Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
W ludzkiej naturze leży szufladkowanie rzeczy, a nawet ludzi.
To łatwy i szybki sposób na zrozumienie otaczającego nas świata.
Ale czy to jest opisywanie prawdy,
czy jej tworzenie?
Weźmy dla przykładu Stanleya.
Czy ludzie uważają go za głupka, bo widzą, jak się zachowuje?
Czy może odwrotnie?
STANLEY I ZAŁGANY TATUAŻ POWAGI
Zgadnijcie, z ilu wysp składa się Japonia.
-Z czterech. -Z pięciu.
-Z dziewięciu. -Z jedenastu.
Z 6052.
Byłem najbliżej. Wygrałem.
Co z kartkówką?
Jestem w Szkolnej Radzie ds. Świata. Cały tydzień zajmowałam się Japonią.
Czemu mnie nie wybierają do takich rad?
Masz ochotę na dodatkowe zadania domowe?
Nie wybrano mnie, tylko się zapisałam.
To ja się też zapiszę. Możemy być partnerami.
Nie trzeba dodać wody?
To owsianka w proszku.
Kiedy dotrze do żołądka, zmieni się w owsiankę.
Rada ds. Świata chyba nie jest dla ciebie, Stanley.
To poważna sprawa.
Jestem poważny.
Typowy Stanley.
Nie można ustanowić nowej kategorii?
-Naród przemówił. -Co się dzieje?
Każdy jest w czymś najlepszy, tylko nie ja.
„Najbardziej niezwykłe imię” też nie.
Niektóre kategorie są głupie. Kogo obchodzi „najlepszy uśmiech”?
Zgadzam się z Rangerem. Kto chce być zaszufladkowany?
Założę się, że Catherine. Ma największe szanse na wygraną.
To śmieszne. To nawet nie powinna być kategoria.
A ja? Najlepiej ubrany?
Najlepszy perkusista?
Najlepiej ubrany perkusista?
Klasowy klown, to oczywiste.
Jakby ktokolwiek miał wątpliwości.
Wspaniale.
Jak mogli wyeliminować kategorię „najbardziej pomocny”?
Byłem faworytem.
Jeśli chcesz być najbardziej pomocny Mel i Abigail,
mamy pomysł.
Naprawdę?
Tak, mamy.
Mam wrażenie, że wykorzystujecie mój dobry charakter.
-Model się nie odzywa. -Chyba że po grecku.
Jak powiedzieć po grecku „umieram z głodu”?
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Już prawie koniec.
Przerwa. Ręka mi ścierpła.
I nie robię się mniej głodny.
Szybka przerwa. Modela trzeba nakarmić.
Nie mogę uwierzyć, że mnie na to namówiłyście.
Co mam powiedzieć? Jestem potworem.
Mogłybyście wymyślić fajniejszą pozę.
Coś bohaterskiego, jak...
Wiecie, czego ci trzeba? Miecza albo... Nie.
Tego.
Spójrz, Perseuszu, uskrzydlony rumak przybiegł.
Przyleciał.
Przybył?
Ręka mi ścierpła.
Babcia Mel jej to dała. Będzie bardzo zła.
-Co zrobimy? -Musimy jej powiedzieć.
Najwyraźniej.
Zmiana planów.
Proszę, słupki marchwi i plastry ogórka.
Bez dressingu? Nie mogę tak pracować.
Balsamiczny czy ranczerski?
Oba.
I nie zapomnij o hummusie.
Co to było?
Dziękuję.
Może to nie jest taki dobry pomysł.
Daj spokój. Co jest fajniejsze od polinezyjskiej ballady rockowej?
Teoretycznie nic. Ale...
To wydaje mi się bardzo w stylu Stanleya.
Jesteś Stanley.
Jeśli Gortimerowi spadną majtki na wuefie, to krępujące.
Jeśli spadną mnie,
wszyscy się cieszą i to typowy Stanley.
Chcę, żeby ludzie traktowali mnie poważnie.
Nie chcę, żeby uważali mnie za klowna.
Zapisz się ze mną na karate.
Wszyscy szanują mistrza sportów walki.
Dobrze.
Dobra robota, Catherine. Dziękuję, Claire.
Kto jeszcze chce spróbować?
Nie, Stanley.
-Jak masz na imię? -Stanley.
Bardzo dobrze, Stanley.
Zaczynaj.
Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku.
Dziękuję, Stanley.
To wszystko na dziś. Wstańcie.
Ukłon.
Koniec zajęć.
Stanley. Zostań.
Tak, sensei?
