweldige gitaarsolo...
Of een grote, schetterende fanfare...
-Allebei? -Kom op.
Je helpt helemaal niet.
De eerste die bij het observatorium is, mag kiezen.
Kijk, een dinosaurus.
Hé. Niet eerlijk.
-Zijn ze altijd zo? -Wat gebeurde er? Waar was je?
Ik hou niet zo van grote groepen mensen.
Ik zou ze geen grote groep noemen.
Daarom hou ik van tekenen.
De tekening spreekt voor zichzelf en hoeft niet om aandacht te schreeuwen.
Je hebt de verkeerde indruk van Mel en Ranger.
Je vindt ze vast aardig als je ze leert kennen.
Ik moet gaan.
Ik zie je morgen.
Ja, ik zie je dan.
Een eetstokje of een liniaal?
-Een eetstokje is perfect. -Kijk eens.
-Dit is heerlijk. -Het is vreselijk.
Heb je dat meisje, Abigail, gevonden?
-Ja. -Echt?
-Wat voor meisje is het? -Ze is verlegen.
Heel verlegen, ze-zegt-nooit-iets
en-niemand-merkt-haar-op-verlegen.
Heb jij ooit zo iemand gekend?
Dat is wel extreem, maar ik herinner me zo'n meisje.
Ze was ook heel verlegen.
Ze voelde zich heel erg klein en de wereld leek heel erg groot.
Ze was alleen gelukkig als ze alleen was,
want als ze danste, vergat ze alles en iedereen om haar heen.
Toen gebeurde er iets bijzonders.
Eindelijk merkten mensen haar op.
Eerst schaamde ze zich, maar toen besefte ze
dat ze toch niet zo klein was.
En vanaf toen ging het een heel stuk beter.
Hoe ging het verder met dat meisje?
De Mayaanse Mysteriekist, hè? Succes.
Zijn jullie klaar voor de grote show?
We gaan ze van hun sokken blazen.
Zonder dat ze hun schoenen uitdoen. Weet je hoe?
-Een goocheltruc. -Ik kan niet wachten.
Doe voorzichtig met het geheime slot, dat zit soms vast.
Vertrouw me maar, we weten het.
Oké.
-Geheim slot? -Ik heb geen flauw idee.
Je bent gekomen.
Moet je toch iets in hun goochelshow doen?
Ik kan niet eens m'n overhemd dichtknopen, laat staan een truc doen.
Ik heb iets bedacht. Vertrouw me, het wordt leuk.
Laat me raden, doedelzakken jongleren?
-Op een pogo. -Een brandende pogo.
Daarom moet jij de brandblusser bedienen.
Het is een eer dat je je leven in mijn handen wilt leggen.
Stanley.
Een applaus voor Stanley 'Boem-Boem' Zielinski.
Ik moest dat van hem zeggen.
Voordat we naar Erik K en zijn geweldige kat Buckles gaan,
hebben we een last minute-toevoeging.
Gortimer Gibbon met een verrassingsact.
Gortimer?
Hoi.
We hebben vanavond veel getalenteerde mensen gezien,
maar er zijn ook mensen
die net zoveel talent hebben maar niet gezien worden, omdat...
Niemand ze ziet.
Ik heb zo iemand pas ontmoet.
'Ontmoeten' is niet het juiste woord,
ik zag haar voor het eerst.
Ze is een kunstenaar en hoewel jullie haar werk hebben gezien,
hebben jullie haar niet gezien.
Vandaag gaat dat veranderen.
Dit is Abigail Arroyo.
Ze staat nu backstage,
maar met wat hulp komt ze wel het podium op.
Wat zeg je ervan, Abigail?
Abigail?
Abigail, wacht.
En de volgende is Erik K.
Abigail.
-Abigail, ik probeerde je te helpen. -Waarom dacht je dat ik dat wilde?
-Ik zie je niet. -Ik weet niet of je me ooit hebt gezien.
Ik dacht dat alles beter zou zijn als mensen je kennen.
Beter dan wat?
Ik ben niet zoals jij. Ik wil niet in het middelpunt staan.
Wil je niet dat ze je werk zien?
Ze zien mijn kunstwerken. Die verberg ik niet.
Die kun je overal zien.
Maar er is een verschil tussen wat ik doe en wie ik ben.
Ik snap het. Je bent verlegen.
Nee, ik ben niet verlegen.
Ja, ik zit achter in de klas. Ja, ik ben stil.
De meeste mensen weten niet dat ik er ben, omdat ik dat fijn vind.
Dat betekent niet dat er iets mis met me is, zo ben ik gewoon.
-Waarom kun je daar niet mee leven? -Dat kan ik.
Ik heb alleen nog nooit zo iemand ontmoet.
Iemand als jij.
Het spijt me.
Gaat het?
Er zijn vier foto's die ik leuker vind,
had je niet een betere kunnen vergroten?
Ik moest snel werken.
Misschien help je me een andere uit te kiezen voor de volgende keer.
Ik maak een grapje. Humor, weet je wel?
Wil je samen naar de rest van de show kijken?
-Dat ligt eraan, word ik vernederd? -Helemaal niet.
Maar van Mel en Ranger kan ik niet hetzelfde zeggen.
Dames en heren,
nu volgt het beste goochelduo in de geschiedenis van de Normaalstraat,
de Geweldige Melanger.
O, nee.
Ik kan dit niet aanzien.
Dit is vreselijk.
-Gortimer, ben je daar? -Het goochelen werkt nog niet.
Ik moet iets doen.
Hoi, ik ben hun lieftallige assistent.
Ik denk dat het een beetje...
Stanley.
Ik zei toch dat ik kon goochelen.
Jammer dat je geen toegift had.
Dat is het probleem met maar één truc kunnen.
Toch hadden we iets moeten doen dat niemand ooit had gezien.
-Zoals een konijn uit een hoge hoed halen. -Heb je een konijn?
Technisch gezien, niet.
-Hoi, jij bent vast Abigail. -Gortimer heeft het vaak over je.
Ik vond jullie act heel leuk.
Dan moet je ons volgend jaar zien. We hebben iets geweldigs bedacht.
Sommigen voelen zich aangetrokken tot het voetlicht
en anderen rennen liever weg.
De truc is te ontdekken hoeveel licht je nodig hebt
om jezelf gelukkig te maken. el licht je nodig hebt