Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Mam nadzieję, że to da wam obraz życzliwości i empatii,
jakie dostrzegam u Stanley'a.
Chcę poprosić was wszystkich, jako naszą wspólnotę, o przypomnienie mu,
że wobec wyzwań życiowych, przed jakimi staje,
powinien pozostać dobry i miły, czyli taki, jaki jest dzisiaj.
To był bardzo szczęśliwy rok dla nas i dla Stanley'a.
Jesteśmy z ciebie bardzo dumni.
Mazeł tow.
Przekazuję mikrofon tacie Stanley'a, Philowi. Dziękuję.
Dziękuję, Sherise.
I dziękuję wszystkim, którzy przyszli do Izby Pamięci Kapitana Normalnego.
To miejsce upamiętnia historię naszego miasta,
a nasza rodzina przeżywa dziś pamiętną chwilę.
Kończymy jutro ze Stanley'em 13 lat.
W religii Stanley'a te urodziny stanowią ważny rytuał przejścia
między wiekiem chłopięcym a męskim.
Ale co to dziś znaczy, być mężczyzną?
Mówi się, że mężczyźni są odważni, twardzi i odpowiedzialni.
Ale moja mama też taka jest,
a przecież ewidentnie jest kobietą.
Ilu właściwie znam mężczyzn?
Mojego tatę.
Rozwiedli się z mamą.
Jest epidemiologiem.
Cały czas podróżuje po dalekich krajach
i walczy z chorobami.
To chyba dosyć męskie.
Tylko wolałbym, żeby był tutaj, a nie gdzieś w Wenezueli.
Równie dobrze mógłby być Kapitanem Normalnym.
Byłeś moją radością od pierwszego dnia,
a dziś, w dniu twojej bar micwy, cieszę się jeszcze bardziej.
GORTIMER I ZAGUBIONY SKARB ULICY NORMALNEJ
Jesteś w tym naprawdę dobry.
Co robisz w czasie lunchu?
-Dzień dobry, pani Gibbon. -Dzień dobry.
Mógłbym się wprosić na gofry?
Zawsze możesz.
Liczyłem, że ta tradycja nie kończy się z dzieciństwem Gortimera.
Dzieciństwo Gortimera potrwa jeszcze pięć lat.
Z prawnego punktu widzenia.
Zawsze będzie moim dzieckiem.
Ohyda.
Cieszę się, że jesteś.
Tata Gortimera nie dotrze, muszę wymyślić coś innego.
Masz jakieś pomysły?
Jaki ma pani poziom tolerancji ryzyka, skoro Gortimer jest nastolatkiem?
Wszystkiego najlepszego.
-Wszystkiego najlepszego. -Dziękuję.
-Dzień dobry. -Dzień dobry, synu.
DO GORTIMERA
Ty to napisałeś?
Nie narysowałem tego.
To ty.
W drugiej klasie.
„Drogi nastoletni Gortimerze,
życzenia z okazji 13. urodzin”.
„To wspaniałe.
Pewnie jesteś już wyższy od taty i się golisz.
Mama i tata kupili ci pieska.
Masz własne pieniądze.
Kosisz trawniki.
Zostajesz u Rangera do dziewiątej
i znalazłeś skarb Kapitana Normalnego.
Masz wspaniałe życie.
Twój przyjaciel, Gortimer Gibbon.
Lat siedem”.
Naprawdę widziałem przyszłość.
Twój tata w dzieciństwie też miał obsesję na temat tego skarbu.
Może poszukacie go razem, kiedy wróci.
Mamo, ja...
No dobrze, prezenty będą wieczorem, ale...
Mam dla ciebie drobiazg,
panie Nastolatku.
Dziękuję.
Perfumy?
To woda kolońska.
Dzięki.
Też mam dla ciebie niespodziankę, ale to wymaga zawiązania oczu.
Porty na Atlantyku, Pacyfiku i Oceanie Indyjskim...
Nie robiłem tego od drugiej klasy.
Właśnie. Będzie jak kiedyś.
Po latach tułaczki na pełnym morzu
Kapitan Normalny postanowił skończyć z piractwem,
więc przywiózł żonę w to miejsce
i założyli ulicę Normalną.
Wiódł normalne życie, wychował syna,
a kiedy umarł, informację o miejscu ukrycia największego skarbu
zabrał ze sobą do grobu.
Wszystko pamiętam.
Chcecie znaleźć skarb? Jesteście gotowi?
Tak!
Kapitan Normalny pokazuje drogę do pierwszej wskazówki.
I do Jogurtowej Jurty, gdzie z tą mapą dostaniecie 15 procent rabatu.
Powodzenia.
Dziękuję.
-Cześć. Chcecie mapę? -Nie, dzięki.