Pierwszego dnia zgłosiłeś się na ochotnika,
choć nie masz ani wiedzy, ani umiejętności.
To było odważne.
Ale nie potrafisz się skupić.
Co cię martwi?
Wydaje mi się, że wszyscy tylko czekają, aż zrobię coś głupiego.
To siedzi mi w głowie
i w końcu zawsze robię coś głupiego.
Chcę być jak ona.
Chcę, żeby ludzie traktowali mnie poważnie.
Też taki byłem w twoim wieku.
Mam coś dla ciebie.
W młodości brakowało mi cierpliwości i dyscypliny.
Nie wiedziałem, co jest dla mnie ważne.
Jak ty, potrzebowałem kogoś, kto mną pokieruje.
Dla mnie tygrys to symbol spokojnej siły.
To pomaga mi skoncentrować się na jednej rzeczy.
Może coś takiego i tobie pomoże.
Niech to będzie twój totem.
To niesamowite.
Pamiętaj, jeśli chcesz, żeby ludzie traktowali cię poważnie,
najpierw sam musisz zacząć traktować się poważnie.
Niech to prowadzi cię po twojej ścieżce.
Rozłożyłem wszystkie kawałki na stole.
Dobra wiadomość, że jest ich tylko sześć czy siedem.
-Nieźle. -Koło 20 odprysków.
Teraz potrzebny nam klej i czas.
Będzie jak nowy.
-Powiedz, skąd to masz? -Ale co?
Mówi o moim tatuażu.
Super, nie?
Sensei dał mi go po zajęciach.
Powiedział, że ludzie będą mnie bardziej szanować.
Tymczasowy tatuaż?
Dlatego to takie śmieszne, tak? Bo to typowy Stanley.
Nie jest tymczasowy.
Jest prawdziwy.
-Poważnie? -Zrobiłeś sobie prawdziwy tatuaż?
Podoba mi się projekt. Bardzo agresywny.
Wygląda, jakby bolało.
Tak.
Ale mam wysoki próg odporności na ból.
Kiedy złamałem rękę, nawet tego nie zauważyłem.
Nie do wiary. Chodzę na karate od pół roku.
A ty idziesz na jedne zajęcia i bum, oto zupełnie nowy Stanley.
Z tego powodu Abraham Lincoln
to jedna z najważniejszych postaci amerykańskiej historii.
Bez otwierania książek,
kto powie coś więcej o Lincolnie?
Przemowę gettysburską zapisał sobie na kopercie.
-Bardzo dobrze. -Do senatu kandydował dwa razy. Przegrał.
Coś jeszcze?
Panie Zielinsky, coś jeszcze?
Wymyślił jednocentówkę?
Nie, to prawda.
Gdzieś to przeczytałem.
To nie...
To chyba ma sens.
Ale nic tu nie widzę.
Życie wielkiego człowieka nigdy nie jest jednowymiarowe.
Lincoln grał na saksofonie.
I trzymał zebrę w piwnicach Białego Domu.
Fascynujące.
Ta książka jest do niczego.
Muszę się poskarżyć wydawcy.
Pamiętasz, jak nie zaprosiłeś mnie na swoją imprezę?
Właściwie to zaprosiłeś, tylko nie przyszedłem.
Widzimy się na następnej.
I żebyś wiedziała, spodnie mi nie spadną.
Ani na wuefie, ani na basenie, a już na pewno nie na stołówce.
May, spotykamy się. Jest świetnie.
Cieszę się, że poznasz moją mamę.
Niestety właśnie zerwaliśmy.
Tutaj?
Na oczach wszystkich?
To był twój pomysł, ale już doszłaś do siebie
i jesteśmy przyjaciółmi, a ty poznasz kogoś innego.
Ty na pewno też kogoś poznasz. To nie był dla nas właściwy czas.
Przepraszam, mogę bez kolejki.
Mogę bez kolejki.
Przepraszam, mogę bez kolejki.
Muszę dostać dwie łyżki puree.
Trenuję do olimpiady.
-Przywieź złoto, skarbie. -Dziękuję.
Wie pani co? Jest pani najlepszą pracownicą stołówki w kraju.
Kocham to, co robię.
-Co tam? -Wszyscy o tobie mówią.
-Słyszeliśmy różne rzeczy. -Bardzo dziwne rzeczy.
Uznali cię za najlepiej ubranego perkusistę,
wstecznie za dwa ostatnie lata.
Podobno zwolnili cię ze wszystkich kar.
Spłaciłem długi.
I dostałeś główną rolę w szkolnym przedstawieniu.
-Reżyser się na mnie uparł. -To takie ekscytujące.
