Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Reflektor punktowy bywa zabawny.
W ciemności światło wydaje się dawać bezpieczeństwo.
Gdy jednak człowiek znajdzie się w blasku, nie ma się gdzie schować.
GORTIMER I ZASKAKUJĄCY PODPIS
Mam dopisać nazwisko?
-Jesteś jedynym Stanley'em, jakiego znam. -Naprawdę?
Bo ja znam trzech innych Gortimerów.
Musisz więcej wychodzić.
Gips jest najlepszy. Jesteś praktycznie niezwyciężony.
Możesz robić wszystko.
Poza braniem prysznica.
Pływaniem, pompkami, grą w tenisa.
Albo magicznymi sztuczkami.
Konkurs. Przykro mi.
-To moja ręka od sztuczek. -Mój pradziadek znał Houdiniego.
Bez Gortimera nie ma występu. My mu tylko podajemy rekwizyty.
-Mam parę jego starych kajdanek. -Co teraz zrobimy?
Na świecie są dwa rodzaje ludzi.
Ludzie na widowni i ludzie na scenie.
Słuchajcie, znam się na magii.
-Moglibyśmy zawsze wystąpić sami. -To tylko magia.
To nie jest chyba trudne?
-Bardzo trudne. -Nie, jeśli jesteś w tym dobry.
Umrę z głodu.
Spróbuj to zrobić, trzymając na rękach czterolatka.
Dziękuję.
Nie martw się, lekarz mówi,
że zdejmie go przed twoimi wielkimi urodzinami.
-Tata przyjedzie? -Tak.
Cieszysz się, że go zobaczysz?
Tak. Zaplanowałem wiele fajnych rzeczy.
Ale nie tak fajnych, jak z moją cudowną mamą, która jest święta.
Wszyscy to wiedzą.
Jesteś niewiarygodnie mądrym chłopcem.
-I popularnym. -Chyba cała klasa się podpisała.
Abigail?
-Nie znam żadnej Abigail. -Może jest nowa?
Nie mamy nikogo nowego.
UCZNIOWIE
Abigail...
BRAK ZDJĘCIA ABIGAIL ARROYO
„Abigail Arroyo”.
ZGŁOŚ SIĘ NA KONKURS
Też o niej nie słyszałaś? Podobno chodzi do naszej klasy.
-Jesteś pewny, że się nie wyprowadziła? -Nie wyprowadziła się, jej nie ma.
Wczoraj podpisała mi się na gipsie.
-To czemu z nią nie porozmawiałeś? -Bo nie widziałem, jak się podpisuje.
Mówimy o tym gipsie, prawda?
-Tym na twojej ręce? -Na tym polega tajemnica.
Przykro mi, że nie mogłam pomóc. Powodzenia.
Catherine, ja, Stanley, Ranger,
Sineal, Mel, Justin, Cody,
Erik F., Eric S., Eric przez „C”...
I nikt.
Albo...
Abigail.
Nie znamy sztuczek,
więc oczywiście nie zrobimy żadnej Gortimera.
Te rzeczy się nam nie przydadzą.
Skoro nie znamy sztuczek, to jak mamy występować?
Potrzebna nam jedna wspaniała sztuczka, dzięki której będą chcieli więcej.
Tajemnicza Skrzynia Majów.
Nie możemy wyjść na scenę i od razu wskoczyć do skrzyni.
Jeśli to ma być jedna sztuczka, musimy ją dobrze sprzedać.
Słucham.
W pokazie dziesięć procent to sztuczki, a 90 to występ.
Co zapewni świetny pokaz?
-Tresowane chomiki. -Kostiumy.
I kostiumy.
Wyobraź to sobie.
Kurtyna się podnosi. Na środku sceny stoi Tajemnicza Skrzynia.
Przedstawiam Majestatyczną Mel i jej uroczego asystenta, Rangera.
Czemu ja jestem uroczym asystentem?
Bo ja nie nadaję się na uroczą asystentkę.
