Ik woon al m'n hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Gortimer en de Meedogenloze Vrolijkheidsregenboog
Ja, Egg gaf ons een goede deal voor de benodigdheden.
We hebben dezelfde zwemvesten. Ook voor Gardner.
Papa zegt dat je niet veilig genoeg kunt zijn in een kano.
Hij heeft gelijk.
Ik heb muffins meegenomen uit Rangers bakkerij.
Met bosbessen. Wat attent.
Om te bedanken dat papa hier mag logeren.
Je vader is intelligent gezelschap.
Ik zal hem missen als hij weggaat.
Jij vast ook, Gortimer.
Ja. Het is onze laatste dag.
Ik moet alles uit deze dag halen.
Ik zag hetzelfde bij de gevallen van 0157:H7 in Mongolië.
Ja. Het vee dronk van dezelfde rivier stroomafwaarts van de fabriek
en het ging heel snel mis. Dat mag niet opnieuw gebeuren.
Stuur de labverslagen door naar Javier en mij.
Wat?
Kunnen ze alleen vanochtend?
Oké. Het is prima. Ik doe het wel.
Oké. Bedankt, Carol.
Goed werk. Dag.
Het is prima.
Pardon, een momentje.
-Kan ik helpen? -Wees niet zo'n padvinder.
Ik kan heus wel de weg vinden in mijn eigen huis.
Jeetje, wat heeft ze tegen padvinders?
Luister, Gortimer,
je weet dat ik dit niet zou doen tenzij het belangrijk was.
Je bent vrij. Kan iemand anders het niet doen?
Het spijt me.
Maar de vorige keer bij het meer was heel leuk.
Dat was eigenlijk een van de fijnste dagen van mijn leven.
Hij eindigde zelfs met een regenboog, weet je nog?
Ik denk dat het de eerste regenboog was die ik ooit zag.
Ik vergeet nooit dat je ernaar keek en lachte.
Grappig dat een regenboog, een speling van licht,
zo'n groot verschil kan maken.
Het was geweldig.
Dat waren eenvoudigere tijden, hè, Gortimer?
Voor de scheiding en voordat mijn werk zo druk werd.
O, nee.
Sorry. Dit is niet goed.
Overweeg je weleens te stoppen?
Luister, zoon.
Mensen als jij en ik helpen mensen die hulp nodig hebben.
Zo zijn wij.
Hoi, Claire, met mij.
Luister, ik moet het uitje naar het meer afzeggen,
maar Gardner kan bij me blijven terwijl ik werk.
Ik vind het ook niet leuk, maar ik kan er niets aan doen.
En om eerlijk te zijn, het was een eer
om mijn bevindingen hier op het Capitool te delen.
Ik wil alle gasten van de Verenigde Naties bedanken.
Ik heb jullie werk mijn leven lang bewonderd,
in het bijzonder de toewijding aan klimatologisch onderzoek.
Het was een eer om hier te zijn.
Uit de grond van mijn hart, bedankt.
-Catherine, dat was geweldig. -Echt? Ik was zo nerveus.
Ik word duizelig als ik aan vanavond denk.
Een nerveuze Catherine is dus hetzelfde als een Catherine die niet nerveus is.
Je gaat het geweldig doen.
Je onderzoek spreekt voor zich.
Dit is de kans van je leven.
Je hebt gelijk. Bedankt, Mel.
-Succes. -Dank je.
Dag, jongens.
Je ging toch naar het meer?
Papa moest afzeggen.
-Wil je gaan fietsen? -Of naar de stripwinkel?
-Of een hagedissenrace. -Ze racen niet, ze vluchten eerder.
Slakken dan? Of stenen?
Waar komt dat vandaan?
Het kristal. Het breekt het zonlicht.
Dit is perfect. Dit zou kunnen werken.
Wat?
Kunnen we het groter maken? Zoals een echte regenboog?
REGENBOOGMACHINE
Heren, het is tijd om te wetenschappen.
Ranger, jij doet de batterijen. In alle maten, het gaat om kwantiteit.
