Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Myślę, że opowiadamy sobie historie
od kiedy istnieją ogniska.
Wszyscy uczestniczymy w tych opowieściach.
Niektórzy występują.
Inni ich słuchają.
Wszyscy przekazujemy sobie historię.
Niektóre opowieści są prawdziwe.
Inne zmyślone.
A co się stanie, jeśli nie rozpoznamy różnicy?
MEL KONTRA UKRYTA KOBIECA HISTORIA ULICY NORMALNEJ
Dzisiejsze przesłuchanie da wam szansę wyzwolenia wewnętrznego pirata.
Więc ramiona do przodu, buńczuczny uśmiech na twarz,
i pokażcie, jacy naprawdę jesteście.
CATHERINE DILLMAN REŻYSERKA
Za tydzień zaczynają się 176. doroczne dni miasta.
Reżyseruję tegoroczny spektakl
Od bukaniera po nową granicę. Historia kapitana Normalnego.
Jestem podekscytowana.
Następny.
Następny, proszę.
Dziękuję. Następny, proszę.
-Urocze. -Tylko ja nie...
Mogę być bardziej jak Czarnobrody.
Następny, proszę.
Uwaga, matoły.
Nie służę nikomu prócz oceanu.
I to ja wydaję rozkazy.
Brat dał ci jakieś wskazówki?
-Mój brat? -Michael Dillman.
Jego przedstawienie rok temu zgarnęło mnóstwo nagród.
To utalentowany reżyser.
Uważam, że jego wersja była bardzo ciekawa.
Ale w tym roku nie opowiadamy o Flashu.
Jesteśmy odpowiedzialni wobec historii.
Mel, mogę cię prosić?
-Mamy teraz przesłuchania do ról piratów. -I co?
Wszyscy piraci to mężczyźni.
-Więc nawet nie pozwolisz mi spróbować. -Przykro mi.
Zależy mi na autentyczności.
Podobno w Towarzystwie Historycznym szukają wolontariuszy.
Twój talent się tu marnuje.
Chcesz wcielać się w brudnego marynarza, jeśli możesz być częścią historii?
Następny.
MUZEUM KAPITANA NORMALNEGO ZGŁOSZENIE
To nie tak wspaniałe jak teatr,
ale jako prelegent - praktykant w Izbie Pamięci
masz pewną, powiedzmy, klasę.
Jak tu trafiłeś?
Można rzec, że to interes rodzinny.
Nie widzisz podobieństwa?
Obaj jesteście ludźmi?
Jestem potomkiem kapitana Normalnego.
Teraz to widzę. Masz jego...
Nozdrza.
-Jak tam papierkowa robota. -Skończone, panie doktorze.
Mogę tylko powiedzieć, że bardzo cieszę się
na współpracę z kimś o takiej wiedzy na temat ulicy Normalnej.
Coś ci pokażę.
To zdjęcie zrobiono tego dnia,
gdy kapitan Normalny pokonał ostatnich bandytów
i napisał statut naszego miasta.
Ta sala powstała, by uczcić
krew, pot i poświęcenie tych dzielnych ludzi.
To dziedzictwo kapitana Normalnego.
I w drobnej mierze moje.
A w jeszcze drobniejszej - twoje.
Słyszałam od właściwie wszystkich,
że wielokrotne przesłuchania
to przesada.
Ale gwarantuję wam, uznacie, że warto było.
Teraz czas ogłosić, kto dostał rolę w tegorocznym przedstawieniu.
Ale najpierw poznajcie naszego nowego inspicjenta.
Gortimer?
A w roli kapitana Normalnego...
Patrzcie, statut miejski.
Jednym ruchem pióra kapitan Normalny, niegdyś pirat...
MIASTO NORMALNE
...stworzył nowy dom wolności.
Czy ktoś ma jakieś pytania?
Czemu statut jest taki poplamiony?
Nie wiem, ale sprawdzę to.
Dostałem rolę. Będę kapitanem Normalnym.
Od teraz będę żył, oddychał i jadł historię miasta.
To fantastycznie.
Jest dziś wśród nas prawdziwa sława.
Z radością przedstawiam
tegorocznego kapitana Normalnego, Rangera Bowena.
Prawdę rzekła.
Jam jest kapitan Alonzo Ezekiel Normalny, urodzony w 1821 roku.
-W 1812 roku. -W 1812 roku.
Pod temi twardemi kośćmi delikatne serce bije.
Lecz do kroćset, jeśli...
Zachowaj najlepsze na scenę.