-To super. -To typowy Stanley.
Nie traktuj tego jak problemu matematycznego.
Tylko jak rozmowę matematyczną.
-Wszystko będzie dobrze. -Dzięki.
Widzimy się w sobotni wieczór? Będzie szaleństwo.
-Jesteś wspaniały. -Nie.
Ciągle ten sam dawny Stanley.
Ten sam dawny Stanley, tylko ma licencję pilota,
wspiął się na Górę Normalną bez sprzętu i walczył z ośmiornicą.
-Skąd to wiesz? -Mówią o tym w szkole.
Nie wierz we wszystko, co słyszysz.
Czy to znaczy, że nie jesteś mistrzem origami?
To miałoby znaczenie, gdybym był?
Absolutnie.
Co mam powiedzieć? Lubię składać rzeczy.
Wspaniale. Co jeszcze wiesz o japońskiej kulturze?
Delegaci Rady ds. Świata wygłaszają przemówienia o swoich krajach.
Zwykle to nudy, wszyscy i tak to wiedzą.
Potrzebne mi ciekawsze informacje.
Potrzebny mi prawdziwy ekspert.
No wiesz...
Może nie uwierzysz,
ale w części jestem Japończykiem.
Naprawdę?
Tak, ze strony mamy.
Wyjechaliśmy pokolenia temu, ale moja rodzina sporo pamięta.
To były straszne czasy.
W Japonii toczyła się wojna i panował chaos.
Twoi przodkowie tam byli?
W samym środku.
Jestem potomkiem największego szoguna w historii,
Stanimoto Zuchwałego.
Wykorzystywał siłę swego miecza, by wykuć nowy naród.
Zdobył górę Fudżi i na jej szczycie ustawił swój tron.
-Wybudował Wielki Mur Chiński. -W Japonii?
No tak. Bo potem
przeniósł go do Chin.
To była przysługa dla nowych sąsiadów.
Kiedy się wycofał z aktywnego życia, Stanimoto wynalazł drzewko bonsai.
Bo, szczerze mówiąc, fajnie jest udawać giganta.
Właśnie czegoś takiego potrzebowałam.
Jeszcze nie doszedłem do najlepszego.
Nie trafiłam na nic podobnego.
To ich powali na kolana.
Jak mogłam nie dostrzegać tej części ciebie.
Dzięki.
Będzie świetnie.
To chyba uszko.
Powinno być tutaj?
Idealnie.
Mam pysk.
Teraz tylko trzeba wszystko posklejać.
Przydałoby się więcej rąk.
Powinno się udać.
Dobra,
podaj ostatni kawałek.
Ten był ostatni.
Niemożliwe. Brakuje rogu.
Może nie zauważy.
To Mel. Zauważyła, że noszę te same skarpetki drugi dzień.
Może potrzebny nam nowy.
Potrzebuję rady. Chodzi o przyjaciela.
Sławnego przyjaciela? Gwiazdę filmową? Kręcą film o twoim życiu?
Mógłbym ciebie zagrać? Zaraz.
Kto zagra mnie? Gortimer. Ale wtedy...
Nie kręcą filmu. Jeszcze.
W każdym razie ten przyjaciel mógł opowiedzieć parę kłamstewek,
a ktoś mógł w nie uwierzyć, i może,
a nawet na pewno, zrobi z siebie głupca.
A on nie może po prostu powiedzieć jej prawdy?
On ma nadzieję, że da się to inaczej załatwić.
A ten przyjaciel nie może jej przekonać, żeby nie robiła z siebie głupca?
Nie może jej powstrzymać,
ale jest coś, co da się powstrzymać.
Wstrzymajcie radę!
-W czym mogę pomóc? -Odwołajcie to.
Posiedzenie już się zaczęło. Nie wolno tam wchodzić.
Ale ja muszę. Jestem przewodniczącym rady.
To zaszczyt spotkać pana osobiście.
To zaszczyt dla mnie. Muszę tam wejść.
Niechętnie o tym mówię, ale koniecznie potrzebujemy nowych flag.
Francja i Włochy od pół roku używają identycznej.
Prędzej czy później ktoś to zauważy.
Dobrze. Świetnie. Potroję nasz budżet na flagi.
Na szczycie góry Fudżi Stanimoto zbudował swój pałac.
SZKOLNA RADA DS. ŚWIATA
Ale to, co jest naprawdę interesujące w tym wyspiarskim narodzie,
to liczba stworzonych i pokonanych ogromnych potworów.
To ma być żart?
Nie. Mogą państwo o tym nie wiedzieć.