Ik doe de lenzen, natuurlijk.
Gortimer verzamelt spullen. Als jij denkt dat we het kunnen gebruiken, dan kan dat.
We liggen op koers om de straal op het Normaalmeer te richten.
Oké. Daar gaan we.
Regenboog in drie,
twee, een.
-Wat gebeurde er? -Een lichtlek door een teveel aan fotonen.
Wacht, volgens mij zenden mijn ogen röntgenstralen uit.
Nee.
Daar is hij.
Moet je zien.
-Niet te geloven, hè? Net praatten we... -Ja. Hij is prachtig.
-Vind je hem mooi? -Of ik hem mooi vind?
Dat is een regenboog. Heb je ooit een regenboog gezien?
-Nee. -Nee?
Dan is dit een hele bijzondere dag.
Hé, dat moet Carol zijn.
Hoi, Carol.
Luister, ik wil die telefonische vergadering verzetten.
Laten we zeggen 11.30 uur, mijn tijd.
Ja, er kwam...
Er kwam iets tussen.
Oké. Mooi. Bedankt, dag.
-Weet je het zeker? -Of ik het zeker weet?
We gaan naar het park. Dit kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan.
-Twee van de twee. -Ja.
-Goed geworpen. -Goeie.
Kom, hou mijn hand vast.
Hierheen.
Oké, ik ben weer aan de beurt.
Je lijkt heel gelukkig.
Op dit moment heb ik helemaal niets om over te klagen.
Ik ben terug in de Normaalstraat, mijn favoriete plek.
Samen met jullie, mijn meest favoriete mensen ter wereld.
En we staan onder een echte regenboog.
-Best fijn. -Ja.
Was het maar altijd zo.
Dat vind ik ook.
Misschien kan dat wel.
Echt?
Dat is jammer.
De vergadering.
O, nee. Dit is niet goed.
Als ik niet met die toxicologen praat... Nee, dat gaat niet werken.
Gortimer, we moeten je broer nu naar je moeder brengen.
Kom, we gaan.
Het was zo raar. Het ene moment was hij ontspannen en gelukkig
en toen de regenboog verdween, ging het weer over het werk.
Wat jammer, Gortimer.
Kunnen we de regenboog niet langer in stand houden?
Ietsje langer? Die kant van hem zie ik bijna nooit.
Dus de regenboog maakt hem kunstmatig tevreden?
-Dat lijkt me... -Verkeerd?
Nee. Zo moet je het niet zien. Meer als...
Meer als...
Als dat we hem een vakantie proberen te geven,
dat probeerde hij al, maar het werk kwam er steeds tussen.
-Ik heb mijn bedenkingen. -Die heb je altijd.
-Ranger, wat vind jij? -Ik heb mijn bedenkingen.
-Kom op. -Wat als er bijwerkingen zijn?
Het was bedoeld als een mooi gebaar.
Dat mijn vader heel gelukkig maakte.
Dat is toch wat iedereen wil?
Alsjeblieft, dit is de laatste dag dat mijn vader hier is.
Weet je wat, ik ga vandaag niet werken.
Ik ben op vakantie, verdorie.
-Ik zou wel vakantie willen. -Dan moet je vakantie nemen.
Je werkt zo hard hier, je verdient een vakantie.
Gortimer, waar of niet? Je moeder verdient een vakantie.
-Waar. -Ja.
Weet je wat? Ik ga het doen.
Fantastisch.
Die regenboog, zeg. Je kunt hem nog steeds zien.
Ja, echt ongelofelijk.
Ben je klaar met die vergadering?
Ja, weet je wat, Gortimer?
Ik reageerde eerder overdreven op dat labverslag.
Het is niet zo'n probleem.
Dus ik hield het gesprek kort en bondig.
Wat denk je hiervan? Zullen we een ijsje halen?
Ja.
Iedereen lijkt inderdaad gelukkig.
Ik heb nog steeds mijn bedenkingen.
-Dag, jongens. -Waar ga je heen?
-Het park. -En je toespraak dan?
Ik besefte opeens dat ze niet naar me hoeven te luisteren.