Rozkaz!
Do zajęć, psubraty.
Jak było?
Brak smagłości nadrabiasz zachowaniem.
Zawsze to powtarzam.
Czy ten pirat nie wygląda jakoś inaczej?
Raczej nie.
Trochę niski, ale nie czepiajmy się wzrostu.
Jeśli trzymam miecz w prawej, jestem praworęczny, prawda?
Prawda.
Powiedziałaś „prawda”, czy „prawa”?
I to, i to się zgadza.
Oto statut napisany odręcznie
przez kapitana Normalnego po wielkiej bitwie.
To nie wyjaśnia, czemu cały jest poplamiony.
Mam przyjaciela, Gortimera.
Kiedy pisze, często zostawia takie plamy. A jest leworęczny.
-Kapitan Normalny był praworęczny. -Praworęczny.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Myślisz, że ktoś inny napisał statut?
Nie wiem. To możliwe?
Chwilę.
Proszę.
„Dziennik kapitański, 7 sierpnia 1838 roku.
Podnieśliśmy żagle. Nikt z załogi nie umie pisać”.
Nikt poza kapitanem nie umiał pisać.
Więc sądzę, że to niemożliwe.
Pchnięcie, sparowanie, wypad, atak, obrót.
I jeszcze raz. Pchnięcie, sparowanie, wypad, atak, obrót.
Zbyt znoszone. Zbyt nowe. Za małe.
Co się dzieje?
Tanner niemiło odpowiedział kapitanowi, więc go aresztowaliśmy.
Żartujesz?
Mamy mnóstwo pracy.
Pracowaliśmy cały dzień. Czas na trochę zabawy.
„Zabawa”.
Zabawą jest, że pierwszy oficer zaspał?
Że piraci nie znają swoich kwestii?
Czy tylko ja przejmuję się przedstawieniem?
WEJŚCIE SŁUŻBOWE
ARCHIWUM
Halo?
Jest tam ktoś?
Doktor Grapehall.
Kto to?
Halo?
„A.R.”?
Nie rozumiem.
Sprawdzałem ten kufer. Nie było tam nic ciekawego.
Było podwójne dno.
Ktoś nie chciał, żeby to znaleziono.
Nie możesz tak po prostu wyciągać zabytków z kufrów.
Wszystko w tym archiwum musi być właściwie skatalogowane i zabezpieczone.
Wiem. Ale znalazłam coś jeszcze.
Coś naprawdę ważnego.
Potwierdziłaś autentyczność tego?
Cóż, nie. Ale...
Zabrałaś to do domu?
Było w kieszeni kurtki. Nie zauważyłam.
Weszłaś do archiwum bez pozwolenia.
Wyniosłaś zabytkowe przedmioty z muzeum.
I ewidentnie zaniedbałaś obowiązek oprowadzania grup.
Przecież ten list może wszystko zmienić.
To może być wielkie fałszerstwo.
Miałaś popularyzować historię, nie ją zmieniać.
Zabierz swoje rzeczy. Jesteś zwolniona.
Gdzie są wszyscy?
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale wczoraj po próbie było zebranie.
Czy raczej bunt.
-Co? W tekście nie ma buntu. -Nie. Prawdziwy bunt.
Ludzie chcą pójść w innym kierunku.
Nie rozumiem. Nagle wszyscy mnie znienawidzili?
Nie powinnam była się tego podejmować.
Dlaczego tak mówisz?
Nigdy nie będę lepsza od brata.
No tak. Zdobywca nagród.
-Dwa lata z rzędu. -Brzmi wspaniale.
Bo on jest wspaniały. Nie mogę z nim konkurować.
To tego nie rób.
To chyba nie miały być zawody.
Co ja teraz zrobię?
Moja załoga mnie porzuciła.
To piraci. Oni nie są zbyt lojalni.
Założę się, że umiesz ich przekonać do powrotu.
Ale może powinnaś być łagodniejsza?
Co sądzisz, kapitanie?
Zbierz ludzi. Wyznaczamy nowy kurs.
Nie śpisz?
Co ustaliłyśmy na temat komputera przed snem?
Zostałam zwolniona.
Co?
Z muzeum? To śmieszne. Jesteś wolontariuszką.
Już nie.
No dobrze.
Co się stało?
Odkryłam coś bardzo ważnego.
Powiedziałam o tym szefowi, a on mnie zwolnił.
To musiało być coś dużego. Co znalazłaś?
