Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
GORTIMER KONTRA NIESŁABNĄCA TĘCZA RADOŚCI
Tak, Egg dał nam dobrą cenę.
Mamy odpowiedni sprzęt ratowniczy. Nawet dla Gardnera.
Tata mówi, że nigdy dość zabezpieczeń w kanu.
Ma rację.
Wziąłem parę muffinów z piekarni Rangera.
Jagodowe. Miło, że pamiętałeś.
Chciałem podziękować za to, że tata może u pani mieszkać.
Twój ojciec stanowi inteligentne towarzystwo.
Będzie mi go brakowało.
Na pewno tobie też.
Tak, to nasz ostatni dzień.
Postaram się, żeby był ważny.
To samo widziałem przy zakażeniu szczepem enterokrwotocznym w Mongolii.
Właśnie. Bydło piło wodę z rzeki poniżej fabryki.
I zaraz potem padło. Nie możemy pozwolić, żeby to się powtórzyło.
Pamiętaj, żeby raporty wysłać z kopią do mnie i do Javiera.
Co?
Mogą tylko dziś rano?
Nie, w porządku. Niech będzie.
Dobrze. Dziękuję, Carol.
Dobra robota. Cześć.
W porządku.
Przepraszam na chwilę.
-Mogę pomóc? -Przestań zachowywać się jak skaut.
Nie zgubię się we własnym domu.
Rety, co ona ma przeciwko skautom?
Posłuchaj, Gortimer,
wiesz, że bym tego nie robił, gdyby nie chodziło o coś ważnego?
Masz urlop. Nie może się tym zająć ktoś inny?
Przykro mi.
Ostatnio nad jeziorem świetnie się bawiliśmy.
To był jeden z lepszych dni w moim życiu.
Była nawet tęcza. Pamiętasz?
Tak, to chyba była pierwsza tęcza, jaką widziałem w życiu.
Nigdy nie zapomnę, jak spojrzałeś na nią i uśmiechnąłeś się.
To zabawne jak tęcza, tylko drobny efekt załamania światła,
może zmienić wiele rzeczy.
To było wspaniałe.
To były prostsze czasy, prawda?
No wiesz, przed rozwodem, zanim praca zmieniła się w szaleństwo.
Nie.
Przepraszam. To okropne.
Myślałeś kiedyś, żeby odejść?
Posłuchaj, synu.
Tacy jak ty i ja pomagają ludziom, którzy tego potrzebują.
Tacy jesteśmy.
Cześć, Claire, to ja.
Muszę odwołać dzisiejszy wyjazd nad jezioro,
ale Gortimer mógłby zostać ze mną, kiedy będę pracował.
Też mi to nie odpowiada, ale nic nie poradzę.
I uwaga osobista, to był dla mnie zaszczyt,
że mogłam podzielić się moimi odkryciami tu, na Capitolu.
Dziękuję naszym gościom z ONZ.
Całe życie podziwiałam waszą pracę,
zwłaszcza zaangażowanie w zaawansowane badania nad klimatem.
To dla mnie zaszczyt, że mogę tu być.
Dziękuję z głębi serca.
-Catherine, to było wspaniałe. -Naprawdę? Bardzo się denerwowałam.
Słabo mi, kiedy myślę o wieczorze.
Zdenerwowana Catherine jest bardzo podobna do niezdenerwowanej.
Będziesz niesamowita.
Twoje badania mówią same za siebie.
To życiowa okazja.
Masz rację. Dzięki, Mel.
-Powodzenia. -Dzięki.
Cześć.
Myślałam, że jedziesz nad jezioro.
Tata musiał odwołać.
-Chcesz pojeździć na rowerze? -Pójść do sklepu z komiksami?
-Może urządzić wyścig jaszczurek? -One zaraz uciekają.
To może ślimaków? Albo skał?
Skąd się to bierze?
To kryształ. Rozszczepia światło.
Idealnie. To może zadziałać.
Ale co?
Mel, można to powiększyć? Do rozmiarów tęczy?
MASZYNA DO ROBIENIA TĘCZY
Panowie, czas na naukę.
