Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Czasem człowiek chce, żeby coś odbyło się w konkretny sposób.
Poszukujemy najlepszego stylu
i idealnego uśmiechu.
Ale czy doskonałość jest w ogóle możliwa?
GORTIMER KONTRA POTWORNY RETUSZ
-A to co? -Autoportret.
To zdjęcie stopy.
Wiesz, mówi się:
„Stopa to nowa twarz”.
Odezwę się.
REDAKCJA KSIĘGI PAMIĄTKOWEJ
Kiepski dzień?
Stanley był dziewiątym fotografem, z którym rozmawiałam.
A to najlepsze zdjęcie, jakie dziś widziałam.
Stopa?
Stopa. Nikt tego nie rozumie.
Chcę, żeby księga pamiątkowa była w tym roku doskonała.
Jesteś wydawcą. Więc jak mogłaby nie być?
Nie mogę sama robić wszystkiego.
Pytałaś Abigail? Ma dobre oko.
Jest bardzo utalentowana.
-Ale nawet nie wiem, czy mnie lubi. -Co?
Jest taka spokojna.
Czasem mam wrażenie,
że cały czas mnie ocenia.
Przestań, nie każdy musi ciągle gadać.
Przypadkiem wiem, że cię lubi.
Naprawdę?
Kto wie, może zostaniecie najlepszymi przyjaciółkami.
No dobra. Dam jej szansę.
Jak to zrobiłaś?
Na komputerze.
No tak. Ale jak?
Nie chcę wchodzić w szczegóły.
Uwielbiam szczegóły.
Program to ImageBlender Pro.
Czytałam o nim. Podobno jest świetny.
Jest,
ale właśnie dostałam coś lepszego.
-Co to? -Rozwiązania zadań testu z matematyki.
-Słucham? -Żartowałam.
To ImageBlender Pro 2.0.
Moja ciotka jest wydawcą w piśmie modowym.
Dała mi wersję testową.
Można z niej korzystać jeszcze kilka dni.
Talent i najnowsze technologie.
Gdzie byłaś całe moje życie?
W pracowni artystycznej.
Nie jestem pewna, czy to dobry styl.
Chcę zostać zapamiętany.
Jako chłopak w babcinych okularach?
Dziś to babcine okulary,
a za 20 lat patrząc na to zdjęcie,
powiesz: „Ten facet wyprzedzał swoje czasy”.
Bądź sobą.
Gdzie masz brwi?
Doświadczenie na chemii kiepsko poszło.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Idealny moment na pamiątkowe zdjęcie.
Zdecydowanie. Mama mnie zabije.
Mogłybyście coś z tym robić?
-Czemu nie. -Jasne.
Wspaniałe, prawda? Ten program może wszystko.
Wygląda strasznie.
Pewnie można to wyrównać.
Sama nie wiem.
Etyczne problemy korekty czyjegoś wyglądu dzięki...
Tak dużo lepiej.
Jane chciałaby, żebyśmy to zrobiły. Prawda?
Zdecydowanie tak.
Proszę bardzo, Stanley.
Czemu Gortimer wygląda, jakby miał się zaraz rozpłakać?
To jego uśmiech do zdjęć.
Nie mylić z tym.
W stylu: „Nie rozumiem dowcipu, ale poudaję”.
Zrób to.
Może jeszcze trochę?
Idealnie.
-Dobry pierwszy dzień. -Dobry pierwszy dzień.
Do działu „duch szkoły”
możemy zrobić kolaż ze zdjęć wszystkich drużyn.
I pasek ze wszystkimi nagrodami.
Dokładnie o tym pomyślałam.
Czy oparzenia słoneczne znikają przez noc?
Może bledną, ale...
Moje panie.
Jego cera szybko się poprawiła.
Myśmy to zrobiły?
To tylko program komputerowy.
Cześć, dziewczyny.
-Co z twoją twarzą? -Nie wiem.
Mam tak od wczoraj. Nie mogę przestać się uśmiechać.
