Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Czasem trudno czekać, aż rzeczy ułożą się po twojej myśli.
Zwłaszcza jeśli to, czego pragniesz, wydaje się poza twoim zasięgiem.
Co więc można zrobić?
Można spróbować cierpliwości.
Albo podkręcić sprawę.
GORTIMER KONTRA BRACH-SOLETA PRZYJAŹNI
PRZEGLĄD ANTROPOLOGICZNY
Gortimer, otworzysz?
Pan Hernandez.
Mów mi Adam.
Nie sądziłem, że wpadniesz. Myślałem, że to jutro.
Masz rację. Kolacja jest jutro.
Ale przejeżdżałem tędy i pomyślałem, że wpadnę się przywitać.
Mama chyba kończy pracę.
Zaraz wyjdzie.
Przepraszam. Wejdź.
Może coś na odświeżenie...
Na odświeżenie. Właściwie to
chwilę temu wyszedłem spod górskiego wodospadu, więc...
Żartuję. Nie, dzięki. Nie trzeba.
Nie musisz mnie zabawiać. Możesz dalej czytać.
To nic takiego. Czytałem o bukanierach.
Też jesteś fanem drużyny Bukanierów?
Abrino jest chyba niedoceniany?
W sezonie machnął prawie 2000 metrów. Zgadza się?
A, chodzi o futbol.
Nie, właściwie to czytałem o historycznych bukanierach.
Polujących na dziki na Hispanioli i Tortudze.
Praca na historię.
Jasne.
Hej.
Tak myślałam, że cię słyszę.
Przepraszam za najście, przejeżdżałem tędy.
Żadne najście.
Tak w ogóle, nie przeszkadzam? Chyba o czymś rozmawialiście.
-Nie, wszystko w porządku. -W porządku.
Dobrze.
Wiesz co? Właśnie miałam pójść do sklepu.
Pójść z tobą?
-Pewnie. Będzie mi miło. -Dobrze.
W porządku.
Na razie, kochanie.
Pilnuj brata.
-Dobrze. -To cześć, Gortimer.
Cześć mamo. Cześć, Adam.
Do boju, Bukanierzy!
Może to tajny agent i myśli, że go śledzisz?
Czemu tajny agent miałby się umawiać z moją mamą?
-By poznać wasze tajemnice. -Jakie tajemnice?
Mam tylko jedną: gdzie schowałem klucz do sejfu z komiksami.
Egg ma wszędzie kamery.
Chyba przesadzasz.
Niewielu rzeczy w życiu jestem pewna,
ale wiem na sto procent, że wszyscy lubią Gortimera Gibbona.
Pewnie.
Wszyscy poza Adamem.
Cześć. Nie zauważyłem was.
Co tam?
U mnie? Kupuję dezodorant.
Męskość może być mocno wyczuwalna.
Nie mam już na to ochoty.
Ani na żadne inne jedzenie.
To było masakrycznie obrzydliwe.
Dlatego nie noszę koszulek bez rękawów.
Zaraz. Też masz włosy pod pachami?
Hej, Mel. Popatrz.
BRACH-SOLETKA
„Traktujesz kumpla jak brata? Okaż mu to brach-soletką”.
„Brach-soletka?”
„Bransoletka męskiej przyjaźni”.
Może kupię taką dla Adama.
Myślałam, że chcesz, żeby cię polubił.
Chcę.
To żart. Przełamie lody.
Masz lepszy pomysł?
BRAT
Samozatrzaskująca się?
To chyba wyszło już z mody?
Adam jest stary. Spodoba mu się.
Ale zabawa.
Już nie pamiętam, kiedy ktoś pomagał mi w kuchni.
W każdym razie ktoś dorosły.
Następnym razem ja gotuję, a ty mi pomagasz.
To będziesz gotował co wieczór.
Jasne, jeśli lubisz burgery z dostawą.
Tylko jeśli będą do tego nuggetsy i sok jabłkowy.
-Cześć, mamo. -Cześć, chłopie.
-Cześć, mamo. -Cześć wam.
-Jak minął dzień? -Nic szczególnego.
Po drodze do domu zajrzałem do sklepu z komiksami.
Jest pierwszy numer Białego Kapelusza. Nowiutki.
-Nie mów. -Biały Kapelusz?
Phinneas Elkskind, genialny wynalazca?
Tak. Musiał nosić specjalny kapelusz,
żeby nie słyszeć myśli innych ludzi?
Przykro mi. Nie kojarzę.
W każdym razie to pierwszy numer. Bardzo rzadki.