Ktoś nie chce zniżki na jogurt.
Chodźcie.
Gdybym był piratem i miał ukryć skarb,
nie budowałbym ogromnego pomnika pokazującego pierwszą wskazówkę.
Albo ręka wskazywałaby zły kierunek, żeby wszystkich oszukać.
Popatrz na jego drugą rękę.
Może to luneta jest wskazówką.
Założę się, że jest w izbie pamięci.
Więc interesuje cię poszukiwanie skarbu.
Nie powiem, że nie.
„Nie dotykać”.
Nie ma sprawy.
Tutaj.
LUNETA KAPITANA NORMALNEGO
Nic nie widzę.
A ty?
Czy ona nie powinna być, no wiesz, dłuższa?
Może wskazówka jest w środku.
Weźmy ją do Mel, ona będzie wiedziała, co zrobić.
Nie możemy jej tak po prostu ukraść.
Zostaw kartę biblioteczną.
Ranger, weź mój zestaw do czyszczenia.
Kropla, dokładnie tutaj.
Może być?
Słowa?
To dziwne.
Zasłońcie żaluzje.
Poszukiwania skarbu nigdzie nas nie zaprowadziły.
Na szczęście świętujemy dziś twoje urodziny.
Zamierzałem dać ci je na gofry.
Dzięki, Ranger.
Wiecie,
kapitan Normalny nie miał latarki.
A jednak szukamy skarbu.
Na wypadek, gdybyśmy go znaleźli, powinniśmy zdecydować, jak go podzielić.
Wiem, co zrobię z moją częścią. Piec do pizzy opalany drewnem,
latające buty i wynalazca, który je wymyśli.
Prywatny samolot dla taty.
Safari zdjęciowe śladami wielbłądów w Maroku.
Dobra. Ulubiony dzień kapitana Normalnego. Jego dom został zbudowany w 1840.
Nie znamy dokładnej daty.
Znamy datę jego ślubu, urodzin i śmierci.
Chyba możemy uznać, że dzień śmierci nie był jego ulubionym.
Żył 18 263 dni. Sporo trzeba wyeliminować.
Ciekawe, czy prowadził dziennik.
Był kapitanem. Prowadził dziennik okrętowy.
Piraci raczej nie lubili papierkowej roboty.
Prowadził dziennik okrętowy.
Jest w izbie pamięci.
Dziś jest już zamknięta.
Zaraz. I tak możemy tam wejść.
Burmistrz dał ci klucze do miasta.
To był zaszczyt. Nie mogę tego nadużywać.
To nie nadużycie, tylko pomoc miastu.
A przecież dlatego je dostałaś.
Poza tym, jeśli znajdziemy skarb,
burmistrz nie będzie się tym przejmował.
Zostaniemy bohaterami.
Bohaterami.
LUNETA KAPITANA NORMALNEGO
BIBLIOTEKA UL. NORMALNEJ KARTA CZYTELNIKA
Kapitan Normalny wziął ślub 17 czerwca 1840 roku.
„Dziś poślubiłem moją kuzynkę Victorię”.
Spróbuj Dzień Założyciela.
„9 stycznia 1841 roku.
Moje życie zmieniło się na zawsze.
Dziś urodził mi się syn”.
Założył nasze miasto tego samego dnia.
To musiał być jego ulubiony.
Znalazł sposób, by to była historyczna chwila.
Popatrzcie.
„Życzę ci wszystkiego najlepszego, ukochany synu”.
Tu jest strzałka wskazująca to coś.
„Synu, jesteś ucieleśnieniem wszystkich moich nadziei na przyszłość,
a także szczęśliwym pożegnaniem z cierpieniami przeszłości”.
Wiesz, że by tu był, gdyby mógł.
Ale go nie ma, prawda?
Rozumiem, że ma bardzo odpowiedzialną pracę
i nie zawsze może tu być, ale tylko raz w życiu kończę 13 lat.
Jestem jego najstarszym synem.
Powinienem być
ucieleśnieniem wszystkich jego nadziei.
Kapitan był lepszym ojcem niż mój tata, a przecież był piratem.
Przepraszam, ale to...
Nie masz za co przepraszać.
Pewnie, że mam. Może zaraz dokonamy naprawdę wielkiego odkrycia.
Ja się nie liczę.
Tylko życzyłbym sobie...
Życzyłbym...
Sam nie wiem.
Czekaj. Życzenie.
„Życzę ci wszystkiego najlepszego, synu”.
Jak spełniają się życzenia?
Świeczki na torcie urodzinowym, spadająca gwiazda,
-studnia życzeń... -Studnia życzeń.
„Synu, jesteś ucieleśnieniem wszystkich moich nadziei na przyszłość”.
Czemu to nie ma sensu?
