Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere,
normalden başka her şey denir.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
Günlerin çoğu sıradan geçer.
Uyanırsınız,
kahvaltı yaparsınız.
Bunları ikinci kez düşünmezsiniz.
Ancak bazen, bir anda
sıradan bir gün...
Yedi.
Asla unutmayacağınız bir güne dönüşür.
Sekiz.
Ranger ve Normal Sokak'ın Efsanevi Çiçeği
Selam dostum.
Al bakalım.
Bunu ye. Bugün gücünü tam toplamanı istiyorum.
Bugün üstü açılır arabanı kullanmama izin vereceğin gün.
Henüz değil.
Ama çim biçme makinesiyle seni Egg'in evine götürmüştüm.
Kaldırım rampalarından profesyonelce geçtiğimi söylemiştin.
Biraz fazla hızlı sürüyorsun.
-Ben daha iyi bir şeyden bahsediyorum. -Motosiklet.
-Bir çiçek. -Çiçek mi?
Herhangi bir çiçek değil.
Oxalis normalis, Normal Sokak'ın efsanevi çiçeğidir.
Her nesilde bir kez açar ve inanılmazdır.
Efsaneye göre 100 şeker fabrikasından daha güzel kokarmış.
Eğer koparırsan da 10 öküzden daha güçlü
ve 20 profesörden daha zeki olurmuşsun.
Hatta bazıları uçmanı sağladığını söylüyor.
Çok ender bir çiçektir
çünkü ömrü sadece bir gündür.
Sadece o açtığında art arda hapşırırım.
Büyükannenle evlendiğim gün
o mükemmel pembe taç yapraklarından biri ayağımın dibine düşmüştü.
Büyülü bir şey.
Tekrar açması için 25 yıl beklemek zorunda kaldım.
Çok arayıp sordum ve pes etmek üzereydim,
işte o zaman onu tekrar gördüm.
Olabildiğince hızlı koştum.
Onu kaybetmiştim
ama bugün bizim günümüz olabilir.
-Sekiz kez hapşırdım. -Dışarıda bir yerde.
Dur, bir nesil ne kadar sürüyor?
-Yaklaşık 25 yıl. -Sen kaç yaşındasın?
Bu kez onu bir an için bile olsa görmem gerektiğini bilecek kadar yaşlıyım.
-O çiçeği beraber bulacağız. -Evet.
Tekrar deneyelim.
Sağ ol.
Şimdi gidip arkadaşlarını getir.
-Ben de yürüyüş botumu alayım. -Harika.
Gortimer kafayı biraz dağıtmalı.
Başla.
Bitti.
-6,6 saniye. -Daha iyi. Bir daha.
-Dışarı çıkalım. -Zaten hep dışarıdayız.
Ortalama bir insan zamanının %10'unu dışarıda geçirir.
Sendeki oransa %2, şeyden beri...
Abigail'in önünde kendini küçük düşürdüğünden beri.
Ev kuşuna dönüşmeye başladın.
Hayır, hiç de değil. Sadece karşılaşma ihtimallerimizi azaltıyorum.
Bir kez daha. Bunu iyice kapmaya başladım.
Bir çiçeği bulmama yardımcı olmanız lazım.
Evet, oluruz. Bir saniye, neden?
Bu, her nesilde bir kez açan bir çiçek.
Büyükbabama onu aramasına yardım edeceğimizi söyledim.
Tamam. Hadi gidelim.
Tamam, evet. Gidip arayalım.
Hayır, burada değilmiş. Elimizden geleni yaptık.
Gortimer artık ev kuşu olduğundan ikna etmesi zor olur diye düşünmüştüm.
Annem geldi.
Torbaları taşımasına yardım edeyim, sonra çiçeği aramaya çıkarız.
Dışarı.
Ben ev kuşu değilim.
Selam. Teşekkürler.
Selam Mel. Kamp yolculuğumdan kalma o lezzetli karışık çerezi buldum.
Bil bakalım gizli malzemesi neymiş.
-Kırmızı biber. -Habanero tuzu.
-Onu ben alayım. -Hey.
Üzgünüm, vergileri yazıyorum. Besine ihtiyacım var.
İki tane almıştım çünkü seni tanıyorum.
Döndüğümden beri karışık çerezlerimi araklıyor.
Evet, seyahatiniz nasıl geçti?
-Cascade Volkanları'ydı, değil mi? -Evet.
