Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
'Neem alleen herinneringen mee, laat
'alleen voetafdrukken achter,' zei Seattle.
Mijn moeder komt altijd terug van haar reizen
met een nieuwe filosofie die maar een maand duurt.
Buiten draag je schoenen, binnen draag je slippers.
Dat leerde ik op mijn reis naar Japan vorig jaar.
Zijn dat dweiltjes onderaan de slippers?
Ja. Makkelijk om de vloeren te dweilen.
Wat?
Laat maar, gek.
Ongelooflijk.
Dat woord gebruiken we elke dag voor dingen die alleen verrassend zijn.
Hoe moeilijk het proefwerk was, hoe spannend de film was.
Maar eens in je leven gebeurt er iets wat je hersenen niet kunnen verwerken,
wat niet klopt,
wat elke cel in je lichaam weigert te accepteren.
Iemand verliezen die zo bij je hoort,
dat is echt ongelooflijk.
Mel en de toekomst
Blauwe framboos.
Ik denk dat ik blauwe framboos zou willen.
Wat dacht je van kersen?
Voelt dat niet blijer aan?
Is dat zo?
Misschien moeten we kersen nemen.
Nu vind ik ze allebei niks.
Voedsel is het antwoord niet.
Wat gaan we zeggen?
Geen idee.
Wat moeten we zeggen?
Daarom vraag ik het aan jou.
Ik denk dat we gewoon
onszelf moeten zijn.
Ik wil mezelf niet zijn.
Mezelf weet niet wat hij moet zeggen.
Het is drie dagen geleden en we hebben haar nauwelijks gesproken.
Wat ga jij zeggen?
Ik ga...
Ik heb geen idee.
Hé, jongens, fijn dat jullie er zijn.
We hebben wat dingen voor Mel.
Het is al fijn dat jullie zijn gekomen.
Ga maar naar boven.
-Mel? -Hoi.
-We hebben wat dingen voor je. -Bedankt.
In plaats van daar staan, kunnen jullie me helpen.
Waarmee?
Op dit moment heb ik een weerstand van 16 ohm nodig.
Er zitten vast batterijen in die tas.
Wat maak je?
Een tachyoncondensator.
Waarom? En ook, wat?
Tachyonen zijn hypothetische deeltjes die sneller zijn dan het licht.
Een tachyonische telefoon kan de causaliteit doorbreken...
Mel, sorry, ik volg je niet.
Het is moeilijk uit te leggen. Dit is pas de eerste stap.
Naar wat?
Een tijdmachine.
Ik ga dit oplossen.
Kijk niet zo naar elkaar.
Ik kan dit allemaal voorkomen. Ik kan mijn moeder redden.
-Maar Mel, je kunt niet... -Alsjeblieft.
Jullie zijn hier om te helpen of niet, oké?
Bedankt voor de spullen, maar ik heb het druk.
We hebben haar allebei gehoord, toch? Zei ze dat echt?
Tijdmachine.
Dat klinkt echt gestoord.
Moeten we het iemand vertellen?
Nee, ze heeft het al moeilijk genoeg. Misschien mag ze een beetje raar doen.
Misschien mogen we dat allemaal.
Ik weet het niet.
Is het mogelijk dat ze echt iets heeft?
Mel is een genie.
Als tijdreizen mogelijk was,
had iemand dat toch al ontdekt?
Maar als iemand dat kan, is het Mel.
Ik maak me zorgen om haar.
Ik ook.
Wacht even.
Kom binnen.
Hé. Ik heb iets te eten voor je.
Ik heb geen honger.
Je moet iets eten.
Vicki heeft kersenbroodjes gestuurd. Ik heb er een gegeten. Ze zijn lekker.
Het is tenminste niet het kalkoenbrood van oom Mark.
Kun je me helpen met de collage voor de begrafenis?
Laten we wat foto's bekijken.
Ik vertrouw je.
Mel.
Alsjeblieft?
Deze waarop mam mij vasthoudt, heb ik nooit gezien.
Nee, dat is oma die mam vasthoudt.
Ongelooflijk hoeveel jullie als baby's op elkaar leken.
Waar is de foto van mam en mij op balletles, toen ik klein was?
Het lijstje brak een tijd geleden.
En toen konden we de foto niet meer vinden.
Die vond ik echt leuk.
Mam ook.
Dat was haar lievelingsfoto.
Ze bleef ernaar zoeken.
Het geeft niet. Het is maar een foto.
Ja.
Het duurt lang.
Te groot. Het staat belachelijk.
Ik weet zeker dat het niet belachelijk staat.
Ze zullen denken dat ik bestraald ben door een krimpstraal.
Gortimers oude pak.
Zo kan ik niet naar een begrafenis.
Ik dacht dat ik geen pak nodig had.
En als je gaat trouwen?