Ranger, zajmiesz się bateriami. Nieważne, duże czy małe, chodzi o ilość.
Ja stawię czoło soczewkom.
A ty, Gortimer, zajmiesz się różnościami. Jeśli uważasz, że da się tego użyć, bierz.
Potwierdzam cel: rozszczepienie światła nad Jeziorem Normalnym.
Zgadza się. Zaczynamy.
Tęcza za trzy,
dwa, jeden.
-Co się stało? -Wyciek światła. Zbyt wiele fotonów.
Czekaj. Chyba mam rentegnowski wzrok.
Nie.
Jest.
Tylko popatrz.
-Uwierzyłbyś? My właśnie... -Tak. Jest wspaniała.
-Podoba ci się? -Czy mi się podoba?
To tęcza. Widziałeś kiedyś tęczę?
-Nie. -Nie?
To wyjątkowy dzień.
To pewnie Carol.
Cześć, Carol.
Chodzi mi o tę telekonferencję. Chciałbym ją przełożyć.
Powiedzmy na 11.30 mojego czasu.
Tak, coś mi właśnie...
Coś mi wypadło.
Świetnie. Dziękuję. Cześć.
-Jesteś pewien? -Czy jestem pewien?
Idziemy do parku. To nie może nas ominąć.
-Dwa na dwa. -Tak!
-Dobry strzał. -Niezły.
Daj rękę.
Chodź tędy.
W porządku. Teraz znowu ja.
Wydajesz się szczęśliwy.
W tej chwili nie skarżę się absolutnie na nic.
Jestem znów na ulicy Normalnej, w moim ulubionym miejscu.
Z wami, których kocham najbardziej na świecie.
I stoimy pod prawdziwą tęczą.
-Nieźle. -Tak.
Chciałbym, żeby zawsze tak było.
Ja też.
Może się uda.
Naprawdę?
Szkoda.
Telekonferencja.
Niedobrze.
Muszę pomówić z toksykologami... To się nie uda.
Musimy natychmiast odprowadzić twojego brata do waszej mamy.
Chodźmy.
Dziwne. Był taki odprężony i szczęśliwy,
a gdy tylko tęcza zbladła, mógł myśleć tylko o pracy.
Przykro mi, Gortimer.
Czy jest jakiś sposób, żeby tęcza nie znikała?
Choć przez chwilę? Nie widuję go w takim nastroju.
Mówisz, że dzięki tęczy był sztucznie zadowolony?
-To się wydaje... -Złe?
Nie. Nie traktuj tego w taki sposób. Pomyśl raczej, że...
Bardziej jak o...
Próbie zapewnienia mu wakacji.
Sam tego chciał, tylko praca ciągle mu w tym przeszkadza.
-Mam wątpliwości. -Ty zawsze masz wątpliwości.
-Ranger, co sądzisz? -Mam wątpliwości.
-Daj spokój. -A jeśli są jakieś skutki uboczne?
To miał być tylko miły gest.
Który uszczęśliwił mojego tatę.
Przecież wszyscy tego chcą, prawda?
Proszę, Mel. To ostatni dzień mojego taty tutaj.
Nie będę dziś pracował.
W końcu przecież jestem na urlopie.
-Przydałby mi się urlop. -To zrób sobie przerwę, Claire.
Ciężko pracujesz, należy ci się.
Gortimer, prawda czy fałsz. Mama powinna zrobić sobie urlop.
-Prawda. -Pewnie.
Wiecie co? Zrobię to.
Fantastycznie.
Jak z tęczą? Ciągle widoczna.
Niewiarygodne.
Załatwiłeś telekonferencję?
Tak. Wiesz co, Gortimer?
Wcześniej trochę przesadziłem z tym raportem.
Nie jest aż tak ważny.
Załatwiłem sprawę szybko. I byłem słodki.
Skoro o tym mowa, ktoś ma ochotę na lody?
Tak.
Wszyscy wydają się szczęśliwi.
Ciągle mam wątpliwości.
-Cześć. -Dokąd idziesz?
-Do parku? -A co z twoim wystąpieniem?
Właśnie to zrozumiałam. Wcale nie muszą mnie słuchać.
