Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Gdy w grę wchodzą sprawy sercowe, ludzie zawsze dają tę samą radę.
Bądź sobą.
Ale przecież czasami trudno być sobą,
bo cały czas dorastamy i zmieniamy się.
I bywamy całkiem różni.
Niekiedy dosłownie.
GORTIMER KONTRA GORTIMER KONTRA GORTIMER
Może hipnotyzująca moneta albo tańcząca chusteczka?
Albo magiczna różdżka zmieniająca się w kwiat?
Zlot prestidigitatorów jest raz w roku.
Mamy szansę nauczyć się czegoś od najlepszych magików świata.
Te sztuczki zestarzały się 50 lat temu.
Nazywa się je klasykami.
Raczej gniotami.
W komiksie nie znajdziesz ostatnich osiągnięć w tej dziedzinie.
SZTUCZKI HIPNOTYZUJĄCA MONETA
ZA DUŻO LEKCJI? PRZYDA CI SIĘ SOBOWTÓR
Może masz rację.
-Cześć, Abigail. -Cześć.
Hej.
-Co to za uśmiech? -Nic takiego.
Widzę, że coś ukrywasz. Co to?
Mój rysunek zdobył drugą nagrodę na targach sztuki.
Gratuluję. To wspaniale.
A nie było nawet konkurencji dziecięcych.
To drugie miejsce spośród wszystkich.
Fajnie. Wygrałaś coś?
Kupon upominkowy.
Kolacja dla dwojga w Via Normale.
Wytworne miejsce. Byłem tam kiedyś z mamą.
Tagliatelle z pesto i krewetkami.
-Może... -Co?
Może miałbyś ochotę się wybrać?
-Z tobą? -Tak.
To znaczy, nie musisz.
Nie, nie, ja...
Chciałbym.
Świetnie.
Kupon jest ważny do niedzieli. W sobotę?
Dali ci kupon ważny krócej niż tydzień?
To targi sztuki.
Trzecia nagroda to szampon w minibuteleczkach.
Więc w sobotę?
Zrobię rezerwację na 7.30.
Dobrze. Więc to...
-To randka? -Kolacja.
Dobrze. Kolacja.
To tylko coś w stylu kolacji.
To coś w stylu kolacji.
Widzimy się.
-Hej. -Hej.
Mamo.
Tak dla informacji. W sobotę wieczorem wychodzę.
Planuję coś małego...
W sobotę wieczorem?
W tę sobotę?
Mamo, to takie dziwne, że mam plany? Trochę zaufania.
Masz...
Tak, mija pół roku znajomości z Adamem.
Obiecałem zostać z Gardnerem.
Tak. Rozmawialiśmy o tym dawno temu.
Tak, wiem. Przepraszam.
Odwołam plany.
Przykro mi.
ABIGAIL ZWYKLE SIEDZI KOŁO GORTIMERA NA LEKCJACH
PRAWIE SIĘ POCAŁOWALI NA ZAJĘCIACH TEATRALNYCH
ABIGAIL ZMUSIŁA GORTIMERA DO POZOWANIA W TODZE
OBOJE KUPILI MEL TAKĄ SAMĄ GŁOWĘ KONIA
ZAWSZE REMISUJĄ W NOŻYCZKI, PAPIER, KAMIEŃ
UCZUCIE?
Fascynujące.
Przed obejrzeniem tego powiedziałabym „Przykro mi, Gortimer”.
Abigail nie jest zainteresowana.
Ale teraz myślę, że jest.
To bez znaczenia. Nawet nie mogę pójść.
Czemu tak się przejmujecie?
W ten sposób wydedukujemy, jak bardzo powinieneś rozczarowany.
Dość rozczarowany.
Nie zgadzam się. To nawet nie jest randka.
-Abigail mówiła, że to kolacja. -Coś w stylu kolacji.
Słowa Gortimera, nie Abigail. Więc żadna randka. Nic ci nie będzie.
To Via Normale.
Najbardziej ekskluzywna restauracja na ulicy Normalnej. To musi być randka.
Zapraszanie tam z innego powodu to bezwstydne kłamstwo.
Wygrała darmową kolację.
No właśnie. Jakby wszechświat zdecydował:
„Musisz iść na randkę. Kogo zaprosisz?”
I zaprosiła Gortimera.
Zmieniam zdanie. To randka.
Spokojnie, Gortimer. Znajdziemy sposób, żeby się udało.
MIASTO NORMALNE
Mama Gortimera będzie na randce od 7 do 10 wieczorem.
Gortimer musi wyjść o 7.15.
Czyli jego bratem trzeba się zająć od 7.15 do 10.00.