Bir şeyler bulabildiniz mi? Fosilleşmiş pterodaktil kafatası falan?
-Hiç karşıma çıkmadı, hayır. -Lora, bir sorum var.
Bir volkanda yürüyüş yapıp nasıl olur da harika bir şey getirmezsin?
Bir tane ok başı bulmuştum ama patikada kaybettim.
Bu, kalbime saplanan bir ok gibi oldu.
Yanına sadece anılarını al, geriye sadece ayak izini bırak.
Şef Seattle öyle demişti.
Genelde annem seyahatlerinden bir ay süren
yeni filozofik bilgilerle döner.
Dışarıda ayakkabı, içeride de terlik giyilir.
Bunu da Japonya'ya yaptığım seyahatten öğrenmiştim.
O terliklerin altındakiler küçük paspaslar mı?
Evet.
Yeri temizlemesini kolaylaştırıyor. Ne olmuş?
Neyse artık, kaçık.
Tatlım, yemek geç olacak, tamam mı?
Öğleden sonra çok işim var.
Tamam.
Nereden başlamamız gerek?
Oxalis normalis'i çok az insan gördüğünden
-kimsenin yaşamadığı bir bölgededir. -Katılıyorum.
Direkt güneş ışığına ihtiyacı varsa göl kıyısında olabilir.
Issızlar Mağarası'nın dışındaki ormanlıktadır.
Issızlar Mağarası. Orayı neredeyse unutmuştum.
O yazdan beri oraya gitmedim. Orada yaşamıştık.
-Dışında kamp yapmıştın. -Yarasalar vardı.
Yarasa yoktu.
-Bakın. -Yakalayın.
-Güzel kokuyor. -Bu kadar mı?
Büyükbabama götürelim. O bilir.
Büyükbaba.
Şuna bak. Bu mu?
O.
-Evet. -Evet.
Biraz da tüm çiçeği bulduğumuz zamana saklayın.
Tamam, plan şu.
Botanik cemiyetinin oraya gidip olabildiğince bilgi toplayacağız, sonra...
Sonra da o bilgiyle bir şeyler yapacağız.
Sanırım çok hızlı kalktım.
-İyi misin? -Biraz başım dönüyor.
Tamam, tekrar deniyorum. Hadi bakalım.
-İyi misin Bob? -Evet.
Belki de bugün ormanda yürüyüş yapmak iyi bir fikir değildir.
Çiçeğin ömrü sadece bir gün ama.
Hâlim yok.
Büyükbaba, o çiçeği bulup sana getireceğiz. Söz veriyorum.
Sağ ol ufaklık.
Normal Sokak Botanik Cemiyetine hoş geldiniz.
Bitkinin Adını Bul oynamak ister misiniz?
Çakal nanesi, çobandüdüğü, çöl üzümü, rüzgar gelinciği, maymun çiçeği.
-Bu inanılmazdı. -O hep böyledir.
Bize Oxalis normalis hakkında ne anlatabilirsiniz?
Sınıfı, Oxalidales.
Familya, Oxalidaceae. 20 yılı aşkın süredir görülmedi.
Bugüne kadar.
-Nereden buldunuz? -Ayağımızın dibine düştü.
Anlıyorum. Hangi yönden geldiğinizi biliyor musunuz?
-Doğudan geldi. -Normal ve Rockland Sokağı civarındaydık.
-Doğu mu? Emin misiniz? -Evet.
İlginç.
Peki, toprak kompozisyonu haritasına bir bakalım.
-Teşekkürler. -Evet, tamam.
Normalis o kadar nadir ki, şu noktada
bilimden ziyade efsane gibi,
botanikçilere göreyse sürekli ellerinden kaçan kız durumunda.
Neyse, eldeki verilere göre
çiçek şu dört bölgeden birinde olmalı.
NORMAL ŞEHRİ NORMAL GÖLÜ
O bölgelerde nitrojen düşük, fosfor yüksek, yani oralarda değil.
Alkalin - Yüksek Fosfor Yüksek Kil Konsantrasyonu
Düşük Nitrojen - Yüksek Asidite Toprak Bileşen Haritası
Doğru.
Orada yetişseydi, açması için daha dengeli olması gerekirdi.
Bu bölge de yıllar önce asfaltlandı.
Şerit alışveriş merkezi.
