Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Większość dni jest zwykła.
Wstajesz,
robisz śniadanie.
Nie zastanawiasz się nad tym.
Ale czasem, w jednej chwili,
zwykły dzień zmienia się...
Siedem.
W dzień, którego nie zapomnisz.
Osiem.
RANGER I LEGENDARNY KWIAT ULICY NORMALNEJ
Hej, brachu.
Proszę.
Zjedz wszystko. Dziś musisz być w pełni sił.
Dziś wreszcie będę mógł się przejechać twoim kabrioletem.
Jeszcze nie.
Przecież wiozłem cię do Egga na kosiarce.
Mówiłeś, że świetnie wjeżdżam na krawężnik.
Trochę za szybko.
-Mówię o czymś lepszym. -Motocykl.
-Kwiat. -Kwiat?
Nie byle jaki.
Oxalis normalis, legendarny kwiat ulicy Normalnej.
Wyrasta raz na pokolenie. To niezwykły widok.
Legenda mówi, że pachnie słodziej od stu fabryk cukierków.
Jeśli go zerwiesz, staniesz się silniejszy do dziesięciu wołów
i mądrzejszy od 20 profesorów.
Niektórzy mówią nawet, że będziesz mógł latać.
Jest tym rzadszy,
że rośnie tylko jeden dzień.
Kicham tylko w dzień, w który kwitnie.
Tego dnia ożeniłem się z twoją babcią,
a jeden z jego idealnych różowych płatków upadł u moich stóp.
To była magiczna chwila.
Musiałem czekać kolejne 25 lat, zanim ponownie zakwitł.
Wszędzie go szukałem, już miałem się poddać,
i wtedy znowu go zobaczyłem.
Pobiegłem najszybciej, jak mogłem.
Ale go nie znalazłem.
Ale dziś to może być nasz dzień.
-Kichnąłem już osiem razy. -Jest gdzieś tam.
Zaraz, jedno pokolenie, ile to?
-Mniej więcej 25 lat. -A ty ile masz lat?
Dość, żeby wiedzieć, że tym razem powinienem go zobaczyć.
-Znajdziemy ten kwiat razem. -Pewnie.
Spróbujmy znowu.
Dzięki.
Idź po swoich przyjaciół.
-Ja wezmę buty górskie. -Świetnie.
Gortimer potrzebuje odmiany.
Start.
Gotowe.
-6,6 sekundy. -Lepiej. Jeszcze raz.
-Wyjdźmy na dwór. -Ciągle jesteśmy na dworze.
Średnia to 10 procent.
U ciebie to jakieś dwa procent, odkąd...
Cóż, skompromitowałeś się przed Abigail.
Zmieniasz się w kreta.
Tylko minimalizuję szanse na spotkanie.
Jeszcze raz. Staję się naprawdę dobry.
Musicie pomóc mi znaleźć kwiat.
Owszem. Zaraz. Czemu?
To kwiat rozkwitający raz na pokolenie.
Powiedziałem dziadkowi, że pomożemy mu go znaleźć.
Dobra. Chodźmy.
W porządku. Przyjrzyjmy się temu.
Nie tutaj. Tu zrobiliśmy już wszystko, co można.
Trudno będzie teraz mówić, że Gortimer zmienia się w kreta.
Mama wróciła.
Pomogę jej z zakupami i pójdziemy szukać kwiatu.
Na dworze.
Nie zmieniam się w kreta.
Cześć. Dziękuję.
Znalazłam tę mieszankę orzechów, którą miałam na biwaku.
Chyba tajemniczym składnikiem był
-pieprz cayenne. -Sól habanero.
-Wezmę to. -Hej.
Rozliczam podatki. Potrzebuję wsparcia.
Kupiłam dwa opakowania, znam cię.
Podjada mi orzechy od kiedy wróciłam.
Jak się udała wyprawa?
-Góry Kaskadowe, tak? -Zgadza się.