-Sama się o tym dowiedziałam od... -Ona mówi prawdę.
Jestem znawcą japońskiej historii i ręczę za nią.
Ponadto przewodzę prawdziwej Radzie ds. Świata.
Musicie robić, co powiem.
Nie mamy czasu na żarty, młody człowieku.
O nie.
Pani Dillman, chce pani dodać coś do swojej prezentacji?
Nie. To wszystko.
Przepraszam.
Mam dobre i złe wieści.
Możemy zdobyć identycznego jednorożca,
ale kosztuje 300 dolarów.
Już po nas.
Musimy jej powiedzieć.
Ja to zrobię. To moja wina.
To ja go upuściłem.
Nie powinnam była go w ogóle ruszać.
Poza tym przyjaźnicie się z Mel od lat.
Jest tylko jeden sposób.
Papier, nożyce, kamień.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Dziwni jesteście. Powiedzcie jej razem.
Co to było?
Czemu mi to wszystko powiedziałeś?
Czemu ci uwierzyłam?
Zupełnie się skompromitowałam.
Przepraszam.
-Chciałem pomóc. -A wszystko zaprzepaściłeś.
Wiedziałeś, jakie to dla mnie ważne.
Mogę to wyjaśnić.
Niepotrzebne mi przeprosiny od klasowego klowna.
Rozbiliśmy twojego jednorożca.
Moje co?
Głowę jednorożca.
Ale wszystko w porządku.
-Dostaniesz nową. -Co?
Słuchajcie,
to naprawdę drogie rzeczy.
-Zwróciłam materiały malarskie. -Sprzedałem trochę komiksów.
Przepraszamy.
To naprawdę urocze,
ale nigdy nie lubiłam tej głowy.
Przecież dostałaś ją od babci.
Dlatego nie mogłam się jej pozbyć.
Jeśli chcieliście mi to wynagrodzić,
pewnie wolałabym materiały malarskie i komiksy.
NAJWIĘKSZY KŁAMCA STANLEY
Przepraszam.
Pewnie wszyscy mnie nienawidzicie.
Zasłużyłem sobie, bo kłamałem.
Sporo razy.
Więc
gdybyście mieli wątpliwości,
nigdy nie walczyłem z ośmiornicą.
Nie mam japońskiego pochodzenia.
Nigdy nie umawiałem się z cheerleaderką.
Nigdy nawet nie trzymałem za rękę żadnej dziewczyny.
I nie znam karate.
No nie, znam jeden ruch.
I to wszystko.
Ale moje największe kłamstwo
to udawanie, że lubię być klasowym klownem.
Tak naprawdę
nie znoszę tego.
Choć pewnie wzbudzanie śmiechu jest lepsze od bycia niezauważonym.
W każdym razie chciałem to wyjaśnić.
Przepraszam.
Doceniam zaangażowanie. Zaraz zamykamy.
Jeszcze chwila, sensei. Prawie mi się udało.
Przyznaję, wydajesz się bardziej skupiony.
Totem zadziałał.
Chyba tak.
Ostatnie dni były nieco dziwne.
Droga do mądrości ma niekiedy dziwne zakręty.
Lubi cię. Sensei Jeff.
A niełatwo zrobić na nim wrażenie.
Przepraszam za tamto.
Ciągle nie rozumiem, czemu mnie okłamałeś.
Bo miałem dość bycia klasowym klownem.
Chciałem, żeby inni, zwłaszcza ty, mnie szanowali.
Nie tak się to osiąga.
Wiem.
To, co wczoraj zrobiłeś w stołówce, było bardzo odważne.
Ja bym nie dała rady.
Stanąć na stole?
To nie takie straszne.
Tylko trzeba uważać na puree. Łatwo się na nim poślizgnąć.
Przepraszam.
Czasem nie mogę się powstrzymać.
Nie, bycie zabawnym jest fajne.
Sama chciałabym być czasem bardziej zabawna.
Ale w tobie jest dużo więcej.
Więc nie jesteś już na mnie zła?
Zdecydowanie jestem na ciebie zła. Ale wciąż jesteśmy przyjaciółmi.
Chodź, pokażę ci parę ruchów.
Możesz być moim sparingpartnerem.
Ja? Poważnie?
Poważnie, Stanley.
Czasem ukrywamy prawdę, żeby uniknąć kłopotów.
Ale czasem to ukrywanie prawdy jest źródłem kłopotów.
Bycie szczerym wobec samego siebie bywa trudne.
Ale jeśli chcecie znać moje zdanie,
to warte wszystkich kłopotów tego świata. e.