Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Mówi się, że Leonardo da Vinci był klasycznym człowiekiem renesansu.
Był dobry we wszystkim, czym się zajmował.
Ale czy naprawdę?
A jeśli robił błędy ortograficzne albo nie umiał śpiewać?
Może mógł zrobić tylko pięć pompek.
Bo chyba każdy ma coś, w czym nie jest dobry.
Proszę się skupić, panie Gibbon.
Na czym skończyłam? A, tak.
Mitoza zachodzi, gdy chromosomy w jądrze komórkowym...
Pani Fuller opisze nam proces mitozy.
-Ja? -A jest tu inna pani Fuller?
Mitoza zachodzi, gdy chromosomy w jądrze komórkowym
dzielą się na dwa identyczne zestawy chromosomów.
-Chyba mnie coś ominęło. -Co?
Wszystko? To nie ma sensu. Ja tylko...
-Trudno interesować się biologią. -Panie Gibbon.
Czy chciałby pan podzielić się czymś z klasą?
Nie. Przepraszam.
Ja tylko mam problemy z materiałem.
To proponuję, żeby zaczął pan uważać,
bo to łatwa część.
GORTIMER I MŚCIWY SKRZYPEK
A Ranger uznał, że będzie zabawnie pokręcić tacą obrotową.
Gardner się przyłączył. Obracali ją coraz szybciej.
Aż spadł z niej półmisek, a Gardner był cały w wieprzowinie lo mein.
Przydało mi się trochę śmiechu. Nie mam tu zbyt wiele okazji.
-Cześć. -Brzmi jak moja lekcja biologii.
Dziękuję. A o co chodzi z biologią?
-Nieważne. -Chyba wiem, w czym problem.
Chodzi o panią Williams? Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Wiem, że jest ostra.
Ale jeśli dalej chcesz iść na medycynę,
masz świetną możliwość, żeby mnóstwo się od niej nauczyć.
Jasne.
-Doszliście do budowy komórki? -Uczymy się chyba o mitozie.
To bardzo interesujące.
To biologia. Jak mogłaby nie być interesująca?
Bardzo się cieszę, że to cię interesuje.
Jaki ojciec, taki syn, co?
Pomyśl, moglibyśmy razem pracować.
Byłoby super, co?
Tak. Wspaniale.
Dobrze. To cześć.
Muszę kończyć, dobrze?
Doktor Xander ma próbki, które muszę przejrzeć.
Kocham cię. Dobranoc.
Też cię kocham.
Czy on zasnął?
Chciałbym.
Całą noc nie spałem przez tę dziwną muzykę skrzypcową.
Jaką muzykę?
Bardzo głośną. Nic nie słyszeliście?
-Mam mocny sen. -Wiemy.
Przechrapałeś recital Stanleya na perkusji.
A jeśli dziś w nocy to się powtórzy?
Nie wiem, jak zniosę kolejną bezsenną noc.
Pewnie jakiś sąsiad za głośno słuchał płyt.
Nie, sprawdziłem. To nie dochodziło z żadnego domu
w sąsiedztwie.
To było jakby zewsząd i znikąd.
Można się było wystraszyć.
Wystraszyć? To fascynujące.
Kto idzie dziś na obserwację?
Czego brak komórkom prokariotycznym?
-Mózgu? -Nie.
-Serca? -Nie.
-Odwagi? -To nie Czarnoksiężnik z Oz.
Daj spokój. Jestem beznadziejnym przypadkiem.
Tata może mnie już wydziedziczyć.
A co twój tata ma z tym wspólnego?
Powiedziałem mu, że z biologii jestem dobry.
-Co, jak wiesz, jest... -Kłamstwem.
Co gorzej chyba mu nawet powiedziałem, że ją lubię.
Kolejne kłamstwo? Dwa na dwa.
-To nowy Gortimer? -Nie wiedziałem, co robić.
Na pewno zrozumie.
-Tylko powiedz mu prawdę. -Nie mogę.
Zeszłego lata mówiłem, że mógłbym pójść na medycynę.
Ciągle do tego wraca.
Będzie bardzo zawiedziony.
Dziś nawet mówił, że kiedyś możemy pracować razem.
O, proszę.
-Nic nie słyszę. -Posłuchaj uważnie.
Jest.
Naprawdę tego nie słyszycie?
Bez paniki.
Może być mnóstwo powodów, dlaczego ty to słyszysz, a my nie.
-Wymień jeden. -Blefowałam. Zróbmy nagranie.
Dotrzemy do sedna.
Co dalej?
-„Wiciowce...” -Dobrze.
To analiza wczorajszego nagrania.
-Czyli zwariowałem? -Nie zwariowałeś.
Usunęłam odgłosy tła, ruchu ulicznego i nocnych ptaków.
Znalazłam bardzo cichą melodię.
-Powtarzającą się bez końca. -Coś jak sygnał radiowy?
Też tak na początku myślałam. Ale nie. Popatrz.
Tu powtórzenia są nieco inne?
To znaczy, że muzyka jest grana na żywo.