Jak powiedziałaś, badania mówią same za siebie.
A ja sobie siądę pod tęczą i zrelaksuję z Dostojewskim.
Ale to ONZ.
Co samochód mojej mamy robi pod domem Gortimera?
A to samochód mojej mamy.
Nie trzeba było zjadać całego deseru na raz.
Mama mnie zawsze powstrzymuje. Sprawdzałem, jak daleko mogę się posunąć.
Rób, na co masz ochotę.
Hej.
Gotowi na moją nową inspirację?
-Tylko żadnego jedzenia. -Nie.
Festiwal Ulicy Normalnej.
Kiedy znowu będzie tu taka tęcza?
Musimy to wspólnie uczcić.
Proszę.
Dzwoń do znajomych.
Powiedz im, że urządzamy festiwal.
Cześć. Wasze mamy są tutaj.
-Proszę bardzo. -Dziękuję. Nie pożałujesz.
Hej, amigos. Zbieramy fundusze na nasz nowy startup.
Chodzi o aplikację pomagającą znaleźć zgubione klucze.
-Nazywa się... -„Gdzie są moje klucze”.
Mel, zadzwoń do nas w sprawie pracy.
Bo zasadniczo nie wiemy, jak się pisze aplikacje.
Na razie.
Zatrzymamy się w pensjonacie przy parku narodowym,
a potem zjedziemy na mułach do kanionu.
Gardner będzie cudownie wyglądał na mule, prawda?
-Mamo? -Wiem. Jestem taka podekscytowana.
-Wielki Kanion to klasyka. -Wiem.
Hej, dzieci.
-Mamo, czemu nie jesteś w piekarni? -Zamknęłam ją na cały dzień.
Jeszcze nigdy tego nie robiłaś.
Musiałam przemyśleć kartę. Wpadłam na pewien pomysł.
SUSHI PRZY ULICY NORMALNEJ
-Co sądzicie? -To genialne.
Na naszej ulicy nie ma dobrego sushi.
-Prawda? -Ale jesteśmy piekarzami.
Nie, prowadzę piekarnię. Co nie znaczy, że nie zrobię dobrego sushi.
Chociaż masz rację.
Nie zaszkodzi przypomnieć sobie, jak się pracuje z nożem.
-Tak jest. Zrobimy to. -Co?
Pojedziemy do Tokio rozejrzeć się.
Te opowieści Claire o podróżach są zaraźliwe.
Czekajcie. Nigdy nie weszłam na górę Fudżi.
-My też pojedziemy. -Mamo.
-Jeśli można. -Pewnie. Im nas więcej, tym weselej.
-Mel, to ci się spodoba. -A co z twoją pracą?
Kochanie, już dawno chciałam sobie zrobić przerwę.
Sama nie wiem jak dawno.
Doskonale. Już do nich dzwonię.
Dobrze robisz, Lora.
Słusznie. Tak.
-W głębi parku. -Tu jest mama.
-Przynieście to, co chcecie. -Cześć, skarbie.
Kochanie, wspaniałe wieści.
W przyszłym miesiącu ty, ja i Gardner jedziemy...
Werble proszę.
Nad Wielki Kanion.
-Niemożliwe. -Tak!
Mamo, to niewiarygodne.
Co za fantastyczny pomysł.
Musisz mi wszystko opowiedzieć. Zaraz wracam.
-Skąd ten pomysł? Super. -Rety, jestem taka podekscytowana.
-Powinnaś. -Tak. Zrobimy to razem.
Wszystko ustalone, jedziemy. Prawda?
Wielki Kanion. Uwierzylibyście?
-Nie. -Co się z nim dzieje?
Jedzie do Japonii. Najwyraźniej ja też.
Nie cieszysz się?
Ranger, jedziesz do kraju ninja.
Dorośnij, Gortimer.
Co z wami?
Czy nie wydaje ci się to takie niespodziewane?
Czy twoja mama kiedyś chciała zobaczyć Wielki Kanion?
Coś wspominała.
Nie wiem, co robiłeś cały dzień,
ale to chyba oczywiste, że nic nie jest normalne.