-A ja tak? -Muszę was o coś zapytać.
-Co macie na sobie? -Nasze magiczne kostiumy.
Stroje zastępcze, póki nie mamy fraków.
-Z połami? -Oczywiście. Jesteśmy profesjonalistami.
Chciałem porozmawiać z wami o Abigail.
Już ci powiedziałem wszystko, co wiem, czyli nic.
Rozejrzałem się, kiedy wszyscy wyszli, i znalazłem rysunek na ławce.
Był tam, zanim wszyscy zajęli miejsca.
Nigdy czegoś takiego nie narysowałem.
Nie na twojej, tylko na jej ławce.
Myślę, że jej. To taki sam zielony marker.
Tylko że pytałem wszystkich, nikt jej nie widział.
Może to mentalistka.
Oni używają psychologii, by ukryć coś, co masz przed oczami.
Mentalistka? Nie, na pewno to ninja.
Wiesz, ile ninja jest teraz w tym pokoju?
-Ani jeden. -Zero.
Albo mnóstwo, ale ich nie widzisz. Wiesz czemu?
Bo to ninja.
Podpisała twój gips. To jak do tej pory najlepsza wskazówka.
Muszę skonsultować się z ekspertem.
Proszę, cała kolekcja.
Rety, Stanley, jest coś, czego sobie nie złamałeś?
Spróbuj pięć lat mieć pecha.
Zwiedzisz parę szpitali.
To moje pamiątki.
Zobaczmy, co my tu mamy.
-Tutaj jest. -Kiedy to było?
Prawa noga.
Małe zoo. Dwa lata temu.
Kaczki nie są przyjazne.
-Czyli jest tu od dwóch lat. -Cztery, popatrz.
Wypadek z rozkładanym krzesłem. Było ostro.
Cztery lata i nikt jej nie pamięta.
-Jak mam ją znaleźć? -Trzeba zastawić pułapkę.
Wiemy, że podpisuje gipsy, więc złamiemy ci drugą rękę
i wtedy ona przyjdzie.
Raczej będę się za nią rozglądał. Ale dzięki.
Twoja strata.
Cześć.
Halo? Jest tu kto?
Dobrze, Abigail, artystko,
co jeszcze stworzyłaś?
-Cześć, Abigail. -Cześć.
Kiedy przyszłaś?
-Byłam tu cały czas. -Nie widziałem cię.
Jesteś duchem?
Nie, dziewczyną. Też przerażające.
-Podpisałaś mi się na gipsie. -Wszyscy się podpisywali.
Nie widziałem, jak to robisz.
Pytałem trochę osób,
nikt cię nie pamięta z lekcji.
To, że nie pamiętają, nie znaczy, że mnie nie widzieli.
Masz historię z panem Henwickiem, prawda?
Jakiego koloru spodnie dziś nosi?
Nie jestem pewien.
Ale ma na sobie spodnie, prawda?
Mam nadzieję.
Widziałeś go, ale tak naprawdę nie dostrzegłeś.
Nie zwracałeś na niego uwagi.
A jednak teraz cię widzę.
Nie, teraz zwracasz uwagę.
Ukrywałaś się z tyłu klasy?
A co z pracą domową, opisami lektur, kiermaszem naukowym?
Robiłam prezentację o samozapyleniu.
Wielka pszczoła.
I cztery z minusem.
Skoro mnie znalazłeś, chcesz czegoś?
Nie sięgałem myślami aż tak daleko.
Wspaniale.
To bardzo miłe spotkanie, ale muszę już iść.
Czekaj!
Naprawdę podobają mi się twoje rysunki.
Mów dalej.
Nazywam je „wolno-szybko” .
Może wykonasz te ruchy, kiedy będziesz w skrzyni?
Ja nie wchodzę do skrzyni, tylko ty.
Ranger, chcesz wejść do skrzyni. To magiczna część.
Ten, kto jest na zewnątrz, tylko na nią pokazuje. Wiesz co? Ja wejdę.