Wydaje się skomplikowane,
ale jak tylko zacznie się czytać, człowiek się wciąga.
-Może umyjesz się przed kolacją? -Jasne.
Prawie zapomniałem.
Kupiłem to dla ciebie u Egga.
To...
-Brach-soletka. -Co?
Bransoletka dla facetów.
Pomyślałem, że to zabawne...
Proszę.
Popatrz.
Bransloteka zatrzaskowa.
-Pamiętam je. -Tak.
Dzięki, Gortimer.
To jest fajne.
Bardzo fajne.
-Gortimer. -Tak.
Chyba nieuważnie słuchałem, co wcześniej mówiłeś.
Chodziło o kogoś nazywanego Białym Kapeluszem i film Porkpie?
Tak. To trzeci film Białego Kapelusza.
Zatytułowany Porkpie powraca.
Dlatego go nie rozpoznałem.
I jest tam jakiś zabójczy manekin?
-Mannekills. -Mannekills, no tak.
Zaatakował Biały Kapelusz i Porkpie.
A oni zdjęli kapelusze,
wyciągnęli miecze i odcięli mu głowę.
-Tak było... -Tak!
Dlatego już nie zajmuję się klasowym zwierzakiem.
Opowiadasz świetne historie.
Kiedy byłem w twoim wieku, moje życie nie było tak interesujące.
Nawet teraz nie jest chyba w połowie tak interesujące.
Chętnie jeszcze posłucham.
-Musimy się jeszcze spotkać. -Bardzo chętnie.
-Dobrze. -Tak.
Czekaj. Naprawdę chcesz?
Żartujesz? Twoje risotto mnie powaliło.
Zjem je na śniadanie.
No dobrze. Dobranoc.
To był wspaniały wieczór.
-To prawda. -Do zobaczenia.
-Cześć. -W porządku.
Dobranoc.
Dobranoc!
Chyba wszyscy dobrze się bawili?
Tak myślę. Ty nie?
Bardzo. Tylko nie byłam pewna, czy...
Ty nie jesteś pewna...
Nie. Tylko chcę się upewnić, że tobie wszystko odpowiada.
Wszystko?
No to wszystko z Adamem.
Nie, Adam jest świetny, mamo.
Zaczynam mieć wrażenie, że on też uważa, że jesteś świetny.
Naprawdę?
Nie przejmuj się tym. To nic wielkiego.
Ale nie mogę powstrzymać mojego mózgu od myślenia o tym,
więc pewnie mój mózg wie o czymś, czego ja nie wiem
i jednak powinienem się martwić.
Każdemu włosy na ciele wyrastają w innym momencie.
Nie słuchaliście jak WIlliams mówiła o biologii człowieka?
A jeśli mi nie zaczną?
I nigdy nie urosną?
Oświeć mnie, Mel.
Będę potrzebowała próbki.
Gortimer, podnieś ręce.
Nie jestem gotów na oddanie ciała nauce.
Poza tym muszę iść. Mamy rodzinny mecz futbolu.
-Gram w drużynie z Adamem. -Czyli się dogadujecie?
Gracie w futbol?
Tak, dobrze się dogadujemy. Zachowuje się jak najlepszy przyjaciel.
Przyjaciółmi nie zostaje się w jeden wieczór.
Musicie spędzać sporo czasu razem.
-Dałeś mu brach-soletkę, prawda? -Tak.
Ale nie wiadomo, czy to przez nią.
Może zobaczył, jaki jestem fajny.
Ludzie nie zmieniają się przez noc.
24, 16, do boju!
Bardzo się cieszę, że to zrobiliśmy.
Ja też.
-Dobrze się bawisz? -Bardzo dobrze.
Już nie. Koniec zabawy.
Przyszliśmy tu przegrać czy wygrać?
-Wygrać. -Co mówisz?
-Powtarzam, co powiedziałeś. -Powiedz to głośniej.
Powtarzam, co powiedziałeś!
Działa.
Niech cię nie zmyli jego wzrost. Jest mały, ale brutalny.
Rozumiem.
Ruszaj.
Biegnij.
O tym mówiłem. Przyłożenie.
-I raz, i dwa, i trzy. -Gardner!
Dobrze, panie G.
Już.
Gotowe.
Smaruj dwa razy dziennie przez sześć tygodni.
Będziesz miał najbardziej owłosione pachy wśród ośmioklasistów.
Sześć tygodni? Moje życie się do tego czasu skończy.
Naprawdę jesteś tym przejęty?
Nie jestem przejęty, tylko mały i bezwłosy.