Przy okazji, twoja mama zainwestowała w startup Egga i Freda.
-Co zrobiła? -Tak. Wypisała im duży czek.
Może...
Może przesadzacie.
-Co? -Przestańcie, będzie dobrze. Zaufajcie mi.
Przepraszam. Muszę podzwonić.
Organizujemy festiwal ulicy. Jesteście zaproszeni.
Ktoś tu musi wrócić do rzeczywistości.
Chyba wszyscy.
Ale ani ty, ani ja. Czemu?
To musi mieć coś wspólnego z błyskiem.
Nadmierna stymulacja oczu.
Przez to zmniejszyła się nasza wrażliwość na światło.
Zgadza się, ciągle widzę kropki. A czemu Gortimer tak się zachowuje?
Wypiera rzeczywistość.
Czyli poza tobą i mną
nie ma na ulicy Normalnej racjonalnych ludzi.
Widzimy tęczę inaczej niż pozostali,
więc tylko na nas ona nie działa.
Nie jesteśmy jedyni.
-Na coś się zanosi na naszej ulicy. -Zanosi?
Takie stare powiedzenie. Myślałem, że się pani spodoba.
Może chodzi ci o to,
że wszyscy na Normalnej wydają się wariować.
-O co w tym naprawdę chodzi? -No cóż...
Włączyliśmy uszczęśliwiającą tęczę.
Teraz każdy robi to, na co ma ochotę.
Zamiast tego co powinien.
Jak pieczenie lub nieczytanie Dostojewskiego
Niezamierzone skutki.
Dlatego nie dostałam dziś poczty.
I nikogo nie było w Mini Markecie.
A autobus nie przyjechał.
Chcieliśmy, żeby tata Gortimera cieszył się urlopem.
Szczęścia nie da się tak po prostu włączyć i wyłączyć.
To tyle znaczyło dla Gortimera.
Nikt nie jest szczęśliwy cały czas.
Wyłączcie to natychmiast.
Tęcza nie może istnieć bez deszczu.
Do zobaczenia na miejscu.
Wszyscy rozpuszczają wieści.
Zatrzymaj go.
Mam go dla ciebie przechować?
Tak, zatrzymaj go.
Ja już go nie potrzebuję.
A co z pracą?
A jak odbierzesz raporty i porozmawiasz z toksykologami?
Ten telefon... to całe twoje życie.
DOM NA SPRZEDAŻ
Bardzo tęskniłem.
A wszystko tak szybko mija.
Zawsze, kiedy wracam, twój brat jest zupełnie inny, a ty...
Jesteś już nastolatkiem.
Jestem ojcem nastolatka.
A dzisiaj...
Sam nie wiem, dzisiaj
wydało mi się to takie oczywiste.
Nie chcę już, żeby mnie to omijało.
Tata wraca! Kupuje dom!
-A co z jego pracą? -Jest supermądry, coś wymyśli.
Musimy powiedzieć ci coś, co ci się nie spodoba.
Postaraj się to zrozumieć.
To przez tęczę.
Nie chodzi tylko o twojego tatę. To dotyczy wszystkich.
A co w tym złego?
Gdzieś w środku dobrze wiesz, co w tym złego.
Tylko nie myślisz jasno.
To bez sensu. Po prostu to wyłącz.
Jeśli to wyłączysz, tata zmieni zdanie i nie kupi domu.
Właśnie o to chodzi. Sam by tego nigdy nie zrobił.
Nie możesz oszustwem zmusić go do powrotu.
Jest szczęśliwy!
Ja tylko chcę pomóc ludziom.
Niczego innego nigdy nie chciałem.
Tylko żeby mój tata tu był, jak wy.
Nie wiesz, jak to jest. Nie masz prawa decydować!
-Chcę, żebyś to ty wyłączył maszynę. -Nie.
Dobrze.
Dziękuję.
Będziemy musieli to zrobić za ciebie.
Czekaj.
Jesteście moimi najlepszymi przyjaciółmi.
Nie róbcie mi tego.
Przykro mi.
Nie!
Co z wami?