Ale kto gra i dlaczego tylko ja to słyszę?
Czas na konsultację z ekspertem.
Ale kto gra i dlaczego tylko ja to słyszę?
Ranger, na stronę?
Czytałam o konsekwencjach braku snu.
-To nic miłego. -Jak bardzo niemiłego?
Widzieliśmy, że Gortimer już ma pewne symptomy,
jak zaburzenia pamięci i lęki.
Brak snu osłabia też system odpornościowy,
wywołuje chwilowe napady senności,
problemy z równowagą i koordynacją,
a także halucynacje.
Mamo?
Czemu one są takie urocze?
-Aha, i zmiany nastroju. -Cześć, gaduły.
Uważajcie. To materiał na egzamin w połowie półrocza.
Celem myszy jest przetrwanie.
-Nadchodzą kłopoty. -Cześć, Phil.
Czego dziś szukacie? Macie ochotę na latin jazz?
-Na celtyjskie fusion? Francuski pop? -Raczej na informację.
Macie szczęście, tego u mnie też sporo.
Możesz nam powiedzieć, co to za utwór?
Znasz go?
Tego akurat nie, ale założę się, że to Miloš Dubrava.
-Wiecie, ten legendarny skrzypek. -Skomponował to?
Brzmi, jakby też grał.
Słyszycie ten fragment? To coś w rodzaju jego podpisu.
Nie znam nikogo innego, kto by tak grał.
Więc to ten Du... jak mu tam, gra w środku nocy.
-Z Gortimerem w prządku? -Nie za dobrze spał.
Wiesz, gdzie możemy znaleźć...
-Jak on się nazywa? -Miloš Dubrava.
Miloš Dubrava?
Może być. Nie mam pojęcia, co się z nim dzieje.
Od 30 lat nic nie nagrał.
Mam większość jego płyt.
Ale tego, co mi puściliście, nie ma na żadnej.
Kolega po drugiej stronie miasta zajmuje się rzadkimi płytami.
Zadzwonię do niego.
Może ma jakieś rzadkie płyty Dubravy.
Dam wam znać.
-Dzięki, Phil. Doceniamy. -Nie ma za co.
Gortimer, prześpij się.
MILOŜ DUBRAVA ARCYDZIEŁA
Piszą tu: „Dubrava, czeski kompozytor i skrzypek,
znany był z bezwzględnego perfekcjonizmu.
Całymi tygodniami ćwiczył dzień i noc.
Skupiony wyłącznie na muzyce, stracił kontakt
z rodziną i przyjaciółmi”.
Musiał być niezły.
A piszą, gdzie go znaleźć?
Phil mówi, że to brzmiało, jakby on sam grał.
Czyli musi gdzieś tu być?
„Po długiej, owocnej karierze nagle zamilkł 30 lat temu.
Wkrótce potem samotny i bez grosza...”
Co? Co piszą?
Zmarł.
Nie żyje? Mamy do czynienia z duchem?
-Jeszcze nic nie wiadomo. -Wspaniale.
Nieumarły czeski kompozytor nawiedza mnie ze skrzypcami.
„Ostatnie słowo Dubravy na łożu śmierci brzmiało koloušek,
co po czesku znaczy 'jelonek'”.
Jelonek? Jak młody jeleń.
Muszę znaleźć sposób na namierzenie, skąd dobiega ta muzyka.
To się dziś skończy.
Możemy wejść?
Powinieneś je zamykać, skoro boisz się duchów.
Przestań mówić o duchach.
Im więcej się o nich mówi, tym mniej są straszne.
To nie działa.
A namierzanie dźwięku owszem.
Mamy trop, skąd dobiega muzyka.
Nazywam się Gortimer Gibbon. Miło poznać.
Ruszajmy.
Mogę powiedzieć, że nie dziwi mnie, że jest strasznie?
Muzyka zdecydowanie dobiega stąd.
-Gortimer, czy to to? -Tak. Też ją słyszycie.
Nie zwariowałem.
Przyjrzyjmy się.
Wiesz co? Sen jest przeceniany. Wracajmy do domu.
Chcę podejść bliżej.
Świetny pomysł.
To idź. My z Rangerem popatrzymy z daleka.
Ale chciałem...
Zostać z Gortimerem.
Pani Williams?
Nie.
Chodź.
Czy tu jest bardzo jasno?
No dobrze.
Popatrzcie na to.
Czemu pani Williams mi to robi?
Ale ona nie wie, że to robi.
Patrz.
Ma zamknięte oczy.
A kiedy strąciłam konewkę, nie zareagowała.
Spała.
To może być rodzaj lunatyzmu.
-Granie na skrzypcach we śnie? -Jest coś jeszcze.
Powiększyłam zdjęcie. Patrzcie na napis na skrzypcach.
-„Koloušek”. -Co było z tym kolouškiem?
To było ostatnie słowo Dubravy. Tak muszą się nazywać skrzypce.
Wołał coś, co kochał najbardziej na świecie, swój instrument.
Ale czemu pani Williams na nich gra?
A jeśli koloušek to zaklęte skrzypce?