Wiemy, że to jest odpowiedź, to podwójnie frustrujące,
bo jest strzałka wskazująca to miejsce.
Kapitan Normalny nie wskazuje właściwego kierunku.
Jest na to za sprytny.
„Zacznij od prawdziwej,
cztery w górę
nad dwoma”.
Miał na myśli kamienie?
Cztery kamienie w górę, nad dwoma.
Alternatywna teoria: może skarbu nie ma w studni.
To okrągła studnia.
Gdzie zacząć?
„Zacznij od prawdziwej...”
Prawdziwa północ.
Mogę ją określić.
Mam kompas.
Nikt nie zaszedł tak daleko.
Bo nikt nie popatrzył przez lunetę.
Może rzeczywiście znajdziemy skarb.
Północ.
Do góry cztery kamienie, nad dwoma.
Zobaczymy.
„Kiedy znajdziesz serce, rzuć kotwicę”.
Co to znaczy?
Tu był klucz.
Może wypadł.
Nie widzę go.
Bez klucza to nie ma sensu.
Ktoś był tu przed nami.
Wracajmy do domu.
Dotarliśmy tak daleko.
Nie rezygnujmy.
Tata nie przyjechał.
Skarb przepadł.
To najgorsze urodziny w życiu.
Żartujesz?
Jeśli znajdziemy skarb, to będą najlepsze urodziny.
Nie poddawaj się, Gortimer.
Kapitan pływał po całym świecie.
Skarb może być wszędzie.
Zawsze wracał do domu.
Nie ma jak własny dom.
Dom jest tam, gdzie serce.
Był sentymentalny jak na pirata.
To prawda.
Więc mówił o swoim domu. Zgadza się?
Posiadłość kapitana Normalnego?
Daj spokój. To twoje urodziny.
Wiesz, jak wspaniale byłoby znaleźć skarb?
Całkiem wspaniale.
Świetnie.
Chodźmy do posiadłości.
„Kiedy znajdziesz serce, rzuć kotwicę”.
Dokąd to prowadzi?
Donikąd.
Co to?
Otwieramy?
Tu zdecydowanie może być skarb.
Albo kolec, który wbije się w twoje serce,
zanim zdążysz otworzyć drzwi.
Zaryzykuję.
Ani jednego nietoperza?
To piwnica.
Kto chce wejść pierwszy?
To twoje urodziny.
Patrzcie.
Tu są jakieś drzwi.
Przesuńmy to.
„Zawsze będziemy razem, nawet gdy jesteśmy daleko od siebie".
Gortimer.
Czy to ten klucz ze studni?
Jak się tu znalazł?
Nie działa.
Musi.
Nie wierzę.
Ale klucz pasuje.
Znaleźliśmy wszystkie wskazówki. Wszystko zrobiliśmy dobrze, ale...
Nie rozumiem, czemu nie działa.
Kiedy ja próbowałem, też nie działało.
Tata?
Wszystkiego najlepszego, synu.
-Co robisz w domu? -Znieśli kwarantannę.
To był fałszywy alarm, więc wskoczyłem w pierwszy samolot.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Kiedy mama powiedziała mi, że szukacie skarbu,
wiedziałem, że dotrzesz aż tutaj.
Ja dotarłem do tego miejsca.
No dobra.
Tak.
Tu jest napisane „junior”.
A tu „senior”.
Ten jest chyba dla pana.
A ten dla ciebie.
Są inne dziurki do klucza?
Chyba tutaj.
Założę się, że klucz senior
należy włożyć trochę wyżej.
Proszę bardzo.
Gotowy?
-Gotowy. -Przekręcamy.
Znalazłeś skarb kapitana Normalnego.
Drugoklasista Gortimer miał rację.
Wszyscy go znaleźliśmy.
Pirackie łupy?
Czy to żart?
Piraci raczej nie bywali żartownisiami.
Może to kolejna wskazówka.
Sprawdźmy.
Proszę.
„Drogi synu,
przygotowałem sporo utrudnień,
bo wiedziałem, że będziesz mądrzejszy od piratów szukających skarbu.
„To jedna z twoich zalet, z których jestem nieskończenie dumny.
Najbardziej żałuję, że ominęła mnie część twojej młodości.
Nieważne, kiedy to znajdziesz.
Wiedz, że zawsze będę przy tobie.
„To ty jesteś moim największym skarbem”.
Więc skarb to po prostu
był jego syn?
Tak.
Czasem życie wydaje się wskazywać zły kierunek,
a droga nie jest widoczna.
Kiedy się jednak przyjrzeć, zwykle można dostrzec wskazówki.
I choć czasem znajdziesz coś niespodziewanego,
bądź wierny sobie,
a możesz natknąć się na największy skarb. ,