I tak zostanie na resztę życia.
Daj spokój. Nie jest tak źle.
Co takiego fajnego w byciu owłosionym?
Szacunek, Mel.
To brutalny świat. Przetrwają najlepiej przystosowani.
To nie miejsce dla chłopca.
Jeśli chcesz przetrwać,
DLA OWŁOSIONYCH
NIE DLA DZIECI
musisz być wielki, silny i budzący lęk.
Trzeba być najstraszniejszym.
Jak natura nie wpycha cię na czoło,
trzeba robić co się da.
CUDOWNY KREM
Bo na ulicy Normalnej pierwsze są włosy,
a potem przychodzi władza i szacunek.
Rozumiesz?
Może być. Ale poczekaj sześć tygodni.
Dobrze.
Hej. Było ostro, co?
Myślałam, że to przyjacielska gra.
-Masz rację, przepraszam. -Tak.
Bo z Gortimerem jesteśmy w uderzeniu.
Wiesz, o co mi chodzi?
-Tak. -Tak, nie bardzo.
To znaczy, powinnam?
Bo świetnie się dogadujemy.
Wiem, że to jeszcze dzieciak, ale świetnie się z nim bawię.
-Tak. -Ale jeśli ci to nie odpowiada...
Całkowicie rozumiem.
Wiesz co? To wspaniale.
Naprawdę chcę, żebyście się dogadywali.
Jeśli jesteś szczęśliwa, to ja też.
-Jestem szczęśliwa. -To dobrze.
-Jestem szczęśliwa. -Gortimer, chodź tu.
To dobrze.
Mam coś dla ciebie.
To nie pierścień czempionów, ale prawie tak samo fajne.
Mam dla ciebie
brach-soletkę.
-Spoko. -Tak.
Ale pomyślałem, że może to wszystko dzieje się zbyt szybko.
A zaraz będzie jeszcze szybciej.
Gortimerze, chcę, żebyś został moim brachem.
-Co? To wy już... -Nie.
-Jak mówiłem, jesteśmy w uderzeniu. -Tak.
-Mamo, zapytaj nas o coś. -Ale o co?
Co najbardziej lubimy na pizzy?
Co najbardziej lubicie na pizzy?
Krewetki tandoori.
-Co? To było... -Co?
-Zapytaj nas o coś innego. -Tak.
Dobrze. Sama nie wiem...
Ulubione mitologiczne stworzenie?
Minotaur.
Co?
-Gęsty las czy jeziorko? -To chyba ja miałam...
Jeziorko.
Bracia na życie.
-Tak. -Mają to.
-Więc... -Tak.
To jest pyszne.
Szukasz czegoś?
-Nie. Ja tylko... -Nie wstydź się.
Sam też późno wystrzeliłem.
Dobrze pamiętam tamte czasy.
Byłem niski, chuderlawy
i gładki jak mały delfin.
Letni wiaterek mógł mnie przewrócić.
A pewnego dnia wszystko stało się na raz.
Wyrosłem wysoki jak sekwoja, silny jak Herkules
i owłosiony jak goryl.
-Świat leżał mi u stóp. -To wspaniale.
Bądź cierpliwy, Ranger. Twój ogród wyrośnie.
Zaraz wracam.
PRZYSPIESZACZ KIEŁKOWANIA
To na...
Zdecydowanie dla mamy.
-Ciągle jestem głodny. A ty? -Tak, do licha.
Muszę spłukać te cheeseburgery, najchętniej...
-Kolejnymi cheeseburgerami, co? -Tak! Kolejne cheeseburgery!
Wy dwaj w drażniący sposób świetnie się bawicie.
Co się tu dzieje?
Chyba powinnaś zapytać, co się tu nie dzieje?
-Co? -To urocze.
My umówiliśmy się na lunch w południe.
A ty miałeś opiekować się bratem.
W dodatku roznieśliście błoto po całym salonie.
Tak.
I jeszcze to.
Ma rację, brachu.
Musimy po sobie posprzątać.
-No już. Nie. -Tak. Nie.
Co?
Co się z wami dzieje?
Pójdę na lunch z Gardnerem, jedynym poza mną dorosłym w tym domu.
JESTEM Z TYM FACETEM
JESTEM Z TAMTYM FACETEM
Twoja mama chyba ma rację.
-Zachowywałem się jak idiota? -Nie wiem, ja tylko...
Tak dobrze się bawiłem, że się zapomniałem.
Ale było świetnie, co?
Świetnie.
Tak, mama kiedyś uwielbiała tenisa.