Catherine będzie cały wieczór na imprezie urodzinowej brata.
A Stanley boi się zajmować małymi dziećmi.
Właściwie to się boję dzieci.
Moi rodzice nie będą mogli odebrać mnie i Rangera
ze zlotu prestidigitatorów przed 7.30,
czyli możemy tu być najwcześniej o 8.00.
Zostaje 45-minutowa luka.
Tylko 45 minut?
To tragedia.
Dajcie spokój. Nawet nie mogę pójść.
Chyba, że znacie sposób na rozdwojenie mnie.
Czekaj. Możemy stworzyć całą armię ciebie.
ZA DUŻO PRACY? UŻYJ ARMII CIEBIE
DODAJ WODY I PATRZ, JAK ROSNĄ!
To śmieszne.
Odmawiasz w twojej sytuacji? Nawet jeśli to śmieszne?
Wyślij swoje zdjęcie,
a otrzymasz armię figurek wyglądających dokładnie jak ty.
Dodaj wody i patrz, jak rosną do pełnego rozmiaru bojowego.
Będą takie dokładnie przez godzinę.
Też mi armia.
ARMIA CIEBIE
Szykuje się wielka bitwa? Nie walcz sam.
Atakuj wroga na wszystkich frontach własną Armią Ciebie.
Plan bitwy jest prosty.
Dodaj wody, patrz, jak rosną, wydawaj rozkazy
i podbij świat!
Nie karmić zwierząt figurkami Armii Ciebie.
Chronić przed małymi dziećmi.
Chronić przed dużymi dziećmi.
Nie używać w prawdziwych walkach.
Nie odpowiadamy za wynikłe wojny.
KONTRAKT DROBNYM DRUKIEM
Oferta nieważna w Michigan. Czołgi sprzedawane oddzielnie.
Porucznik Ty zgłasza się do służby.
Oczekuję na rozkazy, generale. Pozostała godzina.
Jak... Kim jesteś?
Porucznik Ty. Oczekuję na rozkazy, generale.
Zaraz, wyglądasz dokładnie jak...
To moje włosy tak wyglądają?
Nie rozumiem pytania, generale.
Pozostało 59 minut i 45 sekund.
Nie wierzę, że to naprawdę działa.
Oczekuję na rozkazy, generale.
Instrukcja obsługi. Strona pierwsza, krok trzeci.
„Wydawaj rozkazy”.
Wydawaj rozkazy.
Szach mat.
-Dobra gra. -Dobra gra.
Więc co robimy z tą całą sytuacją z Abigail?
Naprawdę staram się o tym nie myśleć...
Tylko spokojnie. Wszystko w porządku.
To była zdecydowanie najstraszliwsza chwila mojego życia.
Co właśnie się stało?
Nie, wszystko w porządku. To tylko figurki Armii Mnie.
Zadziałało?
Tak. Dodajesz wody, wydajesz im rozkazy.
Proszę, proszę. Efekty utrzymują się dokładnie godzinę.
Wydałeś im rozkaz, żeby śmiertelnie przerazili twoich przyjaciół?
Nie. Żeby zachowywali się dokładnie jak ja,
przyszli tu i zagrali w szachy.
Choć powinienem był im powiedzieć, żeby wyszli, zanim wyparują.
Tak. Powinieneś był.
Przepraszam. Chciałem ich wypróbować.
Chyba wiem, jak wypełnić 45-minutową lukę.
Co sądzisz, kochanie? Wisiorek czy kolczyki?
Nie wiem. Wszystko wygląda świetnie. Czemu się denerwujesz?
Ja nie, ale ty chyba tak.
Nie. Nie denerwuję się. Wszystko w porządku.
Wszystko pod kontrolą.
Dziesięć sekund temu bym uwierzyła.
Wróćmy do kolczyków. Głosuję za kolczykami.
Dobrze.
Przecież nie chcesz się spóźnić.
Masz rację. Muszę lecieć.
I, mamo. Wyglądasz świetnie.
Dziękuję. Dzwoń, gdyby się coś działo.
I proszę, niech nic się nie dzieje.
Brzmi nieźle. Baw się dobrze.
Cześć.
-Cześć. -Cześć.
Kocham cię.
Porucznik Ty zgłasza się do służby.
Oczekuję na rozkazy, generale. Pozostała godzina.
Jest 7.23. Poruczniku, masz być jak ja.
I posłuchaj: zajmiesz się moim młodszym bratem,
więc musisz być bardzo odpowiedzialny.
Chronić go za wszelką cenę,
aż zjawią się Ranger i Mel. Zajmą się nim.
I nie wyparuj w obecności innych.