-Naprawdę masz taki dobry humor? -Chciałbym.
Za pięć minut mam go przedstawić na apelu.
-Nie mogę tak wyglądać. -To pewnie nerwy.
Czasem uśmiecham się, gdy jestem zdenerwowana.
Ale czemu ciągle się szczerzę?
Będzie dobrze. Weź głęboki oddech.
Nie śmiejesz się nerwowo, prawda?
Nie tak.
GOŚCINNY WYKŁAD PROF. LAAKSO
Myślisz, że zmieniając
jego uśmiech, wpłynęłyśmy na emocje Gortimera?
A jeśli to tylko reakcja fizjologiczna?
Jakie są implikacje?
Co to oznacza dla jego przyszłości?
Musisz trochę przyhamować emocje.
Nie możesz cofnąć zmian, które zrobiłyśmy?
Myślisz, że od razu nie próbowałam?
To wersja testowa. Ta funkcja ma ograniczenia.
W takim razie mogłabyś pracować szybciej?
On zaraz wchodzi na scenę.
Mam być szybka, czy dobra?
Jedno i drugie.
Przepraszam. Po prostu rób swoje.
Prof. Laasko Panamski krab pustelnik
CZĘŚĆ I: Wprowadzenie CZĘŚĆ II: Wnioski
Jak wszyscy wiemy,
trudne położenie kraba sprawia, że nie jest nam do śmiechu.
Chyba wszystko pogorszyłaś.
To nie ja.
Program się ciągle zacina. Trudno mi nad nim zapanować.
Przepraszam, ja tylko...
Ten chłopiec nie ma szacunku dla powagi sytuacji.
Uważam, że jego uśmiech jest bardziej taki.
Z całym szacunkiem, Gortimera znam od przedszkola.
Chyba wiem, jak wygląda jego uśmiech.
I wiem, jak go narysować, bo go rysowałam.
-Ale musisz... -Nie.
Teraz w ogóle się nie uśmiecha.
Lepsze to, niż to ciągłe szczerzenie.
Więc bez zbędnej zwłoki
przedstawiam wybitnego naukowca,
profesora Jaanika Laakso.
Panie i panowie,
kraby to całe moje życie.
-Poszukam go. -Idę z tobą.
-Nie musisz. -I tak pójdę.
To najsmutniejsza rzecz, jaką widziałem.
Gortimer, szybkie pytanie.
Czemu tak dziwnie się zachowujesz?
Ale o co ci chodzi?
Dla waszej informacji,
poprawiałyśmy zdjęcie Gortimera do księgi pamiątkowej.
Wymazałyśmy uśmiech na zdjęciu i wtedy jakoś zniknął w rzeczywistości.
Co zrobiłyście?
Ale umiemy to naprawić.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Nie martwię się.
Co tak stoicie? Idźcie to naprawiać.
Zostań z nim. Podtrzymuj go na duchu.
Chodź, mam pudło sztucznych wąsów jakby stworzonych dla ciebie.
Czemu sztuczne wąsy miałyby być dla mnie stworzone?
Co to?
Klub Muzyki Elektronicznej.
Mój największy koszmar.
Co cię sprowadza, Mel Fuller?
Nie narobiłaś już wystarczająco szkód?
Nie zniszczyłaś już wystarczająco dużo marzeń?
Yoshi, nie chcę się kłócić.
To dobrze.
Bo tej imprezy nie zepsujesz.
Ani ty, ani twoja tajemnicza przyjaciółka.
Nie wiem, o co chodzi, ale chcę użyć tamtego komputera.
Zarezerwowane.
O co chodziło?
Yoshi jest wściekły, bo skrytykowałam ich płytę
w szkolnej gazecie.
Po co krytykować kogoś w szkolnej gazecie?
Są naprawdę źli.
Jeśli będziemy wszystko chwalić,
czytelnicy zwątpią w naszą uczciwość.
Nie wiem, jak skomentować to oświadczenie.
Zostań. Ja się tym zajmę.