-Ty zostajesz na scenie i pokazujesz. -Nie.
Powiedziałaś, że mam wejść do skrzyni, to wejdę.
Zajmijmy się czymś, w czym się zgadzamy. Muzyką.
Wszystko wymyśliłem.
Będziesz tu siedzieć i patrzeć na mnie?
Przepraszam. Jesteś taka utalentowana.
Rysuję, co widzę.
Weź kartkę i sam spróbuj.
Nie jestem tak dobry.
To sztuka, nieważne, czy jesteś dobry, czy nie.
Naprawdę?
Nie, to ważne. Bardzo ważne.
Światu nie trzeba już więcej złej sztuki.
Gortimer, żartuję. To dowcip, wiesz?
-Jesteś bardzo skomplikowana. -Wolę „nieprzenikniona”.
Narysuj coś, wyraź siebie.
Jestem całkiem dobry w robotach.
Super, jeśli tylko mają promienie śmierci.
Robot bez promieni śmierci, to jak kosmiczni marines bez...
-Butów grawitacyjnych! -Nerd jesteś.
-Sama zaczęłaś. -Nie zmieniaj tematu.
Gortimer!
Musisz rozstrzygnąć. To bardzo ważne.
Spokojnie. Najpierw coś ważniejszego. Musicie poznać...
-Kogo? -Musicie poznać...
-Kogoś jutro. -Jutro jest konkurs.
Która lepsza?
Wspaniałe solo gitarowe, jak...
Czy głośne fanfary, jak...
-Może obie rzeczy? -Daj spokój.
Wcale nie pomagasz.
Kto pierwszy z powrotem, wybiera.
Zobacz, dinozaur.
To nieuczciwe!
-Oni tak zawsze? -Co się stało? Gdzie zniknęłaś?
Nie lubię tłumów.
Nie nazwałbym ich tłumem.
Dlatego lubię rysować.
Obraz mówi sam za siebie, nie musi krzyczeć, żeby być słyszany.
Chyba źle oceniasz Mel i Rangera.
Na pewno ich polubisz, kiedy ich poznasz.
Lepiej już pójdę.
Do zobaczenia jutro.
Do zobaczenia.
Pałeczki czy plastikowa linijka?
-Pałeczki będą idealne. -Proszę bardzo.
-Jak dobrze. -To straszne.
I co, znalazłeś tę Abigail?
-Tak. -Naprawdę?
-Jaka jest? -Bardzo nieśmiała.
Naprawdę nieśmiała. Z tych, co się nigdy nie odzywają.
I nikt ich nigdy nie zauważa.
Znałaś kogoś takiego?
To już ekstremalnie. Ale tak, znałam kiedyś taką dziewczynę.
Też była bardzo nieśmiała.
Czuła się bardzo mała, a świat wydawał się jej taki wielki.
Naprawdę szczęśliwa czuła się tylko wtedy, gdy była sama,
bo kiedy tańczyła, zapominała o wszystkim i o wszystkich.
A potem zdarzyło się coś wspaniałego.
Ludzie wreszcie zaczęli ją zauważać.
Na początku czuła się skrępowana, ale potem zdała sobie sprawę,
że wcale nie jest taka mała.
Od tej pory wszystko było dużo lepiej.
I co się z nią stało?
Tajemnicza Skrzynia Majów? Powodzenia.
Gotowi na wielkie przedstawienie?
Pogubią buty z wrażenia.
Bez ich zdejmowania. Wiesz czemu?
-Przez magię. -Nie mogę się doczekać.
Uważajcie na tajemną zasuwkę. Zacina się.
Wierz mi, wiemy.
Dobrze.
-Tajemna zasuwka? -Nie mam pojęcia.
Przyszłaś.
Nie mów, że wciągnęli cię z powrotem do przedstawienia.
Nie dam rady zapiąć koszuli, nie mówiąc już o karcianych sztuczkach.
Wymyśliłem coś innego. Zaufaj mi. Spodoba ci się.
Niech zgadnę, żonglowanie dudami?