Dowód, że kapitan Normalny mógł nie być założycielem ulicy Normalnej.
Co?
Spójrz na to.
Zobaczmy.
„Szanowna Pani, niniejszym odmawiam
pani prośbie o ustanowienie miasta Normalnego, ponieważ kobiety
jako istoty o niepohamowanym usposobieniu i umiarkowanych zdolnościach...”
Dobra.
„...nie mogą być dopuszczone do działań administracyjnych.
Stan może rozpatrzyć zgłoszenie przesłane
przez pani męża lub innego odpowiedniego mężczyznę”.
Datowane na 1840 r.
Na rok przed rzekomym założeniem miasta przez kapitana Normalnego.
Kobieta.
To by było coś wielkiego. Kim była?
Nie wiem.
-A co, jeśli się mylę? -A co, jeśli masz rację?
Wierzysz w to?
-Tak. -A ja wierzę w ciebie.
Nie bój się wywołać zamieszania.
Przejrzyjmy, co już ustaliliśmy.
Wszyscy piraci to byli mężczyźni.
Poza kapitanem Normalnym nikt nie umiał pisać.
-Kto mógł napisać statut? -Jego mama?
-Był sierotą. -Narzeczona?
W dzienniku nie wspomina o narzeczonej.
Aanjay Rantung?
Kim jest Aanjay Rantung?
Wygrała w karty konia od kapitana Normalnego.
Czytałem o tym.
Użyję tego, by podsycić mój gniew,
gdy walczymy z bandytami w drugim akcie.
Aanjay Rantung.
Dlaczego to mi coś mówi?
Zaraz.
Aanjay Rantung.
A.R.
Takie inicjały są wyszyte na płaszczu.
Wszyscy świetnie się spisali.
Tylko tak dalej.
Teraz wygląda to dużo lepiej.
Jasper, możesz załatwić miecz pierwszemu oficerowi?
Dziękuję.
Słowa Gortimera mnie otrzeźwiły. Dzielę się odpowiedzialnością.
Staram się nie być taką perfekcjonistką.
Nie muszę niczego udowadniać.
Zostały trzy dni, ale nie będę nikogo naciskać.
Catherine?
Szybkie pytanie.
W skali od jednego do dziesięciu,
jak bardzo jesteś przywiązana do tego właśnie tekstu?
Jedenaście?
No tak. Bo wiesz, jest taka sprawa.
Mel trochę się rozejrzała...
To wszystko kłamstwo. Kapitan Normalny nie założył...
-Dzięki, że przyszłaś. -Mel, co ty wyprawiasz?
Wiesz, jak ciężko pracowaliśmy?
A teraz chcesz, żebyśmy wszystko zmienili?
Przykro mi, zobaczyłam coś nieprawdziwego.
Jesteś na mnie zła, że cię nie obsadziłam?
Nie. Jestem ci wdzięczna.
Gdybym nie wylądowała w Izbie Pamięci,
nigdy nie odkryłabym tego wszystkiego.
Co mam robić?
Chciałaś, żeby twoja sztuka była historycznie poprawna.
Oto prawdziwa historia.
Zrób to.
-Panie doktorze? -Co znowu?
Lądowanie na Księżycu też było sfingowane?
Zaprosiłaś młodocianych dziennikarzy śledczych?
To Joshua Auerbach z Argonauty Auerbacha.
Proszę mnie wysłuchać, nawet jeśli się to panu nie spodoba.
Mam wrażenie, że będziesz mówić, nawet jeśli nie zechcę cię słuchać.
Przez 176 lat ludzie mówili,
że Alonzo Ezekiel Normalny założył nasze miasto
i napisał statut miejski.
Mam dowód, że był figurantem prawdziwego pirata.
-Kapitan Rantung. -Aanjay Rantung?
Słyszał pan o niej?
Wygrała od Normalnego konia w karty czy położyła go w siłowaniu na rękę.
Relacje się różnią. Ale ona nie była piratką.
Nic o niej nie wiadomo po 1838 roku.
Chyba że się wie, gdzie szukać.
Powszechnie wiadomo, że kapitan był praworęczny.
Owszem.
I mówił pan, że na statku nikt inny nie umiał pisać.
Tak. Żaden inny mężczyzna, tylko kapitan znał litery.
Żaden inny mężczyzna. Nie było mowy o kobiecie.
Co?
O leworęcznej kobiecie, Aanjay Rantung.
Miecz trzymała w lewej ręce.
Zewnętrzną część dłoni ma pobrudzoną atramentem.