Dubrava miał obsesję na punkcie swojej muzyki.
Ma sens, że chciał, żeby ona żyła po jego śmierci, prawda?
Mówicie bardzo szybko.
Interesująca teoria, ale skąd pani Williams ma skrzypce?
To może być tata.
Ty odbierz.
Mieszkanie rodziny Gibbonów.
Babcia Gortimera, Annie May Gibbon.
Dziękuję bardzo, młody człowieku. Przekażę.
-Co to było? -Chyba spanikowałem.
To Phil ze sklepu z płytami. Ma coś dla nas.
To ostatnia płyta nagrana przez Dubravę.
Wytłoczono ją w niewielkim nakładzie.
Podobne, ale to nie to samo.
Sądzę, że to, co mi puściliście, to część tego utworu.
-Dwie połowy duetu. -Duetu?
Zaraz wracam.
„Brakującą połowę zawsze słyszę w sercu”.
Musimy złożyć razem obie połowy.
Już prawie koniec.
Ustawię to tam.
Blisko okna, żeby usłyszała.
Ciągle śpi.
Ciągle... Nie, nie śpi.
Co tu robicie?
Przepraszamy, pani Williams.
Musi mnie pani wysłuchać.
To mój dom.
Wdarliście się...
Czemu je trzymałam?
Co zrobiliście?
Grała pani, kiedy tu przyszliśmy. Robi to pani co noc, w transie.
To śmieszne. Od wieków nie grałam na skrzypcach.
Grała pani, tylko pani tego nie wiedziała. Pani skrzypce mogą być przeklęte.
Przez niego.
Był słynnym muzykiem.
To jego skrzypce. Nazwał je koloušek.
-Proszę. -Wiemy, że to dziwnie brzmi.
-Dlaczego mi to robicie? -Pani Williams...
Nie, przestańcie.
Posłuchajcie. Koloušek to nie skrzypce. To ja.
Tak nazywał mnie mój dziadek.
-Pani dziadek? -Miloš Dubrava.
Wychował mnie.
Sam.
Skrzypce były jego największą pasją.
Chciałam go uszczęśliwić, więc poprosiłam, żeby mnie uczył.
Był zachwycony, kupił mi pierwsze skrzypce.
Ale to wszystko okazało się straszną pomyłką.
Codziennie zmuszał mnie do ćwiczeń.
Dniami i nocami. Był bezwzględny.
Żeby robić postępy, musiałam poświęcić
wszystko, co dawało mi radość.
Chciałam zrezygnować.
Ale bałam się, że dziadek mi tego nie wybaczy.
Więc
pewnej nocy,
zbyt wystraszona, by mu to powiedzieć,
uciekłam i nigdy się za siebie nie oglądałam.
Żałowałam tego najbardziej w życiu.
Może dlatego nie sypiam za dobrze.
Widziała go pani jeszcze kiedyś?
Nigdy.
-To jego ostatnie nagranie. -Co to znaczy?
To znaczy
wybacz mi.
Miała dziwne stosunki z dziadkiem.
Gdybym powiedział mojemu, że nie będę piekarzem,
nie przeszkadzałoby mu to. Nie rozumiem.
A ja tak.
Bała się go rozczarować.
Wiem, co czuje.
Może dlatego to ty słyszałeś tę muzykę.
Jesteście do siebie podobni.
U was jest północ. Wszystko w porządku?
Tak, ale chciałem
z tobą o czymś porozmawiać.
Będziesz zły, ale nie mogę cię okłamywać.
Tylko spokojnie. O czym ty mówisz?
-Nie chcę iść na medycynę. -Dobrze.
Przepraszam. Nie lubię biologii.
Tak naprawdę interesują mnie inne rzeczy, ale chciałem...
-Wiem, że cię rozczarowuję. -Wcale mnie nie rozczarowujesz.
To ja przepraszam, jeśli przeze mnie pomyślałeś, że tak będzie,
jeśli nie pójdziesz na medycynę.
Masz moje całkowite wsparcie, cokolwiek będziesz chciał robić.
-Naprawdę? -Żartujesz? Oczywiście.
To dla mnie ważne.
Bo z biologii będę miał tróję.
Wiesz,
czwórka byłaby lepsza.
Tak. Byłaby.
Postaram się.
Porozmawiać z panią Williams o dodatkowych lekcjach?
Nie, sam to zrobię.
Teraz lepiej się dogadujemy.
Gortimer, wszystko w porządku?
Tak. Przepraszam.
Jestem tylko trochę zmęczony.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie bardziej, synu.
A teraz odpocznij, dobrze?
Czemu boimy się, że rozczarujemy tych, których kochamy?
Czego się tak naprawdę boimy?
Że nie będziemy kochani za to, jacy naprawdę jesteśmy?
Kto wie?
Najważniejsze jest pozbycie się tego strachu.
Bo może się okazać,
że bliscy nas zaskoczą
i dadzą wsparcie.
Z własnego doświadczenia mówię,
że jeśli człowiek nie ma się czego bać,
znacznie łatwiej się zasypia. czego bać,