Een duikpak. Op de rug van een dolfijn.
Ja, hoor.
Ik kan het voor je verstellen.
Dit is een...
Een truc die ik op de universiteit heb geleerd.
Heel vindingrijk, mam.
Een moeder in de buurt is altijd handig.
Dat bedoelde ik niet zo.
Ik dacht niet na.
Het geeft niet.
Je hebt niets fouts gezegd.
Oké. Klaar.
Laat die maar hier, dan leg ik er een zoom in.
Ze was een van je beste vriendinnen, hè?
'Was.'
Ongelooflijk dat we verleden tijd gebruiken.
Ik ben er niet klaar voor.
-Hoe gaat het met jou? -Ik weet het niet.
Ik blijf denken dat ik had moeten stoppen om m'n veter te strikken
of Lora nog iets te vragen of...
-Iets. -Ja.
Dan was ze misschien vijf seconden later in de auto gestapt en...
Dan was het anders geweest.
Dat is normaal.
Het is alsof
we onszelf de schuld geven, want dan
hebben we het gevoel dat we er enige controle over hebben.
Maar het is jouw schuld niet.
Het is niemands schuld.
Het is gewoon
gebeurd.
Hallo?
Is er iemand?
Wacht. Mel. Laat me het uitleggen.
Hoe weet je mijn naam?
Ik bel de politie.
Alsjeblieft.
Doe het licht uit. Laten we praten.
Waarom heb je dat kristal gepakt?
Wat wil je?
Dat je stopt met het bouwen van die tijdmachine.
Hoe weet je dat?
Wie ben je?
Ik ben jou.
Over zesentwintig jaar.
Het heeft gewerkt.
Ja.
Maar dat is niet goed.
Het blijkt dat je door de tijd kunt reizen,
maar je kunt iemands lot niet veranderen.
Dat kan gewoon niet.
Dat slaat nergens op. Als je...
Luister naar me. Alsjeblieft.
Vanaf de dag dat mam overleed,
heb ik elk moment gebruikt om iets te bereiken
waarover mensen alleen maar dromen.
En dat is gelukt.
Maar ik vond uiteindelijk een nog lastiger probleem
en dat brak mijn hart.
De enige manier om die jaren goed te maken,
is voorkomen dat jij dezelfde fout maakt.
Mel? Schat?
Mel,
het leven is een geschenk
en elk moment is dierbaar.
Verspil het niet zoals ik deed.
Ik weet niet wie je bent,
maar als je echt mij was,
zou je weten, al zou het mijn hele leven duren,
dat mam redden geen tijdverspilling is.
Ranger?
Zo heet ik.
Ik ben het.
Mel.
Mijn tijdmachine heeft gewerkt.
Oké. Leuk je te ontmoeten.
Weet je nog dat we vuurvliegjes vingen in de tuin van Mr Rodriguez
en vielen en onze knieën schaafden?
Hoe weet je dat? Die nacht werden we...
Bloedbroeders.
Kwam je helemaal uit de toekomst voor een Arctic Sludgy?
Die heb ik al 20 jaar niet gehad. Van de markt gehaald.
Een lang verhaal. Ik kan hier niet alles uitleggen,
maar ik heb je hulp nodig.
Kun je om 12.00 uur naar het park komen?
Neem Gortimer mee.
Bij het meer
vertelde je me je meest gênante moment
en je liet me beloven het niemand te vertellen.
Weet je dat?
Ik zei toch dat ze Mel was.
Het is eigenlijk Melody. Zo word ik nu genoemd.
Maar niemand noemt je zo.
Ja, het past niet bij je.
Je weet toch dat dat mijn naam is?
En ik vond je haar leuker toen het donkerder was.
Het is lichter geworden, de zon is sterker.
Een paar vragen.
Waar in de tijd ben je geweest? Dinosaurussen gezien?
Hoe is de toekomst? Zijn er hoverauto's?
Zeg dat er hoverauto's zijn.
Er zijn hoverauto's.
Maar ze zijn duur en irritant luidruchtig.
Hoe werkt het? De tijdmachine, bedoel ik.
Je hebt geen machine nodig.
Alleen een draagbaar platform en een open plek zonder stalen structuren.
Jullie hebben geen idee hoe het is om jullie weer te zien.
Ik wil jullie alles vertellen, maar dat mag niet.
Mel luistert niet naar me. Misschien luistert ze naar jullie.
Ik weet het niet.
Ze is de laatste tijd niet zichzelf, zoals je misschien nog weet.
Ja. Maar jullie moeten me geloven.
Zelfs tijdens mijn slechtste momenten
zorgden jullie altijd dat ik me beter voelde.
Ik wist dat jullie me steunden.
Ik smeek het jullie.
Jullie zijn mijn laatste kans.
Haar laatste kans.
Mel, schat?