Przywiozła pani coś? Może skamieniałą czaszkę pterodaktyla?
-Jakoś nie wpadła mi w ręce. -Lora, pytanie.
Jak można wspiąć się na wulkan i nie przywieźć niczego wspaniałego?
Znalazłam grot strzały, ale zostawiłam na szlaku.
To jak strzała prosto w moje serce.
Zabierz tylko wspomnienia, zostaw tylko ślady.
Jak mawiał wódz Seattle.
Mama ze swoich wypraw
wraca z nową filozofią życia, w którą wierzy jakiś miesiąc.
Buty na dwór, kapcie po domu.
Tego nauczyłam się w zeszłym roku w Japonii.
A te małe frędzelki na kapciach?
Tak.
Pomagają w czyszczeniu podłogi. Co?
Niech będzie, dziwaczko.
Kolacja może być trochę później, dobrze?
Całe popołudnie byłam zalatana.
W porządku.
Gdzie zaczniemy?
Skoro mało kto widział Oxalis normalis,
-od jakichś nieuczęszczanych miejsc. -Zgoda.
Jeśli lubi dużo słońca, to może koło jeziora.
Może w lesie, koło Jaskini Rozbitków?
Jaskinia Rozbitków, prawie o niej zapomniałam.
Całe lato tam spędziliśmy. Mieszkaliśmy w niej.
-Mieszkaliście w namiocie. -Tam były nietoperze.
Nie było.
-Patrzcie. -Łap.
-Ładnie pachnie. -To on?
Pokażmy go dziadkowi.
Dziadku.
Zobacz. To ten kwiat?
Zgadza się.
-Tak. -Tak.
Poczekajcie, aż znajdziecie kwiat.
Plan jest taki.
Wpadniemy do towarzystwa botanicznego, dowiemy się, ile się da, a potem...
Potem to wykorzystamy.
Chyba za szybko wstałem.
-Nic ci nie jest? -Kręci mi się w głowie.
No to ruszamy.
-W porządku, Bob? -Tak.
Może to nie taki dobry pomysł, włóczyć się dziś po bezdrożach.
Ale on kwitnie tylko dzisiaj.
Nie mam dziś sił.
Dziadku, znajdziemy go i przyniesiemy, obiecuję.
Dzięki, pulpecie.
Witamy w Towarzystwie Botanicznym Ulicy Normalnej.
Macie ochotę na grę „Nazwij tę roślinę”?
Mięta kalifornijska, dziki imbir, winorośl pustynna, wietrzny mak i kroplik złoty.
-Niewiarygodne. -To cała ona.
Może nam pan coś powiedzieć o Oxalis normalis?
Rząd: Oxalides.
Rodzina: Oxalidaceae. Nie widziano go od ponad 20 lat.
Do dzisiaj.
-Gdzie to znaleźliście? -Wylądowało nam pod nogami.
Rozumiem. Wiecie, skąd przyleciało?
-Ze wschodu. -Koło skrzyżowania Normalnej i Rockland.
-Ze wschodu? Jesteś pewna? -Tak.
Interesujące.
Spójrzmy na mapę rodzajów gleb.
-Dziękuję. -W porządku.
Normalis jest tak rzadki, że właściwie
to bardziej legenda niż nauka.
Dla botaników to jak dziewczyna, która ciągle im ucieka.
W każdym razie z tego, co wiemy, wynika,
że kwiat rośnie na jednym z tych czterech obszarów.
Tu gleba ma dużo azotu i mało fosforu, więc te tereny odpadają.
To prawda.
Nawet gdyby tam rósł, potrzebowałby zbalansowanej gleby, by zakwitnąć.
A ten teren wybrukowano lata temu.
Ciąg handlowy.
To tam jest Królestwo Krewetek. Cudowne miejsce.
Krewetek tam dostatek.
Nic?
Więcej dla mnie.
To zostaje teren numer cztery?