Zoals je zei, mijn onderzoek spreekt voor zich.
Dus ik ga onder de regenboog zitten en Dostojevski lezen.
Maar het zijn de Verenigde Naties.
Waarom staat mijn moeders auto bij Gortimers huis?
En dat is de auto van mijn moeder.
Je had niet die hele emmer ijs hoeven opeten.
Mama houdt me meestal tegen. Ik wilde zien hoeveel ik op kon.
Doe waar je gelukkig van wordt.
Hé.
Zijn jullie klaar voor mijn volgende inspiratie?
-Geen eten. -Nee.
Een Normaalstraat-buurtfeest.
Wanneer zullen we weer zo'n regenboog hebben?
We moeten het samen vieren.
Hier.
Bel iedereen die je kent.
Doe maar. En zeg dat we een feestje organiseren.
Hé, jongens. Jullie moeders zijn hier.
-Hier. -Krijg je geen spijt van.
Hé, amigos. We zijn geld aan het ophalen voor ons nieuwe bedrijf.
Het is een app die je je sleutels helpt vinden als ze kwijt zijn.
-Het heet de... -Ik-weet-niet-waar-mijn-sleutels-zijn-app.
Hé, Mel. Je moet ons bellen over een mogelijke baan,
want we weten niet helemaal hoe we een app moeten maken.
Dag.
We logeren in een fijn pension dichtbij het grote park
en trekken op muilezels het ravijn in.
Hoe schattig zal Gardner er op een muilezel uitzien?
-Mama? -Ik weet het. Ik heb er zoveel zin in.
-De Grand Canyon moet je zien. -Klopt.
Hé, kinderen.
-Waarom ben je niet in de bakkerij? -Ik moest sluiten vandaag.
Maar die is nog nooit gesloten geweest.
Ik wilde over het menu nadenken. Ik heb een idee.
SUSHI NORMAALSTRAAT
-Wat vind je ervan? -Vicki, je bent een genie.
Er is geen goede sushi in de Normaalstraat.
-Toch? -Maar we zijn bakkers.
Nee, ik heb een bakkerij. Dan kun je ook best goede sushi maken.
Al heb je een goed punt.
Ik moet werken aan mijn hak- en snijvaardigheden.
-Dat is het. We doen het. -Wat?
We gaan naar Tokio voor onderzoek.
Claires gepraat over reizen is besmettelijk.
Wacht, ik heb nog nooit de berg Fuji beklommen.
-Wij gaan ook. -Mama.
-Als jij dat goed vindt. -Hoe meer, hoe beter.
-Mel, dit wordt geweldig. -En je baan dan?
Schat, ik wil al zo lang een sabbatjaar.
Je hebt geen idee.
Dit is perfect. Ik ga nu het werk bellen.
Goed zo, Lora. Ja.
Ja. Precies.
-Achterin het Normaalstraatpark. -Hier is mama.
-Neem mee waar je gelukkig van wordt. -Dag, lieverd.
Schat, goed nieuws.
Volgende maand gaan jij, ik en Gardner naar...
Tromgeroffel, graag.
De Grand Canyon.
-Echt? -Ja.
Mama, dat is geweldig.
Wat een fantastisch idee. Wat...
Ik wil er alles over horen, maar ik ben zo terug.
-Hoe kom je erop? Wat leuk. -Ja, ik heb er veel zin in.
-Dat moet ook. -Ja, we doen het allemaal.
We gaan allemaal mee, toch?
De Grand Canyon. Kun je dat geloven?
-Nee. -Wat is er mis met hem?
Hij gaat naar Japan. En ik ook, schijnbaar.
En dat vind je niks?
Ranger, je gaat letterlijk naar het land van de ninja's.
Word volwassen, Gortimer.
Wat is er aan de hand?
Gortimer, vind je het niet allemaal wat impulsief?
Wilde jouw moeder ooit naar de Grand Canyon?
Dat zei ze weleens.
Ik weet niet wat jij de hele dag deed,
maar het is duidelijk dat niks normaal is.