Şurası Shrimp Blimp'in olduğu yer. Orası harikadır.
Blimp cimrilik etmez millet.
Bilmiyor musunuz?
Bana daha çok kalır.
O zaman geriye dördüncü bölge mi kalıyor?
Hayır.
O bölgede çok fazla kil yığılması var. Oxalis orada yetişemez.
O zaman geriye neresi kalıyor?
Geriye kalan, hiçbir yer.
O şey her neyse Oxalis normalis değildi.
Ben yemeğe çıkıyorum. Artık bir dahaki sefere çocuklar.
Garip oldu.
Şeytani planlar yapan birinin kurnazlığıyla kaçıverdi.
Sizce bizi yanlış yönlendirmeye mi çalışıyordu?
Eminim ki öyle.
Muhtemelen şu anda çiçeği aramaya koşuyordur.
Evet ama nereye gidiyor?
Bütün olasılıkları eledik.
Çizgi romanlarda şeytani planlar yapan biriyle uğraşırken
onu çırağı aracılığıyla alt edersin.
-Peki ama nasıl? -Basit. Yedi adım vardır.
Birincisi, direkt sorarsın çünkü bunu beklemez.
İkincisi, kavganın tohumlarını ekersin.
Üçüncüsü, ektiğin o tohumları biçersin. Dördüncüsü, egosuna hitap edersin.
-Beşincisi... -Dördüncü bölgede.
Sizi duyabiliyorum.
Çiçeğin kilde büyümediğini sanıyordum.
Normalis diğer Oxalisler gibi değildir. Hatta kilde yetişir.
O yüzden botlarını yanına aldı.
Çırak öylece efendisini ele vermez. Neden...
Neden bunu bize söyledin?
Kazanma şansı az olanları severim.
-Yola koyulun. -Sağ ol.
Tamam, bir tane daha buldum. Hangisini...
Hayır. Hadi ama.
Hâlâ hayatım boyunca hiç geçmeyen hıçkırığım mı
yoksa kaşıyamadığım bir kaşıntım mı olsun, karar veremedim.
-Zamanda ileri mi geri mi giderdin? -Geri.
Neden?
Neandertallere çikolatalı dondurma götürmek için.
Kafayı yerlerdi.
Issızlar Mağarası.
Beş yıl mı ne oldu?
-Görünüşe göre... -O kadar da korkutucu değilmiş.
Tamam, biraz korkutucu.
Eğer o seni korkuttuysa, hiç içeri girme.
Zaten girmiştik.
Evet, burayı biz bulduk.
Eskiden her gün burada oynardık. Bizim yerimiz.
Şimdi de arkadaşlarımla ben her gün burada oynuyoruz. Yani bizim.
"Hayden Çukuru" mu? Hayden kim?
Bir saniye, kayamız nerede?
Üstünde "Issızlar Mağarası" yazıyordu.
Yuvarlanıp gitmiştir.
Alt tarafı düzdü. Hiç sanmıyorum.
Neyse. Hadi gidelim.
Bu iş daha bitmedi. Yerimizi geri alacağız.
Neredeyse her yere baktık.
-Ya yanlış yere bakıyorsak? -Bayağı da geç oldu.
Harika, çiçeği bulamadık, böcekler her yerimi ısırdı
ve Issızlar Mağarası, Hayden Çukuru olmuş.
-Ne demekse artık. -Boş ver gitsin.
Abigail'in karşısında kendimi rezil etmemi bu şekilde unuttum.
Sesli şekilde söylersem gerçekten inanırım sanmıştım.
Peki, sen mızmızlanmayı kes, sen de biraz daha az mızmızlan.
Gözümden kaçan ne? Nerede bu çiçek?
Mel.
Bak.
Daha büyük sanmıştım.
Bu olduğuna emin miyiz?
Görünüşü aynı ama insanı uçuracakmış gibi durmuyor.
Efsanede anlatılanlar gibi değil.
Yine de hoş.
Baksanıza, küçük bir mücevher gibi.
Ömrünün sadece 24 saat olması gerçekten üzücü.
Belki de onu özel yapan budur.
-Dur. -Ne oldu?
Onu ben alacağım.
Hayatımın yarısı o çiçeği arayarak geçti.
Hayır, bu Ranger'ın büyükbabası için. Bunu görmek için son şansı.
Ranger'ın büyükbabası kim bilmiyorum ama burada değil.