Nie.
Tam jest duża koncentracja gliny. Oxalis nie może tam rosnąć.
To co nam zostaje?
Nic.
Cokolwiek to było, nie był to Oxalis normalis.
Idę na lunch. Powodzenia następnym razem, dzieci.
To było dziwne.
Wybiegła stąd z subtelnością diabolicznego geniusza.
Myślisz, że świadomie chciała nas zmylić?
Jestem pewna.
Pewnie gna teraz po kwiat.
Tak, ale dokąd?
Wykluczyliśmy wszystkie cztery możliwości.
W komiksach diabolicznego geniusza
najłatwiej pokonać wykorzystując jego sługi.
-Ale jak? -To proste. Jest siedem kroków.
Pierwszy, zapytać wprost, bo on się tego nie spodziewa.
Drugi, zasiać ziarno niezgody.
Trzeci, zebrać plony niezgody. Czwarty, odwołać się do jego ego.
-Piąty... -To czwarty teren.
Słyszę was.
Myślałam, że kwiat nie wyrośnie na glinie.
Normalis nie jest jak inne Oxalises. Glina mu służy.
Dlatego wzięła buty górskie.
Sługa nie zmienia się bez powodu. Czemu on...
Czemu pan nam to mówi?
Uwielbiam pomagać słabszym.
-Ruszajcie. -Dzięki.
Mam jeszcze jedno. Wolałbyś...
Nie. Chodź.
Jeszcze myślę, czy wolałbym
wieczną czkawkę, czy swędzenie w niedostępnym miejscu.
-Podróż w czasie w przód czy tył? -W tył.
Czemu?
Zawieść neandertalczykom lody czekoladowe.
Oszaleliby.
Jaskinia Rozbitków.
Ile to już, pięć lat?
-Wygląda... -Nie tak strasznie.
No, może trochę.
Jeśli cię to przeraża, nie wchodziłbym.
Już tam byliśmy.
Znaleźliśmy to miejsce.
Bawiliśmy się tu codziennie. Jest nasze.
Teraz my się tu bawimy i jest nasze.
DZIURA HAYDENA
„Jama Haydena"? Co to za jeden?
Gdzie jest nasza skała?
Był tam napis „Jaskinia Rozbitków”.
Pewnie się stoczyła.
Miała płaski spód. Więc raczej wątpię.
Nieważne. Chodźmy.
To nie koniec. Zażądamy zwrotu naszych ziem.
Obejrzeliśmy tu już chyba wszystko.
-A może szukamy w złym miejscu? -No i robi się późno.
Super, kwiatu nie ma, cały jestem pogryziony,
a Jaskinia Rozbitków to teraz Jama Haydena.
-Cokolwiek to znaczy. -Daj sobie z tym spokój.
Jak ja dałem sobie spokój, że wyszedłem na głupka przed Abigail.
Miałem nadzieję, że jeśli powiem to głośno, uwierzę.
Ty przestań się mazać. A ty maż się trochę mniej.
Co mi umyka? Gdzie jest kwiat?
Mel.
Popatrz.
Myślałam, że będzie większy.
To na pewno ten kwiat?
Tak. Choć nie wygląda, jakbyś dzięki niemu mógł latać.
Nic z tego, o czym mówią legendy.
Ale jest uroczy.
Jak mały klejnot.
Szkoda, że rośnie tylko 24 godziny.
Może dlatego jest taki niezwykły.
-Przestań. -Co?
Zabieram go.
Szukałam go przez pół życia.
Jest dla dziadka Rangera. Ma ostatnią szansę, żeby go zobaczyć.
Nie wiem, kim jest dziadek Rangera, ale nie ma go tutaj.
Przyszliśmy tu tylko dla niego.
A ja dla moich badań.
On go odkrył. Kichnął osiem razy.
Kichnął. Czemu nie powiedzieliście? Więc jasne, że go dostanie.