Świetnie. Zrobię wstępną listę ulubionych lektur Gardnera przed snem.
Pan ją sprawdzi, a ja przejrzę ponownie instrukcję bezpieczeństwa w domu.
Oto zasady bezpieczeństwa.
„By uniknąć zranienia w czasie korzystania z...”
-To już wiem. -Tak?
Mówiłeś mi to tysiąc razy.
Upewniam się tylko, że wiesz. Wtedy będziesz bezpieczny,
bo to są zasady bezpieczeństwa.
Tacka z szuszarki.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dziękuję.
-To takie urocze. -Przepraszam?
Urocza z was para.
Potrzebujecie chwilę z kartą?
Tak, proszę.
Dobrze.
Co się dzieje?
Jesteś pewien, że to dobry pomysł? Nie musimy tego robić.
Ale ja chcę.
Przepraszam. Wybacz.
Tylko spokojnie.
Musisz być wyluzowany i pewny siebie.
Przesadnie pewny siebie.
Bez problemu, wodzu.
Gdzie ty...
Nie.
Tylko spokojnie, jasne? Rozkazy otrzymane.
Przesadnie pewny siebie. Rozumiem.
Omówmy to. Jak wygląda sytuacja?
Nie wiem. Jestem w rozsypce.
To przez Abigail. Zwykle lubię z nią rozmawiać,
ale dziś wszystko jest skomplikowane, nie wiem, co robię.
Spoko, problem z dziewczyną to żaden problem.
-Mam z nią porozmawiać? -Nie.
Albo tak.
Idź tam i w trzy minuty przełam lody,
a potem daj mi znak.
Jaki znak? Na przykład...
Nie.
Coś innego. Może...
Rozumiem.
Potem przeproś ją na chwilę, a ja wskoczę.
A ty wrócisz tu i ukryjesz się
do jakiejś 8.34.
Dopóki, no wiesz...
Niezły plan.
Dobrze.
Mamy to.
Przepraszam.
To było żenujące.
-Wszystko w porządku? -Tak, dużo lepiej. Dziękuję.
Co zrobiłeś z kołnierzykiem?
A co, podoba ci się?
Nie wierzę, że to mówię, ale w jakiś sposób ci się udaje.
To tobie się udaje.
No wiesz...
Twoja piękna twarz.
Dziękuję?
-Muszę z tobą porozmawiać. -Przestraszyłaś mnie.
Skąd wiesz, że to naprawdę ja?
Jeden Gortimer zdaje się uwodzić swoją randkę,
a drugi ukrywa się za kwiatkiem.
Zgadywałam.
Musisz iść do domu.
Co się dzieje?
Ten drugi Gortimer nie chce nas wpuścić, bo nie znamy hasła.
Nie ma żadnego hasła.
W tym problem.
Trochę martwię się o Gardnera.
Pilnuj go. I żeby Abigail cię nie zobaczyła.
Czemu on tu w ogóle jest?
Potrzebowałem wsparcia. To długa historia.
Opowiesz później.
Nie ma sprawy.
Co „nie ma sprawy”?
Nic.
Właśnie powiedziałem, że nie ma problemu.
-Pomarańczowy? -Nie.
-Szpic? -Nie.
-Roentgen? -Zgadza się.
Jak brzmi hasło numer dwa?
Jak sytuacja?
Nie wpuszcza nas. Masz klucz?
Dałem jemu.
Otwórz. To ja.
Prawdziwy Gortimer.
Skąd mam wiedzieć?
A kto inny mógłby to być?
Gortimer - klown, Gortimer - mądrala, Gortimer - psychol.
Nie będę ryzykował. Powierzono mi misję chronienia Gardnera.
Nie będzie chroniony,
gdy zmienisz się w kałużę, a nas nie będzie w domu.
Słuszna uwaga. Rozłożę ręczniki, żeby nie zniszczyć parkietu.
-Nie. -Musisz wracać.
-Ona niezbyt dobrze się bawi. -Nie.
Idź. Mamy to pod kontrolą.
Idź!
-Halo? -Joł.
Czołem.
Co się stało? Gdzie ona jest?
Nie rozumiem jej. Jest chyba przewrażliwiona.
O czym ty mówisz?
Mówiłem jej, jaka jest ładna,
i jeśli to dobrze rozegra, ma szanse na drugą randkę.
To nie randka, to kolacja. A i tak ledwo daję radę.
Miałeś być pewny siebie, nie arogancki.
A co to właściwie za różnica. Niech wszyscy wiedzą, jaki jestem świetny.
W każdym razie wstała i wyszła.
Bawiliśmy się w kotka i myszkę.