Je moeder investeerde in de app van Egg en Fred.
-Wat? -Ja, ze heeft een dikke cheque geschreven.
Misschien.
Misschien reageren jullie overdreven.
-Wat? -Het komt wel goed. Vertrouw me maar.
Sorry, ik moet nog even rondbellen.
We houden een buurtfeest en jullie zijn uitgenodigd.
Iemand moet met beide benen op de grond.
Iedereen moet met beide benen op de grond.
Maar jij en ik niet. Waarom is dat?
Het heeft vast iets te maken met de flits.
Onze ogen werden overgestimuleerd.
Ze stelden hun lichtgevoeligheid bij.
Ja, ik zie nog steeds vlekken, maar waarom doet Gortimer zo raar?
Hij is in de ontkenningsfase.
Behalve jij en ik
zijn er geen rationele mensen in de Normaalstraat.
We zien de regenboog anders dan de rest
dus wij zijn de enigen die niet beïnvloed worden.
Niet de enigen.
-Er is iets gaande in de Normaalstraat. -Gaande?
Een ouderwets woord. Zou jij wel begrijpen, dacht ik.
Misschien heb je het
over het feit dat heel de Normaalstraat gek lijkt te zijn geworden.
-Waar gaat dit echt over? -Nou...
Onze regenboog maakte iedereen gelukkig.
Nu doet iedereen wat hij wil,
in plaats van de dingen die ze moeten doen.
Zoals bakken, of niet Dostojevski lezen.
Dat waren onbedoelde gevolgen.
Daarom kreeg ik dus geen post vandaag.
En daarom was er niemand in de minimarkt.
En de bus reed niet.
We wilden dat Gortimers vader genoot van zijn vrije tijd.
Geluk kun je niet simpelweg aan- en uitzetten.
Maar het betekent zoveel voor Gortimer.
Niemand is altijd gelukkig.
Zet die machine onmiddellijk uit.
Je kunt geen regenboog hebben zonder regen.
Oké, ik zie je daar.
Iedereen zegt het door.
Nee, hou jij hem maar.
Zal ik hem voor je bewaren?
Ja, bewaar jij hem maar. Ik...
Ik heb hem niet meer nodig.
En je werk dan?
Hoe krijg je dan je labverslagen en praat je met de toxicologen?
Die telefoon... Die is je leven.
VASTGOED NORMAALSTRAAT TE KOOP
Ik heb zoveel gemist.
En het ging allemaal in een oogwenk voorbij.
Elke keer als ik thuiskom, is je broer een ander mens en jij...
Jij bent een tiener.
Ik ben de vader van een tiener.
Maar vandaag...
Ik weet het niet, vandaag,
werd het me opeens duidelijk.
Ik wil niet nog meer missen.
Papa verhuist weer hierheen. Hij koopt een huis.
-En zijn baan dan? -Hij is slim, hij komt er wel uit.
Gortimer, we moeten iets zeggen dat je niet leuk gaat vinden.
Probeer het te begrijpen.
Het is de regenboog.
Die beïnvloedt niet alleen je vader, maar iedereen.
Wat is daar zo erg aan?
Diep vanbinnen weet je wat daar erg aan is.
Je denkt niet helder.
Dit is zinloos. Zet haar uit.
Als je haar uitzet, wil mijn vader het huis niet meer kopen.
Dat is het net. Zoiets zou hij nooit doen.
Je kunt hem niet met een truc terugkrijgen.
Hij is gelukkig.
Ik probeer alleen maar andere mensen te helpen.
Ik wilde nooit iets, behalve dit.
Behalve... Dat mijn vader hier is, net als die van jullie.
Jullie mogen het niet beslissen.
-Ik wil dat je de machine uitzet. -Nee.
Oké.
Bedankt.
We zullen het voor je moeten doen.
Wacht.
Jullie zijn mijn beste vrienden.
Doe me dit niet aan.
Sorry.
Nee.
Wat is er mis met jullie?
Jullie wisten wat het voor me betekende en toch deden jullie het.
Jullie hebben mijn leven verpest.