To nic nie da. Musi być jakiś inny sposób.
Może uruchomimy alarm pożarowy?
Nie.
Porozmawiamy z dyrektor Jimenez. Ona to załatwi.
Jeśli zarezerwowali pracownię, każe nam czekać, aż skończą.
Mam sposób na nauczycieli. Patrz i ucz się.
Zarezerwowali pracownię.
Musicie poczekać, aż skończą.
Widzisz? Załatwmy to w mój sposób.
Co to było, pani Arroyo? „W pani sposób”?
Jesienny bal wraca jak zły sen.
Należy szanować zasady. I rówieśników.
Żegnam panie.
-Jesienny bal? -Nic wielkiego.
Byłam w Komitecie Dekoracyjnym,
ale zakradłam się w nocy i sama wszystko zrobiłam.
Niech zgadnę. Wolisz pracować sama?
I wszystko wyglądało świetnie.
I co teraz?
Chodźmy do pracowni i poczekajmy. Pewnie niedługo skończą.
Muszą być niewygodne.
-Jak wam idzie? -Nic nie działa.
Musimy być bardziej zabawni.
Nie ma sprawy. Powstrzymywałem się.
Oby Mel i Abigail miały więcej szczęścia.
Zamknęli.
„Skrytykuj to, Mel Fuller”.
Tak z ciekawości, wszystkie twoje pomysły zakładają działalność przestępczą?
Przykro mi.
Kiedy powtarzałaś, że zależy ci na Gortimerze,
-myślałam, że mówisz poważnie. -Zawsze mówię poważnie.
Jeśli mówię, że znam jakiś program,
to znaczy, że go znam.
Naprawdę wiesz wszystko, tego bym się po tobie spodziewała.
Wybacz. Skurcz.
Dobrze.
Teraz.
Nie martw się.
Mel i Abigail zaraz tu wejdą.
Za sekundę.
Proszę. Gotowe.
Jakiś problem?
Nie. Wszystko w porządku.
Chodźmy.
Zdjęcie wygląda jak kiedyś.
Ale Gortimer najwyraźniej nie.
To bez sensu. Poprawiłyśmy zdjęcie.
Gortimer, niedługo skończy się licencja na program. Musisz nam pomóc.
Nie rozumiem, w czym problem.
Naprawdę?
Będziesz tu siedział i zachowywał się jak robot?
Jesteśmy twoimi przyjaciółmi i się staramy, jasne?
Czemu na niego krzyczysz? To nie jego wina.
Staram się tylko naprawić, co popsułaś.
Nie powinnam dać się namówić na użycie tego programu.
Namówić? Byłaś zachwycona.
Chciałaś mieć najwspanialszą księgę pamiątkową.
Chciałam, żeby była najlepsza. Co z tego?
Masz obsesję bycia najlepszą. To chore.
Dlatego napisałaś złą recenzję w gazecie.
Wszyscy mieli się przekonać, że Mel Fuller jest idealna.
Wiem. Jest wspaniała.
Łatwo ferujesz wyroki jak na kogoś,
kto nie pozwolił kolegom udekorować szkoły na bal.
Sama uważasz się za lepszą od innych.
-Nieprawda. Tylko... -Lepiej pracuje ci się samej?
To nie znaczy, że jesteś fajna. Tylko aspołeczna.
A co może być gorsze od bycia aspołeczną?
W społeczeństwie?
Nic.
Możesz sama skończyć księgę.
Cieszę się, że wreszcie w czymś się zgadzamy.
Dokąd idziesz?
-Do mojego pokoju. -Czemu?
A czemu nie?
Jak usłyszeliśmy na wczorajszym wykładzie,
zniszczenie środowiska naturalnego panamskich krabów pustelników
sprawiło, że ten gatunek jest jeszcze bardziej zagrożony.
Próbowaliśmy między innymi relokacji i hodowli w basenach pływowych.
Nieważne, jak autentyczne były warunki,
kraby wiedziały, że nie są naturalne.