Dobrze, zostało ci 19 minut.
Zostań ze mną. Nie potrzeba mi więcej kłopotów.
Do usług, mistrzu.
I co mam powiedzieć?
Uważasz, że jest cudowna? Chcesz być jej chłopakiem?
Co? Nie, teraz nie chcę o tym myśleć.
Chcę przeprosić, że ją zniechęciłem.
Świetnie. Powiedz jej to.
Nie wiem, czy potrafię. Jestem zbyt zdenerwowany i spocony.
Wierzę w ciebie.
Co ty tu robisz?
Chciałem przeprosić.
Wybaczam.
To dziwne. Idź do domu.
Za chwilę. Tylko...
Wiedz, że bardzo się denerwowałem.
Dobrze. No więc?
Wiem, że się przejmujesz, więc od razu to powiem.
Wybieram się do lekarza z powodu tego pocenia się.
Miło słyszeć.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Przecież jesteśmy przyjaciółmi.
No tak.
Powiedzmy szczerze. Jestem całkiem przystojny.
Uroczy i miły.
To zrozumiałe, że też się denerwowałaś.
-Co? -Co?
Chcę tylko powiedzieć,
że chyba przesadnie zareagowałaś w restauracji
i to zupełnie zrozumiałe.
Nie dręcz się tym.
Jesteś bezczelny.
Co z tobą? Wiesz co? Dobranoc.
Żartujesz?
Nic na to nie poradzę. Tak mnie zaprogramowano.
Abigail.
Nie mam na to czasu.
Ani my.
Jeśli chcesz coś powiedzieć, mów.
No już. Porozmawiaj z nią.
Nie mogę.
Gortimer?
Cokolwiek robię, najwyraźniej nie działa.
Ona cię lubi.
Jesteś świetny.
Uda ci się.
Dasz radę.
Co ty tam robisz?
Jestem tu.
Przepraszam.
Byłem zdenerwowany.
Tak, ciągle to powtarzasz.
A czym niby tak się denerwujesz?
Zanim cię spotkałem,
byliśmy tylko ja, Ranger i Mel.
To było całe moje życie.
Potem pojawiłaś się ty.
Jesteś super.
Mądra i dziwna...
Ładna i...
Nigdy kogoś takiego nie znałem, a ostatnio po prostu...
Wszystko się zmieniło.
Dlatego jesteś zdenerwowany?
Tak. Nie. To znaczy...
To bardziej...
Co chciałem powiedzieć?
Gortimer.
To ja.
W porządku.
Pamiętasz, jak mieliśmy się pocałować na zajęciach teatralnych?
Tak.
Chciałem, żeby to było naprawdę.
Chciałem, żebyś chciała, żeby to było naprawdę.
To dla mnie coś nowego.
Dziwnego. I strasznego.
To dlatego jestem taki zdenerwowany.
Poczekaj. Przyjdę do ciebie.
Gortimer.
Nie wiem, czy jestem na to gotowa.
Myślałam, że tak, ale...
Teraz nie wiem, co myśleć.
Przepraszam.
Ale wtedy,
kiedy mówiłeś
te ostatnie rzeczy, kiedy byłeś sobą?
Tak?
Naprawdę mi się podobało.
Dziękuję.
Proszę.
Dobranoc.
Branoc.
Mama?
Gortimer.
Wiesz, następnym razem,
jak nagle odczujesz potrzebę pomagania pani Hudspith
i skoszenia jej trawnika, kiedy powinieneś zostać z bratem,
daj znać, to wpadniemy.
Chyba czas, żebyśmy zniknęli.
Gardner, zamknij oczy.
Teraz otwórz.
Zniknęli.
Dobrze, kochany. Załóż piżamę.
Musisz mnie ukarać. Zrobię wszystko.
-Co się stało? -Nieważne.
Abigail?
-Ale skąd... -Mamy wiedzą takie rzeczy.
Jak twój wieczór?
Chyba lepiej niż twój.
To miło.
Czemu wszystko jest takie skomplikowane?
Mam kłopoty, prawda?
Jutro na pewno.
Ale nie dzisiaj.
Bądź sobą.
Ludzie ciągle to powtarzają.
Tylko nie mówią, że bycie sobą nie zawsze da ci to, czego pragniesz.
A czasem coś wręcz przeciwnego.
Ale i tak trzeba być sobą.
Właśnie się do tego przekonałem.
Wiem, że niektórzy się ze mną zgodzą.
Gortimer do Rangera i Mel.
Tu Ranger. Odbiór.
Tu Mel. Odbiór.
Macie chwilę?
Tak. Odbiór.
Zawsze. Odbiór. r.