We zijn geen vrienden meer.
Ranger, kijk eens.
Hè? We hebben hem uitgezet. Hoe kan hij er nog zijn?
Dit is niet goed.
Echt niet goed.
NORMAALSTRAATPARK
REGENBOOGSTRAATPARK
We hebben meer onderpand nodig.
Hoeveel kun je krijgen voor de winkel?
-Heel veel. -Ja.
Gortimer, Stanley de eenpersoonsdrumband gaat op tour.
Elke school in de regio. Pure rockmuziek.
Zeg mijn moeder waar ik ben.
Catherine?
Hé. Wat een dag, hè?
-En je Verenigde Naties-ding? -Wat?
Ik ben niet gegaan, zo'n dingen doe ik niet meer.
REGENBOOGSTRAAT
NORMAALSTRAAT 3200 N
Gortimer.
De reis is vervroegd. We gaan morgen.
Gregory, je bent al vijftien jaar epidemioloog.
Wil je dat echt allemaal weggooien?
Mensen rekenen op je.
Ik heb al voldoende van mezelf gegeven.
Ik zet nu mezelf op de eerste plek.
Maar je hebt talloze mensenlevens gered.
Jouw werk is essentieel.
Ik ben mijn werk beu.
Het is niet wie ik ben.
Papa?
Hé, daar ben je.
Ik zocht je al. Luister, ik heb nagedacht.
Als het nieuwe huis is gekocht, plaatsen we een zwembad in de tuin.
Net zoals vroeger.
Jij en je broer kunnen altijd langskomen.
Dan heb je twee huizen in de Normaalstraat. Wie kan dat zeggen?
Je mag je vrienden altijd meenemen.
Wat denk je ervan?
Papa.
Ik hou van je.
Ik hou ook van jou.
Je doet zoveel ongelofelijk werk.
En het is belangrijk. Dat snap ik, echt.
Ik ben trots op je.
Het zou geweldig zijn als je hier woonde.
Echt geweldig, maar...
Dat doe je niet.
Je woont hier niet.
Je woont overal en dat is...
Dat is gewoon hoe het is.
Het is niet aan mij om dat te veranderen.
Gortimer, het spijt me.
Het spijt me dat ik er zo vaak niet was.
Het is al goed.
Als ik denk aan alles dat ik wel in mijn leven heb,
weet ik dat ik geluk heb.
Ik heb jou, mama en Gardner
en de Normaalstraat.
Vergeet je twee beste vrienden niet.
Wat is er?
Ik heb iets gezegd wat ik terug zou willen nemen.
-Dat komt wel goed. -Nee, je begrijpt het niet.
Gortimer, kijk.
Het spijt me.
Ja.
-Sorry daarvoor. -Maakt niet uit.
Als we nu weggaan, zijn we dan nog op tijd?
Mooi. Bedankt, mama.
Sorry.
Hou je de camper?
Nee, ik breng hem vanavond terug.
-Wat dacht je nou helemaal? -Geen idee.
Kom hier, jij. Oké.
Oké. Geef me een knuffel.
-Alsjeblieft. -Kom hier.
Gortimer.
Gisteren zei je dat je trots op me was.
Dat betekent veel voor me.
Maar, jongen, jij bent degene op wie ik het meeste trots ben.
Zo heb je een klein stukje regenboog waar je ook bent.
Je bent zo'n geweldig kind. Ik kan het niet geloven.
Ik zorg vanavond voor Gardner. Neem de avond vrij.
Neem vakantie en doe iets leuks.
-Dat hoeft niet. -Ik wil het doen.
Ik wil er zijn voor Gardner en jou.
Dat ben je ook.
Natuurlijk neem ik graag je aanbod aan.
Ik voel me ouder.
Je wordt volwassen.
Dat zal wel.
Hé, ik heb een geweldig idee.
Misschien kan ik een dolfijn leren een ninja te worden.
Waar haal je die dolfijn vandaan?
De zee. Nee?
Oké, zo zie ik het voor me. Het is een grote dolfijn, hè? .