Gortimer en Ranger zijn hier om je mee naar buiten te nemen.
Waarom ga je niet?
Ze heeft het moeilijk.
Gortimer en Ranger wilden iets met je gaan doen.
Ik mag thuisblijven als ik dat wil.
Niemand zegt dat dat niet mag.
Dat gaat niet in de vaatwasser.
Gebruik geen schuursponsje, dat maakt krassen.
Oké.
Dat is te weinig zeep.
En dat is te veel.
-Zo zou mam het niet doen. -Mel, genoeg.
Je bent niet de enige, oké? Het is voor mij ook verschrikkelijk.
-Zo lijkt het niet. -Wat?
Je huilt nooit. Ben je wel verdrietig?
Natuurlijk huil ik.
Maar ik probeer jou te beschermen.
Tegen wat?
Mam is dood. Hoeveel erger kan het worden?
Mel...
Het enige wat ik wil, is instorten.
Ik denk er constant aan. Ik doe mijn slaapkamerdeur dicht en...
Ik wil instorten.
Maar ik...
Als ik dat doe, weet ik niet of ik er weer bovenop kom.
En ik...
Ik moet je beschermen.
Ik moet voor jou zorgen.
Ik kan voor mezelf zorgen.
Ik wist dat je hier zou zijn.
Hier kwam ik na de ruzie met papa.
Ik weet hoe je je voelt.
Je zou alles doen om mama terug te krijgen.
Waarom vraag je me dan om op te houden?
Er is niets voor ons, voor jou, in de toekomst.
We hebben het opgegeven.
Alles.
Alles? Zoals wat?
Een opleiding.
We gaan niet studeren. We hebben ons niet eens ingeschreven.
Als ik tijdreizen uitvind, kan ik de universiteit wel overslaan.
We zien niets van de wereld. We leren nooit een andere taal.
We reizen niet.
Geen nieuwe mensen, geen nieuwe ervaringen.
Niets van wat mam voor ons gewild had.
Ik denk dat mam vooral had willen leven.
We kregen geen eerste kus.
We werden niet eens verliefd.
Niet één keer?
Maar ik heb vrienden.
Nee, die heb je niet.
Gortimer en Ranger probeerden het jarenlang, maar wij duwden ze weg.
En op een dag stopten ze met bellen.
En papa?
Hij is nooit gestopt met bellen.
Wij namen gewoon niet meer op.
Ik weet dat je je leven zou geven voor dat van mama.
Maar iemands lot veranderen is te ingewikkeld.
Dat kun je niet oplossen in een leven.
Als je mama wilt eren,
leef dan het leven dat zij je heeft geschonken.
Het kan niet opgelost worden in een leven.
Dat kan niet.
Maar we hebben meer dan één leven.
We zijn nu met z'n tweeën.
Als jij me alles vertelt wat je weet, heb ik een voorsprong van 26 jaar.
Als we samenwerken, kunnen we veel bereiken.
Nee, dat kan niet.
Jawel.
We kunnen mama redden.
Maar...
Als er al een kans is,
moeten we de technologie uit mijn tijd gebruiken,
wat betekent je mee moet...
Dan moet je papa, Gortimer, Ranger, iedereen en alles achterlaten.
Dat geeft niet. Als het lukt, herschrijven we de tijdlijn.
Dan is dit nooit gebeurd.
En als we falen?
Twee Mels falen niet.
PAPA
Ik had je niet verwacht.
We kunnen heel overtuigend zijn.
Klaar?
Het is de temporale ontwrichter.
Je gaat erop staan om de sprong te maken.
Hoe voelt het?
Moeilijk te omschrijven.
Het is alsof elke molecuul in je lichaam
verandert in pure energie, wat ook gebeurt.
Dat helpt niet echt.
Laat ik het zo zeggen. Ik hoop dat je niet hebt gegeten.
Mel?
Schat?
Mel?
Hé, Mel?
Claire, is Mel hier?
Wat? Nee. Wat bedoel je?
Ze is verdwenen. Ze liet een briefje achter.
'Sorry voor wat ik heb gedaan.
'Wees niet boos op je. Ik ben ergens om het op te lossen.'
-Weet jij hier iets van? -Nee.
-Geen idee waar ze is? -Nee, ik zweer het.
Dit kan niet waar zijn.
Hé.
Het is goed, we vinden haar wel.
Heeft ze nog iets gezegd? Andere aanwijzingen?
Nee. Alleen wat er op het briefje staat.
'Ik ga ergens heen om het op te lossen.'
Ik moet thuisblijven voor als ze hier komt.
Nee, we moeten haar zoeken. Hoe ver kan ze zijn?
Als we wisten dat ze is gaan lopen en hoe laat ze vertrok,
kunnen we een mogelijkheidsschema maken...
Ik heb geen idee.