Wiecie, ile to dla mnie znaczy, a i tak to zrobiliście!
Zrujnowaliście mi życie!
Już nie jesteście moimi przyjaciółmi!
Ranger? Chodź, popatrz.
Co się dzieje? Przecież wyłączyliśmy. Czemu ona ciągle jest?
To niedobrze.
Bardzo niedobrze.
PARK PRZY TĘCZOWEJ
TĘCZOWA
Nie wystarczy. Potrzebujemy większego zabezpieczenia.
Ile możesz dostać za sklep?
-Mnóstwo. -Tak!
Stanley, jednoosobowa grupa perkusyjna wyrusza w trasę!
Wszystkie szkoły w powiecie. Same hity.
Powiedz mamie, gdzie jestem.
Catherine?
Cześć. Ale dzień, prawda?
-Co z wystąpieniem dla ONZ? -Z czym?
Nie poszłam. Nie robię już takich rzeczy.
Rainbow Street
UL. NORMALNA
Gortimer!
Przesunęliśmy wyjazd. Ruszamy jutro.
Gregory, jesteś epidemiologiem od 15 lat.
Naprawdę chcesz z tego zrezygnować?
Ludzie na ciebie liczą.
Już i tak zrobiłem więcej, niż należało.
Czas zająć się w końcu sobą.
Uratowałeś mnóstwo ludzi.
Twoja praca jest niezwykle ważna.
Jestem nią już zmęczony.
Zmieniłem się.
Tato?
Tu jesteś.
Szukałem cię. Tak sobie pomyślałem.
Kiedy kupię ten dom, pomyślimy o basenie.
Będzie jak kiedyś.
Będziecie z bratem przychodzić do mnie.
Będziesz miał dwa domy przy Normalnej. Kto może to o sobie powiedzieć?
Możesz wpadać z przyjaciółmi.
Co ty na to?
Tato.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Masz niezwykłą, wspaniałą pracę.
Do tego ważną. Wiem to.
I jestem z ciebie dumny.
Byłoby naprawdę wspaniale, gdybyś tu zamieszkał.
Naprawdę wspaniale, ale...
Ale przecież
ty tu nie mieszkasz.
Jeździsz po świecie.
Już tak to jest.
A ja nie mogę tego zmienić.
Gortimer, przykro mi.
Przepraszam, że tyle mnie nie było.
W porządku.
Kiedy myślę o tym, co mam w życiu,
uważam się za szczęściarza.
Mam ciebie, mamę i Gardnera.
I ulicę Normalną.
Nie zapominaj o dwójce najlepszych przyjaciół.
Co się dzieje?
Powiedziałem coś, co chętnie bym odwołał.
-Wszystko będzie dobrze. -Nie. Nie rozumiesz.
Popatrz.
Przepraszam.
Tak.
-Przepraszam. -W porządku.
Jeśli zaraz wyjedziemy, zdążymy?
Wspaniale, dziękuję, mamo.
Przepraszam.
Zostawisz sobie kamper?
Nie, oddam go jeszcze dzisiaj.
-Co ty sobie myślałaś? -Nie mam pojęcia.
Och, przestań.
No dobrze, przytul się.
-Proszę. -Chodź do mnie.
Gortimer.
Wczoraj powiedziałeś, że jesteś ze mnie dumny.
To dla mnie wiele znaczy.
Ale musisz wiedzieć, synu, że z ciebie jestem dumny najbardziej na świecie.
Ten kawałek tęczy będzie zawsze z tobą.
Nie mogę uwierzyć, jaki z ciebie świetny dzieciak.
Dziś wieczorem zajmę się Gardnerem. Masz wolne.
Rób wszystko, na co masz ochotę.
-Nie musisz. -Ale chcę.
Chcę być wsparciem dla ciebie i Gardnera.
I jesteś.
I oczywiście przyjmuję propozycję.
Czuję się starszy.
Dorastasz.
Chyba tak.
Mam świetny pomysł.
Może udałoby się wytrenować delfina jako ninja?
Skąd weźmiesz delfina?
Z oceanu. Nie?
Tak sobie myślę. To wielki delfin, prawda? ninja?