Nie. Pracowałam w terenie. Pisałam artykuły.
Ten kwiat należy do mnie.
Należy do dziadka Rangera.
Nie należy do nikogo.
Co by twoja mama powiedziała?
Weź tylko wspomnienia, zostawiaj tylko ślady.
To uroczo sentymentalne, ale nauka nie jest sentymentalna.
Ten kwiat żyje tylko 24 godziny.
Czemu uważamy, że mamy prawo go wziąć, tylko dlatego, że tu jest?
Ranger, ciągnąłeś nas tu całą tę drogę.
Nie chcesz, żeby dziadek go dostał?
Jeśli mógłby, tak. Ale nie może.
Tak jak Jaskinia Rozbitków nie była nasza.
Pożyczyliśmy ją na tamto lato.
Nigdy do nas nie należała.
Mogliśmy go zobaczyć. To wspomnienie jest nasze.
Jest doskonały.
Jeśli wy go nie chcecie, ja go wezmę.
-Co? -Co?
W porządku.
Chyba miałeś rację.
Proszę.
Dziękuję.
Holly Fox.
Jesteś Ranger, prawda?
-Tak. -To twoja mama.
Cześć, mamo, co tam?
Dziadek jest w szpitalu.
Co? Co się stało?
Wygląda, że miał zakrzep.
Nic mu nie będzie?
Mamo?
Kochanie, są u niego lekarze.
Dowiemy się, kiedy wyjdą.
Dziadek jest w szpitalu.
Zawiozę was.
Pani z towarzystwa botanicznego mówi, że nas przywiezie.
Powiedz dziadkowi, że jadę.
Chcesz coś?
Wiem, że łatwo mówić,
ale odpręż się i nie wyciągaj pochopnych wniosków.
-Trzeba go było wziąć. -Kwiat?
Przydałby się teraz dziadkowi.
Skąd wiesz?
Co ja sobie myślałem?
Czemu pozwoliliście mi gadać o śladach?
To było bez sensu.
Był bardzo piękny.
Co z tego? Dziadek go potrzebuje.
To nie był zakrzep.
Dziadkowi nic nie jest. Ból w nodze to była infekcja.
Dali mu kroplówkę.
Zostanie na noc na obserwacji.
-Mogę go zobaczyć? -Tak.
Jesteś.
-Cześć. -I co?
-Co co? -Znaleźliście?
-Naprawdę? Gdzie jest? -Przepraszam, dziadku.
Jesteś chory. Powinienem go zabrać.
Co się dzieje?
Znaleźliśmy kwiat.
Tak?
Nie był duży, ale naprawdę super.
Nie powinno było się go zrywać.
Ranger.
-Przepraszam. -Żartujesz?
Jestem z ciebie dumny.
Czemu?
Zobaczyłeś coś, co uznałeś za wyjątkowe,
i byłeś na tyle mądry, że tego nie ruszałeś.
I masz tylko 14 lat? Jestem pod wrażeniem.
Ale może nigdy go nie zobaczysz.
-Zrobiłeś zdjęcie? -Nie.
Byłem tak zaaferowany, że nie pomyślałem.
I już go nie ma. Zawaliłem sprawę.
Czemu się uśmiechasz? Strasznie się czuję.
Wolę zobaczyć kwiat, czy to, że stajesz się świetnym, młodym mężczyzną?
To proste.
Słusznie postąpiłeś.
Dobrze, że nic ci nie jest.
Ja też.
Większość dni jest zwykła.
Wstajesz,
robisz śniadanie.
Nie zastanawiasz się nad tym.
Ale czasem, w jednej chwili, zwykły dzień zmienia się
w dzień, którego nie zapomnisz.
Tata?
Mel?
-Gortimer. -Mama?
Co się dzieje?
Chodzi o Lorę.
Ona...
Miała wypadek samochodowy.
Nic jej nie będzie?
Nie. ej nie będzie?