Mel zou weten hoe ze zich kon vinden.
Denk na, Ranger.
Waar zou je heen gaan als je Mel was? Om het op te lossen?
Wacht, Ranger.
-Ik denk dat ik het weet. -Wat?
Waar is ze heen?
Niet waar, wanneer.
Ze gaat terug om 'het op te lossen'. Ze heeft de tijdmachine van Melody.
-Hoe? -Ik weet het niet.
Maar waar heeft ze hem opgezet? Dat kan overal zijn.
Nee. Weet je nog wat Melody zei?
Dat tijdmachine-ding moest
in een open plek zonder stalen structuren staan.
In het park of zo?
Nee, in het park zijn speeltoestellen en hekken.
Het moet groter zijn, zoals het meer.
Dat moet. Zeg je ouders dat ze Mels vader zoeken en kom daarheen.
Doe ik.
We gaan een voor een.
Ik ga eerst om voor het ingangspunt van onze bestemming te zorgen.
Als ik weg ben, duurt het twee minuten om het systeem te resetten.
Stap op de ontwrichter en sta stil.
Het systeem gaat me je mee bij de tweede sprong.
-Je hebt maar één kans. -Begrepen.
Mel.
Iedereen zoekt je. Je vader wordt gek.
-Wat doen jullie hier? -Wat doe jij hier?
Wat doet zij hier?
Ze gaat met me mee naar de toekomst.
Ik snap het niet.
Ik dacht dat je Mel ging overtuigen dit niet te doen.
Alles wat je zei over hoe leeg je leven was
en dat je niet het leven leefde dat je moeder gewild had?
Als we samen een kans hebben,
moeten we die grijpen.
Achteruit. Alsjeblieft.
Nee, Melody. Wacht.
Misschien zul je het ooit begrijpen.
Ik zal op je wachten.
Ga niet, alsjeblieft.
Ik moet.
Ik weet dat dit moeilijk voor je is.
Eigenlijk niet.
Ik weet niet wanneer het beter zal worden, maar wel dat het beter wordt.
Op een dag.
Gortimer en ik zullen bij je blijven tot dat gebeurt.
Blijf alsjeblieft, Mel. Je bent onze beste vriendin.
We houden van je.
Ik hou ook van jullie.
Heel veel.
En ik zie jullie in een andere tijd.
Hopelijk een betere tijd.
-Mel? Wacht... -Niet doen.
Je zult je pijn doen.
Mel.
Pap?
Ik dacht dat ik je kwijt was.
Kom niet dichterbij.
Kunnen we nu naar huis?
Je snapt het niet. Ik moet herstellen wat ik heb gedaan.
Wat denk je dat je hebt gedaan?
Mams ongeluk was mijn schuld.
Het laatste wat ik tegen haar zei op de dag dat ze stierf,
was gemeen.
Ik maakte haar van streek en ze was afgeleid. Daarom kreeg ze het ongeluk.
Waar heb je het over?
Ze wist niet dat ik van haar hield.
Ik had moeten zeggen dat ik van haar hield.
Dat had ik veel vaker moeten zeggen.
Lieverd.
Mam wist hoeveel je van haar hield. Dat hoefde je niet te zeggen.
En je kunt je leven niet leiden alsof iemand opeens verdwijnt.
Het spijt me zo, pap.
Ik accepteer geen excuus. Jij hebt dit niet veroorzaakt.
Hoor je me? Het is niet jouw schuld.
Kunnen we naar huis gaan?
Ik heb je nodig. Jij bent mijn enige reden tot leven.
Alsjeblieft, Mel?
Ze kan niet dood zijn.
Ik weet het.
Ze kan niet dood zijn.
Ik weet het.
Ik heb veel mensen horen praten over wat een toegewijde
en geweldige moeder ze was.
Wat een liefhebbende en gulle echtgenote ze was.
Wat een gerespecteerde en eervolle rechter ze was.
Maar ik heb het gevoel
dat we Lora niet op de juiste manier eren.
Daarom verplaatsen we deze ceremonie naar Mount Everest.
Touwen en ijshouwelen liggen op de parkeerplaats.
Men zegt dat er dingen in het leven zijn
die je moet zien om ze te geloven.
Dingen die ons verrassen,
ons blij maken,
ons de adem benemen.
Maar er zijn ook andere dingen.
Zoals de band tussen twee zielen
waarin je moet geloven om hem te zien.
Sterker dan een gedachtenloos woord,
sterker dan een ruzie,
zelfs sterker dan de dood.
Die is onbreekbaar.
KIJK WAT IK VOND. VOOR MIJ BEN JE NOG STEEDS DAT MEISJE. XX MAM
En die is voor altijd.
TER NAGEDACHTENIS AAN DEBORAH NANNEY RAGUSE DAT MEISJE. XX MAM