Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Ranger marzył o graniu w drużynie koszykówki.
GIMNAZJUM PRZY NORMALNEJ
Ale zawsze coś mu w tym przeszkadzało.
Braki we wzroście nadrabiał walecznością,
sercem
i przybijaniem piątek.
W tym roku to wystarczyło, żeby dostać się do drużyny.
RANGER I MISTRZOSTWA POD WYSOKIM NAPIĘCIEM
Randy, pogadałbyś z trenerem, żeby wpisał mnie do składu?
Może w następnym meczu. Świetna postawa. Tak trzymać.
RANGER DO BOJU!
Niestety Ranger całe mecze
spędzał na ławce.
Zauważcie, że kiedy rzucam piłkę,
leci ona przewidywalną trajektorią.
Niezły rzut. Zapraszamy do drużyny.
Dziękuję, Randy.
I podziękuj Galileuszowi,
który pokazał, że pocisk
porusza się po paraboli.
Pamiętajcie, dziś po południu pierwsze zebranie Klubu Rakietowego.
Wiem, że ostatnio niewiele się działo, ale w tym roku mam wielką niespodziankę.
Klub Rakietowy?
Zapiszę się, jeśli ty też.
Start za trzy,
dwie...
Jedną sekundę. Mogę go wypożyczyć?
Ranger.
Normalni do boju!
Widzimy się na lunchu.
O co chodzi?
O nic. Po prostu to robią.
Od kiedy?
Bo ja wiem, jakoś od wczoraj.
Chyba zapomniałem wam powiedzieć o meczu.
Jak zawsze przegrywaliśmy.
60 - NORMALNI 62 - E. VALLEY
I jak zawsze siedziałem na ławce.
Nagle zobaczyłem, że piłka leci prosto na mnie.
A za nią Randy.
Zanurkował po piłkę, odsunąłem się.
Jakoś rzucił.
I weszło.
Sędzia zaliczył. Wygraliśmy jednym punktem.
Ranger!
Teraz Randy, trener Shaffer i cała drużyna wierzą,
że to dzięki mnie.
Czyli jesteś maskotką przynoszącą szczęście.
Nie drażni ci to?
Jeśli dzięki temu wejdę na boisko, nic mnie nie drażni.
Ranger.
Idź.
Ale co z wami?
Przeżyjemy to jakoś.
Chodź, Ranger.
Spędź trochę czasu z drużyną. Ciesz się tą chwilą.
Cześć, tajna broni.
-Co tam? -Co tam?
-Gotowy na mecz w weekend? -Pewnie.
-Myślisz, że zagram? -Może.
WITAMY W KLUBIE RAKIETOWYM
Co jest z waszym pokoleniem?
To, że NASA wysłała promy na emeryturę, nie znaczy, że rakiety nie są fajne.
Nasze motto to: „Per aspera ad astra”.
Przez trudy do gwiazd.
Tak jest.
Jak obiecałam, waszą szóstkę
czeka wielka niespodzianka.
Za miesiąc w starcie rakiety weźmie udział
jedna z najsłynniejszych absolwentek naszego gimnazjum.
-Keisha Carter. -Tak!
Dr Carter opłaci wycieczkę do Obozu Kosmicznego
drużynie, której rakieta poleci najwyżej.
To zabawne.
Ze szkoleniem w zerowej grawitacji najbardziej kojarzy mi się Ranger.
On nie znosi grawitacji.
Naprawdę jej nienawidzi.
Obiecajmy sobie, że jeśli wygramy tę wycieczkę,
nieważne jak, ale weźmiemy Rangera.
-Przyrzekamy? -Stać nas na więcej.
Widzicie, że coś się zmieniło?
Opaski. Randy dał mi swoje stare.
Przeglądałeś się ostatnio w lustrze?
Czemu?
Dziwne.
Pewnie włosy się naelektryzowały od ciągłego pocierania.
Keisha Carter, ta astronautka, przyjedzie na start rakiet Klubu Rakietowego.
A jeśli wygramy, odwiedzimy Obóz Kosmiczny.
Wspaniale.
Wiedzieliście, że w stołówce stół dla koszykarzy
jest trochę wyższy od innych?
Nie widać tego, ale ja to czuję.
Wątpię, żeby był rzeczywiście wyższy.
Też bym tak powiedział, zanim tam usiadłem.
Jeszcze nie dałbym głowy,
ale wydaje mi się, że ich nuggety są z prawdziwych kurczaków.
Co to?
-Nie wiedziałem, że jest włączone. -Nie jest.
Tego się nie włącza.
Potrzymaj.
Zdumiewające.
Jesteś żywym generatorem Van de Graaffa.
Gromadzisz ładunki elektryczne.
To wydaje się...
Tak, to niewiarygodnie...
Wspaniałe.
TABELA 6. NORMALNI
Hej.