Jak on mógł z nami nie usiąść.
I zjadł pieczeń rzymską.
Kto wie, co tam wsadzają.
Chyba mam pomysł.
Może wiem, jak przywrócić Gortimerowi uśmiech.
Jak podejrzewałem,
nic nie rozumiem.
Ale ja tak.
Kiedy poprawiałyśmy uśmiech Gortimera,
przeniosłyśmy oryginalne piksele i zmieniłyśmy algorytm.
Dodawanie nowych spowodowało przesuwanie się starych.
Wszystko wyglądało potem tak samo,
ale wcale tak nie było.
Dalej nie rozumiem.
Wyobraź sobie zamek z piasku zmyty przez fale.
Budujesz nowy i choć on wygląda tak samo,
ziarnka piasku są w zupełnie innych miejscach.
No właśnie. Nie możemy odtworzyć oryginału,
ale jeśli pogrzebiemy dość głęboko, może się okazać, że on wciąż istnieje.
Jak?
Niektóre programy mają tajemny folder.
Folder kopii zapasowych.
Ale musimy dostać się głęboko,
przeszukać tysiące linijek kodu, żeby znaleźć oryginalne zdjęcie.
Mamy mało czasu.
-Wchodzę w to. -Wchodzę w to.
-Wchodzimy w to. -Wchodzimy w to.
Natychmiast sprowadźcie Gortimera do pracowni.
Bez niego nie będziemy wiedzieć, czy to działa.
Spróbuję.
Wpisz:
„1S-A/IBP2/cache”.
Działa.
USUWANIE
Wspaniale.
-Gdzie jest Gortimer? -Musimy mieć na niego oko.
Mel i Abigail cię potrzebują. Chodź.
No chodź.
Ja się tym zajmę.
Mają słodycze.
Gortimer, chociaż coś powiedz.
Bo cię szturchnę.
Naprawdę nie pójdziesz?
Jak wrażliwy krab pustelnik, wolę być sam.
Jest tego coraz więcej.
Zrobiłaś setki wersji?
Może nam zabraknąć czasu.
Nie patrz na mnie.
To ona jest perfekcjonistką.
Ktoś musi trzymać standardy.
-Dobra. Gdzie Gortimer? -Nie chciał przyjść.
Myślałem o tym.
Jeśli on się nie uśmiecha, też nie powinienem.
Możecie wymazać mój uśmiech?
-Czuję się okropnie. -Ja też.
Naprawdę to zawaliłyśmy.
A to, co wczoraj mówiłam... Nie uważam tak.
Uważasz.
I masz rację. Jestem perfekcjonistką.
Czasem przesadzam z kontrolowaniem wszystkiego.
A ja pewnie zbyt łatwo oceniam ludzi.
Może jestem po prostu zazdrosna, bo wydajesz się idealna.
Ani trochę.
-Przepraszam. -Ja też.
-Przyjaciółki? -Przyjaciółki.
Mam to.
Przyspiesza.
Przepalimy wentylatory chłodzące.
Nie. Zwalnia.
Zawiesił się. Już tak zostanie.
Wentylator padł. Przegrzewa się.
WERSJA BETA TRACI WAŻNOŚĆ ZA:
0 DNI 0 GODZIN 0 MINUT 16 SEKUND
Zostało jedno zdjęcie. No, dawaj.
ZMIANY ZOSTANĄ UTRACONE
Jedenaście, dziesięć...
Dziewięć, osiem, siedem...
ZMIANY ZOSTANĄ UTRACONE
-Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa... -No, dawaj.
-Uwaga. -Nie.
-Gortimer. -Ty się uśmiechasz.
Jak bym nie mógł? Przecież teraz się przyjaźnicie.
Każdy widzi świat trochę inaczej.
I każdy ma inne wyobrażenie, dzięki czemu coś jest dobre,
piękne,
słuszne.
Ale jeśli zaakceptujemy te różnice i nauczymy się razem pracować,
może się okazać...
Idealnie. okazać...