O olmasa hiçbirimiz burada olamazdık.
Benim araştırmam olmasa hiçbirimiz burada olamazdık.
Keşfeden oydu. Sekiz kere hapşırdı.
Demek hapşırdı. Öyle desene. Tabii ki onun olabilir.
Hayır, saha araştırmasını ben yaptım. Evrakları ben doldurdum.
O çiçek bana ait.
Ranger'ın büyükbabasına ait.
Kimseye ait değil.
Annen ne dedi?
Sadece anılarını al, geriye sadece ayak izini bırak.
Çok hoş bir ifade ama bilim duygusal değildir.
Bu çiçek sadece 24 saat yaşayacak.
Sırf burada diye onu alma hakkını neden kendimizde görüyoruz?
Ranger, bu kadar yol yürüdün.
Büyükbabanın olmasını istemez misin?
Sahip olabilse isterdim ama olamaz.
Issızlar Mağarası'na sahip olduğumuzdan fazla değil.
O yaz için ödünç aldık.
Hiçbir zaman bizim değildi.
Hepimiz onu görebildik. Sahip olduğumuz şey bu.
Mükemmel.
Eğer siz almayacaksanız ben alıyorum.
-Ne? -Ne?
Peki.
Sanırım haklıydınız.
Bunu al.
Teşekkürler.
Holly Fox.
Evet. Ranger sendin, değil mi?
-Evet. -Annen.
Alo anne, ne oldu?
Ranger, büyükbaban hastanede.
Ne? Ne oldu?
Kan pıhtılaşması olmuş.
Düzelecek mi?
Anne?
Ranger. Tatlım, doktorlar yanında.
Çıktıklarında durumu öğrenirim.
Büyükbabam hastanedeymiş.
Benim arabamla gidebiliriz.
Anne, botanik cemiyetindeki kadın arabasıyla bizi götürecekmiş.
Büyükbabama yolda olduğumu söyle.
Bir şey ister misin?
Söylemesi kolay, yapması zor biliyorum
ama kendiliğinden bir sonuca varma ve rahatlamaya çalış.
-Almalıydım? -Çiçeği mi?
Şu an büyükbabama iyi gelirdi.
Nereden bilecektin ki?
Aklımdan ne geçiyordu?
O ayak iziyle ilgili şeyleri söylememe neden izin verdiniz?
Anlamsızdı.
Çok güzeldi.
Kimin umurunda? Büyükbabama gerekliydi.
Hey.
Kan pıhtısı değilmiş.
Büyükbaban iyileşecek. Bacağındaki ağrının sebebi enfeksiyonmuş.
Ona serum bağladılar.
Bir geceliğine burada tutacaklar.
-Onu görebilir miyim? -Evet.
İşte burada.
-Selam. -Evet?
-Ne evet? -Buldun mu?
-Buldun mu? Nerede? -Büyükbaba, üzgünüm.
Hasta olduğunu bilmiyordum. Koparmalıydım.
Ne oluyor?
Oraya gittik ve çiçeği gördük.
Öyle mi?
Büyük değildi ama gerçekten güzeldi.
Onu koparmak doğru gelmedi.
Ranger.
-Çok üzgünüm. -O nasıl laf?
Seninle gurur duyuyorum.
Neden?
Bir şey gördün, özel olduğunu biliyordun
ve onu olduğu gibi bırakacak kadar akıllıydın.
Daha 14 yaşındasın. Etkilendim.
Çiçeği bir daha göremeyebilirsin?
-Fotoğrafını çektin mi? -Hayır.
Kendimi çok kaptırınca aklıma gelmedi.
Şimdiyse yok. Uçup gitti.
Neden gülümsüyorsun? Berbat hissediyorum.
Bir çiçeği mi yoksa senin akıllı bir delikanlıya dönüşmeni mi görmek isterim?
Cevabı belli.
Doğru olanı yaptın ufaklık.
İyi olduğuna sevindim.
Ben de.
Çoğu gün sıradan geçer.
Uyanırsınız,
kahvaltı yaparsınız.
Bunları ikinci kez düşünmezsiniz.
Fakat bazen, bir anda sıradan bir gün asla unutamayacağınız
bir güne dönüşür.
Baba?
Mel?
-Gortimer. -Anne?
Ne oluyor?
Lora.
O...
Kaza geçirmiş.
Düzelecek mi?
Hayır. ek mi?