TABELA 5. NORMALNI
TABELA 4. NORMALNI
-Tak! -Tak!
TABELA 3. NORMALNI
TABELA 2. NORMALNI
TABELA 1. NORMALNI
Idziemy po mistrzostwo.
Tak!
Normalni!
Ranger!
Sto dziesięć metrów.
Sto pięćdziesiąt pięć.
Sto pięćdziesiąt.
Tylko tyle?
Dobrze. Wszystkie testy wypadły świetnie.
Macie cały weekend na zmiany i poprawki.
Oficjalny start w poniedziałek.
Chyba różnice nie będą duże.
Możemy wygładzić stateczniki i skrócić linki spadochronu.
Każdy gram się liczy.
Zao i Margaret pewnie rozmawiają o tym samym.
Wiedzą, że wszystko może zależeć od podmuchu wiatru.
To szczęśliwy traf. Potrzebujemy pewności.
Co jeszcze możemy zrobić?
Pracuję nad alternatywnym paliwem.
Świetnie. Wykorzystajmy je.
To nie takie proste.
-To znaczy? -Istnieje pewne ryzyko.
Spóźniłem się na start?
-Tak. -Tak.
Przepraszam. Jak wam poszło?
Wspaniale nie było, ale mamy plan.
Lubię takie nastawienie.
Nic wam nie jest?
Pewnie.
Mam wrażenie, że moja ręka pachnie grillem.
Nie ruszaj się.
Złap to.
Ranger, posłuchaj.
Jeśli ilość ładunków wciąż będzie rosnąć, to może być nieodwracalne. Albo gorzej.
Dużo gorzej?
Sam się porazisz prądem.
Nie brzmi za fajnie.
Nauka ma na to jakieś rozwiązanie?
Tak.
Przestań gromadzić ładunek elektrostatyczny.
Niech przestaną cię pocierać w głowę.
Gramy o mistrzostwo. Drużyna na mnie liczy.
Że co zrobisz? Nie obraź się, ale nawet nie grasz.
Oni cię wykorzystują.
Jak?
Nie pozwalają ci grać. Tylko korzystają z twojego szczęścia.
Jestem ich tajną bronią.
Nie rozumiesz sportu.
Rozumiem na tyle, żeby wiedzieć,
że jeśli kolegom z drużyny naprawdę by na tobie zależało,
przestaliby pocierać twoją głowę.
Bo ich szczęście może się dla ciebie bardzo źle skończyć.
Drużyna uniwersytetu nie wygra ze stanową, póki tamci mają Martheny'ego.
Gość jest najlepszy.
Cześć.
Cześć, nasza tajna broni.
Chodź tu. Trzeba nam trochę magii Bowena.
-Właśnie chciałem z wami o tym... -Oszczędzasz na mecz?
-Słusznie. -Nie. To znaczy...
To zabawne. Moi przyjaciele mówią,
że moje włosy wytwarzają ładunki elektrostatyczne.
-I że to może być niebezpieczne... -Do czego zmierzasz?
Może nie powinniście już pocierać mojej głowy?
Chłopie, los drużyny zależy od ciebie.
No pewnie. Zresztą moi przyjaciele czasem wariują, martwią
o moje bezpieczeństwo, ale...
Jego bolą piszczele, a mi nogi dają popalić,
ale gramy mimo bólu.
No tak, tylko że ja nigdy nie gram.
Więc o to chodzi? Chcesz grać?
Pewnie.
Zgłosiłem się do drużyny koszykówki, żeby grać w koszykówkę.
To zrozumiałe.
Zasługujesz na grę, jesteś częścią drużyny.
-Pogadam z trenerem. -Naprawdę?
Obiecuję. Dostaniesz trochę minut.
Ranger.
Zrobiłyśmy to na wielki mecz.
NORMALNI DO BOJU!
Popatrz, to ty. Super, nie?
Chodźcie tu wszyscy.
Ranger.
Składa się głównie ze skondensowanej Arktycznej Brei w proszku.
W połączeniu z kwasem cytrynowym
wytworzy 4-Nitrotoluen.
Brzmi znajomo?
-Nie. -A 3-Nitrotoluen?
Aha! Też nie.
TNT.
-W Arktycznej Brei jest dynamit? -Powiedziałam 4, nie 3.
Ma dodatkową grupę nitro, więc wysoką temperaturę zapłonu.
Do startu potrzebne będzie więcej niż 9 woltów.
-Akumulator samochodowy. -Sam nie wiem. Nie przesadzamy trochę?
Może wygładzimy stateczniki? Postawimy na coś pewnego?
Tu chodzi o kosmos.
Dosłownie sięgamy gwiazd.
Wolę walczyć o chwałę i przegrać o 50 metrów,
niż postawić na coś pewnego i przegrać o 5.
Przetestujemy to?
Już to zrobiłam.
Mama użyła palnika tlenowego, żeby odpalić.