Tata jej to kupił. Chyba raz użyła.
Myślisz o tym co ja?
Rzutki piłkami tenisowymi.
Tak!
Odpalaj!
-Zwiększyć moc! -Zwiększam!
-Adam! -Trzymaj się!
Nie!
-W porządku? -Tak.
I co teraz zrobimy? Mama mnie zabije.
Dobra wiadomość jest taka, że może nigdy nas nie znajdzie,
bo szybko się stąd nie wydostaniemy.
Zatrzasnęliśmy się?
Zatrzasnęliśmy się.
Czy to zły moment, żeby powiedzieć, że muszę do łazienki?
Łączy nas i to.
-Szybko. Niedługo wróci. -Staram się. Musisz pchać.
-Dobrze. Będę. -O tak.
-Pcham. -W taki sposób.
-Czekaj. -Pchaj tak.
A ja zrobię tak.
Mówiłem, żebyś pchał.
Pchałem. To nie moja wina.
Pomóż mi znaleźć wszystkie kawałki.
Nie do wiary. Utknęliśmy tu przez ciebie.
Z rzutkami to był twój pomysł.
To było niefajne.
Pomyśleliśmy o tym jednocześnie.
Nie utknęlibyśmy tu, gdybyś mnie nie posprejował.
Nie sprejowałbym cię, gdybyś nie rzucał we mnie błotem.
Nie rzucałbym w ciebie błotem,
gdybyśmy nie zaczęli się zachowywać jak idioci.
Od kiedy dałeś mi tę brach-soletkę,
zachowywaliśmy się jak...
Bracia.
Nie chce zejść.
Czemu w ogóle dałeś mi tę dziwną rzecz?
Bo mnie nie znosiłeś.
Co?
Nieprawda.
Miałem takie wrażenie.
Kiedy mnie widziałeś, zachowywałeś się dziwnie.
Myślałeś, że cię nie znosiłem?
Denerwowałem się.
Denerwowałeś? O czym ty mówisz?
Twoja mama bardzo cię kocha.
No i twój tata...
Wiem, że to świetny facet i że jesteście sobie bliscy.
Słowo, nie wiedziałem...
Nie wiedziałem, jak się w to wpasować.
-Chodziło o mnie? -O ciebie i Gardnera.
Chciałem, żebyście mnie polubili, ale nie chciałem was zmuszać.
Chciałem, żebyś mnie polubił, ale tylko, jeśli zechcesz.
Wiesz...
Czasem chyba za dużo sobie wyobrażam.
Mamy jeszcze coś wspólnego.
Chyba tak bardzo chcieliśmy, żeby ten drugi nas polubił,
że się trochę zagubiliśmy.
Tak.
A to tak nie działa, prawda?
Nie. Chyba takie rzeczy trzeba zostawić ich własnemu biegowi.
To prawda.
Nie musimy być zaraz najlepszymi kumplami. Możemy zacząć jako...
Przyjaciele?
Przyjaciele.
Przykro mi, ale ta maść przyspieszy gojenie.
Skąd wiadomo, że nie będzie gorzej?
To efekt użycia twojej ostatniej mikstury.
Niemożliwe.
To był krem nawilżający z talkiem.
Jak po czymś takim miały mi wyrosnąć włosy?
Nie miały. To było placebo.
Gdybym znała sposób na magiczny porost włosów,
byłabym już miliarderką.
U ciebie może zadziałać tylko jedno. Cierpliwość.
To czemu dałaś mi krem?
Pomyślałam, że zajmę cię czymś, póki nie zadziała natura.
Oszukałaś mnie?
Od czego są przyjaciele.
Żeby wyjaśnić całą sprawę do końca,
mogłem coś dodać do twojego kremu.
Coś z działu ogrodniczego.
Jak mogłem być tak głupi?
Włosy pod pachami mi nie wyrosną.
Nie martw się.
To lekkie poparzenia. Wszystko będzie dobrze.
Poza tym mam dobre wieści.
Choć pachy masz jeszcze gładkie,
to z bliska widać czarny włos
tuż nad górną wargą.
Co? Pokaż.
Nie. To zbyt dziwaczne.
Zgolę go.
Czasem wszystko toczy się wolniej, niż by się chciało.
Czy chodzi o to, by poczuć się komfortowo z kimś innym,
czy z samym sobą.
Takie rzeczy wymagają czasu.
BIAŁY KAPELUSZ
A gdy czekasz, może się okazać, że to, czego najbardziej pragnąłeś,
właśnie się dzieje. ę okazać, że to, czego najbardziej pragnąłeś,