-Na drążku do skakania. -Płonącym?
Dlatego potrzebuję cię do obsługi gaśnicy.
Jestem zaszczycona, że powierzasz mi swoje życie.
Stanley!
Oklaski dla Stanleya „bum-bum” Zielinsky'ego.
Kazał mi to powiedzieć.
Zanim przejdziemy do Erika K. i jego wspaniałego kota, Bucklesa,
punkt programu dodany w ostatniej chwili.
Gortimer Gibbon i jego występ-niespodzianka.
Gortimer?
Cześć.
Widzieliśmy tu dzisiaj wielu utalentowanych ludzi,
ale są też inni,
tak samo utalentowani, których nikt nie zauważa, bo...
Nikt ich nie dostrzega.
Wczoraj spotkałem kogoś takiego.
Choć „spotkałem” to chyba złe słowo. Chyba po prostu
po raz pierwszy ją dostrzegłem.
Jest artystką i choć pewnie widzieliście jej prace,
nigdy nie widzieliście jej samej.
Dziś się to zmieni.
Oto Abigail Arroyo.
Teraz stoi za kulisami, ale myślę
że z małą pomocą możemy ją stamtąd przywołać.
Co ty na to, Abigail?
Abigail?
Abigail, zaczekaj.
A teraz Erik K.
Abigail!
-Ja tylko chciałem ci pomóc. -Skąd pomysł, że tego chciałam?
-Nie widzę cię. -Nie wiem, czy kiedykolwiek widziałeś.
Myślałem, że gdy ludzie cię poznają, wszystko będzie lepiej.
Lepiej od czego?
Nie jestem taka jak ty. Nie chcę być w centrum uwagi.
Nie chcesz pokazać, co robisz?
Pokazuję. Nie ukrywam moich prac.
Wszędzie je umieszczam.
Ale jest różnica między tym, co robię i kim jestem.
Rozumiem. Jesteś nieśmiała.
Nie, nie jestem nieśmiała.
Tak, siedzę z tyłu klasy. Tak, jestem cicha.
Większość ludzi nie wie, że istnieję, bo mi to odpowiada.
To nie znaczy, że coś ze mną nie tak. Po prostu taka jestem.
-Czemu ci to nie odpowiada? -Odpowiada.
Tylko wcześniej nikogo takiego nie znałem.
Takiego jak ty.
Przepraszam.
Już w porządku?
To moje piąte ulubione zdjęcie.
Nie mogłeś wybrać lepszego?
Trochę się spieszyłem.
Może następnym razem pomożesz mi wybrać lepsze.
Żartuję. No wiesz, dowcip.
Chcesz zobaczyć resztę przedstawienia?
-Nie wiem, zostanę upokorzona? -Zupełnie nie.
Ale nie mogę tego samego powiedzieć o Mel i Rangerze.
Panie i panowie,
przedstawiam najwspanialszy numer magiczny w historii ulicy Normalnej.
Niezwykli Melanger.
O nie.
Nie mogę na to patrzeć.
Kiepskie to.
-Gortimer, jesteś tam? -Magia jeszcze nie działa.
Muszę coś zrobić.
Cześć, jestem ich uroczym asystentem.
Myślę, że nieco...
Stanley!
Mówiłem, że znam się na magii.
Szkoda, że nie bisowaliście.
To problem, kiedy zna się tylko jedną sztuczkę.
Trzeba było zrobić coś, czego nikt jeszcze nie widział.
-Na przykład wyciągnąć kapelusz z królika. -Masz królika?
W zasadzie nie.
-Musisz być Abigail. -Gortimer ciągle o tobie mówi.
Bardzo mi się podobał wasz numer.
Poczekaj do następnego roku. Zaplanowaliśmy coś wstrząsającego.
Jednych przyciąga blask reflektorów.
Inni od niego uciekają.
Chyba chodzi o to, by zrozumieć, ile światła się potrzebuje,
by być szczęśliwym. rozumieć, ile światła się potrzebuje,