Ale chyba jestem już blisko.
A przy okazji, powinniśmy ograniczyć Arktyczną Breję.
-Cześć. -Fajna koszulka. Jak tam w drużynie?
Świetnie. Randy mówi, że może zagram o mistrzostwo.
-To wspaniale. -Gratulacje.
Widzisz, kiedy walczysz o siebie, ludzie cię szanują.
Mam nauczkę. Robię krok dalej.
Nie przeszkadza im, że nie pocierają twojej głowy?
No cóż.
Coś wymyśliliśmy.
To nie brzmi za dobrze.
Jest w porządku. Miałem świetny pomysł.
Popatrzcie.
Póki jestem uziemiony, nikomu nic się nie stanie,
drużyna będzie mieć szczęście, a ja zagram.
Wszyscy są wygrani.
To izolacja, nie uziemienie.
Rękawiczki chronią wszystkich oprócz ciebie.
Czy inni też narażają się na niebezpieczeństwo,
żeby mieć szansę na grę?
Muszę podjąć to ryzyko.
Dajcie spokój, uwielbiam to.
Na meczach skandują moje imię.
Zrobili koszulki ze mną.
Jesteśmy o krok od mistrzostwa.
A ja mam szansę się do tego przyczynić.
I zagram.
Nie znam nikogo z sercem większym niż twoje.
Zasługujesz na przyjaciół, którzy cię nie wykorzystają.
Albo na takich, którzy się ze mną ucieszą.
Ranger.
Dobra, nie ma sprawy. Muszę iść.
Sto czterdzieści pięć metrów.
Dobra robota.
Robi wrażenie.
Średnio im poszło.
To znaczy, że jeśli chcesz, możemy postawić
na coś pewnego i wrócić do poprzedniego paliwa.
I tak będziemy mieli szansę wygrać.
Nie takie myślenie sprawiło, że ludzie wylądowali na Księżycu.
Lepiej walczyć o chwałę i przegrać o 50 m, niż postawić na pewniaka.
Miałam nadzieję, że to powiesz.
Co my tu mamy?
To standardowa rakieta, ale opracowaliśmy nowe paliwo.
W tym jest 4-Nitrotoluen.
QNT?
Zabijacie muchy młotkiem?
Też kiedyś taka byłam.
Macie dość mocy, by ją odpalić?
Zdecydowanie tak.
Więc zobaczmy ją w akcji.
Z wielką przyjemnością, pani doktor.
-Pięć... -Cztery...
-Trzy... -Dwa...
Jeden.
WŁASNOŚĆ KLUBU RAKIETOWEGO
Dobrze to robisz?
Nie sądzę.
-Pokaż. -Proszę.
Może musisz...
WIELKIE WŁOSY
WIELKI MECZ
RATUJCIE DELFINY
Ranger.
Do boju.
Wchodzisz.
A ja mogę?
Czas.
To najlepsza drużyna, z jaką graliśmy.
Gramy rzut za rzut, a oni chcą zwycięstwa tak bardzo jak my.
Ale mamy coś, czego oni nie mają. Tajną broń.
Jestem gotowy. Wpuśćcie mnie.
Co ty robisz?
Powiedziałeś, że zagram. Obiecałeś.
-Co? -Miałem panu powiedzieć, ale zapomniałem.
Przykro mi, nie możesz wejść.
Jest remis, a zostały tylko dwie minuty.
Wiem. Czekałem cierpliwie.
Miałeś cały mecz, cały sezon, żeby mnie wpuścić.
Daj spokój. Każdy ma swoją rolę.
A moją rolą jest zrobić sobie krzywdę?
Daj spokój, pozwól nam wyjść i zdobyć ten tytuł.
Proszę bardzo.
Dokąd idziesz?
Rzucam drużynę.
Hej, Ranger.
Hej, Ranger!
Chyba sobie zasłużyliśmy.
Następnym razem będzie lepiej.
Hej.
Przykro mi z powodu meczu.
Podobno przegraliście.
Wyszedłem przed końcem.
Co?
Nieważne.
Mieliście rację. Przepraszam, że was nie słuchałem.
Poniosło mnie.
-Jak nas wszystkich. -Co się stało?
Rakieta nie wystartowała.
Mieliśmy walczyć o pierwsze miejsce, ale nie wyszło.
Wynalazłam nowe paliwo rakietowe,
ale źle obliczyłam moc potrzebną do odpalenia.
I nam jej zabrakło.
To było poniżające.
Chyba zostało mi trochę.
Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
Każdy zasługuje na moment chwały.
Kiedy obsesyjnie się czymś zajmujesz,
łatwo się zdekoncentrować.
Gotowi?
Możesz czegoś nie docenić,
albo sięgać za daleko.
Zaufaj przyjaciołom, a zyskasz grunt pod nogami.
Bo czasem wystarczy iskra, by polecieć do gwiazd. ło.