Drobna budowa.
Brak jabłka Adama.
Aanjay Rantung przebrała się za mężczyznę.
Dzięki temu miała te same możliwości, co mężczyźni,
z założeniem miasta Normalnego włącznie.
Masz pojęcie, jak wyglądają badania historyczne?
Gdzie masz dowód potwierdzający?
-Gdzie masz źródło wtórne? -No ja...
Opublikowałaś wyniki swoich badań w piśmie naukowym?
Nie? Przychodzisz tu ze swoją dziecinną teorią spiskową
i myślisz, że się sprawdzi.
Wykorzystaj zdolności detektywistyczne szukając zagubionych kotków,
a teraz się wynoś.
Zanim wyprowadzi cię ochrona
albo ja umrę z nudów.
-Przepraszam. -Ale już.
Zaraz.
Kapitan Normalny był oszustem.
Możesz powiedzieć, kim jesteś?
Fred Fisher.
Praprapraprawnuk kapitana Normalnego.
Zawsze byłem dumny ze swojego dziedzictwa.
Zrobiło mi się wstyd, kiedy poznałem prawdę.
Nie chciałem, żeby wyszło na jaw, że jestem potomkiem oszusta.
Ale Mel mnie zainspirowała.
Nie mogę żyć w kłamstwie.
To możliwe?
Ale supermiejsce.
To sekretny dziennik Alonzo Ezekiela Normalnego.
Potwierdza wszystko, co powiedziała Mel.
Niezła z niej detektyw.
To najważniejsza cześć historii ulicy Normalnej.
Świetna robota.
Połączyłaś wskazówki, które ci zostawiłem.
Wiedziałem, że je w końcu znajdziesz.
Historia potraktuje nas oboje łagodnie.
O czym pan mówi? Chciał się mnie pan pozbyć.
Odkryłam to wszystko wbrew panu.
Mam mnóstwo pracy.
Wiem.
Trzeba kompletnie zmienić sztukę.
Ale jestem z ciebie dumna.
I zdecydowanie potrzebujemy wszystkich do pomocy.
Więc kapitan Normalny nawet nie był piratem?
Był piratem.
A jego historia staje się ciekawsza.
Mamy rok 1838.
Znajdujemy się w Indonezji.
Jestem kapitan Alonzo Ezekiel Normalny,
cierpiący na brak szczęścia pirat i czasem importer,
żyjący chwilą aż do tej pamiętnej nocy,
gdy tajemniczy nieznajomy zmienił całe moje życie.
Pantalony na sprzedaż.
Może parę?
Obawiam się, że nie mam pieniędzy na takie luksusy.
To może weźmie pan darmową próbkę.
Żaden ze mnie pan.
Jestem Aanjay Rantung z Jawy,
kobieta budząca największy strach na wyspach.
A pan jest kapitanem statku La Más Bonita del Mar.
Postanowiłem pożeglować do innego portu.
Nie wiedziałem, że Aanjay zakradła się na pokład.
Pasażerowie na gapę zwykle kończyli za burtą.
Ale była kobietą, więc lżej ją ukarałem.
-Jestem... -Nie taki straszny kapitan Normalny.
To znaczy...
Jesteś dżentelmenem, który nie nadaje się na pirata.
Za to masz pamiętne nazwisko i zdatny do żeglugi statek.
Mam plan dla nas obojga.
Słucham.
Kapitanowi użyczysz swej twarzy, a ja mózgu.
Plan okazał się świetny.
Aanjay wydawała rozkazy mnie, a ja moim ludziom.
Pod jej przywództwem
nasza zbieranina zmieniła się w najlepszych piratów.
-Skierować statek do brzegu. -Rozbijemy się tam.
Tak jest. Drewno wykorzystamy do zbudowania miasta.
Aanjay i załoga ciężko pracowali,
ale inni piraci usłyszeli o ich wielkich skarbach i ich napadli.
Aanjay miała rację.
Nie nadawałem się do walki.
Zawartość mojego żołądka wylądowała za tą skałą.
Dołączyłem do załogi w samą porę, żeby znaleźć się na zdjęciu.
Tak naprawdę nie ten stary pirat założył to miasto,
tylko Aanjay Rantung.
Matka ulicy Normalnej!
Ktoś kiedyś powiedział:
„Kto nie zna historii, skazany jest na jej powtarzanie”.
Czasem jednak historia wymaga nowego spojrzenia.
I jeśli nie boisz się narozrabiać,
też możesz współtworzyć historię. jrzenia.